Original subtitles

Nie, zaczekaj tu. Zaraz wracam.

Tak?

Palle schował pieniądze u matki.

- Jesteśmy na miejscu. - Zaraz będę.

THE MACHINERY

No dobrze.

Gdzie ona jest?

Gdzie Josefin?

Puść ją.

Puść ją, Olle.

Cześć.

Mam Jimmy'ego.

Gdzie?

Muszę porozmawiać z Josefin.

Dotrzymałam słowa.

Masz pieniądze. Nie rób mu krzywdy.

Mogłem się spodziewać, że pobiegniesz do mamusi.

Dawaj torbę.

Palle. Torba.

Niesamowite, jaki bywasz uparty.

- Palle, proszę. - Dobrze.

Dobra, ty mały szkodniku.

- Nie! - Mamo!

Ja pierdolę. Z matkami tak jest.

Czy on...?

On nie żyje?

Odłóż nóż. Zostaw, mamo.

Odłóż nóż!

Kto to jest?

Krwawisz. Już.

- Co to? - Musisz jechać do szpitala.

Co to za pieniądze?

Co to jest?

Mów.

To łup z Sandefjord.

Mówiłeś, że to już za tobą.

- Niedługo tak będzie. - Nie...

- To koniec. - Mamo...

Weź torbę i idź stąd.

Po prostu idź.

Teraz.

Już.

Co ty zrobiłeś?

Czemu mnie nie ostrzegłaś?

Nie widziałaś, że ktoś wszedł?

Co mogłam zrobić? Groził mi bronią.

Przestraszył mnie.

Dobrze, rozumiem.

Starałam się trzymać rodzinę w całości.

Zabrali mi Lilly. Rozumiesz?

Zabrali ją.

To moja wina.

W dupie mam, czyja to wina.

To ja strzeliłam do Moniki i Jimmy'ego, nie ty.

Za późno, żeby wszystko naprawić.

Z pieniędzmi Pallego moglibyśmy zacząć od nowa.

- Przemyślałaś to. - Tak.

Håkan... Musiałam...

Josefin, a co z Monicą?

Potrzebujemy jej.

Ma kontakty w Kopenhadze. Dadzą nam nowe tożsamości.

A potem podzielimy się kasą.

- Wiesz, że nie można jej ufać? - Wiem.

Uratowała mi życie.

Tak było.

- Kiedy wróci tata? - Niedługo.

Czemu z nim jesteś?

Jesteś gliną.

Nie mówi się "glina".

Nie jesteśmy razem. Nie w ten sposób.

Dobrze, nie potrzebuję więcej matek.

Znowu się odnaleźliście?

Uroczo.

Nie podzielę się z nim kasą.

Nigdy.

Nie. My dwie podzielimy się po równo.

- A Jimmy? - Znajdź łup.

Jasne.

- Nie widziałeś, kto to był? - Nie.

- Ale nie Palle Hultén? - Nic nie widziałem, było ciemno.

Wracałem do domu. Nagle miałem ciemno przed oczami.

- Josefin nie wróciła na noc? - Nie.

Na pewno?

Nie odbieraj.

- Halo? - Tu Daniel.

Ktoś wczoraj się do ciebie włamał.

- Ukradł coś? - Nie widzę.

Ale to dziwne.

Na drzwiach na ogródek nie ma śladów włamania.

Trzymam klucz pod doniczką.

Chyba go nie ma.

Przyjedziesz dzisiaj?

Nie, jestem u znajomej w Göteborgu.

Nie wiesz, gdzie jest Palle?

- Nie, czemu? - Jest poszukiwany.

Co tym razem zrobił?

Chyba ma coś wspólnego z kradzieżami aut.

Jeśli się odezwie, zadzwoń do mnie.

Jasne, tak zrobię.

Nie masz żadnych wieści o Monice Hansen?

Nie, nikt jej nie widział.

- Olle się nie odzywał? - Nie.

- Dzięki za telefon. - Jasne.

- Szukają Pallego. - Musimy się sprężać.

Auto.

Kenny. Na patio jest odcisk buta.

- Zrobisz zdjęcie? - Jasne.

Daniel.

Louise Hultén?

Już jadę.

Jimmy, musisz coś dla mnie zrobić.

Odbierz Lilly ze szkoły

i za dwie godziny przyjdź z nią na przystań.

Dasz radę?

- Dokąd jedziesz? - Po pieniądze.

Od Pallego?

Musisz być ostrożny. Szukają cię.

Co teraz będzie?

Czego szukasz?

- Ktoś nas śledzi? - Nie.

Wszystko robię dla nas.

Rozumiesz to?

Moi rodzice nie wierzyli, że coś ze mnie wyrośnie.

Nie chcę tak traktować swoich dzieci.

Wiem.

- Nadal chcesz za mnie wyjść? - No jasne.

Co to w ogóle za pytanie?

Zatrzymasz auto?

Nie.

Dlaczego?

Obiecaj, że nie będziesz się śmiać.

Kiedy jestem szczęśliwa, chce mi się siku.

