Original subtitles

Downloaded from YTS.BZ

Official YIFY movies site: YTS.BZ

Als ons haar dunner wordt...

scheren we ons dan kaal om kaalheid te verhullen?

Ja?

Nee, George.

Dan moeten we ons niet kaal scheren.

- Maar we laten ons haar ook niet lang. - Precies.

Puntige bakkebaarden?

- Ja. - Nee.

Puntige bakkebaarden zijn als...

Dat geluid zouden ze maken.

Grote horloges.

- Fout. - Precies.

- Een sik? - Nee.

Precies.

De voornaam van de Belgische ontwerper Demeulemeester?

Mijn beste vriend heet George.

Ik ken hem nu tien dagen...

maar in die tijd werden we héél, héél close.

Hij heeft me veel verteld over het Oude Griekenland...

en ik heb hem veel interessante dingen over mode verteld.

Demeulemeester? Zeg het.

- Weet ik veel. - Kom op.

Ann Demeulemeester.

Hij is een briljante arts die hier is voor een medisch congres.

We ontmoetten elkaar toevallig toen hij mij een lift gaf.

- Zeg het. - Nee.

- Vooruit. - Nee.

Niet zo stout doen.

En mijn schoenen. Welk merk draag ik?

- Sebago? - Sebago? Zeg nu geen onzin.

Zo moeilijk is het niet.

Doe je best, Georgie.

- Wauw. - Inderdaad.

Bottega.

Nu jij. Niet zo verlegen.

- Ik wil niet. - Toe.

- Ik wil niet gillen. - Niet zo verlegen.

Het is op een marineschip.

Niet schieten.

Nee, niet schieten.

Bedankt voor deze twee laatste maanden.

Je hebt me zoveel nuttigs geleerd. Ik ben je enorm dankbaar.

Ik moet mijn koffers pakken.

- Het is tijd om afscheid te nemen. - Ik ben bang van wel.

Kom hier.

Ik mag George erg graag.

Hij is het type dat ik naakt wil zien.

Ik heb nog nooit een andere lul dan de mijne gezien.

En George...

George is gewoon...

Kolere.

- Godver. - Hij sprong ervoor.

- Hallo. - Hallo. Gaat het?

Zijn overhemd rook naar een fantastisch,

goedkoop geurtje dat ik nooit zal vergeten.

Het is nu zes jaar geleden...

dat ons gezin uit New York naar Spanje verhuisde.

En we zijn nog steeds niet geïntegreerd.

Ik ben Edward Taylor.

Ik schrijf niet. Ik lees niet. Ik rijd niet.

Ik lift overal naartoe.

En het leukste vind ik spreuken en gezegden verzinnen.

Die blik van mensen als ze ze horen. Fantastisch.

Ze begrijpen er de ballen van, maar doen alsof ze me snappen.

'Een banaan valt: maakt niet uit.

Meloenen vallen: einde oefening.'

Die vind ik leuk.

Een andere die ik leuk vind:

'Mensen zijn rozen. Families zijn rozenstruiken.

Rozenstruiken moet je snoeien.'

Edward Taylor.

1991...

tot 2025.

Toen mama dit huis vond, besloot ze de koude oostkust te verlaten...

en met ons hierheen te verhuizen.

De zes ijzeren herten bij de ingang trokken haar over de streep.

Ze dacht dat dat een teken was.

Zes herten, zes familieleden.

- Ik ben het, pa. - Jack.

- Voel je je weer beter, Robert? - Ja, hoor, pa.

Nee, wacht tot je zus het eten heeft opgediend.

Oké, toe maar.

- Een of twee scheppen, Jack? - Twee, alsjeblieft.

Dank je.

- Er zit geen aubergine in. - O, fijn.

Je ziet er fantastisch uit vandaag, Jack.

- Vind je? - Mag ik wijn?

- Bedankt, schat. - Ik meen het.

Nou, bedankt.

Pa, als je hem nu zou kunnen zien, zou je een dolblije vader zijn.

Hij ziet er zo fris uit. Stralend.

Ed, vind jij ook niet dat Jack er zo goed uitziet de laatste tijd? Heel sexy.

Ja, heel knap.

- En sexy. - Zie je wel.

Ik ben niet gek.

Is ze mooier dan onze Anna?

Geen enkel meisje is mooier dan mijn 'banana'.

Wat vinden jullie van mijn horloge?

- Heel mooi. - Hoe laat is het?

Het is...

kwart over tien.

Waarom heb je nu weer een horloge gekocht?

Je hebt er al zoveel. Je kunt niet eens klokkijken.

Voor mij is het bedtijd, zie ik.

Welterusten, Jack.

Voor mijn moeder was naar Spanje verhuizen een droom...

omdat Gaudí, haar favoriete architect, hier was geboren.

