Original subtitles

Poprzednio w Instytucie...

Słuchaj, młody, jesteś nieźle poobijany.

Powinniśmy zabrać cię do lekarza albo szpitala.

Nie, nie, nie. Nie mam na to czasu.

Muszę się dostać do miejsca zwanego Czerwonymi Schodami.

Znasz je?

Wiem, jak to brzmi.

Myślisz, że w jakiś sposób odrywam się od rzeczywistości

a może początki schizofrenii.

Nie powiedziałem tego. Wiem, że Stackhouse istnieje naprawdę.

Reszta jest trochę dziwna.

Zeke, gdzie dokładnie jest lokalizator Ellisa?

Co masz na myśli, proszę pani?

Widzę go tuż przed tobą.

Jest szansa,

jeśli wystarczająco szybko sprowadzimy chłopca z powrotem,

nie będziemy musieli nigdzie dzwonić.

Jeśli sprowadzimy go żywego.

Spokojnie, spokojnie.

Szefie, ten chłopak potrzebuje pomocy.

Co się z nim stało?

Dzieciak ma pendrive'a,

mówi, że to pomoże potwierdzić jego historię.

Mam chłopca na oku.

Jakiś filmik.

Cóż, myślę, że lepiej będzie, jeśli to obejrzymy.

♪ Krzycz, krzycz ♪

♪ Wypuść to wszystko ♪

♪ To są rzeczy, bez których mogę się obejść ♪

♪ Chodź ♪

♪ Mówię do ciebie ♪

♪ Chodź ♪

♪ W brutalnych czasach ♪

♪ Nie powinieneś sprzedawać swojej duszy ♪

Czarno na białym

♪ Oni naprawdę powinni wiedzieć ♪

♪ Krzycz, krzycz ♪

♪ Wypuść to wszystko ♪

♪ To są rzeczy, bez których mogę się obejść ♪

♪ Chodź ♪

♪ Mówię do ciebie ♪

♪ Chodź ♪

Boże. Mam nadzieję, że to zadziała.

Nigdy więcej nie znajdę w sobie siły, żeby to zrobić.

Luke, jeśli to oglądasz,

to znaczy, że się wydostałeś,

a ja nie żyję.

Więc...

Schowam to w mundurze.

Zrobiłam otwór.

Nagram wszystko,

żebyś mógł pokazać to światu.

Historia mojego życia nie ma znaczenia.

I tak pójdę do piekła.

Wiedziałam to już 20 lat temu w Afganistanie.

Przepraszam, że tak długo zajęło mi przejrzenie na oczy.

Nikt nie uważa się za złą osobę.

Nadal trudno mi uwierzyć w to, co zrobiliśmy.

Wszystko w służbie tej rzeczy, którą stworzyli.

Maszyna, którą stworzyli, ma swoje potrzeby.

I, oczywiście,

największą potrzebą jest stały dopływ dzieci.

Bo Tyły ich zużywają.

Kiedy trafiają do Rekonwalescencji, już ich nie ma.

Kaput.

Mówimy: „zagorkowani”.

W końcu po prostu zapominają o oddychaniu.

Rekonwalescencja.

Nazywamy go Parkiem Gorkiego.

Boże.

Czasem po prostu żartujesz...

próbując zachować rozsądek.

I tu wszyscy kończą.

Nie. Nie, nie, nie.

Z prochu w proch.

Nikt nie uważa się za złego.

Nikt nie powinien musieć...

No cóż...

teraz wiesz.

Co ja, na miłość boską, właśnie obejrzałem?

Gdzie do cholery byłeś, synu?

-Kiedy będziemy? -Za trzydzieści minut.

-Cel potwierdzony? -Tak.

Z naszych informacji wynika, że chłopiec nadal przebywa na komisariacie.

Zneutralizował już jednego z ludzi Stackhouse'a.

Kto?

Jednego z jego uśpionych agentów.

-Wchodzimy z bronią. -Tak.

Macie zgodę na ostre wejście.

Sprowadźcie dzieciaka. Nie ujawniajcie naszego człowieka.

Jeśli są problemy?

Wtedy... czyścimy wszystko.

Pamiętajcie, nocny patrolowy jest byłym wojskowym;

będzie w stanie najwyższej gotowości.

Przynajmniej nie będzie zbyt bystry.

Co to znaczy?

Chodziło mi tylko o to, że...

Mój ojciec służył w armii 26 lat.