- Miałeś się nie śmiać. - Nie śmiałem się.

Owszem.

- Kocham cię. - A ja ciebie.

Axel?

Cholera!

Co ty...

Co tu robisz? Co się dzieje?

Coś ci pokażę. Chodź.

- Co? - Po prostu chodź.

Palle, czekaj.

Słyszysz?

Co tu robimy?

"Miłość moc ma ogromną,

nic na tym świecie jej nie ujarzmi.

Róże kwitną nawet na ściernisku,

a słońce rozświetla największy mrok.

Moje serce należy do ciebie,

a twoje do mnie, i nigdy znów go nie wypuszczę".

O czym ty mówisz?

To Nils Ferlin.

Chciałem to wyrecytować na naszym ślubie.

Ożenić się.

Kupić dom. Mieć dzieci.

Jak mogłem być tak głupi?

Palle, to nie tak, jak myślisz.

Axel.

- Spałaś z nim? - Nie.

- Czy on... - On nie żyje.

Oto i on.

Rozumiesz?

Palle, proszę.

Jeśli on nie żyje, jestem wolna.

- Zaczekaj. - Za późno.

Groził, że zabije mi rodziców!

Czemu nie przyszłaś z tym do mnie?

- Wszystko bym dla ciebie zrobił! - Nie poznaję cię, Palle. To nie ty.

To lepiej się, kurwa, przyjrzyj!

A kim ty niby jesteś?

Przepraszam.

Zabierzemy panią, jak skończy pani rozmawiać z policją.

Wszystko dobrze?

To stało się tak szybko.

Myślałam, że mnie zabije.

Znała pani Axela Wessberga?

- Kogo? - Faceta, który leży martwy w kuchni.

On i Palle robili razem...

jakieś interesy.

Palle był tu wczoraj?

Musimy go znaleźć.

- Co zrobił? - Daniel?

Poczekaj.

Jeśli chce pani pomóc Pallemu, musi mi pani powiedzieć, gdzie jest.

Potrzebuję prawnika?

- Daniel? - Co?

Rybak wyłowił dwa ciała na mieliźnie w Busten.

Cholera.

Daj znać w Uddevalli. Potrzebujemy ludzi.

Zaraz wracam.

- Czemu nie jesteś w szpitalu? - Chodź, mama i tata czekają.

Jak to?

Chodź.

Eva-Lena nie żyje.

Co?

Umarła.

Zaraz będzie akademia ku jej pamięci.

Chodźmy.

Byłeś przekonany, że zabiłam Josefin?

Zawsze źle o mnie myślisz.

- Niewiele o tobie myślę. - Jasne, dzięki.

Jimmy będzie potrzebował pomocy?

Tak myślę.

W więzieniu czytałam trochę o teorii przywiązania.

Ciężko dorasta się bez ojca. Trzeba przepracować wiele traum.

- Czytałaś książkę? - Tak. Nawet kilka.

Taka matka jak ty nie ułatwia sprawy.

- Może masz rację. - Jimmy jest silniejszy, niż myślisz.

W sumie dziwne, że jego psychika nie jest bardziej...

Jaka? Spierdolona?

Wszystko będzie dobrze, prawda?

Jesteśmy jak patchworkowa rodzina wyruszająca w daleką podróż.

Pewnie będziemy spać w jednym łóżku.

Cześć, Kenny.

Ciało po lewej to Reine Sandström.

Mamy go w kartotece.

Wiesz, kto to?

Håkan Johansson.

Tu Daniel.

Tak, słucham.

Palle.

- Kiedy mi zapłacisz? - Nie teraz!

Nie możesz trochę poczekać?

Ja pierdolę.

- Palle. - Tu Liam.

Wyrobiliśmy się wcześniej. Jesteś?

- Tak. Reine też jest? - Niedługo będziemy.

Nie.

Kopę lat. Masz, kurwa, charakterek.

- Co to ma być? - Otwieraj.

- Okradniecie mnie? - Tak.

Zniszczyłeś mi życie.

On ci je zniszczył! Ja chciałem pomóc.

Otwieraj!

Przysięgam, że odłożyłem pieniądze dla ciebie i dzieci.

Otwieraj sejf.

Już.

Odłóż to. Nie strzelisz do mnie.

- Nie strzelę? - Nie.

Ja pierdolę! Pojebało cię?

Josefin, ostrzegaj, nim strzelisz!

Co jest, kurwa?

Podaj kod.

Nie ma mowy.

Cześć.

Znalazłam w korytarzu naszą starą kumpelę.

Dawaj kod.

Palle. Znam Monicę. Podaj im kod.

Nie.

- Dostanę kasę? - Jasne, że tak.

- Kod to 120623. - Super.

Cholera, Elvis!

Urodziny Lilly?

Siadaj, Palle. Na krzesło!

Odłożyłem dla ciebie pieniądze.

Podzielimy się.

My weźmiemy 100 procent, a ty zero.

Palle! Gdzie jesteś?

Ktoś idzie.