Voor mij en mijn broers en zus omdat Cristobal Balenciaga hier vandaan kwam.

Mama is nu bijna twee jaar dood.

Ze heeft niet echt een graf omdat er niets van haar is overgebleven.

Het is een standbeeld van haar, naakt, midden in ons huis.

Volgens pa is ze verscheurd door een roedel wolven.

Ik heb vaak gedacht: Wat een absurde dood.

Verslonden te worden door wolven in deze tijd.

Goedendag.

Dag, Anna.

Bedankt.

- Ik had niets groters. Het is 13 kilo. - Dat is prima.

Hoe gaat het met iedereen? Met je broers, je vader?

Goed. Jack komt naar de winkel om te betalen.

- Doe je vader de groeten. - Zal ik doen.

Dat rode overhemd staat je erg goed.

Dank je.

Het is toch niet rood van het bloed?

Nee, het is gewoon een rood overhemd.

- Dag. - Hallo, Manuel.

- Hé, Jack. - Bedankt.

De slager probeerde me te versieren.

Hij wilde met me neuken.

Maar ik had geen interesse.

Ik ben net ongesteld geworden.

We hebben een tijdelijk kruis neergezet op de plek van de aanval...

en leggen daar elke maand een dood lam neer.

Papa zegt dat als de wolven goed doorvoed zijn...

ze nooit meer een andere arme ziel bij verrassing doden.

En zo kan mama in vrede rusten.

Verdomme.

Hoeveel waren het er vandaag?

We erfden allemaal veel geld na mama's dood.

Vijf.

Dat we nooit hoefden te werken in ons leven,

had geen impact op onze karakters.

We waren altijd al alleen geïnteresseerd in muziek en mode.

We waren luie, middelmatige, leeghoofdige egoïsten.

Wij allemaal.

Behalve mijn oudste broer natuurlijk.

Jack, die is anders.

Kom hier.

Kom dan.

Jack, alsjeblieft, je moet opstaan.

Jack is attent, aardig...

eerlijk en beleefd...

knap en sexy bovendien.

Ik hou van Jack.

Ik voel me niet tot hem aangetrokken, maar ik hou van hem.

En ik wil hem helpen een goed leven te hebben.

Waar ben je, liefste?

Wat wil je eten vanavond?

Een groentesoep.

- Met of zonder flespompoen? - Met.

Ik hou van pompoen, maar niet van aubergine.

Soms denk ik weleens...

dat als er één iemand in onze familie...

het verdiende om te leven...

dan was dat Jack.

Alleen Jack.

- Zag je dat? - Nee.

Ik hou van je.

Ik ook van jou.

Wat ga jij doen?

- Ik moet oefenen voor mijn examens. - Onzin.

- Je bent de beste gitarist die ik ken. - Je kent geen andere gitaristen.

Dat is waar.

Goed en nu gaan.

- Hou van je en dag. - Dag.

Ed?

- Ed? - Ja?

Zo ja.

Goed zo.

- Ga op je zij liggen. - Nee.

- Toe. - Nee.

Test, test, een, twee, drie, nu.

Test, test, een, twee, drie.

Edward Taylor, 1991...

tot 2025.

Edward Taylor.

1991...

tot 2025.

Ik haat het geschreven woord en vertrouw het niet...

als middel om te communiceren, te informeren of te vermaken.

Dit was geen reactie op de onverwachte dood van mijn moeder...

zoals sommigen suggereerden...

maar eerder een bewuste keuze.

Het gesproken woord was volgens mij directer en humaner.

Het is wat het is en het verandert niet.

En als iemand het wil veranderen, is dat niet eenvoudig.

Het vergt inspanning. Je moet echt je best doen.

Kijk naar mij. Ik heb aangeleerd Jacks stem heel goed na te doen.

Daarvoor heb ik vele nachten geoefend. Het kwam me niet aanwaaien.

Edward Taylor.

1991...

tot 2025.

Jack is thuis.

Hij is laat.

Omdat hij bij die vrouw was.

Een vreselijk mens.

Ze heeft Jack overgehaald een huis voor haar te kopen.

Hij zal nog al zijn geld uitgeven om haar gelukkig te maken.

- Heeft hij een huis gekocht? - Ik weet niet...

of de verkoop rond is, maar dat zal wel.

Belachelijk toch dat ze een huis kopen zonder jou om je mening te vragen.

Ze weten toch dat jij de beste makelaar ooit bent.

Het is gewoon beledigend.

En wedden dat ze binnenkort zwanger raakt om hem aan zich te binden.

Een ondraaglijke gedachte.

En de kleren die ze draagt, zijn...

afgrijselijk.

Je kunt je niet voorstellen hoe slecht haar kledingsmaak is.