Ma doktorat i trzy tytuły magisterskie, więc...

Wszyscy moi przyjaciele nadal tam są. Musimy się spieszyć,

i możemy ich uratować, ale musimy już iść.

Rozejrzyj się wokół siebie, dzieciaku.

Nasz komisariat nie jest przygotowany na szturm na takie miejsce.

To umocniony cel. Potrzebny byłby oddział SWAT.

-Albo trzy. -Każdego dnia umierają dzieci.

-Nie możemy marnować więcej czasu. -Jak myślisz, co się stanie

jeśli komendant pojedzie tam z dwoma funkcjonariuszami?

-To nie tylko... -Halo? Szef?

Jesteś tam?

Hej, co z telefonami? Słyszałem...

Drew, musisz pilnować komisariatu.

Ludzie będą dzwonić z powodu sieci komórkowej,

Internetu i Bóg wie czego jeszcze.

-Ale co się dzieje? -Ty rządzisz.

Zabieram teraz tę dwójkę do Portland.

Znam tam szefa oddziału, agenta specjalnego dowodzącego placówką.

To dobry facet, solidny jak skała.

A to... cokolwiek to do cholery jest,

Powiem tylko tyle: to znacznie wykracza poza nasze kompetencje.

-Jedziemy. -Mogę ich zawieźć, szefie.

-Chętnie ich zabiorę. -Nie, ty zostajesz.

Ściągnij Wendy. Potrzebujemy wszystkich.

Tak, uch, szefie, proszę.

Ja... nie chcę... Może to ja ich zawiozę?

Nie chcę tu dowodzić. Co, jeśli wydarzy się coś pilnego?

Nie działa łączność. Nie będę mógł się z tobą skontaktować.

Ściągnij Wendy. Razem sobie poradzicie.

Zawiozę go osobiście.

Inaczej nie potraktują cię poważnie.

Sprowadzimy ci pomoc, dzieciaku.

Kurwa! Cholera!

Do cholery!

Nie zadzieraj ze mną, Jamieson!

Nie zadzieraj ze mną!

Drew... Drew, jestem...

Nie będę się z tobą zadzierać.

Nigdy nie miałem zamiaru tego zrobić.

Zabierz mu kajdanki.

Drew, po prostu... poświęć chwilę. Pomyśl o tym, co...

Tim, znam komendanta od 20 lat,

i spójrz, co mu właśnie zrobiłem. Jak długo cię znam?

Dwa pieprzone miesiące? A teraz weź jego kajdanki. Teraz!

W porządku, w porządku. W porządku.

Dobrze.

Weź kajdanki i przypnij dzieciaka do ławki.

To on jest tym, którego chcą.

Już! Ruchy! Ruchy!

Myślisz, że żartuję?

Przepraszam, dzieciaku.

Dobra, teraz skuj siebie

obok niego, żebym mógł mieć na was oboje oko.

Zrób to dobrze! Obserwuję cię.

Dobrze. Dobrze. Dobrze.

Pod kontrolą.

Tu Reynolds. Mam ich.

Oboje?

-Tak. -Świetnie.

Zaczekaj.

Tak, proszę pana.

Być może jeszcze to przeżyjemy.

-Chciałaś mnie widzieć. -Musimy przyspieszyć

procedurę na Dixonie. Szybko i prowizorycznie. Użyj zbiornika.

To zły pomysł.

To fatalny pomysł. Jest zbyt nieprzewidywalny.

Pod pewnymi względami jest tak silny, że martwiłbym się...

Za dwie godziny jest Dziurka od Klucza. Jeśli nie zdążymy,

będą problemy. Po prostu to zrób.

Teraz!

Nadal tam jesteś?

jestem tutaj.

Ekipa dotrze za 20 minut.

Masz zapanować nad sytuacją

do czasu, aż dostaniesz wsparcie.

Tak. Mogę to zrobić.

Co teraz?

Nie masz przypadkiem...

agrafki albo spinacza?

Nie.

Uh, było trochę, uh...

komplikacja. Uch...

Musiałem...

Szef Ashworth nie żyje.

Przyjąłem.

Zespół się tym zajmie.

Dobra. Uch...

Posłuchaj mnie, Reynoldsie...

Hm, OK.

Musisz zamknąć to miejsce

do czasu przybycia wsparcia.

Nikt nie wchodzi. Nikt nie wychodzi.

