Original subtitles

Asthenisch Syndroom

Twee delen

Het is voor iedereen de moeite waard om Lev Tolstoj te lezen.

Zodat ze alles zullen begrijpen en goedhartig en intelligent zullen worden.

Ik had een verschrikkelijke obsessie.

Ik vond het heerlijk om hier en daar een hapje te eten.

Ik heb 15 jaar bij het postkantoor gewerkt. Elke keer als ik een telegram bezorgde...

ging ik een kantine of een kruidenier binnen...

om een tussendoortje te eten.

En zo voort bij elke levering.

Of onderweg...

at ik brood en worst bij een hek.

Braaf poesje.

Laten we nu afscheid van hem nemen.

God, wat zullen we nu doen?

Waarom heb je ons verlaten?

Waarom?

Wat zullen we doen?

Waarom ging je weg? God.

Natasha, verman jezelf.

Kalmeer maar.

Beste, waarom heb je ons verlaten?

Wat zeg je? Ik en Semjon Aleksandrovitsj ook...

Wij zullen deze pijn ons hele leven met ons meedragen.

Wat zullen we doen?

Je maakt een grapje.

Waar ga je heen?

Sluit het.

Moeten we het sluiten of niet?

Ze ging weg. Wat zullen we doen?

We kunnen hier geen maand blijven. Wij hebben geen tijd te verliezen.

Ze zal wel snel terugkomen. Wachten.

Natasja. -Raak haar niet aan.

Laat haar met rust.

Loop allemaal naar de hel.

Dus begon ze me te vertellen...

over de slang die in haar leeft.

Ik kan me niet herinneren waar het precies was...

ergens in de buurt van de borsten.

Het zoog haar levensenergie op.

Het is een fixatie.

Een soort obsessie.

Ja, het is een obsessie.

Negeer het gewoon.

Wat zei je?

Wat doe jij hier? -Ik ga naar een dokter.

Fantastisch, Vasilij Pavlovich.

Ga je nu? -Ja, ik ga naar deze genezer.

Hij woont hier, buiten de stad.

Ik ga daar ook heen. -Echt?

Het was inderdaad die orthopedist...

die haar genas van haar slangenfixatie.

Hoe kan dat nu als hij enkel botten behandelt?

Hij is heel veelzijdig en erg goed.

Fantastisch, geweldig.

Laten we daarheen gaan, naar de bushalte.

Wat is dat voor een gebabbel?

Daar is de bus.

Met de gedroogde bloemen.

Je kunt niet naar binnen. -Dit is het einde van de reis.

Wat doe je nu? -Je kunt door deze deur niet uitstappen.

Help me. -Laat mij u helpen, mevrouw.

Hier, stap in.

Help mij. -Ga verder.

Wil je met mij naar bed? -Wat?

Houd daarmee op, smeerlap. -Ik vermoord je.

Laat me met rust, klootzak.

Ze sprong op mij, ze is gek.

Wat wil je van mij? -Ik haat jullie klootzakken.

Ze viel me zonder reden lastig. -Je leeft, ik haat je.

Waarom schreeuw je? Jij bent ermee begonnen.

Je bent een klootzak, je bent ziek.

Kijk naar jezelf, je bent ziek, ga jezelf genezen.

Je bent een trut, zie jezelf nu eens.

Je bent een beest.

Je hebt mijn dag verpest.

Daar komt ze.

Laat me met rust.

Ik heb je niet nodig.

Wat gebeurt er met jou? -Ik heb je niet nodig, snap je?

Wat zei ze? -Niets.

Waar is ze geweest? -Ik weet het niet.

Ik weet niets.

Gedraag je niet op deze manier.

Jij bent hier ook.

Wat wil je?

Dat zijn vrienden, maar wie ben jij?

Mensen haasten zich, ze gaan aan het werk...

het is acht uur.

Bij een raam, tweede verdieping...

Zij haasten zich, ik haast me, jij haast je...

Goedemorgen, dokter.

Ik...

Natasha, waar is Nikolaj Mikhajlovich?

Mijn god.

Hallo Natasja.

Je hebt een slechte adem en je kapsel past niet bij je.

Ik vraag u...

om mijn ontslag te accepteren.

Neem liever even vakantie.

Ik heb je advies niet nodig.

Ik denk niet dat ik jouw gedrag verdien.

Waarom praat je op zo'n toon tegen mij?

Ik zeg wat ik voel.

En wat is mijn fout?

Waarom veracht je mij?

Ga je dit tekenen of niet? -Eerst wil ik het graag begrijpen.

Wat is er met je gebeurd?

Je hebt net je man begraven, maar...

Waag het niet om daar over te praten.

Je bent nog niet eens een nagel van mijn man waard. Je bent oud, je...

Ja.

Waarom heeft u besloten ontslag te nemen? -Dat is mijn zaak.

Alles gaat voorbij en zal vergeven worden. Je bent jong.

Jij leeft nog, mijn man niet.

Er val niks te begrijpen. Teken gewoon.

Tot ziens, Natalja Ivanovna.

Hallo. Hallo. Hallo.

Jij wrak. De weg is niet alleen van jou.

Ik haat je.

Jullie allemaal. -Sorry.

Vergeef me alsjeblieft als je kunt.

Mevrouw, u... -Ga weg.

Mevrouw... -Ben je er nog?

Sorry.

Het spijt me echt.

Kan ik u helpen?

Raak haar niet aan, ik heb het al geprobeerd.

Is jou een ongeluk overkomen?

Kalmeer jezelf.

Laat haar met rust.

Laat mij gaan.

Sta op.

Goed gedaan.

Ze zouden goede manieren moeten leren.

Ze kennen geen schaamte.

Ik stap de hersteldienst binnen en zeg dat ik een veteraan ben.

Ze zeggen dat ze geen buizen hebben, maar waar zou ik ze anders kunnen krijgen?

Sorry.

Pas op. -Kijk waar je loopt.

Boer. -Luiaard.

Mevrouw, bent u vrij? -Beest.

Kom mee.

Komaan.

Sta op.

Na jou. -Ga naar binnen.

Uitkleden.

Nee.

Ga weg.

Wegwezen hier.

Ga weg.

Hier is alles nat.

Kijk uit, er staat een vrouw.

Verpletter haar niet. -Verpletter mijn voeten niet.

Oké, we zijn er voorbij geraakt.

Is er een takel? -Ja.

Soms werkt die, maar soms niet.

Mevrouw, wacht.

Je hebt wat vuil op je rug, laat mij het even proper maken.

Hier.

Er zit ook een vlek.

Momentje.

Wacht, ik ben nog niet helemaal klaar.

Een momentje.

Loop niet weg.

