Original subtitles

Gotowa?

Od dawna chciałam zobaczyć ten film.

Wyglądasz wspaniale, Simone.

Dziękuję, Charlie.

Mam nadzieję, że nikt nie będzie

rozmawiał przez telefon.

Nie po ostatnim razie... niech lepiej uważa.

Powiedziałam tylko maluczkiemu,

że ma wyłączyć telefon,

albo ja wyłączę go.

Całkiem rozsądne.

Naprawdę się cieszę,

że jestem po twojej stronie, kochana.

Ciociu Fifi?

O, przepraszam.

Zatraciłam się w Harrym Stylesie.

Wychodzimy, ciociu Fifi.

Zamkniesz po nas na haczyk, jak zwykle?

Oczywiście.

Zaraz skończę, tylko wyczyszczę toaletę.

Dziękuję.

Powinnyśmy się pospieszyć,

albo przegapimy początek.

Nie martw się.

Zamknę jak zwykle.

Dziękuję, ciociu Fifi.

Do zobaczenia.

Dobrej zabawy.

Pa, Fifi.

♪ Do you remember the first time

♪ That my eyes set on you?

♪ Your smile came from nowhere

♪ For some time never Or some time soon

♪ The road is a long one

♪ I was only passing through

♪ I was only passing through. ♪

Zagadki Madame Blanc S04E02 Tłumaczenie: YellowDot

Łał! To było niesamowite.

Nic dziwnego, że na talerzu nie został żaden ślad.

Wuj Patrick zawsze był królem coq au vin.

Zgaduję, że musiał to wstępnie przygotować,

by Judith i Jeremy nie musieli gotować.

Dokładnie.

Gdzie jest Patrick?

Pojechał zobaczyć Bruce'a Springsteena.

Ooo. Myślałam, że będziesz deptać mu po piętach.

Jadę w przyszłym tygodniu.

Za nic bym tego nie przegapiła.

"Born To Run" to pierwszy album,

który znałam na pamięć.

Grałem "Born To Run" na harmonijce.

Co, umiesz grać na harmonijce?

Sporo bym zapłaciła, by to zobaczyć.

O tak, jestem w tym całkiem niezły.

Co przypomina mi ulubiony żart.

Do sklepu muzycznego wchodzi mysz

i mówi: "Sprzedajecie mysie organki?"

Znacie to? A sprzedawca mówi:

"Dziwne. Wcześniej była tu inna mysz"

"i pytała dokładnie o to samo."

"Ooo!", mówi mysz,

- "to musiała być H. Monika." - H. Monika.

Znałaś to.

Myślę, że mam jeszcze miejsce na deser.

Świetny pomysł. Przyniosę menu.

Jakie inne muzyczne talenty skrywasz w rękawie?

Cóż... jako że to ty pytasz,

jestem...

mistrzem łyżeczek.

Nie mów!

Zaczekaj. Patrz.

Aaał!

Och!

Myślę, że się poważnie zraniłam.

Chodź, Glo!

Kto to tu zostawił?

Przepraszam, nie wiedziałam, gdzie to odstawić.

Lepiej zabierzmy cię na pogotowie.

Pogotowie?

A co z Douglasem?

Kiedyś mieliśmy psa.

Zajmiemy się nim. Wiemy, co robimy.

- Na pewno? - Tylko to możemy zrobić.

Chodź, zabierzmy cię stąd.

Ooch!

Ach. Ach.

Woli pić wodę kokosową.

Jest w bezpiecznych rękach, Glorio.

- Oh! - Uważaj na stopień.

- Och, Gloria! - Ooh! Ah!

Usiądź, usiądź.

O!

Halo?

Cześć, Charlie.

Nie, zaraz przyjdę.

Ok.

Coś się stało w sklepie. Muszę iść.

Dobrze, zabiorę Glo na pogotowie i dam ci znać.

- Przykro mi, Glo. - Nie bądź niemądra.

Napiszę, gdy będą musieli amputować.

- Wezmę tylko torbę. - Dobrze.

