Original subtitles

W końcu lat 90. gang Miami rozpada się.

"Nieśmiertelny" zaciekle walczy o madrycki rynek narkotyków.

Traci wpływy, ale zyskuje legendę.

Wszystkie wydarzenia i postacie zostały sfabularyzowane.

KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ

Kiedy wrócisz?

Kiedy Correa zbierze się na odwagę. Co mam ci powiedzieć?

Sheila co dzień o ciebie pyta.

Też do niej tęsknię. Daj mi ją.

Porozmawiaj z tatą.

Cześć, tato.

- Cześć, tygrysico. Jak się masz? - Dobrze.

Jak dobrze? Dobrze, dobrze czy jak?

Kiedy przyjedziesz, tato?

Mam nadzieję, że niedługo.

- Opiekujesz się mamą? - Tak.

Dobrze, kochanie. Na razie kończę. Tęsknię. Bardzo cię kocham.

Całuję cię. Pa.

Co jest?

RoboCopa nie oglądałeś? Przybij.

Jestem nieźle szurnięty.

Mięczaki.

Chato Pastor, to był zapaśnik! Ludzie go uwielbiali. A dlaczego?

Bo walczył ze wszystkimi, z sędziami, z publicznością,

ze stołem sędziowskim, z całym światem.

Wykończą mnie te schody, Pascual. Ja chcę na plażę.

Mogę załatwić plażę, ale Nano mówił...

Co mówił?

Że zależy wam na czymś dyskretnym.

Słuchaj, chcę dom nad samym morzem. Rozumiesz?

Załatwię ci. Chcesz basen?

Tak, skoro już pytasz.

To będzie. Jak trzeba, nawet olimpijski.

Są, widzę je! Jasny gwint, jakie żylety!

Rober, panienki. Przyjdziesz? Szybka zwałka? Chodź tu.

Niech to zdejmą. Już zdejmują.

Zaraz zobaczysz, jak wykurzę szczura z nory.

Powiedz mu, Brodaty, kto tu jest większy kozak.

Wiadomo, że nie ten świętoszek.

No pokaż tę Maryję.

Oż ty w mordę! Jest naprawdę spoko.

Kiedy babcia to zobaczy...

Chcę się przejrzeć.

Panienko, odmalował cię, że mucha nie siada.

- Daj to pieprzone lustro! - Tak. Brodaty!

Odwrotnie.

Tu nawet Matka Boska Gwadelupska nie pomoże.

Po tym, co ci zrobił, musisz mu flaki wypruć.

A wiesz, gdzie się zadekował?

A ty?

Więc to może być trochę trudne.

Ale powiem ci, co zrobimy.

Odbierzemy mu wszystko.

Wyeliminujemy go z biznesu.

Wyciśniemy jak cytrynę.

Chcę wszystkich jego ludzi. Co do jednego.

Kiedy zobaczy, że stracił wszystko, zacznie nas szukać.

A my będziemy już czekać na niego.

Ruszy się, jak mu weźmiemy córkę.

Blondi. Ściągnijcie mi tu Blondi.

EL INMORTAL. GANGI MADRYTU

W Madrycie spokój.

A jak człowiek pochodnia?

Pewnie cieszy się, że cię tu nie ma.

Nie ufam mu, Blondi.

Daj wszystkim ochronę 24/7, słyszysz? Jak biznes?

Madryt stanął, ale Caballero szaleje w Marbelli.

To żyła złota.

- Chcesz więcej towaru? - Chcę, ale nie mam kasy.

A Kolumbijczycy podnoszą cenę.

Jest tam Correa?

Już go daję.

Correa.

Zapytaj, kiedy wracamy.

Jose, co tam?

Daj Blondi z konta w Szwajcarii, ile potrzebuje.

W porządku. Ale wypłata wymaga podpisu Isabel.

Powiem jej. Kiedy nas stąd wyciągniesz?

Jeszcze nie wiem, co zeznała Maui.

Dowiedz się i negocjuj.

To taki świadek, że pilnują się nawzajem.

Zwłaszcza po Corbalanie.

Nie opowiadaj mi swojego życia, tylko to załatw.

Widzisz ją, Merche? Można się posikać ze śmiechu.

Wiesz, że od jutra koniec z lalkami?

Kto wie, jaki cyrk zastanę na wolności.

Nie wymyślaj, Paqui.