Nie mogę tego wystarczająco podkreślić.

Zamknij wszystko.

Nikt nigdzie nie idzie.

Hmm... Nie, rozumiem.

Wszystko zamknięte. Tak.

Jasne.

Dotrą za 20 minut.

Dwadzieścia minut.

Rozumiem. Ja...

Tak, poczekam tutaj.

Po prostu wyślij ich do bocznych drzwi, a ja ich wpuszczę.

Siedź spokojnie, dobrze? Po prostu czekaj.

Nie chcesz tego zrobić.

Cóż, trochę na to za późno, Tim.

Za późno i za mało.

Popełniasz cholernie duży błąd, stary.

Nie mogę już patrzeć na to gówno.

Cholera, pendrive.

To pieprzone wideo jest w jego kieszeni.

Cholera.

To... to, co zrobiłeś z drzewem?

Myślisz... myślisz, że mógłbyś spróbować

z tymi spinaczami?

Nie, nie, mówiłem ci. Nie mogę. Nie mogę tego kontrolować, ok?

Dzieje się tak, gdy jestem zdenerwowany lub zły.

To się, kurwa, zdenerwuj,

bo jeśli zginiemy, nikt nie ujawni prawdy,

a twoi pieprzeni przyjaciele tam utkną.

Więc po prostu spróbuj.

Czy to robisz?

Nie mogę.

No dalej. Dasz radę. Jeszcze raz. Dawaj.

Kurwa.

Argh! Cholera.

O cholera. Nie sądziłem, że to zadziała.

Nie mogłeś przyciągnąć ich trochę bliżej?

Zrobisz to następnym razem.

Tak!

Najwyższy czas.

Co? Nie.

Nie, nie, nie, nie! Mieli rację...

Byli właśnie tutaj! Tutaj byli zakuci w kajdanki!

-Po samochód. -Nie, ja... Co do...

Po samochód!

Nie mogli uciec daleko.

Kurwa.

Oficer Jamieson! Mój wybawco!

Panie Dobira, nie wiedziałem, że wyszedł pan ze szpitala.

Jak powiedziałem mojemu bratu, praca jest lekarstwem samym w sobie.

Czy są kłopoty?

-Potrzebujemy twojej pomocy, proszę pana. -Oczywiście.

Zawdzięczam ci życie. Cokolwiek mam, jest twoje.

Czy masz przypadkiem samochód?

A może telefon, który działa.

Mój telefon też nie działa. Dlaczego?

Co się dzieje?

-Cholera. Ukryjesz nas? -Tak, tędy!

Na zaplecze.

Tam pod spód. Szybko.

Obejdźcie od tyłu.

Być może będziemy potrzebować szerszego kordonu wokół okolicy.

-Witam. -Czym mogę służyć?

Poszukujemy... chłopca, młodego chłopca.

Możliwe, że jest ofiarą handlu ludźmi.

Jesteście z policji?

Funkcjonariusze federalni.

Sądzimy, że może być z Timem Jamiesonem,

nowym nocnym patrolowym.

Zna go pan?

Widziałem ich.

Oni... oni właśnie tu byli.

Kupili kawę i kanapki, po czym wyszli.

Przepraszam, pani.

Ubezpieczyciel nie pozwala klientom wchodzić na zaplecze.

Pan Jamieson powiedział, że jechali do Portland.

-Jaki samochód? -Uhm, czarny.

Jadą do Portland drogą numer 1 na południe.

Twój telefon działa.

Co się dzieje z telefonami, funkcjonariuszu?

Jaki czarny samochód?

Dodge.

Chyba Charger.

Nie ma ich. Jest w porządku.

Hej.

Dziękuję.

Czekajcie!

Ilko wada jir bey wosk ku goo ya an.

„Razem zęby mogą ciąć”.

Kiedy się jednoczymy, jesteśmy silni.

Dzięki wam mogę co noc całować swoje dzieci na dobranoc.

Proszę wybaczyć, panie Dixon,

ale mamy niecałe dwie godziny do Dziurki od Klucza.

Mam nadzieję, że pielucha jest dobrze zapięta.

Już nie. Już nie.

Już nie. Już nie!

Avery.

Co się dzieje?

-Luke? -Nie. Wszystko dobrze.

Powinniśmy iść.

-Na pewno? -Chodźmy.