Dlaczego zgodziłeś się

zaopiekować tym śmierdzącym psem?

Byłaś cudowną matką

dla Tarquina, kochana, myślałem,

że z chęcią pomożesz.

Nasz Tarquin był rasowym pudlem miniaturowym.

Poza tym, Gloria mogła nas pozwać

za pozostawienie tam wiadra,

i nie chciałem dać jej ku temu powodu.

Dobrze.

Kiedy Patrick wróci, zabierzemy go do zameczku.

Ale nie będzie wchodził na meble.

Kto był na noszach?

Och, Jean, to okropne!

Co tutaj się stało?

Wróciłyśmy z kina i drzwi do sklepu były otwarte.

Fifi miała je zamknąć.

No i...

Weszłyśmy do środka, a Fifi nigdzie nie było.

Drzwi do łazienki były zamknięte,

więc Simone je wykopała.

Gdy drzwi się otworzyły,

poczułyśmy okropny zapach,

a ciocia Fifi leżała na podłodze.

Wyciągnęłyśmy ją.

Natychmiast zamknęłam drzwi

i wezwałyśmy policję.

Dobry boże!

Technicy podejrzewają,

że to był gaz, powstały

z wymieszania wybielacza z amoniakiem.

Gaz musztardowy.

Dokładnie.

A w zamkniętym pomieszczeniu...

Śmiertelny.

Nie miała szans.

Wygląda na to, że butelka ze środkiem czyszczącym,

została podmieniona na czysty amoniak.

Więc gdy oba produkty się zmieszały,

powstał śmiertelny gaz.

Ktoś podmienił butelkę i ją zamknął?

Na to wygląda.

Zajmujemy się morderstwem.

Wiesz, że jest czwartek?

Wiem bardzo dobrze.

I wiesz, co czwartek oznacza?

Tak,

ale niestety zaprosiłeś tego

kudłatego kundla, by z nami został.

Będę musiała spalić tę pościel z egipskiej bawełny.

Cóż, nie musiałbym,

gdybyś nie zostawiła wiadra

z mopem na środku podłogi.

Nie przywykłam do prac

domowych, Jeremy. Starałam się.

Cóż, może za mało.

Kochanie.

Jak śmiesz?

Tylko stwierdzam fakty.

Doprawdy?

Cóż, jeszcze jeden fakt,

i będziesz spał w jednym z pokoi gościnnych.

W czwartek?

Dla...

Czy...

- Dziękuję bardzo. - Bardzo proszę.

- O nie. - Co się stało?

To może być nasz koniec.

Co masz na myśli?

Jeśli wybierzesz zły sos do kanapki z boczkiem.

Heej, hej, hej!

Nie ma się z czego śmiać, panienko.

Surowo cię ocenię, jeśli wybierzesz zły.

Naprawdę?

A, ok.

Ok. Po prostu... zerwijmy szybko plaster.

Dobra, liczę do trzech i wybierasz butelkę.

- Dobrze. - Raz... dwa... trzy.

Tak!

Cóż, czerwony sos do bekonu i brązowy sos do kiełbaski.

Wiadomka!

Jesteś urocza, Jean White.

Sam nie jesteś zły, Dominicu Hayes.

Kto to?

Nie martw się, pozbędę się ich.

Policja pozwoliła nam wrócić

do mieszkania po północy.

Nadal to czuję.

Och, Charlie, nie pomyślałam.

Z Simone nie zmrużyłyśmy oka.

Tak mi przykro, mogłyście zostać tutaj.

Masz kawę?

Nie angielską w słoiku.

Tak, mam. Em...

A, dzień dobry, Dom.

O, cześć Charlie.

Odtykam ten zlew dla Jean.

Tak, widziałam Madeline na zewnątrz.

Przyjechałeś wcześnie.

Tak, znasz mnie.

Uwielbiam wcześnie wstawać.

Merci.

Pewnie nic nie jadłyście. Częstuj się.

Dziękuję, Jean.