Er is nog een klein vlekje hier.

Zo, nog even hier. Klaar.

Je kunt vertrekken.

Graag gedaan.

Een momentje.

Loop niet weg.

Er is nog een klein vlekje hier.

Zo, nog even hier. Klaar.

Je kunt vertrekken.

Graag gedaan.

Hallo, kameraden.

Ik wil je voorstellen aan de ster van de film die je zojuist hebt gezien...

Olga Sergejevna Antonova.

Ga alsjeblieft nog niet weg.

We hebben de kans om over onze indrukken te praten...

en om vragen te stellen.

We hebben niet vaak de kans om een echt boeiende film te zien...

Wat ben je aan het doen?

Ben je gek? -Je moet je hoed afzetten.

van regisseurs als German, Sokoerov en Moeratova.

We kunnen praten, wat vragen stellen.

Heren, alstublieft.

Ga terug naar uw zitplaatsen, alstublieft.

We hebben de kans om een maestro van de cinema te ontmoeten...

een persoon die heeft deelgenomen...

Een momentje.

Mama, je hebt me een ijsje beloofd. -We zullen zien.

Waar gaan we heen?

Wat is het nut van dit soort films?

Ik ben al verdrietig en moe van het werk.

Ik wil graag plezier hebben, naar muziek luisteren...

in plaats van naar zulke films te kijken.

Ik wilde geen mensen een kist zien dragen en iemand begraven.

Wat voor onderwerp. -Aljosha, je bent moe.

Ik houd zo veel van je.

Jouw geur. Ik zou nu kunnen sterven.

Jouw gezicht.

Je ziet eruit als een engel.

Heren, kom alstublieft terug.

Wij kunnen vragen stellen...

Laat maar, ik vertrek.

Sorry.

Doe dat niet, ga niet weg.

Wat jammer. -Alsjeblieft.

Olga Sergejevna zal waarschijnlijk snel terugkomen.

Ik raad je aan om zo'n kans niet te missen...

De film die we net hebben gezien...

Ik denk dat de film die we zagen...

echt de moeite waard is om uitvoerig bestudeerd te worden.

Peloton, geef acht.

Kwart draai naar rechts.

Help me.

Is hij dronken?

Nee, hij slaapt gewoon.

Bedankt.

Ik zou het moeten opschrijven...

Hij was van middelbare leeftijd of dat geloofde hij tenminste.

Het donker, hier en daar door een straatlamp doorprikt...

hulde hem in een sluier van mijmeringen over zichzelf.

Ironisch genoeg dacht hij aan zichzelf met een vleugje verdriet.

Zijn ziel, opgesloten in de schelp van het leven, werd verzwaard...

door de rimpels van zijn oeroude gevoelens. Hij probeerde goed te zijn voor iedereen...

maar het was onmogelijk. Hij legde nieuwe knopen...

zonder de oude te ontbinden. De last groeide, maar loslaten...

kon hij niet. Hij wilde iets romantisch.

Een liedje zou het prima doen.

Hij verlangde naar Sever-sigaretten, naar krullen die weer in de mode kwamen...

en naar mensen die 'ik hou van je' met een kleine hapering uitspraken.

De stoot van de wind, van een lach...

van vage voorgevoelens van liefde...

of eigenlijk niet, liefde was te concreet.

De neergeslagen blikken, de dubbelzinnige glimlachen…

Lieg ik? Nee. Alleen kan ik de waarheid niet schilderen met woorden...

terwijl ze hier ligt, tastbaar, als een dooier in het eiwit.

Meisjes, maak een buiging.

Jongens, maak een snelle buiging...

stamp met je hielen en glimlach met gratie en durf.

Laat je stille blik zakken en streel je droom...

die van jungles, van honingzachte dansers, van raadselachtige prinsen.

Scheur het ruisende zijde tussen je vingers...

terwijl je de bevende huid maar heel even raakt.

Onthoud het.

En als ze vragen waar je aan denkt, antwoord dan: 'Aan niets'.

Er is hier iemand. -Ze zijn van ons.

Ik had het opgemerkt. -Het was Ljuska, de tuinman.

Ze joeg Mushka altijd weg, ik wist dat ze slecht was.

Toen ik daarheen ging, vroeg ik het aan dat koppeltje.

En ze zeiden dat ze een kleine zwarte hond hadden gezien...

en dat ze die een stukje brood hadden gegeven.

Ze stelden ook voor om het voor ons te vangen.

Ik denk dat ik het zag.

Maar het wilde niet naar mij komen. Arm klein hondje.

We moeten een afspraak met de chauffeur maken en hem betalen.

Ik herinner me dat hij vertelde over dat kleine stadje...

Ja, het is waar.

Je had het moeten zoeken. -Maar het is daar moerassig.

Je had alleen de juiste schoenen nodig.

Hoe konden wij dat weten?

We moeten vijf roebel betalen aan de chauffeur...

zodat hij twee uur kan wachten terwijl wij zoeken.

We moeten Ljuska bond en blauw slaan.

Eens zei ik haar zelfs...

Laat ze je maar gauw begraven. Ik zal er geen traan om laten.

Zij en haar vriendin schoten zwerfkatten neer.

We moeten haar in elkaar slaan. -En in een hinderlaag lokken.

Goedemorgen Irina Pavlovna.

Goedemorgen Nikolaj Aleksejevitsj, je bent laat.

Ik werd ziek in de metro, ik kon niet ademen, te veel mensen.

Te veel mensen?

Moeten we de leerlingen bij u thuis afleveren?

Je kunt ze straffen als ze niet komen.

Praat niet tegen mij op zo'n toon. Ik ben geen leerling van jou.

Je mag niet op zo'n manier praten, zelfs niet tegen je leerlingen.

Je moet die toon niet gebruiken. -Dat zou ik niet moeten doen?

Ik werk al 30 jaar op deze school,

Denk je dat je mij kunt vertellen wat ik moet doen?

Vergeet het.

Denk jij dat je dat mag omdat je vriendjes bent met de directeur?

Vergeet het.

Ik ben de didactisch directeur, Ik zal verslag uitbrengen van wat je doet.

Waag het niet mij te bedreigen...

ik ben ook van plan om 30 jaar op deze school te blijven.

Nikolaj Aleksejevitsj, kom terug.

Dat moet je niet doen, Alexejev.

Raap dat stukje papier op.

Je onderrok komt piepen. -Waar dan?

O, het is niets.

Ik ruik het schreeuwen van het hooi...

geoogst in kleine gele heuveltjes.

Boven de heuvels en de ramen...

onder een weefsel van kozijnen en allerlei kantwerk...

staan de katten trots op hun troon.