Maak iets voor hem klaar. Hij heeft vast honger.

Ze raakt gewoon zwanger om hem erin te luizen.

Als hij echt wat in haar zag...

had hij haar al aan ons voorgesteld.

Ik maak me geen zorgen.

Echt niet. Het enige wat ze hem heeft te bieden is haar kut.

Niets meer.

Breng me naar bed.

Help me in bed.

Kreng.

Anna?

Ik weet nooit of je er nog bent.

- Anders eet je nooit zoveel. - Ik rammel.

Vind je mijn sokken mooi?

Ze zijn nieuw.

Heel mooi.

- Dank je. - Geen dank.

Maak morgen geroosterd varkensvlees met asperges.

- Of boeuf bourguignon. - Wat jij lekker vindt.

Martha komt lunchen.

Om kennis te maken.

- Weet papa dat ze komt? - Nee.

Zal ik gitaar voor je spelen zodat je beter in slaap valt?

Nee. Dank je.

Gaan jullie samenwonen?

Weet ik niet.

En papa dan?

Hij is net zijn vrouw verloren...

en nu gaat ook zijn oudste uit huis.

En Martha, wat doe je precies?

- Ze speelt gitaar. - Bedankt.

Ik ben een hedendaagse klassieke gitarist.

Ik ben nu nog amateur, maar ik wil graag professioneel spelen.

Allebei mijn ouders waren musici, piano en viool.

Ik speel al sinds mijn achtste.

- Nog broers of zussen? - Een zus.

Alleen wij zijn er nog. Mijn ouders zijn omgekomen bij een overval in Chicago.

Ja, en daarna verhuisde mijn zus naar Cheyenne...

naar Saigon en...

Zit er aubergine in boeuf bourguignon?

Ik was vergeten dat je niet van aubergine houdt.

Het hoort er niet eens in.

In een echte Franse boeuf bourguignon zit aubergine.

Anna...

zou jij onze gast kunnen beschrijven op je liefste toon?

Ik wil meer weten over de vrouw waar mijn zoon verliefd op is geworden.

Papa, laat mij maar. Ik doe het wel.

Ik wil dat Anna het doet. Jij bent niet objectief.

Jij bent verliefd.

Tenzij je niet verliefd bent, dan is het prima als jij het doet.

Martha is...

blond...

heel bleek...

gemiddeld groot, blauwe ogen...

En wat voor soort tas heeft ze?

Van Bottega. Denk ik.

- Ik denk van Bottega. - Anna...

is hij wel...

of niet van Bottega?

Ja, het is een Bottega.

- Van Jack gekregen voor... - En haar boezem?

Papa...

Nee, kom op nou.

Haar boezem? Ik zie niet...

wat er verkeerd is aan mijn vraag.

Als ik kon zien, had ik al geweten of ze een volle of kleine boezem had.

Kennelijk is dat geen probleem...

maar als een blinde vraagt om een beschrijving is dat vreemd.

Haar omvang is gemiddeld?

Haar omvang is gemiddeld.

- Oké. - Gemiddeld groot.

Oké. Goed.

Nee, haar borstomvang is niet groot.

- Ik zei gemiddeld groot. - Zelfs dat niet.

- Die is groot. - Nee, hooguit gemiddeld.

- Ze zijn niet gemiddeld. - Ze zijn eerder klein dan groot.

Ze zijn misschien even groot als de mijne.

- Ze zijn groter dan de jouwe. - Ze zijn...

- Een handjevol. - Ze zijn veel groter dan de jouwe.

- Een handjevol. - Ja.

Twee handjesvol. Twee bolletjes. Ze zijn twee bolletjes groot.

- Een handjevol in elke hand. - Ik begrijp het.

Ga door. Haar gewicht...

haar schoenen...

haar kleren, haar nagels.

Haar nagels...

zijn naturel, zonder nagellak.

Ze draagt een zwarte jurk met rode bloemen.

Waarschijnlijk van COS of Zara.

Een Swatch horloge, maar dat staat stil. Het is vast kapot.

En ze draagt een Cartier-ring. Vermoedelijk gekregen van Jack.

Oké, genoeg.

- Als je zo doorgaat, gaan we weg. - Jack...

Ik stop al. Sorry.

Laten we verder eten voor het koud wordt.

Kan iemand mijn glas wijn aangeven?

Dank je, Anna. Weet je, Anna is een geweldige kok.

Ja, Jack heeft het altijd over haar kookkunsten.

Ze speelt ook gitaar.

Heel goed zelfs. Een autodidact.

Ze heeft nooit les gehad. Niet eens een halve les op het conservatorium.

Het is aangeboren.

Puur aangeboren. Ze is getalenteerd.

Anna, wil je zo lief zijn om gitaar te spelen bij het dessert?

Graag.