Tędy.

Josefin, musimy iść.

Proszę.

Szybko, tam są!

Szybko!

Zabrali pieniądze! Tędy uciekli!

Zabrali wszystko.

Szybko.

- Zajmę się tym. - Elvis!

Cholera.

Już!

Jossan, co ty...

Elvis?

Elvis chyba się wylogowała.

Była tylko ochroniarzem.

Widziałeś kogoś jeszcze?

Ciemno jak w dupie. Nic nie widziałem.

Byli tutaj!

Nie wiem, jak mnie znaleźli ani jak się stąd wydostali,

ale tu byli. Zabrali wszystko i mnie postrzelili.

- Chcesz nas naciągnąć? - Nie, nie próbuję...

Spójrz. Jest całkiem pusty.

Zabrali wszystko!

Musisz nam zapłacić.

Rozumiem, ale muszę najpierw pogadać z Reinem.

Wyjaśnię mu to. On wie, że dotrzymuję słowa.

Reine nie żyje.

Co?

Utopił się. Policja go znalazła.

Ty jako ostatni się z nim widziałeś.

Nie. Cholera, ja nie... Nie tknąłem go.

Daj mi trochę czasu. Dwa dni.

Tylko tyle. Jakoś się dogadamy.

Chora ta sprawa z Reinem, ale to nie byłem ja.

Policja! Stać! Ręce do góry!

Już, ręce do góry!

Odłóż broń!

Odkładaj, już!

Bo strzelę.

Nie, Olle!

Przyprowadź auto!

Dalej!

- Szybko! - Nie!

Pospiesz się!

- Na co czekasz? - Wsiadaj!

Olle, szybko!

Skąd ta pizda wiedziała, gdzie jesteśmy?

- Czemu pytasz mnie? - Nie wiem!

Może śledziła Pallego. Nie wiem.

W porządku?

Cześć, Jimmy!

- Kochanie. - Niech na ciebie spojrzę.

- Musimy iść. Łódź już jest. - Nie idziemy.

- Nie chcę! - Co się dzieje?

- Chodźmy! - Nie.

- Przestań. Co robisz? - Dzwoniłem do Daniela.

- Niedługo tu będzie. - Czemu to zrobiłeś?

- Czemu, Jimmy? - To się musi skończyć.

Nie chcemy żyć tak jak wy.

Boże.

Jimmy.

Co się dzieje?

Nie wytrzymam tego dłużej.

- Rozumiem, ale musimy iść. - Eva-Lena.

Była w śpiączce, ale umarła.

To moja wina.

Nie. Proszę cię, Jimmy.

Wsiądźmy na łódź i płyńmy razem.

Chcę być z Jimmym, chodzić do szkoły i bawić się z koleżankami.

Rozumiem to.

Ale nie możesz, kochanie.

Jeśli nas kochacie, zostańcie.

- Jimmy, chodź. - Monica.

Jimmy, chodź do mnie.

- Chodź do mamy. - Co ty wyprawiasz?

Co robisz?

Uspokójmy się wszyscy.

Uciekniesz z pieniędzmi?

To nie nasze pieniądze. Muszę je oddać.

- Połowa jest moja! - Chodź, Jimmy.

Proszę cię, nie przy dzieciach.

Szybko, Jimmy. Mamy nowy plan.

- Muszę iść. - Masz rację.

To nie nasze pieniądze.

Rób, co mówi mama.

- Monica, rzuć broń! - Cześć, Daniel!

Rzuć broń, proszę.

Posłuchaj.

Chcesz, żeby dziecko zginęło?

Nikt tego nie chce. Ty też nie.

Miło cię znowu widzieć, ale musimy już uciekać.

Do następnego razu.

Dawaj łódź. Odsuń się!

Monica, nie rób tego.

- Porozmawiajmy. - Odsuń się!

Jeszcze nie jest za późno. Proszę, pomyśl o Jimmym.

Cholera.

Monica Hansen kieruje się w stronę kanału.

Ma na pokładzie zakładnika.

Cholera!

PŁYŃ OSTROŻNIE!

Mamo, zatrzymaj się!

Kurwa!

Wysiadaj, Jimmy. Szybko.

I po schodach, dalej!

Biegnij!

Mama i tata muszą wyjechać, inaczej złapie nas policja.

Daj to Danielowi.

To ważne.

- Spójrz na mnie. Kochamy cię. - A ja was.

Nie zapominaj o tym.

Będzie dobrze, kochanie.

Przepraszam, nie chciałam. Musiałam to zrobić.

Żebyśmy mogli uciec.

Przepraszam.

Możemy gdzieś się wybrać.

Na przykład...

Wiesz co? Ty zdecyduj. Wybierzemy się tam, gdzie zechcesz.

O co chodzi?

Co?

Cipa!

Kurwa!

Pa, mamo.

Dawaj tu auto!

Cześć!

Poczeka pan jeszcze chwilę?

Jasne.

Twoja działka.

- Powodzenia. - Nawzajem.

Napisy: Natalia Kłopotek