O katten, met jullie snorren en bakkebaarden...

en de staarten die zich rond jullie lijven winden.

De oren, als schoorsteenpijpen, strekken zich uit...

wedijverend met de snorharen.

O katten, met jullie prachtige vachten...

jullie zijn mijn voorspellende visioen.

Ik had graag in hun zielen gegleden,

terwijl ze hooghartig spinnen.

Hoeveel visioenen golft het goud van de rivier...

versierd met zilveren zand.

Niemand vindt het mooi.

Aan de andere kant komt de vader van mijn grootvader uit Riga...

net als zijn ouders.

Hij studeerde af aan een tuiniersacademie. Er waren zulke academies.

Hij verliet zijn ouders en verhuisde naar Zuid-Oekraïne.

Reizend door de gebieden van de landbezitters...

werd hij plots iemand van betekenis.

Als een landeigenaar hem ergens over berispte...

ging hij op een andere plek werken.

Ze waardeerden hem echt, ik heb de attesten van zijn verdiensten nog liggen.

Braafste, liefste...

geweldigste hondje, mijn schatje.

Wat ik zou doen zonder jou?

We hebben echt genoeg van die klootzak, nietwaar?

Wat zou ik zonder jou moeten doen?

We hebben echt genoeg van die klootzak, nietwaar?

Gisteren kwam hij dronken thuis, helemaal overtuigd dat hij in orde was.

Waarschijnlijk was hij gaan flirten Dat is niet het leven dat ik wilde.

We hebben er echt genoeg van, mijn liefste.

Wat zou ik zonder jou doen?

We hebben echt genoeg van die klootzak.

Ga niet te ver weg.

Ze hebben Kolja vermoord.

Ze hebben Kolja vermoord.

Vis. Er is genoeg vis voor iedereen.

Vis aan goede prijzen.

Ze hebben hem vermoord, begrepen?

Een paar klootzakken vielen hem aan terwijl hij Ninka naar huis bracht.

Klootzakken, we moeten ze allemaal ophangen.

Wij moeten iets doen.

Laten we naar Misha gaan, hij weet het nog steeds niet.

Ze hebben Kolja vermoord, snap je?

Hou op. -De klootzakken hebben hem aangevallen.

Laten we gaan.

Wat kunnen we eraan doen, Serjoga? Het is nu allemaal nutteloos.

Hou op. -Wacht even.

Ze hebben Kolja vermoord.

Ze hebben hem vermoord, snap je?

Sorry, we hebben haast.

Vanavond kom ik bij jou langs.

Kijk, ze verkopen kippen.

Goedemiddag.

Ik zal je een geheim verklappen.

Ik kom nauwelijks rond, ik verwacht niets goeds meer van het leven.

Onder Stalin was het leven heerlijk...

hij verlichtte het lot van de arbeiders.

Is Misha thuis?

Ik vraag je of Misha thuis is.

Eerst en vooral: goedemiddag.

Goedemiddag.

Is Misha thuis?

Waarom ben je zo bleek?

Is Misha thuis?

Misha? Hij is naar een verjaardagsfeestje gegaan.

Tot ziens.

Misha heeft me verteld dat Kolja is vermoord.

Hoe is het gebeurd?

Dus, hij weet het?

Hij heeft het me verteld, maar ik...

ik heb er niets van begrepen.

Je weet dat Misha niet goed is in verhalen vertellen.

Hoe is het dan gebeurd?

Hoe is het dan gebeurd?

Ik ben het niet met je eens. -Wacht.

Kom binnen en kijk eens in welke omstandigheden wij leven.

Met ons drieën moeten we één emmer als toilet gebruiken.

Alles is kapot...

er is geen keuken, geen gas, niets.

Er is geen water en het plafond valt op ons hoofd.

We hebben om hulp gevraagd, maar niemand luistert.

We stonden negende op de lijst voor huisvesting...

toen stierf mijn moeder en worden we niet meer meegeteld...

als familie van oorlogsslachtoffers. Nu staan we op de 493e plaats.

Moeten we zo lang wachten?

Moeder is overleden en moet nog altijd betalen voor de koelkast...

dus nu moeten we rondkomen met 363 roebel.

Waar is de rechtvaardigheid? Wat moeten we doen?

Jullie komen ons alleen maar lastigvallen, komen binnen, maken wat aantekeningen...

maar hoe moeten wij leven?

Het verlangen naar universele liefde...

is de mens aangeboren.

Wie heeft je gestuurd?

De gemeenteraad? -Nee.

Wat gebeurt er?

De mens heeft altijd gedroomd van geluk voor iedereen...

Waar is jullie rechtvaardigheid?

Waar leven wij eigenlijk?

Ik weet dat ik gelijk heb...

ik heb in de oorlog gevochten, ik heb mijn bloed vergoten.

Wat is er aan de hand?

Je wenst toch niemand ongeluk toe, hè?

Universele liefde zal nooit bestaan.

Er zal altijd wel iemand zijn die ik niet mag of iemand die mij niet mag.

Als iemand mij beledigt...

waarom zou ik hem dan niet slaan?

Maar op een algemener niveau zijn er altijd mensen...

Tegen die mensen moeten we vechten.

Dus de universele liefde? -We gaan niet vechten met jouw methoden.

We zullen de mens niet opvoeden met angst...

door te slaan of zijn handen af te hakken.

De mens heeft een ziel.

Wij zullen de ziel opvoeden.

Maar soms moet je toch een paar handen afhakken.

Je moet de ziel opvoeden. -En soms handen afhakken.

De ziel zal worden opgevoed. -En soms worden de handen afgehakt.

We moeten de ziel opvoeden. -En handen afhakken.

Niet duwen. -Iedereen wordt gek.

Stop met duwen. -Er is genoeg voor iedereen.

Doe je handen weg.

Geef mij wat vis.

Geef het hier.

Hier is uw wisselgeld.

Ik ook.

Handen weg.

Die daar.

Wat is er aan de hand?

Geef mij maar een goede.

Ga weg.

Niet duwen.

Ik heb genoeg van jullie.

Hoeveel?

Geef hem niets.

Hij heeft voorgestoken.

Doorlopen.

Mevrouw...

deze vis is vuil.

Hij is inderdaad vuil. -Je kunt hem thuis wassen.

Ik heb thuis geen stromend water.

Niet duwen.

Een truc.

Het balletje is hier, en nu is het weg...

Waar is het balletje?

Onze school heeft grote successen behaald in haar ontwikkeling.

Weet je wat? Ik hou van honden.

Op een dag hoorde ik...

dat de hond van een vriendin van mij op het punt stond te bevallen.

En ik reserveer een pup.

Ze zegt: natuurlijk, ik geef je graag een pup.