Martha en ik kunnen zelfs samen spelen, als jij dat niet erg vindt, Martha?

Nee, ik denk... We doen het een andere keer.

Een andere keer.

Martha leek mij een heel aardig mens.

Ze leek te genieten van Anna's kookkunsten ondanks dat papa zo ongemakkelijk deed.

En de manier waarop ze naar Jack keek, was liefdevol.

Ik mocht haar. Serieus.

Ik kom eraan, pa.

De klaprozen zijn prachtig.

Ze bloeien overal.

...twee, drie...

- Dank je. - Ga maar.

Rechtdoor.

Ik hou je in de gaten.

Hou je oren open en ik ben er als het nodig is.

Nu naar links.

Ik bedoel rechts. De andere links.

- Ik ga naar rechts. - Er staat een boom.

Mooi?

Ja. Vind jij het niet mooi?

We willen een groot gezin.

Dit huis is daar perfect voor dankzij de grote tuin.

- Jack, kom. - Ja.

Er zijn drie slaapkamers en een grote voor de ouders.

Kunnen we verder gaan?

En er is een fantastisch zwembad, maar dat wordt nu schoongemaakt.

- Het is echt een mooi huis. - Inderdaad.

Misschien wel het mooiste tot nu toe, toch?

Ja, inderdaad.

- Hoe laat is het? - Geen idee. Mijn horloge staat stil.

Ik koop een nieuwe voor je. Een dure. Die nooit zal stilstaan.

Zullen we naar jouw huis gaan en neuken?

Liever zou ik dit huis kopen om te neuken, dus...

Is dat haalbaar?

- Vind je het echt mooi? - Ja.

Volgens mij ben jij het probleem.

- Wil jij wel samenwonen? - Dat is niet het punt.

Het huis is prachtig en goed geprijsd, dus ik zie het bezwaar niet.

- Wat is er? - De slaapkamers zijn donker.

Jack, ik ga.

Ik hou van je, maar ik...

Ik weiger steeds te moeten smeken om simpele dingen.

Dus bel me als je zeker weet dat je verder met me wilt en anders niet.

Ik neem een taxi. Het is 20 minuutjes.

- Het is vlakbij. Nog een fijne dag. - Het is minstens 30 minuten.

Jammer dat je horloge ermee ophield en dat je denkt dat het 20 minuten is.

Ik ga naar bed.

- Welterusten. - Jullie ook, welterusten.

Trusten.

Ik ga ook. Ik moet morgen vroeg op.

Wacht even. Ik wil een liedje zingen dat ik voor je heb geschreven.

- Moet dat nu? Ik ben moe. - Het is heel kort.

Ik heb een gitaar gekocht en ik heb geoefend met internet.

Oké.

Ga je gang.

De hele nacht en de hele dag

Terwijl ik werk en terwijl ik speel

Terwijl ik wegga en terwijl ik praat

In de bergen en aan de kust

Van Shanghai tot LA

In mijn slaap en als ik bid

J-A-C-K

Pa vraagt of je zijn tanden wilt poesten.

Sorry, Anna. Kun je de rest een andere keer voor me zingen?

- Tuurlijk. - Het was geweldig. Echt.

- Vond je het leuk? - Meer dan dat.

- Welterusten, Jack. - Trusten.

Denk je dat hij het mooi vond?

Ja, hij vond het echt leuk.

Luister, Robert.

- Ik wil je graag helpen. - Oké.

En neem van mij aan...

dat ik na al die jaren het huis gedeeld te hebben met zoveel mannen...

precies weet wat jullie opwindt.

Wat jou opwindt...

wat Ed opwindt...

- wat papa opwindt... - Wat windt pa op?

Maar bovendien, Rob, weet alleen ik wat Jack opwindt.

- Wat windt pa op? - Wil je dat weten?

Het tandenpoetsen?

- Dat weet je niet, want je kent Jack niet. - Jawel.

- Dat lieg je. - Nee, hoor.

Geloof me, dan zit je altijd goed.

Wat windt mij dan op, Anna?

- Weet je dat? - Ja, Ed. Niets.

Dat is niet waar.

De rozenstruik in de tuin windt me op.

Ik gaf 'm gisteren water en kwam op de blaadjes. Ik maakte 'm schoon...

zodat niemand het zag.

Arme Jack.

Ik ben niet meer de enige die je volgt.

Een achterlijke zus die geneukt wil worden door een slager volgt je.

Een saaie, zieke, slecht geklede broer...

die door jou geneukt wil worden, volgt je ook.

Een nutteloze, perverse vader die nooit meer geneukt zal worden...

volgt je ook.

Bloed is niet alleen iets dat je opwindt, maar ook iets dat...

dat je kan bevrijden.

Van ons.

Kom verder.

