Original subtitles

W KOŃCU LAT 90. GANG MIAMI ROZPADA SIĘ.

"NIEŚMIERTELNY" ZACIEKLE WALCZY O MADRYCKI RYNEK NARKOTYKÓW.

TRACI WPŁYWY, ALE ZYSKUJE LEGENDĘ.

WSZYSTKIE WYDARZENIA I POSTACIE ZOSTAŁY SFABULARYZOWANE.

Wiadomość od Dońi dla niesolidnych płatników.

Nasz chleb powszedni.

Słuchajcie, chłopaki, Dońa to szefowa całą gębą.

Nawet Kolumbijczycy się z nią liczą. Już robi większe obroty niż oni.

Teraz spokojnie. Róbcie, co każą i nie pyskujcie.

Wysiadać, chłopaki.

Ręce na widoku.

Dońa na nas czeka.

Umawialiśmy się z Chamukiem.

Słyszysz?

Gotowe.

Idźcie za mną.

Mogliśmy podjechać autem, do cholery.

Estreli.

Zaczekajcie tu.

Jest.

Dońa.

Ubierajcie ją dalej, za chwilę wrócę i założymy gwiazdę.

Więc pan jest tym kawalerem z Hiszpanii,

który chce robić ze mną interesy.

Miło spędzać czas z wnukami, prawda?

Nie wszystkie są moje. Dzieci pracowników to też rodzina.

Rober. Jest dla mnie jak brat.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Przejdźmy w spokojniejsze miejsce.

Jak się panu podobają moje dziewczyny?

U nas wolimy byki walczące na arenie.

Muszę to kiedyś zobaczyć.

Słyszałam, że w Madrycie pracowaliście z Kolumbijczykami.

Dlatego tu jestem. Chcę brać towar od pani.

Ten, przez którego pan kuleje, też będzie miał coś do powiedzenia.

Widziałem, że tutaj wiesza się takich na mostach.

Nikczemnicy. Zawierają umowę i nie dotrzymują słowa.

Śliczne, prawda?

Manos był łajdakiem, ale nigdy mnie nie zawiódł.

Jego śmierć prawie mnie zasmuciła.

Przykro mi, ale Manos źle mnie ocenił.

A kto igra z ogniem... wiadomo.

Zadziorny ten Hiszpan, dziewczyny.

Podoba mi się pan. Gdybym nie była taka stara,

z chęcią zaprosiłabym pana na kolację.

Kiedy pani zawita do Hiszpanii,

ja zaproszę panią na ogon wołowy. Jadła pani?

Nie w wersji hiszpańskiej.

EL INMORTAL. GANGI MADRYTU

Carlitos!

Carlos!

Nie mogę nigdzie znaleźć Carlitosa.

Znowu tam poszedł.

No nie! Bóg wie, co mogą mu tam zrobić.

Spokojnie. Poszukam go.

Oby się znalazł, bo mnie popamiętają.

To ostatni raz, żebyś wiedział. Słyszysz?

Carlos, nie możesz tak dalej robić.

Chcę mieszkać w swoim domu.

Niedługo, zobaczysz.

Kiedy wróci Jose?

Też niedługo, naprawdę.

Nano, na pewno chcesz tu trzymać 300 paczek?

Stary, jak ktoś się do nich zbliży,

dam mu takiego kopa w dupę, że doleci do Walencji.

Spokojna głowa.

Skrzynie szczelne? Żeby sól morska ich nie przeżarła.

O co chodzi?

- Jasne? - Tak.

Chodzi o to, że... ty i ja lecimy do Madrytu,

a Paulina ogarnie logistykę i wyśle towar statkiem.

Zajebiście.

- I przylecisz do Hiszpanii, tak? - Wstrzymaj konia, dobra?

Uważaj. Gliny ostro sprawdzają kontenery.

Bez obaw. Tak go schowam, że nikt się nie kapnie.

- A jak ci dobrze pójdzie... - Wątpisz?