Ze waren zo schattig.

Eentje was helemaal zwart.

Zo lief.

Ik vraag haar om die ene, en ze zegt: hij is van jou.

Intussen bracht ik hem al lekkernijen en...

ik had zelfs een zuigfles voor hem gekocht.

En toen het pupje groot genoeg was...

zegt ze: weet je, ik heb dertig roebel voor dat pupje aangeboden gekregen?

Toen ze dat zei, voelde ik me echt slecht.

Ik zei: nee, bedankt.

Ik heb geen dertig roebel...

en ik wil jouw hondje niet meer.

Het middelbaar onderwijs in ons land is gratis...

verplicht

en universeel.

Het idee dat alle mensen broeders zijn, is vreemd aan de bourgeoisie.

Maar dat betekent niet dat hij tegen vriendschap is.

Hij kan best vriendelijk zijn tegenover zijn buren...

zolang dat zijn welzijn en zijn gemoedsrust niet schaadt.

De voornaamste eigenschap van de bourgeois is onverschilligheid...

voor het algemeen belang, voor zijn medemensen...

Helaas dringt die onverschilligheid zelfs door in de beste harten.

Meer nog dan onverschilligheid is het de gewoonte van het individu...

om aan de kant te blijven.

Vaak blijven we aan de kant staan omdat iemand helpen...

ons persoonlijk ongemak kan bezorgen.

Die verachtelijke houding moet definitief worden uitgeroeid.

Een mens moet zijn als een zon, die warmte geeft aan wie rondom hem staat.

Ivnikov, waar zit jij naar te staren? Wat is er zo interessant?

Ik ben de bourgeois aan het tellen. -Sta op.

Hier zitten je klasgenoten ook, je moet hen respecteren.

Respect is een gevoel, geen plicht.

Sta op.

Dat doe je al.

Waarom zit jij altijd op iets te kauwen in de les?

Waarom?

Waarom zeg je me niet wat je van mij vindt.

Masha.

Ik weet dat jouw boek interessanter is dan de les...

maar het examen gaat over een ander onderwerp.

Nikolaj Aleksejevitsj weet dat dit boek interessanter is dan de les.

De leraar is er niet blij mee dat het examen over iets anders gaat.

Ze kent het uit haar hoofd. -Zo is dat.

Als de leerling, na de school, zou willen...

Je schrijft het beter op...

dat onthoudt makkelijker.

Het zal gemakkelijker zijn om te onthouden.

Als de leerling, na het beëindigen van de school, verder wil studeren...

dan is het beter eerst een echte job te proberen.

Je hebt tijd genoeg om over je toekomst na te denken.

Als je beslist om naar de universiteit te gaan..

dan zul je het leven op een diepere manier leren kennen.

Goed, maar ik kan jullie niet laten gaan.

Als de didactisch directeur het te weten komt, hebben we allemaal problemen.

Laat me jullie iets voorlezen.

Wat moet ik doen?

Ik wil weten wat jullie ervan vinden.

Wie geeft mij een hint? Ik wil jullie mening echt horen.

Studeren is licht, rook is verderf, twijfel is waanzin.

Nog iemand? Ivnikov.

Hij pakte de tas van een meisje,

maar hij kon niet weglopen.

Waarom zwijg je?

Waarom maak je geen aantekeningen? Denk je dat je alles al weet?

Ik heb er geen zin in.

Waarom ben je dan hier? -Dat gaat u niets aan.

Ga naar buiten, je stoort de les. -Laat me met rust.

Kijk. Gladiatoren.

Wat een gruwel.

Vreselijk.

Gek.

Het a-b-c van goede manieren.

A, b, c, d, e...

Wil je iets zeggen, Masha? -Wij willen dicteren.

Oké.

Onze school heeft grote successen behaald in haar ontwikkeling.

Het middelbaar onderwijs in ons land is gratis en verplicht voor iedereen.

Wie afstudeert, kan van alles doen...

zich inschrijven in beroeps- of technische scholen, of aan de universiteit.

Wie afstudeert, kan van alles doen...

zich inschrijven in beroeps- of technische scholen, of aan de universiteit.

Als de leerling, na het beëindigen van de school, verder wil studeren...

dan is het beter eerst een echte job te proberen.

Maak de komende vijf minuten geen lawaai.

Je hebt tijd genoeg om over je toekomst na te denken.

Kameraden, jullie kijken naar het tv-programma "De wondere wereld".

Goedemorgen kameraden.

We hebben u de documentaire getoond "Het mysterie van het ei en de kip"...

die ons publiek diep heeft geraakt.

We worden overspoeld met brieven...

Kom hier, alsjeblieft.

Kom allemaal hier.

Wees niet bang om dichterbij te komen.

Eten, lekker eten.

Kom.

Het is heel lekker.

Kom maar en niet duwen.

Wat een gemene tante...

ze bedriegt de kleintjes.

Geef het terug, tante.

Brave Misha.

Neem het.

Neem maar.

Je bent gemeen.

Wat een mooie schoen.

Je knieën zitten onder het vuil.

Hij stinkt.

Kom, we gaan. -Wat doe je nou?

Ik ben moe.

Je bent gemeen.

Laat hem met rust.

Hou op, hij is ziek. -Je bent zelf ziek.

Stop.

Hou op.

Help.

Gemene trutten.

Help.

Ik maak je af.

Vuile smeerlap.

Ga weg.

Hou op, hou je mond.

Zwijg, ellendeling.

Ga weg.

Idioot.

Laten we spelen.

Rustig maar, ze zijn weg.

Het is goed zo.

Schrijf maar, brave jongen.

Hier.

Ivnikov, je bent een heel goed mens. -Moet je er altijd bij zijn?

Je hebt me verkeerd begrepen.

Mooi.

Hij heeft me verkeerd begrepen.

Hij heeft me verkeerd begrepen.

Hij heeft me verkeerd begrepen.

Ik kan niet zitten, ik kan niet staan, Ik kan alleen maar mezelf ophangen.

Niemand begrijpt mij.

Kun je mij vertellen waarom?

Ik drink niet. -Kun je me vertellen waarom?

Hallo.

Hier zijn mijn kleintjes.

Hier, dat is voor jou.

Bedankt, papa.

Kan dat wat stiller.

Vuile smeerlap.

Ellendeling.

Smerig beest.

Waar denk je dat je heen gaat? Kom hier.

Je kunt je niet verstoppen.

Hou op papa.

Ga weg.

Hoe durf je?

Jij stomme trut.

Trut.

Ik hoop dat je jezelf pijn doet.

Dan maak je dat misschien eindelijk. -Goedemiddag, Galina Vladimirovna.

Dus je bent thuis? Waar heb je geslapen?