Chyba nie muszę ci mówić, co się dzieje

jeśli ten dzieciak wyjdzie poza zasięg zakłócania,

i znajdzie kogoś, kto uwierzy w jego historię.

Nie.

Góra wyśle ekipę od czyszczenia.

Wymażą nas z powierzchni ziemi.

Usuną nasze akty urodzenia. Będzie tak,

jakbyśmy nigdy nie istnieli.

Złapiemy ich.

Co... Co robimy, stary?

Potrzebujemy planu. Nie możemy się tak po prostu skradać.

Taki jest plan. Cii.

-Więcej gliniarzy? -Jest w porządku.

Ufam jej.

Ruszajmy.

Boże.

Czy ty...

Czy kiedykolwiek coś takiego...

Nie.

To niezwykłe.

Naprawdę niezwykłe.

Hej, przyjacielu, jesteś tam?

Zgadza się. Zgadza się.

W porządku.

Szefie, to jest Wendy.

Test mikrofonu?

Policja Dennison, kontrola łączności. Odbiór.

Słyszy mnie ktoś? Kontrola łączności, odbiór.

Wendy.

Jest w porządku. Jest w porządku. To ja.

To ja.

Prawie przyprawiłeś mnie o zawał serca.

Przepraszam. My...

nie mamy dokąd pójść.

Co tu robisz? Kto to jest?

Czy ty... Boże, potrąciłeś go moim samochodem?

Nie wiem jak ci to powiedzieć.

Szef Ashworth nie żyje.

-Co? -Drew go zastrzelił.

O czym ty mówisz?

Mówię wam, komendant nie żyje, mamy kłopoty

i potrzebujemy Twojej pomocy właśnie teraz.

Cóż, kto to jest?

-Reynolds. -Tak.

Zatrzymaj się kawałek dalej.

I... I zacznij myśleć o tym, gdzie mogli się udać,

komu Jamieson mógłby jeszcze ufać.

-Dobra. Rozumiem. -Tak.

Zatrzymasz się za nim.

Wracam do Dennisona.

Jedź dalej i naciskaj na nich,

wepchnij ich do kordonu.

Wracasz?

Tak.

Ten sprzedawca...

Poza tym dzieci mają tendencję do ukrywania się, gdy się boją,

zamiast uciekać.

Wygląda na to, że w artykule jest więcej.

Tak, to zdążyło się wczytać, zanim wszystko padło.

Tim? Piszą, że jest podejrzany.

Zostałem porwany.

Bardzo mi przykro, Luke.

To okropne. Niewyobrażalne.

Boże, potrzebujesz pomocy lekarskiej, opieki psychologicznej,

opieki społecznej.

Co robisz? To znaczy, to jest... to jest...

-Nie masz prawa... -Nie miałem wyboru!

Gdybyś zobaczył, co było na tym dysku...

Pendrive, który zostawiłeś w kieszeni komendanta!

Ten, który wszystko udowodni!

-Tak, ja... wiem jak to brzmi. -Brzmi jak Annie!

Tak, i oni, kurwa, zabili Annie!

Słuchaj, jeśli nic z tego nie jest prawdziwe,

kto zakłóca twoją komunikację?

Telefony stacjonarne, Internet, sieć komórkowa.

Kto może to wszystko zrobić?

Tak. Przejechałem przez Fort Hill, sprawdzając maszty.

Wyglądało dobrze.

Poza tym nie działa żadne radio.

No to co? No to co? To jest... To oni?

Wszystko? Jakaś zagłuszarka?

Tak. Tak. Tak.

Bo to... to właśnie robią.

Muszę go zabrać z miasta, dobrze?

I Drew zastrzelił Ashwortha?

-Drew zastrzelił Ashwortha? -Tak.

-Dlaczego? -Bo to ma sens

mieć jednego wśród lokalnych gliniarzy, ok?

Może więcej niż jeden.

Słuchaj, ja też nie wszystko rozumiem.

-Tak. -Ale wiesz...

pamiętasz tę reporterkę?

-Kate, jak jej tam? -Kate Nilson.

Nas też próbowała zabić.

Nie, nie, nie. To prawda.

Dobra? Pracowała w Instytucie.

OK, nie masz absolutnie żadnego powodu, żeby mi wierzyć,

ale mówimy prawdę.

Tak? Czego chcesz?

Słyszałam, że Dixon uszkodził zbiornik deprywacyjny.

„Uszkodził”? Rozwalił go na kawałki.