Bez sosu.

Nie mogę uwierzyć.

Fifi była taką cudowną osobą.

Tak, była... była świetna.

To siostra twojej mamy czy taty?

Żadnego.

Była przyjaciółką mojej mamy.

Niestety rodzice wyrzucili mnie, gdy miałam 17 lat,

kiedy przedstawiłam im pierwszą dziewczynę.

- Rozumiem. - Fifi z mężem, Brianem,

na jakiś czas mnie przygarnęli,

później utrzymywałam z nimi kontakt.

Słyszałam, że na emeryturze dorabia sprzątaniem,

i dlatego pracuje dla nas.

Pracowała dla nas.

Przepraszam.

Och.

Dzień dobry, Caron.

Tak... Charlie jest tutaj.

Tak. Ok. Jasne.

Zaczekaj.

Em...

Caron chce z tobą porozmawiać, Charlie.

Chce, byś poszła z nim do domu Fifi, ponieważ...

Em...

Ok.

Caron, em, niebawem się zobaczymy.

Ok, pa.

Dziękuję, Jean.

I, em, skończyłeś tutaj?

Tak. Wszystko czyste. Lepiej wrócę do pracy.

Tak. Nie porzebuję tego, nie potrzebuję tego.

- W porządku? - Tak.

- Widzimy się później. - Tak. Em...

Dziękuję. Bardzo dziękuję, Dom.

- Pa. - Pa.

Łupy zdobyto, mój panie!

Och!

Douglas?

Douglas.

Douglas!

Nie!

Jak mogłem zapomnieć to zmaknąć?

Douglas!

Dzień dobry.

W czym mogę pomóc?

Dzień dobry. Jesteśmy tu z powodu

pańskiej sąsiadki, Fifi Page.

Fifi? Oczywiście, czy dobrze się czuje?

O, przepraszam.

Przedstawię się, jestem Pierre.

Dzień dobry, inspektor Caron.

To moja współpracowniczka, Jean White.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Czy coś jej się stało?

Jeśli chcecie wejść, mam zapasowy klucz.

Bardzo by nam to pomogło, dziękuję.

Zaraz wrócę.

Och!

Judith!

Judith! Obudź się!

Co ty do choinki robisz?

- Pies uciekł. - Co?

Musiał rzucić się do ucieczki w środku nocy.

Nie jest w więzieniu, Jeremy.

To Gloria.

Co mam robić?

Ani słowa. Powiedz, że wziąłem go na spacer.

Cześć, Glorio.

Cześć. Masz ładną bluzkę.

To piżama, ale dziękuję.

O, wylegujecie cię?

Słucham?

Douglasowi się pewnie podoba.

Jak się czujesz, Glorio?

To tylko zwichnięcie.

Muszę ją oszczędzać przez dobę.

Jak moje dzieciątko? Był grzecznym chłopcem?

Możesz go pokazać?

Em, Jeremy właśnie go wziął

na cudowny poranny spacer

po polach za zameczkiem.

- Bardzo dziękuję. - Przepraszam, Glorio,

mam drugi telefon. Pogadamy później.

- Och! - Chodźmy!

Nie rozumiem.

Była taką uroczą kobietą.

Jak długo byliście sąsiadami?

Od sześciu lat wynajmuję dom obok.

Karmiła mojego kota, gdy byłem w pracy.

Uczę historii w miejscowej szkole,

co tydzień u mnie sprzątała.

Miała obsesję na punkcie

sprzątania, gdy z nią mieszkałam.

Jestem jej siostrzenicą, Charlie.

Przykro mi z powodu pani straty.

Dziękuję.

Rozejrzę się.

Czy Fifi miała jakąś rodzinę?

Jej mąż, Brian, zmarł 10 lat temu.

Miała przyrodnią siostrę, Ines, z którą nie rozmawiała.

Dlaczego?

To mąż jej siostry, Alan, je skłócił,

i rozumiem, dlaczego. Alan mógł, em...

Jak to powiedzieć, Jean, em...

wszcząć kłótnię w pustym pokoju?