Is dit voor jou goedemorgen of goedemiddag?

Goedenavond. -Zoals je wil.

Wil je iets eten? -Ik heb geen honger.

De gehaktballetjes zijn klaar, je moet ze alleen nog bakken.

Nee, gewoon een kopje koffie.

Natuurlijk, gehaktballetjes bakken is vrouwenwerk, zeker.

Anechka werkt harder dan jij, maar dat kan je niets schelen.

Waarom verwaarloos je jouw mannenklusjes?

Of is het repareren van de vloer ook onze taak?

Waarom doe je zo je best om een typische schoonmoeder te zijn?

Ik wil dat niet, jij dwingt me ertoe.

Ik zweer het, binnen een week breng ik een ploeg timmerlieden mee.

Maar val me deze week alsjeblieft niet lastig.

Ik heb een week verlof zonder wedde gevraagd.

Wat zeg je? Onbetaald? Hoeveel verdien je eigenlijk?

Dat verlof van jou komt ten laste van mij en Anechka.

Ik wil gewoon ongestoord kunnen werken.

Ik heb nooit tijd om iets te doen.

Hoeveel kost een week rust?

Ik zal je betalen. Anders schrijf ik geen woord.

Dit gaat niet over gehaktballetjes. -Luister.

Ik voel mijn grenzen...

ik zie waar mijn goedheid ophoudt en ik een beest word...

waar ik mijn ogen sluit om niet te hoeven zien...

waar ik niet wil begrijpen, waar ik mijn ogen sluit om niet te zien...

Geld, woede en onverdraagzaamheid hebben macht over mij...

zoals over de gemeenste mensen.

Ze zaten aan weerszijden van een lange tafel...

hun ogen gericht op de glinstering van de televisie.

Ze kauwde op niets, haar kaak van rechts naar links bewegend...

zonder te beseffen hoe weerzinwekkend ze was.

Zoals hij die zijn speeksel niet in zijn mond kan houden...

of die het vuil tussen zijn tenen wegkrabt.

Hij zat aan de rechterkant, ongeschoren en zacht als gelei.

Mijn moeder en vader.

Je zou hun ouderdom kunnen aanraken.

Het heeft zijn geur, je kon het horen.

Het heeft zijn geur, je kon het horen.

Het was het tastbaarst in die hele kamer.

Ik haatte de ouderdom.

In hen zag ik alleen dat.

Ik haatte hen omdat ze mijn ouders waren...

en ik haatte mezelf om die haat.

Ik werd misselijk omdat mijn gewoontes die van mijn vader waren.

Ik haatte hem om die gelijkenis, omdat ik net als hij oud zal worden...

en ik schaam me voor deze gedachten en gevoelens.

En het vermenigvuldigde zichzelf eindeloos, als een reflectie tussen twee spiegels.

Een eindeloze tunnel van haat.

Muren van haat, vloeren van haat.

Haat vermengd met walging, schaamte en zwakte.

De ene uitweg leidde naar wreedheid, de andere naar terughoudendheid...

dat wil zeggen: neergeslagen ogen...

omdat je hun instinctieve blik niet kunt verbergen.

Dit is de stilte die lijkt op de afgehakte vingers van een man...

die zich aan een boot vastklampt om niet te verdrinken...

Vind je het mooi? -Ja.

Is het een roman? -Of een kort verhaal.

Hoe dan ook, je moet opschieten als je wat geld wil verdienen.

Zoals je vriend Serjozja. Hij is al lid van de Schrijversbond.

Ik begrijp het niet, kun je het uitleggen?

Je ouders zijn goede mensen.

Waar komt die miljonairswaanzin vandaan?

En over je roman: je moet hem nog schrijven.

Schrijvers leven bescheiden, ze zijn niet zo rijk.

Om rijk te worden moet je sparen.

Drink geen 180 keer per dag koffie uit zulke grote koppen.

Ik bak de gehaktballetjes wel, geef de pan maar.

Waar ga je heen?

Waar ga je heen?

Mag ik wat kaviaar?

Als je dat wil.

Open het derde blik.

Kolja, je hebt heel de voorraad van mijn moeder opgebruikt.

In kaviaar zitten veel vitaminen, de dokter zegt dat ik ze nodig heb.

Wat is er?

Wat is voor jou belangrijker, kaviaar of mijn gezondheid?

Je hebt het tweede blikje nog niet op.

Open het, alsjeblieft.

Mama, we hebben honger als wolven.

Kolja, heb jij alle kaviaar opgegeten?

Sorry, we hebben je voorraad wat verkleind.

Je zei dat ik wat kaviaar mocht. -Ik dacht dat je maar een beetje zou eten.

Bovendien, de houdbaarheidsdatum was twee maanden geleden.

Ik wil alleen zeker zijn dat jullie niet moeten bedelen als ik dood ben.

Laat mij in vrede sterven.

Zeg dat toch niet.

Maak je geen zorgen...

als je dood bent, kan het je niet schelen of wij bedelen.

Wij gaan ook dood, het is geen voorrecht van jou.

Het is banaal, maar het is me niet duidelijk.

Waarom zou ik studeren, wijsheid vergaren...

en dan alleen maar eer en rijkdom verzamelen?

Dan kan ik beter nu gaan slapen en nooit meer wakker worden.

Zelfs je dochter begrijpt je niet. -Wat is er zo moeilijk om te begrijpen?

Jouw gebrek aan communicatie. Daar bestaat een mopje over.

Oncommuniceerbaarheid...

communicatie in het algemeen is geen gemeenschappelijke vaardigheid.

Ik heb slapeloosheid. -Echt?

Wat een symmetrie.

Als jij sterft, leven wij nog. -Dat weet ik.

Waar is de doos die daarboven stond?

Die is hier, zie je het niet?

Ben je blind?

Ik dacht dat je een paar dagen vrij had genomen om te schrijven.

Waarom doe je niets?

Bedank je moeder.

Ik kan zo niet werken.

Als talent ontbreekt, maakt men zich druk om de omstandigheden.

Sommige mensen werkten in veel slechtere omstandigheden.

Mijn liefste, alles komt goed.

Wij zullen nooit meer ruzie maken, toch?

Ik vraag niet veel, denk ik...

alleen wat tederheid.

Noem mij Anechka.

Komaan, noem me Anechka.

Anechka.

Word niet boos op mijn moeder, ze is zo’n goede vrouw.

Ik zal alles voor je doen, ik zal koken en je overhemden strijken...

terwijl jij een lange roman schrijft, of een korte...

Een gedicht...

een kort verhaal...

of iets anders.

Vervloekte stinkende katten.

Op hun gemak, en ze schamen zich niet eens.