Masz pojęcie, jakiej mocy TK to wymaga?

Nawet pełny komplet podczas Nocy Iskier tego nie potrafi.

To o rzędy wielkości większe niż to, co widzieliśmy.

Mówiłaś, że TK jest zbyt słaba, by wykorzystać ją jako broń.

Zawsze tak było! To nie tylko ja.

Wszyscy tak twierdziliśmy. Cała literatura.

Nikt nigdy nie miał tak silnego TK,

przynajmniej nie udało się tego potwierdzić.

Oczywiście zawsze krążyły plotki.

To otwiera kilka intrygujących możliwości.

Nie ma żadnych możliwości!

Nie jesteśmy przygotowani na taką moc.

Dixon to bomba zegarowa.

Nie możemy go tak zostawić.

Nie mów mi o likwidacji.

Byłoby najbezpieczniej.

Ale nie, w tej chwili go potrzebujemy.

Więc... Gorkujemy go.

Natychmiast.

Dziś przewodzi i idzie prosto do Rekonwalescencji.

Może bez końca zasilać Szum.

Odpowiedź na nasze modlitwy.

Hej.

Lepiej się pospiesz i zjedz. Niedługo to zamknę.

Dziś Noc Iskier.

No dobrze, Sha. Leci samolocik.

Chodź, Sha.

Nie przeżyjesz Nocy Iskier na pusty żołądek.

O cholera.

Avery, mój człowieku.

Co się dzieje z Kalishą?

Odchodzi, stary.

Wszyscy odchodzą.

Potem ja, potem ty.

Zagorkowani.

Nicky, pomóż mi. Trzymaj mnie za rękę.

Co chcesz, żebym zrobił?

Po prostu mi pomóż.

Kalisha.

Czy mnie słyszysz?

Kalisha.

Kalisha.

Odejdź. Muszę się ukryć.

Obudź się, Kalisha, proszę.

-Sha? -Proszę, Kalisha.

Kalisha.

Hej, spójrz, kto to jest.

To Avester.

Jak dobrze cię widzieć. Tęskniłem.

Ja też za tobą tęskniłem.

Niech mi ktoś da papierosa. Już.

Dziś Noc Iskier. Jedz.

Czy Luke uciekł?

Poczułem to.

Tak, wydostał się. Są zesrani ze strachu.

Tak myślałem. Chyba poczułem, jak się wydostał.

-Kurwa, tak. -Ćśś.

Czy możesz z nim porozmawiać?

Czasami go czuję.

Nie jest dość silny, żeby mi odpowiedzieć.

Ale ja... jestem silny.

Jestem o wiele silniejszy, niż im się wydaje.

Wystarczająco silny, żeby coś zrobić.

Nie możemy uciec, Avery.

Mam elementy układanki.

Nie wiem jak je połączyć.

Dziękuję.

Ach, OK, więc skończy nam się czas

ponieważ oni... oni nie są głupi.

-Chwileczkę. -W porządku.

Więc... wyruszamy, trzymając się bocznych dróg.

-Tak. -Boston. Montreal.

Wendy? Jesteś tam?

-Wendy! -Tak, poczekaj.

-Chodźmy. -Nie, nie, nie!

Wejdź tutaj. Wejdź tutaj.

Wchodźcie. Zamkniemy drzwi.

-Wszystko dobrze? -Poczekaj!

Już idę.

O co chodzi z radiami?

Próbowałem wymienić baterię... Co robisz, Drew?

Co się dzieje? Przepraszam. Kim właściwie jesteś?

Ilu prób potrzebujesz?

FBI już nie potrzebuje nakazów?

Jesteś policjantem.

Policjant nie powinien potrzebować nakazu, by wymóc współpracę.

Z czym?

Co robisz, Drew?

Kiedy ostatnio rozmawiałaś z Timem Jamiesonem?

Tim? Dlaczego? Czy coś jest nie tak?

Obawiam się, że tak. Ostatni kontakt?

Uh, wczoraj wieczorem pożyczył mój samochód.

Powiedział, po co go potrzebował?

Dlaczego pytasz mnie o Tima?

Być może miał...

załamanie... pewnego rodzaju.

Załamanie?

Utrata kontaktu z rzeczywistością.

W jego rodzinie występują poważne choroby psychiczne.

Skąd ty to kurwa wiesz?

Wendy. Tim zastrzelił komendanta Ashwortha.