Mój Rafi mówi, że przestał ćpać.

Mój też tak mówił, ze dwa miesiące wytrzymał...

I znowu ja siedzę za jego winy.

Masz gości.

Tancerka?

Ile już nie tańczysz, Maui?

Nie powinno cię tu być.

Ty to wiesz i ja to wiem.

Jose Antonio żyje sobie jak król, a ty możesz dostać osiem lat.

Osiem!

Nie załatwił ci nawet adwokata.

On myśli, że go wydałaś. A wiesz, jak to się wtedy kończy.

- Gdyby mógł, już by cię... - Nie wydałam go.

Czas ci ucieka.

Jeśli zaczniesz mówić, pomożemy ci. Ale to musi być teraz, Maui.

Wybierz mądrze.

Nie pozwól, żeby sukinsyn spieprzył ci życie.

Skończyłaś?

Mogę iść?

Chcesz iść?

- Mogę? - Chcesz iść?

- Mogę? - Jesteś pewna?

- Mogę już iść? - Idź.

Wiesz, gdzie mnie znajdziesz, Maui.

Żal mi jej.

A mnie wcale.

Dla nas byłoby lepiej, żeby zaczęła mówić.

Przycisz to, Carlos. Głowa mi pęka.

- Cicho, nudziaro. - Nie pyskuj mamie.

Co robisz?

Nie wiem, co z nim począć.

Jest taki dziecinny.

Nic nie mów Josemu, ma dość kłopotów.

- Jak się wystroiłaś! - Za bardzo? Przebiorę się.

Ani się waż! Z taką twarzą i ciałem nie możesz chodzić jak zakonnica.

Więc idę. Do zobaczenia.

Żadna telewizja mnie nie chce.

Agent rozmawiał ze wszystkimi i stwierdził koniec mojej kariery.

Mam rzekomo zły wizerunek. Jak ja mogę mieć zły wizerunek?!

To ja jestem wizerunkiem! Co oni pieprzą!

Zmień agenta.

Musiałbym zmienić twarz.

Nie chcą mnie nawet do losowania lotka.

Nie zajadaj stresu, bo się roztyjesz.

Nie, tylko nie to.

Przepraszam. Trochę się spóźniłam.

Spokojnie. Correi i tego Szwajcara jeszcze nie ma.

To było w styczniu w Genewie, prawda?

Więc już pan poznał Isabel.

Tak. I bardzo mi miło znów się spotkać.

Macie tu wino?

Chciałbym też poznać Josego Antonia.

Jest w podróży. Poznasz następnym razem.

Świetnie.

Miło, widzę, że już jesteśmy na ty.

Możemy przejść do interesów?

Proszę.

Musimy wypłacić trochę gotówki.

I to pilnie.

Oczywiście.

Pieniądze są do dyspozycji na każde żądanie.

Podpisz upoważnienie a wszystkim się zajmę.

Doskonale.

Dlaczego chciałbyś poznać Josego Antonia?

Wiesz, co ci zrobi, jeśli się o nas dowie?

Nie martw się.

Nie powinieneś się tak angażować.

W swojej pracy mam do czynienia z różnymi ludźmi.

Poproś, żeby nasze konto prowadził ktoś inny.

Pyszne truskawki.

Mam o wiele trudniejszych klientów niż twój mąż.

W jakim sensie "trudniejszych"?

Tajemnica zawodowa.

Ja mam poprosić, żeby cię zwolnili?

Nie. Wtedy nie miałbym pretekstu, żeby przyjeżdżać do Madrytu.

Może lepiej nie przyjeżdżaj.

Była już pora wyskoczyć do ludzi. To jest życie!

Ty już zaliczyłeś parę wypadów.

- O co ci chodzi? - O nic, o twoje wypady.

Mam już dość tej cholernej nory.

Jeszcze tydzień i rozwalę łeb twojemu wujkowi.

Chodźcie, zabawimy się. Nie pijesz tego?

Weźmiemy lożę.

Patrz, idzie jak burza. Już się od niej nie odklei, skubany.

Kogoś ci przypomina?

Sebasa.

Gdyby tu był, też by robił dym. Na maksa.

Patrzy na ciebie. Ta w paski. Widzisz?

Spójrz na nią.

- Na ciebie patrzy. - Nie.

- Co ty gadasz? - Nie ruszaj się. Patrzy.