...przejmiesz szlak Meksyk-Hiszpania.

Dobra, panowie, gotowe. O której macie lot?

Ja chcę być w domu na święta. Bardzo chcę.

Więc będziemy pracować razem. Zajebiście.

- Sheila. - Co?

Nie dajesz wujkowi turronu, prawda?

Nie daję.

Wychodzę. Muszę kupić parę rzeczy. Na razie.

Pa, łobuziaki.

Pa.

A co wy tu robicie po kryjomu? Podjadacie turron?

Zaraz was podkabluję! Tak, tak.

- Telefon, Carmen. - To nie mój.

Isa zapomniała.

- Widzieliście mój telefon? - Tak, zostawiłaś. Carmen go ma.

- Proszę. - Dzięki.

Sama poprowadzę.

- Zostaniesz na noc? - Nie mogę.

W tak krótkim czasie kupiłeś tyle książek?

Musiałem coś robić,

kiedy siedziałaś w domu i zostawiłaś mnie samego.

Teraz już nie będziesz miał czasu czytać.

Bierzesz to wszystko do Tajlandii?

Nie teraz, kiedy twój mąż będzie nas szukał.

Na razie dam to do przechowalni.

Wystarczy podpisać.

I będziesz mógł wypłacić całą kasę?

Wtedy nie będzie już odwrotu.

Wyjedziemy z Hiszpanii i nigdy tu nie wrócimy.

Jeszcze możesz się rozmyślić.

Sheila. Chodź, kochanie.

Chodź. Obudź się. Szybko, buty.

Idziemy.

Bruno, gdzie jesteś? Czemu cię tu nie ma?

Oddzwoń.

Halo?

Kochanie, spokojnie.

- Tak? - Halo, Isabel. Jesteś w domu?

Wyczyścił wszystkie nasze konta.

Nigdzie na świecie nie ukryje się przed Josem Antoniem.

Bank musi mieć jakieś ubezpieczenie czy coś.

Ubezpieczyciele zadają pytania.

A w przypadku tych pieniędzy nie ma łatwych odpowiedzi.

Bank twierdzi, że ma twój podpis na dyspozycji wypłaty całej kasy.

- Jose Antonio wie? - O co tu chodzi?!

Co ty zamierzałaś?

Jose Antonio nie może się dowiedzieć o tym podpisie.

Słyszysz?

Jeśli mu powiesz, zabiję cię.

Jasne.

Wie już, że nas okradli?

W ostatniej chwili pojawił się problem. Potrzebuję kilku dni.

Słabo, Hiszpanie.

Szkoda cię.

- Źle tak zaczynać współpracę. - Polecę do Madrytu

i w parę dni załatwię pieniądze. Czy robimy inaczej?

Ty powiedz, jak robimy.

Nie znam Madrytu, ale nie uśmiecha mi się lecieć tam ściągać długi.

Zapłacę pani. Nie kłamię. A kiedy pani przyleci,

pokażę pani najlepszy Madryt, ten mój.

Pójdziemy na korridę, na flamenco...

Spokojnie.

Spokojnie.

Prowadzisz biuro podróży?

Millo, co robimy? Ufać mu?

Podobasz mi się, Hiszpanie, naprawdę.

Lubię cię.

Ale zrozum, prawie się nie znamy. Nie puszczę cię bez gwarancji.

Ja będę gwarancją, Dońo Lupe.

Wie pani, gdzie mnie znaleźć.

Mały zastaw jak na tyle towaru.

- Jeśli ja też zostanę, wystarczy? - Rober.

- Wszystko jest gotowe... - Przestań.

Niech on leci do Madrytu,

a ja zostanę, póki nie wróci z kasą, i po sprawie. Zgoda?

Problem rozwiązany. Bułka z masłem.

Powoli. Spokojnie.

Braciszek bardzo ci ufa.

W sylwestra chcę tu widzieć pieniądze.

Cholera, Rober! Co ci do łba strzeliło?!