Miałam z nim czasami do czynienia,

bo z Brianem mieli mały dom aukcyjny w Biarritz.

Ale nigdy nie widziałam Alana, więc...

Co się między nimi stało?

Pewnego razu Brian upierał się, że Alan próbował coś ukraść

z ich domu, gdy przyszedł na kolację.

Co chciał ukraść?

Nie mam pojęcia.

To było niczym bomba w rodzinie.

Alan się wyparł, i to tyle.

Dom aukcyjny zamknięto,

i nigdy więcej się do siebie nie odezwali.

Brian dawno zmarł i od tamtej pory mieszkała tu sama.

Wiesz, gdzie mieszka jej siostra z mężem?

Tak, jeśli nadal w tym samym miejscu.

Zapiszesz mi adres?

Oczywiście. Żaden problem.

Dziękuję.

Znasz kogoś, kto chciałby zabić Fifi?

Nie. Była kochana.

Wszyscy ją uwielbiali.

Nie miała dużo, tylko mały stary dom,

emeryturę i pieniądze ze sprzątania.

I nie wierzę, że za taki dom warto zabić.

Nie chciałam nikogo obrazić.

To bardzo ładny dom.

Może coś w domu jest warte zabójstwa.

Charlie, spójrz na to.

Jak myślisz, co to?

Ach!

O kurcze...

- Nie wierzę. - Co to?

Chyba misa z dynastii Qianlong z 1745.

Co to znaczy?

Szacunkowo 50 tys. euro.

Co?

I zaczynam myśleć, że Louise Moillon,

który znajduje się w holu, też jest prawdziwy.

Ciekawe, co jeszcze tutaj jest?

Łał! Szczerze, nie odwiedzałam jej tutaj

odkąd byłam nastolatką,

skoro widywałam ją w sklepie.

I jest tylko jeden żyjący krewny?

Tak.

Myślę, że musimy zadać siostrze Fifi, Ines,

i jej mężowi, Alanowi, kilka pytań.

Richard, złożymy im wizytę.

Jean, powinnyście z Charlie tu zostać

i sprawdzić, co jeszcze znajdziecie.

Żaden problem.

Może będziemy musieli jeszcze pana przepytać,

- ale na razie dziękuję. - Proszę.

Coś do picia?

Tak, proszę. Byłoby miło. Dziękuję.

Tak, to geometryczny proces wymiany energii,

który tworzy to, co widzimy i czujemy jako mijający czas.

Przepraszam za to. Muszę tylko wykonać pilny telefon.

Czuję się okropnie.

Wyobraź sobie, że ktoś gubi Tarquina,

gdy się nim zajmował!

Nigdy byśmy mu nie wybaczyli.

Tarquin by nigdy nie uciekł.

Jaki pies ucieka z zameczku i od miski Wedgwood?

Co to ma wspólnego...

Dominic.

Och!

Świetne wieści. Dominic znalazł

Douglasa, jak biega po polu.

Mówiłam ci, że ten pies to idiota.

Gdzie jesteś?

Tak, już jedziemy.

Chodź.

Nie ma łatwego sposobu

na przekazanie złych wieści,

ale muszę poinformować, że

pani siostra, Madame Fifi Page,

została wczoraj znaleziona martwa.

Co? Jak zmarła?

Podejrzewamy morderstwo.

O mój boże.

To pewnie szok.

Mimo że była moją przyrodnią siostrą,

dla mnie była martwa od dawna.

Słyszeliśmy, że nie rozmawiałyście.

Powiedziano nam, że to przez oskarżenia

o próbę kradzieży z ich domu.

Przypuszczam, że to jej udawana siostrzenica, Charlie.

Można się tego spodziewać.

Nie dogadywaliśmy się.

Cóż, to nie my kradliśmy.

Słucham?

Groziło nam, że nasza licencja

domu aukcyjnego będzie cofnięta,

bo przez lata zbyt wiele przedmiotów

przypadkowo się gdzieś zapodziało.