- Zejdź na dół. - Nie. Idziemy we dwóch. Chodź.

A ty co? Maszerujesz?

Zrobię z tobą cuda, tylko rozchyl uda.

Patrzcie, patrzcie.

Drugi dzisiaj. Odpalamy!

Niech nikt nie zostanie bez nektaru.

Twój kumpel to niezłe ziółko.

No co ty! Przecież to aniołek. Prawda, Nano?

To ty masz buźkę aniołka, ale założę się, że tu rządzisz.

Ty, skarbie, nic nie powiesz?

Nigdy nie widział tylu ładnych dziewczyn naraz i spanikował.

Jose...

Co się dzieje? Obiecałeś mi.

- Co? - Że będziesz się dobrze bawił.

- Źle się bawisz? - Ja dobrze, a ty?

- Idę się przejść. - Właśnie widzę.

Uważaj, Nano, uważaj.

Spytaj, ile kosztuje złamanie chorągiewki.

Jakiej chorągiewki?

No dalej! Nie stoimy! Tańczymy!

Jazda! W górę serca!

Niech żyje Meksyk!

To lubię. To jest impreza!

Postarałem się i zrobiłem to dla was.

- Tortilla z sosem. - Chodź, Nano.

- Typowe danie... - Meksyku.

I znalazłem jeszcze trochę meksykańskiej wody.

Prosto z tutejszych źródeł.

Cholera, upuściłem.

To mój dom, prawda?

Mój dom jest twoim domem.

- Zdrowie. - Zdrowie.

- Patrz, w ten sposób. - To jest...

Powoli, spokojnie.

- Słuchaj... - Co?

Masz dziewczynę?

- Nie? - Nie.

- Masz. - Nie mam.

Masz! Powiedziałeś...

- Ty masz? - Nie.

Nie mam dziewczyny. Ani chłopaka.

Co? A ty?

Zasnęli.

Psiakrew.

Nano!

Nic tu nie ma. Wszystko wyczyściły. Dziwki!

Pistolety są. W mordę!

Trzeba być skończonym idiotą.

Telefony też są.

Ale skrytka pod płytką jest bezpieczna?

Pod jaką płytką, do cholery! Co ty pieprzysz?

Wszystko zabrały.

Niech to szlag!

Trzeba poprosić Madryt o szmal.

- Co ci mówiłem? - Wiem.

Czekaj!

Cześć, szefie.

Zobaczmy, co przyniosły moje królowe.

Widzicie, gnojki? Te trzy dupeczki zarabiają więcej

niż wy wszyscy na całym towarze z Veracruz.

Powinniście się uczyć od Pauliny.

Chodź.

Szef posłucha, ja też mogłabym się tym zajmować.

Czym?

Ogarnę towar lepiej niż te panienki.

Co ci się tak spieszy? Po co ten pośpiech?

Kiedy ja umrę, Dońa kogoś wybierze.

Spadaj. Do roboty!

Dobre. Śmiej się. Dlaczego się nie śmiejesz, Moreno?

To cię nie bawi?

Wypieprzył się!

Siema, Miguelito!

Jak leci?

Caballero, posłuchaj. Odłóż to, co robisz i pakuj walizkę.

Zrobimy sobie wycieczkę do Marbelli.

No jasne. Odstaw się jak na galę.

Ja właśnie wykupiłam cały sklep.

Tak, skarbie. Widzimy się.

Nie wiem, co mnie bardziej kręci: blondynki czy takie fury jak ta.

Wyjmuj gnata, Mohamed.

Opuść szybę, proszę.

Blondi, bez jaj! Auto nie jest niczemu winne.

Opuść szybę.

Uważaj z tymi fajerwerkami, żeby nie wybuchły przed czasem.

Orżnęły was.

Jak skończonych frajerów.

Te lafiryndy polują na turystów.

Moje najdroższe dymanie i nawet nic nie pamiętam.

Wiem. Dosypują ci coś do drinka i oskubują do gołego.

Psiakrew, na pewno da się coś zrobić.

Pracują dla swoich alfonsów. A jak któraś podskakuje,

podrzynają jej gardło i wrzucają do oceanu.

Jeszcze się okaże, kto pójdzie na dno.

Jose, to nie jest Hiszpania.

Ci ludzie nie są tacy jak my. Mają krótki lont. Cholernie krótki.

Jak poszukiwania domu?