- No co? Przecież się zgodziła. - Tak się tego nie robi.

Teraz ty negocjujesz warunki?

- Coś poszło nie tak? - Poszło, zajebiście.

- Tylko mi się to nie podoba. - Czemu się wkurzasz?

Dzięki, ale nie musiałeś zgrywać takiego macho.

- Jeszcze pretensje? - "Jeszcze"?

Za 10 minut wylądujemy w Madrycie.

Mamy nadzieję, że lot był przyjemny...

Już jesteśmy?

- Wszystko gra? - Tak.

Cholera.

Ale jestem głodny.

Zjadłbym konia z kopytami.

- Dobre mięcho? - Dobre mięcho.

Witaj w domu.

- Co tam, Correa? Trochę późno. - Witaj.

- Wszystko dobrze? - Tak.

- A ty co powiesz? - Zabieraj łapę. Chodź tu.

- Jak się masz? - Dobrze.

Znowu tutaj, co?

Tak.

Policja już cię nie szuka,

ale lepiej, żeby nie wiedzieli, gdzie jesteś.

Cholera.

Z Faustim podobnie: im później się dowie, że wróciłeś, tym lepiej.

- Dałeś znać naszym? - Tak.

Ja to widzę tak, że albo się ogarniemy,

albo oddadzą nam Robera w kawałkach.

Na pozostałych kontach i w gotówce nie będzie nawet 50 milionów.

Ile brakuje?

Mieszkań i inwestycji mamy w bród, ale nie zdążymy ich sprzedać.

- To bierz się do roboty. - Serio, ile brakuje?

Do sylwestra 250 milionów. Proste.

Caballero?

Coś wyskrobię, ale nie 250 milionów, nawet jakbym dupę sprzedał.

Popytaj VIP-ów na Bernabeu, może się uda.

Nie siadaj. Przynieś i dla mnie.

A co, nóżek nie mamy?

Przepraszam, Jose.

Rubia?

Jak się za bardzo ruszę, Fausti się skuma.

To do odwołania siedź cicho, tak?

Kiedy pojedziesz do dziewczyn? Nie mogą się ciebie doczekać.

Na święta. Zrobię im niespodziankę.

Padną, jak cię zobaczą.

Wstawaj, ziemia jest mokra.

- W porządku? - Tak.

Tu Bruno. Zostaw wiadomość, oddzwonię.

Wszystko dobrze?

Przyniesiesz ten strój księżniczki od babci? Idź!

Kto to jest Bruno?

Kto?

Isa, proszę cię.

Widziałam wiadomości w twoim telefonie. Kto to jest Bruno?

Pomyłka.

Najgorsza w moim życiu.

Co ty mówisz, Isa?

To może być wszystko, tylko nie pomyłka.

Nazywaj to, jak chcesz, ale to już skończone.

- Tak? - Tak.

Carmen!

Nikomu o tym nie powiesz.

Słyszysz?

A zwłaszcza bratu.

Miałam cię za porządną babkę.

Szkoda.

Wszyscy popełniamy błędy!

Ostrożnie. Tak. Niżej. Jeszcze trochę.

Delikatnie.

Niżej.

I stop. Jest.

Świetnie. Zaraz się wszystko okaże.

Koka będzie w skrzyni większej niż ta.

Przyspawana pod statkiem do Lizbony.

- Kto ją przyspawa? - Ten facet.

Moja ekipa się tym zajmie.

Nic się nie martw. Będzie zrobione tip-top.

Opłaciłaś ludzi w portach?

Dałam im tyle, ile chcieli.

Jose będzie miał towar za jakieś 15 dni.

Nikt się nie kapnie. Nawet kapitan statku.

- Zajebiście. - Tak.

Wiesz, co jeszcze musimy dziś zrobić?

Iść na kolację.

Ty i ja. Trzeba to uczcić. Postawię ci tacos albo coś.

- Tak mnie podrywasz, stary? - Nie, Pau, tylko...

Patrz!

- Co jest? - Wychodzi!