- Je geld. - O, dank je wel, schat.

- Ik laat jullie alleen. - Bedankt.

Zo...

Ik dacht vanochtend aan hem bij het tandenpoetsen.

Ik wil ze nooit meer poetsen om maar niet aan hem te denken.

- Begrijp je? - O, ik begrijp het helemaal.

Je moet daar weg. Je bent niet als de anderen, schat.

- Jij bent goed. Echt. - Nou, ik ga daar binnenkort weg.

- Echt. - Ja?

Ik heb iemand ontmoet.

- Een vrouw. - Leuk.

We gaan samenwonen.

Dat is fijn.

- Heeft Anna een vriend? - Ben je gek?

- Zo'n lelijk en moeilijk kind. - Meen je dat?

Lelijk...

Kun je de volgende keer mijn horloge meenemen?

- Je horloge? - De Rolex. Weet je nog?

- O, ja. - Als die maar niet weg is.

- Ik geloof het niet. - Ik wil 'm aan Emma geven.

- Ik zal 'm zoeken. - Oké.

- Heb jij Emma weleens horen zingen? - Nee.

Het ontspant me. Ik val zo in slaap.

Ik hoef geen Xanax meer. Of joints.

Alleen haar stem.

- Alsjeblieft, zing voor ons. - Oké.

Een brunette en een blondine

Dochters uit Madrid

Ze geven me zo bevallig opium Dat ik ze niet kan weerstaan

- Kan ik ermee door? - Je ziet er fantastisch uit.

- En dit overhemd. - Heel mooi. Te gekke kleur.

- Vind je deze bril van Celine mooi? - Hij is prachtig.

- Echt? Op de foto leek hij kleiner. - Ik vind hem heel mooi.

- Hier. - Dank je.

Mijn haar is zo futloos.

Wil je mijn tandenborstel daar niet voor gebruiken?

- Wat ruik ik? - Jouw parfum.

- Dat is toch niet erg? - Zo lekker. Goed gekozen.

Past het bij mij?

- Ik ben zenuwachtig. - Zet muziek op.

Goed idee.

- Maar niet te hard. - Oké.

- Ik zeg dat je klaar bent. - Je bent een schat.

Dat klinkt te gek.

Wacht even, schat. Ik ben aan het bellen.

Robert vraagt of je naar zijn kamer komt.

Oké.

Ben je er nog?

Blijf hangen.

Ik heb de afwas gedaan en ik heb drie overhemden van je gestreken.

Oké, bedankt.

Welterusten.

Ik ben stapelgek op je.

Ik ben ongesteld. Ongelooflijk, toch?

Geef hier.

Val dood. Word verdomme een keer volwassen.

Godverdomme.

Godverdomme.

Kloteding.

- Pa? - Ik ben hier.

Ik ben hier.

Sorry, ik was...

beneden. Ik hoorde je niet.

- Ben je schor? Je stem klinkt zo vreemd. - Eh, nee.

Te veel gerookt denk ik.

Oké.

Je kunt mijn tanden poetsen.

Tandpasta.

Aan de slag, Jack.

Met je mond. Toe. Ik kom bijna, Jack.

Vanavond...

- Het was anders. - Ja?

Beter of slechter?

Beter.

Véél beter.

Jack, je weet niet hoe goed je me doet, lieverd.

- Wat was er gisteravond dat je schreeuwde? - Niets.

Robert had z'n muziek te hard staan.

Kom eens.

Ik heb pa geholpen met tandenpoetsen.

Nu je weggaat, wil ik dat je weet dat alles hier in orde komt.

Dat regel ik.

En ik weet dat mama nog leeft.

Ik ben je naar haar gevolgd.

Het blijft tussen ons. Maak je geen zorgen.

Mama was nooit echt gelukkig met pa.

Hij behandelde haar honds. Vanaf hun eerste ontmoeting vermoedde hij...

Toen hij besefte dat ze van Emma hield, werd hij een monster.

Hij bedreigde Emma, vernielde de tuin, wilde haar omkopen...

woest en zonder succes.

Op een avond toen ze had gedronken en pa haar riep, besloot ze...

dat het genoeg was en nam wraak. Ze pakte een zaklamp...

ging de badkamer in en richtte die op haar tanden.

- Weet je nog dat die stralend wit waren? - Ja, dat weet ik nog.

Het verbaasde me dat de jouwe dat niet waren.

Want als de combinatie van pa's sperma met de tandpasta inderdaad...

- Mijn tanden zijn schoon. - Maar minder.

- Kijk maar. - Ja, maar die van mama zijn schoner.

Het is gewoon zo.

Goed, dus toen ze op haar tanden scheen, schitterden die zo sterk...

dat papa blind werd en nooit meer kon zien.