Ik weet echt niet wat ik met die katten moet doen.

Stomme stinkende katten.

Een luizenleventje, en ze schamen zich niet eens.

Stomme katten.

Ben je thuis? Waarom zo vroeg?

Als ik later was gekomen, zou je hebben gevraagd: waarom zo laat?

Dat je slim bent, wist ik al.

Wat zei je?

Ik weet dat je behoorlijk snugger bent.

Heb je honger? -Nee.

Ik ga iets voor je opwarmen. -Ik heb geen trek.

Ik kan het me niet herinneren... Waar heb ik die zakken gelegd?

Kom op, het eten is klaar.

Egoïst.

Eet toch iets. -Ik heb geen zin.

Komaan. -Ik heb geen zin.

Voor wie heb ik dan gekookt? -Ik heb geen honger.

Waarom zet je me voor schut?

Ik heb geen zin.

Mama, wie is Shakespeare? -Wat?

Wie is Shakespeare?

Wat maakt het uit? We zijn niet op school.

Er was eens een vrouw en alles wat ze nodig had in haar leven...

was een stuk brood.

Ze leefde haar leven en dan... hop, het graf in.

Klop eens op mijn schouders.

Hou je van mij? -Ja, en dan?

Niets, ik ben blij.

Kijk niet naar mij. -Waarom, heb je zin om te huilen?

Ga naar de hel. -Oké, ik ga al.

Waar ga je heen? -Naar de hel.

Ik maakte maar een grapje. -Ik ook, ik ga even wandelen.

Maak geen ruzie met iemand. -Dat zal ik niet doen.

Ik was het bijna vergeten, ik heb een mondstuk voor je gekocht.

Mijn lieve bladmuziek...

Mag ik een paar minuten van uw tijd?

We hebben ze buiten de stad gebracht, maar ze brengen ze telkens terug.

Hallo.

Er zijn er zo veel.

Wat heb ik daarmee te maken?

De sanitaire commissie is geweest en zei...

dat we een opruimer moeten bellen.

Gaan we de opruimer bellen?

Gaan we de opruimer bellen?

Bel de opruimer, wat kan mij dat schelen?

Vanwege mijn ziekte vraag ik om onbetaald verlof.

Wie heeft ze tam gemaakt? Jij temde ze.

De hond is altijd de beste vriend van de mens.

Uitgesloten, ik heb geen vervanger.

Vissarion Iosifovitsj, ik vind wel een vervanger.

Er is iets met mij, ik kan amper lopen.

Ik ga naar een dokter en neem ziekteverlof.

Dan moet je mijn loon betalen. -Maakt u zich daar geen zorgen over.

Ga naar een dokter.

Als u mijn steun nodig hebt... -Ik heb uw steun niet nodig.

Ik heb een vriend bij de pers gebeld, die steunen me wel.

Ik dacht dat u een standpunt had in deze situatie.

Dat u geeft om de toekomst van onze school.

Gaat u uw standpunt verdedigen?

Gaan we de opruimer bellen of niet?

Bel de opruimer of bel hem niet. Het kan mij niks schelen.

Zet deze hoed op. -Geef hem eens.

Kijk. -Hoe zie ik eruit?

Ontspan, doe het rustig aan.

Hou je hoofd zo.

Ja, zo, niet bewegen

Ik kan mezelf niet zien.

Ontspan en kijk in de spiegel. -Zo?

Het enige wat telt, is dat ik jou kan zien.

Kijk niet naar mij, kijk naar haar.

Hier, perfect.

Masha.

Wat doe jij hier?

Waar is mijn zus?

Geweldig, gewoon geweldig.

Raak het gordijn niet aan. -Wie is dat?

Wij spelen hier, sluit het gordijn.

Laat je identiteitskaart zien.

Ga je meespelen, broertje?

Pasha, leg hem de regels uit.

We maken een sculptuur van de liefde. Zij zijn het basismateriaal.

Je mag elk materiaal gebruiken, en doen wat je wil.

Dit materiaal is al bezet.

Die daar zijn vrij, je kunt ze als model gebruiken.

Maken we de scène vandaag af?

Wat ben jij saai. Is dat de schuld van die heks van jou?

Wat dacht je dan? Om met de eerste de beste te trouwen?

Mag ik je wat raad geven?

Doe dat later, mijn voeten zijn ijskoud. -Laat me je opwarmen.

Kleed je aan.

Schiet op. -Uitkleden, aankleden...

Wat een saaie bedoening.

Ga op je rug liggen...

je handen op je borst.

Geef ze twee kaarsen.

Ze zouden in de keuken moeten liggen, als Julia ze niet allemaal heeft gebruikt.

Wat een vrolijk beeld.

Is hij je broer? -Hij is een estheet, een decadente.

Hij is leraar.

Ik zou het "het einde van een liefde" noemen.

Die liefde kan naar de hel lopen.

Neem zijn plaats in. -Sta op.

Hij wilde altijd al opvallen. -Ach, lieve zus.

Als je wist hoe lang ik ervan droomde om hier te liggen...

op het bed van onze ouders. Zo zacht, warm en stil.

Ik heb er genoeg van.

Laten we weggaan.

Sentimentaliteit. -Ik vind het niet slecht.

Geef me je hand. -Gaan we weg?

Ik speel ook mee.

Je bent niet grappig. -Ga naar de hel.

Je kent de regels. -Leg ze me nog eens uit.

Je moet een sculptuur van de liefde maken.

Een viering van het menselijk lichaam, zoals Rodin.

Dat wist ik niet.

Uitkleden.

De triomf van de zinnen.

En nu?

Kus. -Natuurlijk, met plezier.

Daar ben je dan, zo’n kleine liefde.

Kleine.

Neem mijn plaats, als het je zoveel kan schelen.

Is hij Nikolaj?

Hij is Julia's broer, toch? -Ja, dat is hij.

Verpest het spel niet. -Het is mijn spel.

Waar wacht je op? Ga weg.

En neem Pasha mee.

Ik wist dat je vroeg of laat je zus zou komen bezoeken.

Laten we naar de kerk gaan en trouwen.

Laten we dat doen.

De bal is niet hier, de bal is hier...

De kinderen haten de school.

Het is verschrikkelijk.

Ze lopen altijd weg, ik zie het vanuit het raam.

Altijd lopen ze weg.

We kunnen de deur sluiten en de ramen, om ze binnen te houden...

Dan wordt weglopen van school als ontsnappen uit de gevangenis.

Maar uit de gevangenis kun je ook ontsnappen.

De scholen zijn onderwijsinstellingen die de staat dienen.

Vroeger had de staat behoefte aan burgers slaven waren...

volgzaam en gehoorzaam.