Pracuję nad tym. Ale chyba macie teraz nieco napięty budżet.

Wujku, przestań nas wkurzać.

Pascual, Pascual...

Dom.

Chcę go już.

Spokojnie, stary. Tylko żartowałem, Jose.

Mam coś na oku, co na pewno wam się spodoba.

Spokojnie, będzie dobrze.

Nie wytrzymam tu ani minuty dłużej, Rober.

Nie wiem jak ty, ale ja za moment eksploduję.

Jaka chata!

Większa niż Josego. Ile ma łazienek?

Nie liczyłem, ale zbuduję jeszcze jedną tylko dla ciebie.

Co ty na to?

Sprzedaję ostatnie samochody Josego i to koniec. Znikam z Madrytu.

Tak?

Gdzie on jest?

Blondi.

Gdzie się zadekował?

Nie powiesz mi.

Chodź ze mną.

Nie podobają mi się twoi nowi kumple.

Więc zaproś Caballera.

Przyjmiemy tę mendę bardzo czule.

Nie mam z nim kontaktu.

Chyba się nie rozumiemy, Elena.

Nie daję ci wyboru.

I jak, chłopaki? Fajny, prawda? To jest to.

Duży dom, dyskretne miejsce, widok na morze.

Nawet Julio Iglesias w życiu nie miał takiej zajebistej meliny.

Co wy na to? Zadowoleni?

Jak cholera!

Pasuje ci, Jose?

A łóżka?

Będą, jakie chcesz. Tylko zamów

a wujek Pascual załatwi, czego dusza zapragnie.

Łóżka piętrowe, pojedyncze, małżeńskie...

- To jak? - Oblejemy to?

Gdzie tequila?

Nie ma co oblewać. Chcę mój szmal.

Zaraz wracamy.

Nie każcie nam długo czekać.

Są już dobrze pijani.

Widziałam, że dałaś Manosowi najwyżej połowę kasy Hiszpanów.

Co zrobisz z resztą?

Zatrzymamy i zainwestujemy.

Myślisz, że do śmierci będziesz miała taki tyłek?

A jak Manos się dowie?

Od kogo? Ty mu powiesz?

Spadaj, Paulina. Ja nie kabluję.

No to załatwione. Zdrowie.

Koniec zabawy.

Wyluzuj, stary. Spokojnie.

Jesteś nawalony! Puszczaj, to boli.

Od tej chwili... ja będę twoim adwokatem.

Niczego ci nie zabraknie.

I wiem, jak przycisnąć sędziego, żebyś szybko wyszła.

Jose myśli, że go wydałam?

Musiał wyjechać z Hiszpanii.

Słowa nie pisnęłam.

Bardzo dobrze.

To najlepszy scenariusz dla wszystkich.

Wolałabym go nigdy nie poznać...

ale w życiu bym go nie wydała.

Przekażę mu.

Chociaż... co by było, gdybym zaczęła mówić?

Jose nie mógłby wrócić do Hiszpanii...

nigdy nie zobaczyłby Isabel ani swojej córki, ani rodziny.

Wszystko poszłoby w diabły, prawda?

Czy to groźba?

Nie wystarczy, że mnie stąd wyciągniesz.

Chcę pieniędzy.

Powiedz swojemu panu, że chcę tyle pieniędzy,

żebym mogła zacząć nowe życie.

Nie.

Dwa życia.

Gdzie podpisać?

- Mów. - Jak byłam mała, zabili mi siostrę.

Musiałam się zająć dwoma młodszymi braćmi.

Gówno mnie to obchodzi.

Naprawdę nie miałam wyjścia...

Mam już dosyć twojej siostrzyczki i zasranej matki

Coś ci powiem. Posłuchaj mnie, Kopciuszku.

Ostatni raz pytam: Gdzie są pieniądze?

- Nie mamy ich. - Gówno prawda!

Tutaj życie jest warte mniej niż zero, idioto.

- Puść nas. - Gdzie te pieprzone pieniądze?

U naszego szefa!

U szefa?

Kto jest waszym szefem?

- Nazywają go Manos. - Paulita, nie mów.

No dalej!

Ludzie go kochają, bo był mistrzem zapasów.

I daje pracę dzieciakom ze slumsów.

Utalentowanych trenuje

a resztę wysyła sprzedawać towar w klubach.

Przyjemniaczek.

Nas trzyma tylko po to, żebyśmy naciągały turystów.