To niemożliwe. Dobra? Nie ma mowy.

To prawda. Byliśmy właśnie na stacji.

Szef powiedział ci, że Tim go zastrzelił?

Szef nic nam nie powiedział. Szef nie żyje.

Co?

Przykro mi, Wendy. Naprawdę mi przykro.

Boże. No i co zrobi Amanda?

Ona... to... to... to nie ma żadnego sensu.

Cóż, to...

W tej chwili jest głównym podejrzanym.

Mówię ci, Wendy, widziałem go dziś rano, gdy wychodziłem.

Brzmiało, jakby uwierzył w sekciarskie brednie Annie,

mówiąc o astronautach, dziurze w księżycu.

No cóż, nadal w to nie wierzę.

A nawet jeśli to prawda, nie zmienia to faktu

że nie ma go w moim pieprzonym domu!

Więc jeśli wy dwoje nie macie nic przeciwko...

Drew, wypierdalaj!

Drew, co ty kurwa robisz?

Hej, Drew.

Ręce!

Nie pogarszajmy tej sytuacji.

Jest już gorzej.

Oprzyjcie się oboje o ścianę.

Ręce tam, gdzie je widzę.

Nie będziesz...

Jasne, zrobię to.

Ach! Jezu, Tim!

Mówiłem ci, on oszalał! Musimy coś zrobić!

Zamknij się! Po prostu się zamknij!

Zastrzeliłeś szefa tuż przed nami,

więc nie zadzieraj ze mną.

To ona, ta, o której ci mówiłem.

Mhm.

Luke. Martwię się o ciebie.

Wendy, jeśli nie masz nic przeciwko

żebyś zabrała ich do drugiego pokoju i związała,

a przy okazji odebrała im broń.

Nie mów, że wierzysz w te bzdury, które opowiadają.

Jak długo się znamy?

-Odbiło mu! -Ruszaj!

W porządku, w porządku, w porządku.

Nie ma sensu się kłócić. Deeskalujmy, prawda?

Tak jak nas uczyli. Tam!

Tam! Dalej. Niech wszyscy się uspokoją.

Dajmy Timowi się uspokoić.

Załatwimy to wszystko.

Po prostu... Po prostu nie celujmy w siebie z broni.

Tim.

Tim, spójrz na mnie.

Pozwólcie mi rozbroić was obu, dobrze?

Zabezpieczę pistolet Drew zgodnie z procedurą,

a kryminalistyka wykaże, czy to z niego zginął komendant.

Nie będzie żadnych badań kryminalistycznych, prawda, Drew?

Jestem pewien, że ciała szefa już nie ma.

Mimo to byłbym bardzo szczęśliwy, mogąc odłożyć tę broń,

gdy tylko rozbroisz jego oraz panią z FBI.

Ona nie jest z FBI.

Jak powiedziała, to dobry moment na deeskalację.

Drew?

Dobra.

Hej! Hej! Hej!

Puść ją! Puść ją teraz!

Puść ją natychmiast, stary!

Drew. Drew, Drew, Drew.

Po prostu daj mi powód.

Mhm.

Wiem, że to musi być dla ciebie bardzo mroczny czas.

Daj mi to.

Najwyraźniej mówił ci różne rzeczy...

Bez jaj. Sama zabiłaś Annie?

-Tim? -Co?

Zastrzeliłeś Drew.

Zabił komendanta i właśnie mnie postrzelił.

Wiem. Znałem go od dzieciństwa.

Panie Jamieson,

Nikogo nie zabiłam. Popełniasz ogromny błąd,

a na jakiej podstawie?

Słowa przestraszonego, zdezorientowanego dziecka.

Maureen nakręciła film.

No cóż...

To niefortunne.

Dlaczego?

To znaczy, że wszyscy zginiemy.

Tak?

Co było na tym filmie?

Wszystko.

Twój...

„Gorkowanie”. Wszystko.

Chyba przeszła na wylot.

Ręka działa normalnie.

W porządku, pozwól mi rzucić okiem.

Powiedziałem mu wszystko.

Nie, nie powiedziałeś.

Co to znaczy?

-Nie wiesz wszystkiego. -Ja wiem...

co robicie nam, dzieciakom takim jak ja,

jak Kalisha, jak Avery,

i wiem, co zrobiłeś moim rodzicom.

Tak, ale nie wiesz dlaczego.

Najmądrzejszy chłopak świata nie pomyślał, by zapytać: dlaczego?