Podejrzewacie, że Monsieur Page kradł te przedmioty?

Cóż... bardzo powoli, jeden czy dwa rocznie.

Brian obwiniał zatrudnioną przeze mnie ochronę,

ale wiedziałem, że byli bardzo uczciwi.

Ludzie przestali nam ufać.

I nie chodziło o małe rzeczy.

Znikały bardzo drogie przedmioty.

Zacząłem podejrzewać Briana,

ale bardzo dobrze zacierał ślady,

więc gdy byliśmy u nich na kolacji,

skorzystałem z okazji, by to sprawdzić.

Znalazłem dwa zaginione przedmioty...

i skonfrontowałem to z nim.

Był wściekły.

Powiedział, że jeśli Alan coś powie,

pociągnie nas wszystkich za sobą.

Wyszliśmy i nigdy więcej z nim nie rozmawialiśmy.

W końcu mogę oczyścić swoje imię.

Gdzie byliście wczoraj o 17:00?

Tutaj, w domu.

I macie tylko siebie jako alibi?

Będziemy w kontakcie.

Czy to obraz "Herbaciarnia w Grand Teddy"?

Edouard Vuillard, tak.

Myślałam, że trzeci zaginął na zawsze.

- Moi, aussi. - Gdzie był schowany?

Za szafą w wolnym pokoju.

Ile jest wart?

O, em, w przybliżeniu...

między 200, 300 tys. euro.

Mon dieu! Naprawdę znacie

się na rzeczy. Imponujące.

Studiowałyście sztukę?

Mam doktorat z francuskich wojen,

więc jeśli będzie wam potrzeby ekspert, dzwońcie.

O, dziękuję, z pewnością.

Więc jaka jest suma, Charlie?

Z obrazami, konsolą, wełnianym dywanem

z około 1760, który był zwinięty pod łóżkiem w pokoju...

Nie zapominaj o Louise Moillon.

Prawie dwa miliony euro.

Łał.

Nie mogę w to uwierzyć.

Nie miałem pojęcia. Skąd to się wzięło?

Halo?

Tak, tu Charlie Brodeur.

Tak, rozumiem.

Będę czekać na pański telefon.

Dziękuję.

Charlie, wszystko ok?

Em... To adwokat Fifi.

Mów.

Zostawiła wszystko mnie.

Ines wykluczono z testamentu.

Och.

Potrzebujemy czegoś mocniejszego.

Chodźcie do mnie.

Ok. Muszę powiedzieć Simone.

Tak. Ok.

Nie wiedziałam, jak bardzo tego potrzebowałam. Dziękuję.

Cała przyjemność.

O, przepraszam.

Halo, Caron?

Tak. Ok. Muszę to odebrać.

Tak, tak. Oczywiście.

Ok.

Nie miałam pojęcia, ile dla niej znaczę.

Czasami chodzi o jakość,

a nie ilość czasu, jaki z kimś spędzamy,

co ma największy wpływ.

Mm.

Raz zrobiła dla mnie na drutach całą stajenkę na święta.

Naprawdę?

Maryję, Józefa, całą resztę.

Królowie byli trochę inni,

ale owce wyszły jej niesamowicie.

Miała charakterek.

Nigdy nie pogodziła się ze stratą Briana.

Byli pokrewnymi duszami.

Tacy zakochani.

Masz tu fantastyczne miejsce, Pierre.

Założę się, że te słoje nie są z Ikei.

O! Nie, moja babcia

robiła najwspanialsze, jak to mówicie, zaprawy.

Nigdy nie miałem serca, by je wyrzucić.

To był Caron.

Ines powiedziała coś o Brianie.

Możemy wyskoczyć obok?

Przepraszam.

Och!

Oooo.

Hm!

Och!

Czas wrócić do domu, mały.

'Douglas!'

Douglas!

Douglas, gdzie jesteś, głupcze?

O, to Gloria.

Napisała, że możemy przywieźć Douglasa do domu.