Każdy ma u niego dług wdzięczności,

który on sobie odbiera po kawałku.

No chodź.

Gdzie jest ten gnój?

Gdzie jest ten gnój?

Manos przerzuca towar kartelu z Tijuany do Poza Rica.

50 dla Dońi, 50 dla mnie.

- Tak, szefie. - Co jest, kochanie?

Łeb jej zaraz rozwalę.

Cierpliwości, brachu.

Nie mówię serio.

Gdzie on mieszka?

- Blondi. - Gdzie go szukać?

- Wy nie jesteście turystami. - Gdzie on jest?

Puśćcie nas, to pomogę wam odzyskać szmal.

Przykro mi. Może gdybyś tu był, ale...

Bez jaj, niedługo wracam.

Do tego czasu mogę już nie żyć.

Nic takiego się nie stanie.

- Proszę, pozwól mi odejść. - Mowy nie ma.

Więc co mam zrobić?

Zgodzić się.

Pracuj dla niego.

Dobry wieczór, przystojniaku.

Pospaceruj z nimi. Muszę pogadać z twoim szefem.

Rusz tyłek i przynieś szampana.

Co świętujemy?

Fakt, że tu jestem. To mało?

Podoba mi się ta wiadomość.

Znam jednego kulawego, dla którego to będzie kop w dupę.

Życie jest za krótkie, żeby stawiać na przegranego konia.

Podoba mi się twoje podejście.

Ale będziesz musiała coś dla mnie zrobić.

Tak, regularnie to robimy.

I na pewno nie będzie śladu?

Pieniądze idą ze Szwajcarii do słupa na Karaibach.

Stamtąd do banku na Jersey, a potem do oddziału w Szanghaju.

Wędrują po świecie, aż każdy się pogubi.

Kiedy dotrą do Chin, nie da się już ustalić źródła.

- Musimy po nie jechać? - Przywiozą je wam.

- W brzęczącej monecie. - Mogą być monety...

Wolimy duże nominały.

Doskonale. Więc teraz wystarczy podpisać ten dokument...

i jutro będziecie mieć do dyspozycji 100 milionów peset.

- Czekaj. - Chcemy je w dwu transzach.

Najpierw 15 milionów a reszta następnego dnia.

Nie ma problemu.

Ostatni raz mi czegoś nie mówisz.

Wybacz, to świeża sprawa.

Następnym razem chcę wiedzieć wszystko.

Jasne. Przepraszam.

Dlaczego Elena nie przyszła?

Blondi zmieniła front. Teraz trzyma z Faustim.

Wsiadaj. Powiem ci w samochodzie.

Jose chciałby, żeby przekonała do siebie Meksykanina

i została jego prawą ręką.

Aby pomóc jej zdobyć zaufanie Faustiego,

zainwestujemy te pierwsze 15 milionów.

Przykro tracić pieniądze...

Chcesz przeliczyć?

...ale Jose jest pewien, że warto.

Jak zamierzacie to zrobić?

Blondi nas zdradzi.

Dokąd niesiesz tę walizeczkę?

Świetnie, Blondi.

Brodaty, co u was na dzielni robi się z takimi palantami?

Mówiłeś, że go nie tkniecie.

To tylko pieszczoty.

Ty zaczynasz czy ja?

Cholera.

Mamy już drugą transzę w lodówce.

- Zaraz zaniosę Kolumbijczykom. - Tak, ty idź.

Bo mnie już wątroba wysiada.

To musi być jutro.

Wychodzimy z Manosem i w domu zostaną tylko psy.

Jeśli wejdziecie o dziewiątej,

będziecie mieć dwie godziny na otwarcie sejfu.

Jeśli Manos się dowie, zabije nas.

Przyniosłaś?

To wszystko, tak?

W porządku.

Słuchaj...

Bzyknęliśmy się?

Tamtej nocy?

Co za różnica?

Zdejmijcie te kominiarki, smarkacze, bo wyglądacie jak bandyci.

Róbcie, co wam kazałem. Ruchy!

Z życiem!

Zakład, że otworzę za pierwszym razem?

Od małego byłeś zarozumiały.

I co wujek na to?

- Miałeś minutę zapasu. - Minutę! Gówno, nie minutę.

Andrea, Julito... Jasne.

Bierz.

Mam klucz.

Dlaczego jej ufamy?