Pa verzon dat verhaal van die wolven en ik wist niet...

dat ze nog leefde tot vorig jaar begin zomer.

In de bak communiceren gevangenen met elkaar via zakspiegeltjes.

Dat zou je eens moeten zien.

Mama had dat met haar tanden kunnen doen.

Sorry.

Ik ga komen. O, shit.

Fuck.

Verdomme.

Tering.

Kom de volgende keer als je naar de deur loopt.

Dat bespaart je tijd. Minstens een minuut.

Het spijt me dat ik altijd weer snel wegga.

Deze nachtmerrie is bijna voorbij. Echt.

Ik beloof het.

Voor je gaat...

wil ik je iets in de keuken laten zien.

Het is echt ongelooflijk.

Goed.

Moet je me iets vertellen?

- Wat is dat verdomme? - Sorry.

Ik had het moeten zeggen. Het is niet van mij.

Het is van Robert.

Ik wilde niet dat het thuis lag en heb het hier verstopt.

Ik heb niets gezegd, omdat ik dacht dat je ertegen was. Stom.

Ik zal het opruimen. Als je wilt dat ik het wegdoe, doe ik dat.

- Ik neem het wel mee. - Waarom heeft je broer een pistool?

Met zo'n pistool is Roberts lievelingsontwerper vermoord.

Hij aanbidt hem en zijn zus Donatella.

- Het is niet om te gebruiken. - Oké...

- Robert is gewoon apart. Hij is... - En nu ophouden.

Het is ook niet makkelijk voor mij. Ik word gek daar.

Soms wens ik dat er iets zou gebeuren en dat ze allemaal doodgaan.

Ja, ik bedoel...

Ik ook.

Ik heb zelfs bedacht in welke volgorde ze zouden moeten sterven.

Hallo. Sorry maar...

Luister, wees niet verdrietig. Het is het niet waard om verdrietig te zijn.

Ik bedoel laatst zag ik een tas van Comme des Garçons die ik al lang wilde.

Overal was die uitverkocht.

En net toen ik wilde betalen, ging de website van mijn bank offline...

en mislukte de betaling. Toen ik het daarna weer probeerde...

was de tas verkocht.

De hele dag erna heb ik liggen huilen.

Heel hard.

Toen bedacht ik dat huilen geen zin had als er een oplossing is.

Ik vond een mooiere tas van zachter leer met meer vakken...

en zo'n schuine riem. Hij was wel...

Hij was veel duurder, maar veel mooier.

Een Raf Simons.

Hou je van hem?

Van mijn broer, bedoel ik.

Ja.

Heel erg.

Hebben jullie...

seks gehad?

Hij houdt ook veel van jou. Hij is liever bij jou...

dan dat hij pa's pik met tandpasta moet pijpen.

Iedereen wil stralend witte tanden, maar dit gaat te ver, toch?

Hoe dan ook, je zult wel merken dat hij alles kan fiksen.

Je weet wat ze zeggen.

De zee is warm in de zomer, maar koud in...

de winter.

De zee in de zomer...

Warm in de zomer, koud in de winter.

Geef de moed niet op.

Binnenkort wordt alles beter voor Jack.

En dus ook voor jou.

- Oké. - Welkom bij onze familie.

Martha...

Ik denk dat ze echt een lief mens is en perfect is voor Jack.

Ik wist het eerst niet zeker, maar nu wel.

Martha is voor Jack wat George is voor mij.

Zij zal hem gelukkig maken als wij er niet meer zijn.

Robert zou alles doen voor Jack.

Niet omdat hij wilde dat Jack gelukkig was,

maar hij wilde hem voor zichzelf hebben.

VOOR ROBERT LIEFS, J.

Zo kwam ik erachter dat het leven zoals wij het kenden, voorbij was.

Iets groots, heftigs, bloederigs, verdrietigs, maar ook vrolijks...

stond te gebeuren. Robert was uitverkoren om te helpen.

Hij zou Jack bevrijden.

Maar dat wist hij nog niet.

- Hoor je me? - Ja, ik hoor je.

Sorry dat ik laatst zo boos was en je sloeg.

Ik ging te ver. Dat had ik niet moeten doen.

- Nee, het was mijn schuld. - Niet waar.

Jawel. Jou treft geen blaam.

Maar bedankt voor de bloemen en het kaartje.

Ik hou van je en daarom moet ik je ook niet slaan.

Dat boeket was het minste wat ik kon doen.

- Liefste Rob, kun je mij vergeven? - Natuurlijk.

- Uiteraard. - Dat is fijn te horen.

Dat maakt me zo gelukkig.

- Ben je er nog? Ik hoor niets. - Jack, ik hoor jou ook niet.

- Nu wel? - Ja, ik hoor je.

- Ik wil je om een gunst vragen. - Voor jou doe ik alles.