Powiedz, że się świetnie bawimy

i że chcemy go zatrzymać trochę dłużej.

Och!

- Och, kochana. - Ał!

Och!

Przypuszczam, że to pocieszenie,

że Fifi nigdy się nie dowiedziała,

że Brian był złodziejem.

Nie miała pojęcia o antykach.

Te wszystkie rzeczy

muszą być zwrócone prawowitym właścicielom.

Oczywiście. Nie chcę dziedziczyć

skradzionych dóbr. To przynosi złą karmę.

Dobrze. Rozjerzę się ostatni raz

- i skończymy na dziś. - Simone powinna już tu być.

Podwieziemy cię do domu.

Ach! Ma cherie.

Wstawię czajnik.

Co do cholery?

Alan?

- Nie może żyć na wolności? - To pies, kochana.

Są psy, które żyją na wolności.

Nie pies Glorii.

Pije cholerną wodę kokosową.

Spójrz. Tam.

- Douglas! - Nie ruszaj się, Douglas!

- Nie! Dobry chłopiec. - Zostań.

Zostań, zostań! O, ho, ho, ho...

Tak nam ulżyło, że cię widzimy.

Spójrz na niego.

Zero skruchy z powodu tego, na co nas wystawił.

- Chodź, Douglas. - Chodź, Doug.

- Czas wracać do domu. - Proszę.

Gdzie byłeś cały ranek?

Chodź. Dobry chłopak!

Dowiedziałeś się o testamencie

i zaatakowałeś Charlie?

To moja przyjaciółka, partnerka biznesowa,

i z pewnością na to nie zasłużyła.

Fifi nie zostawiła mi wyboru, prawda?

Gdy usłyszeliśmy, że Ines

wykluczono z testamentu

i wszystko zostawiono twojej

przyjaciółce, wkurzyłem się.

Oni ci to zrobili. Zostaw mnie.

Zostaw mnie. Muszę iść.

To była ostatnia kropla.

Wiedziałem, że będzie w domu Fifi,

przeglądając swoje zdobycze,

więc pomyślałem, że złożę jej wizytę.

To nic osobistego.

Jej się to nie należy.

Nie jest nawet rodziną.

Cóż, metoda ataku zmieniła się w ciągu 24 godzin.

- To muszę przyznać. - Nie zabiłem Fifi.

Nie podmieniłeś jej środka na czysty amoniak?

Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

Myślę, że wczoraj z żoną poszliście do sklepu,

podmieniliście butelki,

zamknęliście ją w łazience,

i zostawiliście, by zmarła od gazu.

Nie wiedziałem nawet, jak zmarła...

I byliśmy z żoną gdzieś indziej w tym czasie.

A tak. W domu, czego nikt nie potwierdzi.

Właściwie to może...

Mów dalej.

Byliśmy w Bureau de Poste.

I co robiliście?

Realizowaliśmy czek.

Jaki czek?

Czek z emeryturą Briana.

Realizowaliście czek zmarłego człowieka?

Nigdy nie powiedziałeś, że zmarł...

Przez 10 lat?

Mon dieu, to dopiero niskie.

Jakim cudem Fifi nie wiedziała?

To emerytura wypłacana przez pracodawcę.

Fifi nie musiała wiedzieć.

- Nie była twoja. - Zostawił nas w biedzie.

Co mieliśmy robić?

Byliśmy tam o 17:00, jak w każdą środę.

Możecie sprawdzić w Bureau de Poste.

Czy odzyskam swoją część

zaginionych przedmiotów?

Słucham?

Nasza firma płaciła za przedmioty.

Połowa tego jest moja.

Skradzione dobra zostaną zwrócone,

i poinformujemy firmy ubezpieczeniowe.

Muszę też ci przypomnieć,

że kradzież emerytury to oszustwo.

Wiąże się z wysoką grzywną,

a czasami z pozbawieniem wolności.

Nie wspominając o napaści na niewinną kobietę.

Zadecyduje o tym sąd.