Co tu wiedzieć? Wykorzystujecie nas

do popełniania zbrodni doskonałych...

morderstwa bez fizycznych dowodów.

Jesteście... grupą egzekucyjną. Zabójcami

czy jakkolwiek chcesz to nazwać.

A ty jesteś ślepcem, który dotknął ogona

i pomyślał, że mógłby opisać całego słonia.

Powinniśmy ją po prostu zastrzelić.

To... nie jest tak proste, jak myślisz.

Zabije nas wszystkich, jeśli będzie mogła.

Nie. Nie was wszystkich.

Nie, jeśli nie muszę.

No dalej. Opisz słonia.

Jaki to ma sens?

I tak mnie zabijesz.

Nie, jeśli nie muszę.

Idę po papierosa.

Mhm.

Tak.

Tak, Instytut jest zamieszany w niewykrywalne zabójstwa.

-Mówiłem ci. -Dokładnie, kurwa.

Ale prawdziwe pytanie brzmi: kogo wybieramy na cel?

Dlaczego to ma znaczenie?

Myślisz, że robimy to dla pieniędzy?

Albo dla polityki?

Widziałeś wiadomości o senatorze Ramseyu,

który niedawno zginął w katastrofie małego samolotu?

-Tak, słyszałem, że to wasza sprawka. -Tak.

Ramsey jest tym, co nazywamy „zawiasem”.

Gdyby przeżył, za dziewięć lat

zostałby sekretarzem obrony,

stracił kontakt z rzeczywistością i przekonał prezydenta

do ograniczonego ataku nuklearnego na Koreę Północną.

Problem w tym, że rakiety przelatują nad rosyjską przestrzenią powietrzną,

oraz rosyjskie systemy wczesnego ostrzegania

są stare i gówniane,

i z ich ekranów tak to wygląda

że lecimy na nich.

Mają chwilę na reakcję. Odpalają rakiety.

My też mamy tylko chwilę na reakcję.

-Odpalamy swoje. -Powiedziałaś:

„Za dziewięć lat”?

Mniej więcej.

-Aha. -Ja wiem.

Trudno to pojąć.

Ale jestem pewien, że już to widziałeś,

Luke ma rzadkie zdolności, choć niskiego poziomu.

Ale jest jeszcze jedna umiejętność, rzadsza, ważniejsza...

prekognicja.

Przepowiadanie przyszłości?

Program PC.

Jak rzadka?

Nie mam dostępu do informacji, ilu mamy ich w danym momencie.

Ilu macie, żeby robić co?

Znajdować ludzi, którzy wywołają Armagedon.

Zawiasy, Tim.

Bardzo dobrze.

A kiedy już taki znajdziesz,

tworzycie pakiet celu,

a potem przekazują go wam do eliminacji.

Zgadza się?

Od 1950 roku uratowaliśmy świat

Nie wiem, ponad 500 razy.

Tak, ludzie zginęli, ale miliardy zostały ocalone.

Więc jesteś matematycznym geniuszem.

Rozumiesz stosunek kosztów do korzyści.

To jest... to bzdura. To pieprzona bzdura.

Dobra. Cóż byś zrobił? Co byś zrobił?

Co byś zrobił, żeby uratować świat?

Cokolwiek potrzeba?

Zgadza się.

Nie mogę mieć kryzysów sumienia.

Nie mogę...

rozczulać się nad konkretnym dzieckiem

i jego biedną, zrozpaczoną mamusią,

bo wtedy misja się nie powiedzie.

A pełna wymiana nuklearna?

Cztery miliardy ludzi umierają w ciągu dwóch godzin.

W ciągu dziesięciu lat

ginie też 99 procent roślin i...

zwierzęta, jeśli cię to obchodzi.

Tak.

Widzisz moje myśli. Kłamię?

Ona nie kłamie.

To po prostu oznacza, że ona w to wierzy.

Więc powiedz mi to.

Jeśli naprawdę ratujesz świat,

dlaczego nie robicie tego jawnie?

Po co cała tajemnica? Dlaczego nie pozwolić nam wszystkim decydować?

Nie możemy narażać się na takie ryzyko.

Rozumiesz to.

Zastrzeliłeś dziecko w Bostonie, żeby zapobiec masakrze.

Wyjdziesz stąd z Lukiem Ellisem,

narażasz cały świat na samounicestwienie.