Bez jaj.

Co się dzieje?

Pascual, trzeba to dopracować. Zobacz, wyłazi ta mąka.

To mąka, prawda?

Cholera, podnoś! Do góry! Jasny gwint!

Do góry!

Wyciągaj! Co, robisz, do diabła?

Spokojnie!

Szybciej!

Ciągnij do siebie! Cholera!

Szybciej!

Do góry!

- Skąd wytrzasnęliście tego idiotę? - Tutaj!

Stawiamy delikatnie. Opuść odrobinę. Opuszczaj.

- Dobrze. - Cholera jasna!

Myślałam, że cię zabili.

Nic mi nie jest.

Isabel, chodź tutaj.

Czemu do mnie tak długo nie dzwoniłeś?

Twój mąż nasłał na mnie ludzi. Musiałem wiać.

Schowałem się tu niedaleko, w domu na wsi.

Mogłeś odebrać telefon.

Nie chciałem cię narażać.

Potrzebuję kilku dni, żeby sprawdzić,

czy możemy tak wyjechać, żeby nas nie namierzyli.

Wyjedźmy.

Jeszcze jest czas. Wyjedźmy daleko, gdzie nikt nas nie zna.

Proszę.

Dzisiaj, 25 grudnia, rozpoczynamy "Telediario" od orędzia króla.

"Pragnę przekazać słowa otuchy i wsparcia..."

- Kto to? - Facet, który co roku przemawia.

Aż mnie skręca, że nie spędzam świąt z dziećmi.

A ja niby kim jestem?

Tak, córciu. Wiesz, o czym mówię.

- Gdyby chociaż Jose był... - Tak.

Otworzę!

- Wesołych świąt! - Synku, co za niespodzianka!

Carlos?

- Idź do diabła! - A to co?

Nie zwracaj na niego uwagi. Strasznie za tobą tęskniłam,

- jak wszyscy. - Tata!

A to kto! Chodź tu, córeczko.

Kocham cię i strasznie tęskniłem!

Tęskniłaś? Daj buziaka.

Co ty tu robisz?

Przyjechałem cię zobaczyć.

Wesołych Świąt!

Jasna cholera!

To jest miłość.

Fuj, mamo.

Tylko zwilż usta, Sheila.

Jasne, że to nie był dla nikogo łatwy rok.

Nie był, ale właśnie dlatego tu jesteśmy.

Wiesz, o kim myślę, Sheila?

O wujku Sebasie. Wypijemy za niego.

Bo... po pierwsze, to dla mnie wielka frajda wrócić do domu.

Do rodziny.

A po drugie, wkurza mnie, że go nie ma.

Wnerwiałby nas jak to on,

- ale chciałby, żebyśmy... Co? - ...dobrze się bawili.

I tak właśnie będzie. Tak trzeba, mamo.

I uczcić jego pamięć.

Kocham cię.

I ciebie.

Kocham was, rodzino.

Wesołych Świąt.

Wesołych Świąt.

Wnusiu.

Jak idzie?

Statek dopłynie do Lizbony za 15 dni. Tam przejmiecie towar.

A te wasze problemy?

Rozwiązane, jest zajebiście.

Co z kasą?

Pracujemy nad tym.

Ale macie czy nie?

Jose?

Pracujemy nad tym, Rober.

Dobra, pogadamy potem.

Wyczyść to.

Pascual!

Zanurzaj.

Co jest?

Jose już ma kasę. Kozak.

- To mąka, tak? - Nawet włosa tam nie wciśniesz.

- Mąka czy nie? - Tak, do cholery!

Kłamiesz. Jose Antonio nie ma szmalu.

Załatwi.

Zajebiście. Ani bąbelka. Szczelna.

Jesteś wielki.

Na razie nic nie mam, ale działam.

Jesteśmy w dupie.

A ty ile załatwiłeś, przystojniaku?

Spuść z tonu, Caballero.

A gdybyśmy odbili Robera?