Jeśli alibi Alana się sprawdzi,

to wrócimy do początku śledztwa

w sprawie morderstwa Fifi.

Na to wygląda.

Właśnie dostałem wiadomość. Nic ci nie jest?

- Och... - Dominique?

Tak, tak, w porządku.

Nie wiedziałam nawet, co się dzieje.

Biedna Charlie.

- Na pewno? - Tak.

Możesz już puścić moje dłonie.

O, przepraszam.

Możesz podrzucić mnie do Fifi?

Chcę skończyć ten spis z Charlie.

Tak. Jasne.

Ale nie spuszczę cię z oka.

Mówiłem to wielokrotnie przez te lata, pani Lloyd-James,

niezła z nas drużyna.

Chcę wziąć prysznic i muszę zadzwonić do fryzjerki.

Wyglądasz na potarganą i interesującą.

Jeremy, zabierz... mnie... do domu.

Oczywiście, kochana.

Och, Charlie, tak się cieszę, że nic ci nie jest.

Simone jest z tobą?

Dobrze.

Nie, jestem tu teraz.

Nie, w porządku, Dom jest ze mną.

Tak. Ok.

Tak. Widzimy się później.

Ok, pa.

Niech mnie!

Więc Charlie jest teraz bardzo bogata.

Właściwie to nie. Musi to wszystko oddać.

Co bym zrobiła, żeby dostać w swoje ręce...

O nie. Znów uciekł!

Co?

Och!

Nie jesteś zbyt dobry w uciekaniu, koleś.

Złapany na gorącym uczynku.

Douglas? Och!

Douglas, myślę, że znalazłeś truflę.

Och!

Założę się, że...

te słoje nie są z Ikei.

O mój boże.

Wiedziałam, że to nie słoje na zaprawy.

Dobra, dobra. Chodź. Zabierzmy cię do domu.

- Tak. - Nic ci nie będzie?

Tak. Widzimy się później.

- Chodzi o to, Jean... - Co?

Nie chcę cię zostawiać, po tym co się stało wcześniej.

Naprawdę się wystraszyłem.

O czym ty mówisz?

Nic mi nie będzie.

Skoro tak to stawiasz.

Ruszaj. Zadzwonię, jeśli będę czegoś potrzebować.

Och.

Pełnowymiarowa produkcja trufli.

Dobry boże!

Gaz musztardowy.

O! Cześć.

Nie powinno cię tu być.

Właśnie rozglądałam się u Fifi i...

To nie jest szopa Fifi, prawda?

Jest twoja, w waszym wspólnym ogrodzie.

Dokładnie.

Konserwujesz bardzo drogie trufle

w bardzo drogich słojach.

Tak.

Dobra robota.

Zaczynam myśleć,

że nie ja pierwsza to odkryłam.

Już dwa lata prowadzę tę szopkę.

Prawie odłożyłem na wpłatę na dom.

I Fifi odkryła twój sekret?

Tak. Ta wścibska starucha

odkryła, co się tu dzieje.

Rozpoznała, że moje słoje są do przechowywania trufli.

I co, zabiłeś ją za to?

Chciała 60%!

To czarne trufle Perigord.

Są warte koło 1000 euro za kg.

Powiedziała, że jeśli się

nie zgodzę, eksmituje mnie.

Przykro mi, ale musiała zniknąć.

Dlaczego nie dałeś jej mniejszego procentu?

- Co? - Szopa jest na jej ziemi.

Współdzielimy ziemię!

Zgodziła się na to, bym korzystał z szopy.

Powiedziała, że to będzie moje prywatne miejsce.

Nawet tu nie wchodziła. To była szopa jej męża.

Zgodziła się, ale nie!

Kiedy zdała sobie sprawę, że można tu zarobić,

chciała to, nad czym tak ciężko pracowałem.

To było bardzo niesprawiedliwe.

Bardzo niesprawiedliwe.

Dokładnie.

Naprawdę niesprawiedliwe.

I wiesz co, Jean?

Bardzo się starałem być miły.