Bo jej bardziej zależy niż nam.

Mamy już to, czego potrzebowaliśmy.

Dobrze.

Caballero się tym zajmie, jeśli się zgodzisz.

Rządzi Jose.

Ja tylko chcę być na bieżąco, póki go nie ma.

Muszę ci powiedzieć coś jeszcze.

Dopilnowaliśmy, żeby ta Meksykanka nic nie powiedziała policji.

To przyspieszy sprawę. Jose będzie mógł szybciej wrócić.

W porządku?

Dziękuję.

Właśnie przyszło z sądu.

Coś nie tak?

Maui został zwolniona.

Nic nie mamy. Straciliśmy wszystko. Ciekawe, kogo tym razem przekupili.

Wszystko dobrze?

Dobrze się czujesz?

- Dokąd idziesz? - Do domu.

Ta robota nie ma najmniejszego sensu.

SZKOŁA BALETOWA

DWA ŻYCIA

Soria, oddzwoń, proszę.

Na pewno w końcu znajdziemy sposób, żeby ich wsadzić.

Kopę lat, inspektorze.

Muszę się z tobą spotkać.

Myślałem, że rzuciłeś.

Jesteś w domu?

Tak, jestem.

Ile chcesz? Gram?

Pierwszy...

drugi...

Dobra, idziemy.

Nano, jakby ten sejf stawiał opór, podłożę ładunek.

- W porządku. - Chodź.

Pośpij tu sobie trochę. Wszystko dobrze. Spokojnie.

Wiesz, że mam w Madrycie takiego psiaka jak ty?

Nieźle je ścięło.

Tutaj.

Cicho, w mordę!

Wszystko w porządku.

Dobra. Idziemy.

Czekaj. Zostawili włączony telewizor.

Ale nikogo nie ma.

Idziemy.

Patrz.

Ale sztos!

- Sejf, Nano. Dawaj. - Jest mój.

Walka się zaczęła. Patrz.

Bez jaj, stary. Co za szajs!

Łeb mu rozwali.

Nano, dawaj.

Przymknijcie się.

Co?

Przestańcie gadać.

Cholera, Rober! Niczego nie dotykaj. Idź pajacować gdzie indziej.

Uważaj.

Obczaję, co jest tam dalej.

Ohyda.

To mi się nie podoba, Nano. Zwijamy się?

W imię Ojca...

i Syna...

i jego cholernej matki.

Dawaj! Szybko!

Opuść broń.

Jesteś cholernie sprytny,

ale cudzych rzeczy się nie rusza.

Mówiłam ci. Paulina to zdradziecka suka.

Co za rozczarowanie, Paulina!

Po prostu dziwkom nie można ufać.

No proszę, cholerni Hiszpanie...

I co teraz zrobimy?

Mam swój szmal.

- Pożegnamy się jak przyjaciele. - Jasne!

Może ci jeszcze postawić parę drinków?

Szybko! Wychodźcie! Wujek Pascual czeka tu na was!

- Ruchy, psiakrew! - Dawaj, Pascual!

Jestem Jose Antonio, nowy szef. Wypijemy parę drinków?

Mam dobrą tequilę.

- Tak? - Zamknij się, skurwielu!

Nie, Paulina.

Cholera, spadamy stąd.

Szybko!

Chodź.

Spieprzyłam to.

Wszystko skomplikowałam. Jestem kretynką.

Komplikowanie to nasza specjalność.

Przysięgam, że na to zasłużył.

Jasne. Pieprzyć gnoja!

Zajebiście to zrobiłaś.

Stało się i już.

Ty wciąż nie rozumiesz.

Ja już nie żyję. Wy tak samo.

Dońa nie puści nam tego płazem.

Znajdziemy jakieś wyjście, tak?

Bez szans.

Bardzo wierzysz w swojego kumpla.

Ale Dońa to najbardziej krwiożercza szefowa w Meksyku.

Spotykaliśmy różnych ludzi.

Jasne, ale nie takich jak Dońa.

Co ty na to?

Niedługo wracamy.

A może weźmiemy ją ze sobą?

Ma jaja jak mało kto.

Ja przede wszystkim wezmę Dońę.

Weźmiemy kokę Dońi a Kolumbijczycy niech się walą.

Faustiemu zmięknie rura.

Masakra. Spadam stąd. Idziesz?

Tekst Dariusz Rogalski