Ik zal je vertellen wat ik wil, alleen niet thuis...

daar kan ik er niet over praten.

- De rest mag het niet weten. - Oké.

- Is dat goed? Ben je er nog? - Ja.

- Goed. Ga naar mijn kamer. - Nu?

- Ja, nu. - Ik ben onderweg.

Geweldig.

Ben je gisteren uit geweest? Je stem klinkt zo hees.

Maar nog steeds sexy.

- Ben je er al? - Bijna.

Dichterbij.

Nog dichterbij.

Bijna.

- Oké, ik ben er. - Perfect.

Kijk op de onderste plank in mijn badkamer.

Daar ligt een cadeautje voor je.

Gisteren kwam ik klaar in die sok toen ik fantaseerde over jouw bloederige kut.

Hij is vast nog nat van mijn sperma. Ruik maar.

Heb ik je aandacht?

- Ja, ik ben er nog. - Heb je eraan geroken?

Wel een beetje gênant om te vertellen.

Je hoeft je toch niet te schamen voor mij.

Ben je er blij mee?

- Ja. - Fijn, gelukkig.

Goed, luister.

We kunnen maar op één manier echt samen zijn. Weet je hoe?

- Nee. - Door de anderen uit de weg te ruimen.

Als je mij gelukkig wilt maken, moet je dat dode hout weghalen.

- Begrijp je? - Ja.

Die nacht droomde Robert

dat hij werd opgehaald door een limousine...

die hem naar een strand bracht waar een vrouw lag.

Dat was Donatella.

Ga maar.

Hij liep voorzichtig naar haar. Donatella vindt het vreselijk...

als mensen voetsporen nalaten in het zand. Ze zei:

Robert, mijn prachtige en stijlvolle jongen.

Ik weet hoezeer jij mij en mijn dode broer bewondert.

Als ontwerper en als mens.

Ik ben uitgeput.

Nu ik niet langer de creative director van Versace ben...

moet ik bekennen hoe trots ik op je ben.

Doe wat je moet doen, zonder schuldgevoel of wroeging.

Ga maar door. Het gaat prima.

Zo ja.

Perfect.

Ontspan.

Ga door.

Nu rechtdoor. Ga rechtdoor.

Ga door. Kom op, papa. Vooruit. Vooruit.

Harder.

Mama.

Pa is dood.

Bedoel je dat hij echt dood is of is hij dood zoals ik?

Echt dood. Ik zal het laten zien.

Dat is wel veel bloed.

Wil jij het ook zien?

Sorry. Het spijt me.

- Hoe? - Met het paard van een klif gevallen.

Hou op.

- Wat fantastisch om zo te sterven. - Sorry.

- Neem een likje en hou op met lachen. - Sorry.

Nu hoef je nooit meer zijn ellendige nukken te verdragen.

- Is je nieuwe huis mooi? - Prachtig.

Alleen... Na wat er met pa is gebeurd en ik uit huis ben gegaan...

- en Rob, Anna en Ed. - Denk aan jezelf.

Kom op, binnenkort heb je een eigen gezin.

- Ze zijn volwassen. - Je hebt gelijk.

Je hoeft me niet elke maand op te zoeken.

Dat verwacht ik niet van je.

Kom een of twee keer per jaar en met al het geld.

Makkelijker voor jou en dan wek je ook geen wantrouwen op bij...

Hoe heet ze ook weer?

Martha.

- Ander onderwerp. - Graag.

- Ik kan een bruidsboeket maken. - Wat?

- Een trouwboeket. - Ik weet niet of we gaan trouwen.

- Wat zijn Martha's lievelingsbloemen? - Tulpen?

Nee, geen tulpen.

- Die brengen ongeluk. - Echt?

Een vriend vroeg om een sierboeket met tulpen en stierf.

- Jemig. O, je hebt het al gevonden. - Ja. Bedankt.

- Fijn om je te zien. - Jou ook.

Ik wil heel veel trouwfoto's en ook video's.

En snel een kleindochtertje.

Een klein roze kutje gemaakt door mijn oogappel...

zou mij de gelukkigste vrouw maken.

- Zullen we? - Ja, laten we gaan.

- Tot ziens. - Dag.

Toen ik klein was, had ik een hond.

Ik moest hem uitlaten, eten geven, alles.

Rex hield meer van mij dan van wat dan ook op aarde.

En ik hield van hem.

En op een gegeven moment...

werd Rex heel ziek.

Een maand later stierf hij.

We begroeven hem in de achtertuin.

Terwijl ik naar mijn vader keek...

die een kuil groef voor de dode hond...

kon ik niet huilen.

Ook al deed ik mijn uiterste best...

er kwam geen traan.