Oczywiście. Nawet jej

płaciłem za sprzątanie u mnie.

Nigdy nie przestała sprzątać.

To zabawne, co? Ta ironia.

Rzecz, którą najbardziej kochasz,

na końcu cię zabija.

Bo wiesz, zawsze używała do czyszczenia

te zabijające planetę środki.

Sporo wybielacza i sporo środków czyszczących.

Doprowadzało mnie to do szaleństwa.

Hm. Na pewno.

Stąd miałeś pomysł, jak ją zabić?

Za każdym razem, gdy opuszczała

mój dom, śmierdział wybielaczem.

Chciałem wlać go do jej kawy, by się nim udławiła,

ale wydawało się to zbyt oczywiste.

I nagle mnie olśniło.

Przygotowywałem nowy moduł dla uczniów,

o bitwie pod Ypres z I wojny.

Wiesz, że w bitwie pod Ypres po raz pierwszy

Niemcy wykorzystali gaz musztardowy?

Prosta mikstura wybielacza i amoniaku.

Mój pomysł zaczął się kształtować.

A wasz sklep był idealnym miejscem.

Co tydzień była sama w zamkniętej przestrzeni,

sprzątając w ten sam staroświecki sposób.

Dziękuję ci za to.

Ale teraz, oczywiście,

skoro to wiesz,

musisz umrzeć w ten sam sposób.

Gdzie jest klucz?

Na pomoc!

Pomocy!

Dołączę do ciebie w szpitalu.

Dobrze.

Miałaś wiele szczęścia, Jean.

Apaszka ocaliła ci życie.

Pierre nie miał tyle szczęścia.

Tak.

Dzięku bogu babcia zawsze mówiła,

bym coś wzięła, gdyby się ochłodziło.

I gdybyś ich nie wyciągnął, Dom...

Tak.

- Dlaczego wróciłeś? - Przez niego.

Houdini. Znów uciekł.

Wrócił, by dokończyć wąchanie trufli.

Więc, tobie też to zawdzięczam, Douglas.

Lepiej już wrócę. Zbadali cię ratownicy?

- Tak, tak, nic mi nie jest. - Nie spiesz się.

Ale, jak wiesz, będę musiał was przesłuchać,

i złożycie zeznania.

Może nie ty.

Czy on właśnie zażartował?

Nie jestem pewna.

Możecie do niego wejść.

Jestem wstrząśnięta.

Nie dziwię się.

To dopiero był dzień.

Powiedz to jeszcze raz. Nie!

Tak.

Wyobraź sobie, że zwyczajnie sobie żyjesz,

nie zdając sobie sprawy, że siedzisz na milionach.

Dosłownie. Pamiętasz to wysłużone krzesło w salonie?

To oryginalny Louis Majorelle, Art Nouveau,

warte jakieś 20 tys. euro.

Żartujesz!!!

Dziękuję za dziś.

Ocaliłeś moje życie.

Nie mów tak.

Ale tak było.

Tak. I bardzo się z tego cieszę.

Ale dowiedziałem się dziś czegoś ważnego

o tobie, Jean White.

Co takiego, Dominicu Hayes?

Że nigdy, przenigdy...

nie powinienem wierzyć ci na słowo.

Nie. Gdzie byś teraz była,

gdybym nie wrócił?

"Ruszaj", powiedziała.

"Nic mi nie będzie", powiedziała.

Opowiada kolejny żart?

Cześć, Glo.

Cześć, kochana. Czujesz się lepiej?

- Tak, mogę chodzić. - Co?! To cud!

O, witaj, włochata mordko!

O, tęskniłam za tobą.

Dziękuję wam. Czy był grzeczny?

Żaden kłopot. Sama przyjemność.

Cudownie, że tak sobie poradziliście.

Moja opiekunka się wyprowadziła,

więc teraz będę dzwonić do was,

gdy będę potrzebować opieki dla niego. Cudownie.

Przyjemność po naszej stronie.

Dzięki, białe wino poproszę.

Na nasz koszt.