Wróci do Hiszpanii i luz.

Jakie to proste!

A potem mariachi zrobią nam nalot i wytną nas w pień.

- To co proponujesz? Żeby go zabili? - Czy ja coś takiego mówię?

Powiedziałem tak?

Spokojnie, bo zaraz sami się zaczniemy lać.

- Zabieraj łapy! - Spokojnie!

Odwaliło mu?

Nie do wiary.

Co robimy?

Chodź tu, przepraszam, poniosło mnie.

Gdzie Fausti trzyma kasę?

- Jeszcze aż tak mi nie ufa. - A komu ufa?

- Jest tam? Na pewno? - Przychodzi tu co czwartek.

Ma totalnego fioła na punkcie pewnej tancerki.

Jeszcze jedno:

tego Araba, który z nim łazi, zostawiacie w spokoju. jasne?

Bo co? Lecisz na Araba?

- Lecisz na Araba. - Zazdrosny?

Co robisz wieczorem?

Jestem umówiona z twoim starym, nie czekaj.

Nie wysiadasz?

Po co ci to?

Gnój dostanie, na co zasłużył.

- Tak, Nano? - Jasne.

Jak chcesz, Caballero, ale nie musisz.

Caballero. Patrz...

Zabezpieczasz go w ten sposób i już nic się nie stanie, tak?

- Potem cię nauczę. - Dobra.

Ostra jak diabli ta mała, od razu mi żołnierzyk staje na baczność.

A ty tylko gadałeś i łoiłeś chinchón, stary.

Idź, przyprowadź furę. Ja tu poczekam.

Kolego!

Masz na browara.

Bóg zapłać. Dziękuję.

Maleńka, dokąd tak sama?

Ty, szczylu!

Nadgarstek, Caballero. Luźno nadgarstek, luźniutko.

Zaciskasz pięść i stąd bijesz...

Lepiej, lepiej.

Szczypie, co?

Co to ja mówiłem?

Żeby było fair, wiesz, że mój szef ma takie kolano...

No właśnie. Ma rozwalone kolano. Kuleje.

Skurwiel.

Posadźcie go.

Właśnie tak.

A teraz?

Jak idzie?

Jest cały twój. Sprał go aż miło.

Zadowolony?

Czuję niedosyt.

- Żyje? - Nie wiem. Zobaczymy.

Ej, pajacu!

Źle coś mi wyglądasz.

Gdzie jest kasa?

Rozwalę was.

Tequilka?

Tequili mu się zachciało.

Niech gada, co chce, ale ma żyć, jasne?

- Caballero, pora na kolację? - Chyba tak.

Na co masz apetyt? Na kopa w ryja z frytkami?

Czy może rozbite jaja? Na co masz ochotę?

Kochanie, dopięłam kolejne dwa kontakty.

Jak tak dalej pójdzie, trzeba będzie zamówić więcej towaru.

Jaki słodziak!

- Coś się stało? - Jose Antonio wrócił.

Jesteś pewien?

Tak, jestem pewien.

Ma Chivego.

Bez jaj.

Pieniądze.

I?

Nie wiesz, co z nimi zrobić?

Wiem.

To działaj.

Mam sam włazić do dziupli i je upychać?

Na co czekasz?!

Co zamierzasz? Bo Jose najpierw przyjdzie po ciebie,

- a potem po mnie. - Niech przychodzi.

Niech przychodzi.

Czekamy tu na niego.

A ty uważaj na siebie.

Poproszę Alego, żeby cię ochraniał.

Tak jak twojego kuzyna?

I co Fausti zrobi w sprawie kuzyna?

Sama go zapytaj. Na mnie już dość nawrzeszczał.

Zaskoczyli was, nic nie mogłeś zrobić.

Kochanie...

nie powinienem był zostawiać go samego.

Nie jestem twoją terapeutką. To nie ta kozetka.

Co robisz?

Wykończę twoich dawnych kumpli.

Wszystkich.

Świetnie.