Lage arbeidsproductiviteit was voor iedereen goed genoeg...

en de schuld lag bij de 'gecastreerde' burgers.

De scholen hebben op bevel van de staat...

de leden van onze samenleving gecastreerd...

en brachten morele castraten voort.

Lees Toergenjev, "Ontmande vaders en zonen".

Wat? -"Ontmande vaders en zonen"

Aangezien wij castraten zijn, kunnen we enkel nieuwe castraten voortbrengen.

Wat vind je daarvan? -Ik begrijp het niet.

Over welke castraten heb je het? -Wij castreerden...

Ik begrijp het niet. -Wat was er eerst: de kip of het ei?

Begrijp je het nu?

Wat heeft dat met castraten te maken? -Toergenev begreep het, wij niet.

Ik volg je niet. -Wat was er eerst: de kip of het ei?

Wat heeft dat met castraten te maken? -Denk er eens over na.

Denk er eens over na.

Kameraden, laat me praten.

Doe niet zo.

Ik heb mijn hele leven deelgenomen aan lerarenvergaderingen.

We moeten ophouden met ruzie maken en elkaar beledigen.

We moeten de hiërarchie respecteren.

Wacht op je beurt. -Onderbreek de sprekers niet.

Vandaag heeft de staat een ander soort burger nodig. Vrij.

Wiens creatieve potentieel niet gebukt gaat onder oude dogma's.

Dat brengt een zekere onvoorspelbaarheid met zich mee...

een zekere incongruentie.

De taak van de leraar is heel moeilijk...

maar zo zullen de leerlingen intellectueel groeien.

Ik begrijp het...

u wilt de meest ervaren leraren met pensioen sturen.

Waarom denkt u dat?

Vier directeurs zijn vervangen sinds ik hier werk...

en als een leerling te laat was, was het altijd zijn schuld.

En nu? -Nu is het allemaal onze schuld.

Niks op te zeggen. -Echt niks op te zeggen.

U bent zo retorisch.

We moeten een oplossing vinden, niet een schuldige.

Doe zelf eens iets. -Spreek niet op die toon tegen mij.

Het is als een geluiddemper.

Als hij er niet is, maakt de motor een hels lawaai, maar...

Nu hebben jullie ons niet meer nodig -Precies.

Jullie hebben onze ervaring en onze diploma's niet nodig, jullie spuwen erop.

Niemand heeft iets nodig.

Wil jij de leraren lesgeven?

Ja, ik wil iedereen lesgeven, demagogen en pedagogen.

Hoeveel m's zitten er in 'communicatieprobleem'?

Ik ben helemaal de kluts kwijt.

Com-mu-ni-ca-tie-pro-bleem

Zoals in 'communisme', drie keer "m".

Ongelooflijk. -Nu gaat het te ver.

Kameraden.

De vergadering gaat verder.

Negeer hem maar.

Laat hem slapen, misschien is hij ziek.

Weten jullie dat hij door een leerling geslagen is?

Hij sloeg die leerling eerst.

Hoe dan ook, ze hebben gevochten.

Maak hem niet wakker. -Misschien is hij narcoleptisch.

We moeten hem ontslaan. -Maar hij is ziek.

Het is een passieve vorm van protest.

Een gematigd protest, binnen de grenzen van de wet.

Hij had niet met de jongens moeten basketballen.

Zo ondermijnde hij het gezag van de leraar...

Hij vernietigde de psychologische barrière...

Dat spel draait om lichamelijk contact.

Maar hij is zo jong en vol energie.

En niemand anders zou dat doen.

Hou ermee op, alsjeblieft.

Irina Pavlovna, de school is geen eiland waar je moet overleven...

het is één geheel met de samenleving.

Juist, en we moeten regels gehoorzamen.

School is als het leger, als de gevangenis...

we zitten niet in de dierentuin.

Volgens u is elke leraar briljant, heeft iedereen talent.

En alle jongens zijn genieën.

Ik word ziek van die onzin.

RECYCLING AFDELING Verloren en gevonden dieren

Hallo.

Laat ons binnen. -Maar heel even.

Heel even maar.

We blijven niet lang. -Het is niet toegestaan.

We zien dat u een goed mens bent. -Ik weet van niets.

Het is niet toegestaan.

Maar één moment. -Ik weet van niets.

Laat me u helpen.

Waar moeten we heen?

Brengt u ons daarheen? -Volg mij.

Werkt u hier? -Nee, ik rust hier uit.

Moet u niet lossen? -Ik heb vandaag geen honden gevangen.

Is er een rij aan de balie? -Ja.

Wat is makkelijker te vangen, een hond of een kat?

Het is makkelijker om een geslachtsziekte te vangen.

Hier is het hok, die ingang daar.

Welke? -Die daar.

Hond of kat, wat is makkelijker te vangen? Een geslachtsziekte.

Mijn God.

Mensen kijken hier niet graag naar. Mensen denken hier niet graag over na.

Dit mag geen onderdeel zijn van gesprekken over goed en kwaad.

Verdriet heeft zich overal verspreid, een fles vol verdriet is omgevallen.

Verdriet heeft alles doordrenkt, wolken, kleding...

regen, geluiden, stof, bloemen...

lakens, gedachten, haren, glimlachen...

drankjes, brood, slaap, dromen...

De nacht en de dag wisselen loom elkaar af.

Binnenkort zullen deze herinneringen verdwijnen.

We roepen ze beter niet opnieuw op...

ze zijn als microben, ze slapen.

Vanaf de herfst van '46 tot '47, midden in de zomer...

Het gebeurde in de steppe.

Mijn vader en ik waren herders.

Die dag nam ik zijn plaats in, ik was met een vriend.

Terwijl we de dieren naar de drinkplaats brachten...

Het was middag.

Plotseling...

op de weg naar de drinkplaats...

dezelfde weg die naar mijn huis leidde...

voelde ik iets in mij bewegen.

Ongeveer dertig centimeter lang.

Ik legde mijn handen op mijn buik, zo.

Dat ding bleef bijna zes uur lang bewegen.

Ik rende naar huis, vijftien kilometer...

zonder één woord te zeggen tegen mijn vriend, zo bang was ik.

Ik ging naar mijn ouders.

Ik weet niet meer of ik huilde, maar het was duidelijk dat ik overstuur was.

Ze vroegen wat er aan de hand was.

En ik vertelde hen over die tijd, tussen '46 en '47.

Ik had verkering met een meisje.

Ze wilde dat ik haar elke avond kwam bezoeken.

Dat deed ik niet...

ik ging alleen als ik er zin in had.

Dus besloot ze om eten voor me te maken...

gehakte slangenhuid.

En dat deed ze ook.