Ik kon alleen maar denken...

aan hoe ik met zo'n zakje over mijn hand...

zijn poep oppakte en in de vuilnis gooide.

En...

dat ik nooit meer zijn poep hoefde aan te raken.

Daardoor voelde ik me blij...

en opgelucht.

Hallo, een pakketje.

Dag, meneer. Edward?

- Wil je dit voorlezen? - Moet ik het lezen?

'Ik mis je. Kom alsjeblieft naar me toe.

Kom kijken hoe mijn pik er echt uitziet.

Ik hou van je, George.'

En er staat een adres in Athene bij.

Akoumantos 58, 11851...

Athene, Griekenland.

Dank je.

- Tot ziens. - Bedankt.

Ik heb maar twee pikken gezien.

Die van mijn vader en nu die van George.

Qua grootte en de kleur lijken die pikken op elkaar...

maar die van George ziet er beter uit dan mijn vaders lul.

Men zegt dat Grieken, vooral Griekse artsen, prachtige pikken hebben.

Ik denk dat dat klopt.

Mijn zus Anna en mijn broer Robert...

hebben nog nooit een piemel gezien.

Hopelijk gebeurt dat nog voor hun dood.

Lang geleden waren we op vakantie in Griekenland.

Ik had George iets anders wijsgemaakt...

omdat ik wilde dat hij zou aandringen dat ik kwam.

Tijdens die reis kocht mama een CD...

met Griekse liedjes die we nooit hebben afgespeeld.

Toevallig staat dit nummer op...

maar toch was het heel lief dat Robert juist dit nummer van die CD had gekozen...

op dit moment.

Op dat moment, in de auto, terwijl ik naar buiten keek en dat liedje hoorde...

besefte ik wat hij met mij van plan was.

En ik moet toegeven dat het beter was dan wat hij had bedacht voor pa.

Ik weet het van jou en Jack.

- Wat kan jij nu weten over ons? - Zijn verzoek.

Waar jij gehoor aan geeft.

Hoeveel hij van je houdt.

Hoezeer hij naar je verlangt.

Alsjeblieft, ik wil je iets laten zien.

Hij gaat bij haar langs en geeft haar geld.

Als hij niet genoeg geeft, slaat haar vriendin hem.

Wat?

Haar vriendin. Ja, ze is nu lesbisch.

Niet te geloven, hè?

Gelukkig heb je pa vermoord en ziet hij niet wat voor kut het is.

Ze behandelt hem als een stuk vuil.

Ze chanteert hem, ze manipuleert hem...

- Ze is gemeen, scheldt hem uit. - Niet waar.

Jawel. Ze doet vreselijk tegen hem.

Echt vreselijk.

Als er iets jou en Jack in de weg staat, is zij het. Echt.

Nee, jij droomt dit. Net als je vliegende schoenen.

Ik zeg de waarheid.

En niets anders.

Zoals ze zeggen: Een banaan valt: maakt niet uit.

Een meloen valt...

einde oefening.

Emma...

wil jij trouwen?

- Is dat een serieus aanzoek? - Ja.

Dan kan ik mijn witte Prada-jurk aan.

We kunnen Jack vragen.

Je kunt twee van onze kippen klaar...

Waar ga je heen?

Naar Griekenland.

- Heb je geld? - Ja.

Mijn paspoort en pillen.

Ik heb alles.

Nou, dag dan.

En jij?

- Kom me opzoeken in Griekenland. - Nee, ik haat Griekenland.

Ik ga ergens heen met Jack, ergens waar een Dover Street Market is.

Dus LA, New York, Londen, Parijs, Beijing of Tokio.

- Leuk. - Ja.

Heeft Anna mijn briefje ooit gevonden waarin ik voor het eerst en het laatst...

mijn belofte brak om ooit nog te lezen of te schrijven.

- Laat de deur open voor als Ed thuiskomt. - Doe ik.

Welterusten.

Ik schreef dat ze niet moest treuren dat die Rolex weg was...

en bedankte haar voor het intikken van mijn creditcardgegevens en wachtwoorden...

bij mijn vele, vele online bestellingen de afgelopen jaren.

Ik schreef dat ik van haar hield.

Heel veel.

En dat ze niet moest treuren om mijn vertrek.

Anna?

Waar ben je?

Ik wil niet alleen zijn.

Geef antwoord.

Martha?

Mag ik Jack? Hij moet me ophalen.

Het spijt me.

Ik eindigde de brief met een PS.

Lieve Anna, ik ga mijn vriend George in Athene opzoeken.

Hij is sterk, teder en trouw. En ik vind zijn lichaam mooi.

We gaan naar Kreta of een ander eiland en we gaan samenwonen in zijn huis.

Jij bent altijd welkom om bij ons te logeren.'

YLF-vertalingen: Corina Blank

1991...

tot 2025.