A teraz zamknij się i liż.

Jeszcze tu jesteście?

Wesołych Świąt!

Szybko łapiesz, ale jeszcze musisz to podszlifować, tak?

Patrz na mnie, skurwielu!

Dołóż mu trochę.

Co?!

Psiakrew!

Podoba się?

Dalej gnój nie mówi? Co?

Co?

Nic ze mnie nie wyciągniesz.

Nie rozumiem. Mów wyraźniej.

Nic ze mnie nie wyciągniesz, pieprzony kuternogo.

Patrz.

Daj tequilkę, tak?

Jose!

Daj mnie.

Nie rozumiem cię.

Dawaj, młody! Jedziesz!

Gotowe?

Na pewno?

Zajebiście!

Widzisz? Pakuj się, lecimy do Madrytu.

Tak, do Madrytu! Najpierw Jose Antonio musi zapłacić.

- Zapłaci. - Kiedy?

Jeszcze jest czas, zobaczysz.

W mordę!

Kto to?

Dońa chce nas mieć na oku.

Na wypadek, gdyby twój koleżka jednak nie zapłacił.

Chodź.

Wiesz to na pewno? Nano!

Tam musi być kupa szmalu, śledziłam Araba.

Serio?

Bawię się w szpiega.

Rober będzie ci coś winien. A ty grasz w pokerka?

Ruchy! Mapa skarbów.

- Dzwoniłaś do Caballera? - Zaraz.

Niech jedzie na lotnisko i czeka na forsę.

- Będzie na styk. - W drogę!

Jutro trzeba zapłacić Dońi. Z życiem!

Ruszać te ciężkie dupy!

Naprzód, chłopaki! Do boju, Walencja!

Dalej, w lodówkach!

Wiesz, co mnie boli?

Myślałam, że mogę ci ufać.

Chodźcie, gołąbeczki.

No już.

Szczęśliwego Nowego Roku.

Cholera, dziewczyno.

W Madrycie wziąłbym cię na potrawkę...

Do mojej babci.

Padłabyś z wrażenia.

Idziemy.

Niech to szlag, Caballero, cholera!

W mordę! Przysięgam, nigdy w życiu tak się nie cieszyłem na twój widok.

Trochę mi zeszło, ale jestem.

Mówiłem ci! Widzisz?

Tak!

Wielkie dzięki.

- Jose dotrzymuje słowa. - Wszystko gra. To tylko interesy.

Zawieziecie ode mnie prezent dla Josego Antonia.

A następnym razem forsa z góry.

Millo, prezent! Tak, tak. Nie ten, tamten, duży.

Dla córeczki szefa.

- I ma mnie zaprosić na korridę. - W każdej chwili.

- Szczęśliwego Nowego Roku! - Na zdrowie!

Na zdrowie!

Szczęśliwego Nowego Roku!

Nie myśl już o tym.

Ty mnie zdradziłeś, a ja ciebie.

- To nie to samo. - Nie?

Więc jesteśmy kwita?

Jose, kocham cię.

I mamy córkę.

Jestem gotowa ciągnąć to dalej, jeśli i ty tego chcesz.

Ale musisz mi coś obiecać.

Tu masz wszystkie informacje i kody,

żeby odzyskać pieniądze z konta na Bahamach.

Dobrze.

Ucałuj ode mnie Isabel.

Nie chcę, żeby stało mu się coś złego, Jose.

Zrób to dla mnie i zostaw go w spokoju.

O to tylko proszę.

Zacznijmy od nowa.

Dla Sheili.

I dla nas.

Mam to.

Świetnie.

Tato, patrz, Trzej Królowie!

Tato, zejdź do zdjęcia!

Już idę.

Zejdź.

Już nasza kolej? Leć!

Patrz na tatę. - Co, kochanie?

To twój prezent, tak?

Od twojego króla.

Wesołych Świąt.

Fausti.

Co?

Psiakrew, Chive.

Psiakrew!

Tekst Dariusz Rogalski