Misschien wilde ze me doden...

zonder voor haar misdaad te hoeven boeten.

Ik herinner me die avond, ik vroeg haar om iets te drinken.

Ik lag op het bed.

Ze bleef staan bij het raam...

en liet iets uit een stukje papier...

in mijn glas vallen.

Ze keek naar buiten alsof ze iets zocht...

maar het was donker.

Toen ik dat ding voor het eerst voelde...

wist ik dat ze me een vreemd brouwsel had gegeven.

Ga weg, laat mij werken.

Pak een bezem en ga zelf ook aan de slag.

Laat me met rust, ben je gek geworden?

Je scheurt mijn knopen los.

Ik krab je gezicht open, verdomme.

Laat me met rust, idioot.

Ik trek je haren eruit.

Ga weg, blijf uit mijn buurt.

Laat me los.

Trek niet aan me, je scheurt mijn kleren.

Hou op.

Je hebt alles opengescheurd.

Pas op.

Moet jij niet aan het werk zijn?

Heb je echt niets te doen?

Vooruit, terug aan het werk.

Kijk nou toch.

Komaan.

Er was eens een jonge dokter, en hij was ook ziek.

Hij was tandarts en hij flirtte vaak.

Hij deed iets verkeerd en ze lieten hem dat spul drinken.

Hij had een jaar lang pijn en niemand vond de oorzaak.

Op röntgenfoto's was niets te zien...

want dat ding heeft geen botten.

De enige manier is opereren terwijl de patiënt nog leeft.

Dat is de enige manier om hem te redden.

Die tandarts stierf.

Toen ze hem opensneden, zat zijn buik vol slangen.

Hij heeft het niet overleefd.

Van alle dieren hebben slangen, kikkers, hagedissen en spinnen...

bepaalde stoffen op hun huid...

Een natuurlijke nabijheid van kleuren, spontane complementaire tinten...

violet naast geel, rood naast groen...

maar wat een straffe combinatie is blauw naast oranje.

Je kunt ook blauwgroen met bordeauxrood mengen.

Dan krijg je een complexer palet, dissonant en toch harmonieus.

De grootste schilders weten schoonheid tot aan de rand van lelijkheid te brengen...

want absolute harmonie is de dood.

Zelfs vrouwen weten dat je kleding goed moet combineren...

één kleur als basis.

Je kunt een nieuwe manier bedenken om twee kleuren te laten samenkomen...

een manier die in de natuur bestaat en maar even duurt, zoals een regenboog.

Het meest ongelooflijke ligt dicht bij het meest gewone.

Waarom ben je zo geel in je gezicht?

Zet die bril af.

Je ogen zijn rood.

Te veel jointjes, hè?

Zo jong en nu al een junk.

Je bent mager, je ogen zijn rood en je gezicht is geel...

Je bent gewoon een arme junk.

Michail Gorbatsjov zei: "We moeten voor hen vechten."

Neem mij: ik drink een paar glazen na een dag werken...

en ik heb nog energie over. Ik drink, dat ontken ik niet.

Maar ik heb het verdiend.

En kijk naar mij, wat een gezonde kleur.

Er leeft een slang in mijn maag...

en in mijn darmen.

Je zou beter een glas wijn drinken.

Dan krijg je je roze gezicht terug.

Het maakt een vreemd geluid, een paar keer per maand...

ongeveer zes keer achter elkaar.

Misschien houdt het niet van thee, of van wanneer ik dronken ben.

Ik hoor alles...

Kijk naar jezelf.

Je verstopt je achter die zonnebril.

Ik ben een zuiplap, maar ik ben een oude man.

Jij hebt je hele leven nog voor je.

Jij gebruikt drugs, dat weet ik.

Op regelmatige tijdstippen.

Ik ben 42 jaar en veroordeeld tot dit martelaarschap.

Ik vertel artsen over mijn pijn...

maar ze lachen me uit.

Ik ben veroordeeld tot dit martelaarschap.

Nikolaj Aleksejevitsj.

Wakker worden.

Nikolaj, wakker worden.

Masja, wat is er gebeurd?

Hoe ben je hier binnengekomen?

Je kunt het geen huwelijk noemen als je alleen naar het gemeentehuis gaat.

Wat heb je eraan als je toch kunt scheiden? -Veel mensen wonen samen zonder te trouwen.

Maar een kerkelijk huwelijk is voor het leven.

Van alle religieuze rituelen past alleen de uitvaartdienst bij mij.

Je wordt beter. -Ik zal je alles uitleggen.

Weet je waarom je altijd slaperig bent? -Ik snap het nu pas.

Sinds jij ziek bent, ben ik ook altijd slaperig.

Zonder jou is mijn leven droevig en saai.

Ik zweer het...

Ik zal je wakker houden. -Elke dag verzin ik iets nieuws.

Geen dagelijkse sleur meer.

Kom met me mee, ik smeek je.

Ik hou niet van telefoneren, niet van muziek luisteren...

niet van koffie drinken en klagen over het leven.

Ik hou niet van roken, een sigaret elegant opsteken en al dat gedoe.

Dat zullen wij nooit doen.

Kom met me mee, ik smeek je.

Ben je serieus? Maar hoe...

Nu gaan we samen weg, toch?

Ik heb wat kleren voor je meegenomen.

Hier zijn ze.

Ik zeg tegen hem: fuck you.

Hij zegt: fuck you.

Ik antwoord: fuck you en je moeder, je vader, je grootvader.

Klootzak zonder ruggengraat.

En hij zegt: jij klootzak.

Je bent gewoon moe, Alyosha.

Wat hou ik van je. Je geur, je jas.

Ik zou nu kunnen sterven.

Je gezicht.

Je lijkt op een engel.

Ik zeg: fuck you en je grootvader, je grootmoeder, je vader...

je moeder en de kat ook.

Ik weet niet wat er in me opkomt.

Waarom?

Alles is in orde.

Ik weet niet waarom dat gebeurt.

Pas op.

Nog eentje.

Wat ben je aan het doen?

En toen zei ik tegen hem…

Waar gaan we heen?

Naar mijn huis. -Wat zullen je ouders zeggen?

Ik woon bij mijn moeder.

Als ze wat geërgerd kijkt, trek je je daar niets van aan, ze is eigenlijk heel aardig.

Ik zal alles voor je doen.

Het wordt een plezier om voor je te koken en te wassen.

En je gaat een roman schrijven of een kort verhaal, of een gedicht.

Dit is het eindstation. De metro rijdt niet verder.

Passagiers, wilt u uitstappen.

Word wakker.

Komaan, wakker worden.

Alsjeblieft, word wakker.

Is hij dood? -Nee, hij slaapt alleen maar.