Original subtitles

To niemożliwe.

- Chodź, kuzynie. - Niemożliwe.

- Odpocznij. - Do zobaczenia.

- Kolejnym razem wygrasz. - Lepiej poćwicz.

Dobry.

Dobry wieczór.

Aureliano.

Aureliano.

Nie!

Aureliano.

Aureliano.

W ciągu tygodnia

niewidoczni zabójcy wytropili jak króliki i zabili 17 Aurelianów,

celując w sam środek ich krzyży z popiołu.

Centena też zabili.

Mój Boże.

Kto mógł to zrobić?

Nikt w mieście nic nie widział.

Nie ma żadnych świadków.

Świadków?

Żartujesz sobie, José Arcadio?

Naprawdę potrzebujesz dowodów,

że zrobili to twoi szefowie z pomocą rządu?

Kto inny oznaczyłby ich na czole jak jakieś bydło?

Gerineldo,

pokażemy tym pieprzonym gringo,

że to nie oni rządzą w Kolumbii.

Jasne?

Aureliano.

Jesteś stary, ale nie wiedziałem, że aż tak.

Wybacz, przyjacielu, ale muszę być szczery.

Pozostaje ci tylko żałoba.

Jeśli zamierzasz ich bronić, wynoś się.

Jako ostatni widziałem Smutnego.

Znajdę winnych. Ktoś za to zapłaci.

Tylko ja za to płacę.

Tego właśnie chcieli.

Może zasłużyłem.

Nikt na to nie zasługuje.

Nigdy nie rozumiałeś wojny.

Zostaw mnie.

Zostaw mnie.

Tak jak podczas wojny, gdy ginęli jego przyjaciele,

nie czuł smutku, a ślepy, bezcelowy gniew.

Wykańczającą niemoc.

Zagubił się.

W obcym domu,

gdzie nic ani nikt nie budził w nim krzty uczucia.

Powietrze wypełniał nieznośny odór zgniłych wspomnień.

Był 11 października o 4.10,

gdy pierwszy raz od młodości

pułkownik świadomie wpadł w pułapkę nostalgii…

i wrócił do cudownego popołudnia, gdy ojciec pokazał mu lód.

A gdy było już po wszystkim,

znów ujrzał oblicze swojej żałosnej samotności.

Myśląc o cyrku, udał się pod kasztan.

Oddając mocz, starał się dalej wspominać cyrk…

ale jego pamięć była pusta.

W końcu zaznałeś spokoju, synku.

STO LAT SAMOTNOŚCI

Wiele lat później

nikt w Macondo nie pamiętał pułkownika.

PAMIĘCI PUŁKOWNIKA AURELIANA BUENDÍI

NIESTRUDZONEGO OBROŃCY WOLNOŚCI I SPRAWIEDLIWOŚCI

JEGO WALKA O SUWERENNOŚĆ BĘDZIE TRWAĆ W SERCACH NARODU

Aureliano Drugi stał się gruby, siny i powolny niczym żółw

w wyniku apetytu porównywalnego tylko z José Arcadiem

po jego podróży wokół świata.

Był niepokonanym żarłokiem

podczas szalonych turniejów odbywających się u Petry Cotes.

Aż do tej pechowej soboty, gdy pojawiła się Camila Sagastume.

„Elefanta”.

„Mamo,

nic mnie tak nie cieszy, jak wieści o waszym szczęściu”.

Mam dla was wspaniałe wieści.

Pod koniec miesiąca ukończę szkołę jako solistka klawikordu.

Nim się obejrzycie,

na zawsze wrócę do Macondo.

Nic nie cieszy mnie bardziej niż powrót do mojej rodziny.

No dalej, Aureliano!

Fernanda.

Fernanda.

- Do zobaczenia. Wasza córka. - Renata.

To od pani Petry.

Pachnie tu śmiercią.

Aureliano.

Aureliano, proszę, nie.

Co się stało?

Cud.

Bóg dał ci drugą szansę, byś wiódł uczciwe życie.

Miał rodzinę.

Niedługo wróci tu Renata.

Panowie! Te są gotowe.

Opróżniajcie beczki. Zaraz będą kolejne. Ruchy!

- Nadzorco. - Weź to, przyjacielu.

- Ruszaj. - Pryskamy.

Szybciej skończymy.

Zakładaj.

Pomóż mi.

No dalej!

Idziemy, panowie.

Co to?

Coś z USA. Może uratuje plony.

Trzeba zabić szkodniki, które niszczą banany.

Lorenzo Gavilán,

pułkownik rewolucji meksykańskiej wygnany z Macondo,

rzekomy świadek heroicznej walki Artemia Cruza,

jak wielu innych najął się na plantacji bananów.

- Jeszcze jedno, José Arcadio. - Co, Gavilán?

Rozpada się ta toaleta, którą przywieźli na święta.

Może to i najnowszy wynalazek Jankesów,

ale tu potrzeba nam trwałych i godnych latryn.

Omówię to z panem Brownem.

Stacja: Macondo!

Następna stacja: Fundación!

Nie przywitasz się?

Pozdrowienia od matki przełożonej.

Kiedy tak wyrosłaś?

- Mogłabym spytać o to samo. - Renata!

Chodźmy do domu. Witaj z powrotem.

- Jesteś taka piękna. - Ty też.

Mama Úrsula co dzień pyta: „Jak się ma Meme?”.

- Aureliano Buendía? - Pan Brown.

Przyjechaliście ze stolicy? Nie widziałem was.

- Odbieraliśmy córkę, Meme. - Renatę.

Miło cię poznać. To moja córka, Patricia.

Miło mi. Meme.

- Zachowuj się. - Cześć.

- Byłaś tam u rodziny? - Nie, w szkole.

To jedna z lepszych klawikordzistek w kraju.

Może zagrałabyś w firmowej świetlicy?

Bylibyśmy zaszczyceni.

- Dobrze. - Zastanowimy się.

Wybaczcie, czekają na nas z jedzeniem.

- Panie Brown, panienko. - Do zobaczenia.

Miło było poznać.

Wystarczy, Renata.

Tak naprawdę Meme nie miała powołania,

ale zdobyła najwyższe oceny.

…jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

Wykazywała się dyscypliną, by uniknąć gniewu swej matki.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,

przyjdź królestwo Twoje,

bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

Znosiła pokazy z takim samym stoicyzmem,

z jakim poświęcała się nauce.

Taka była cena jej wolności.

Dobrze się czujesz?

Musimy odwołać występ dla robotników.

- Mówiliśmy już o… - Nie, Aureliano.

Jestem w ciąży.

Nie wstanę z łóżka, a nie puszczę Renaty samej.

Teraz musisz tylko dopilnować, by dziecko Buendíów było całe i zdrowe.

Meme zostaw mnie.

Mamo Úrsulo! Będziemy rodzicami!

Przysięgnij na Maryję, Chrystusa i Ducha Świętego, Renato.

Przyzwoitość, skromność, bogobojność dla Chrystusa, Dziewicy i Ducha Świętego.

Co jeszcze?

Wrócę przed zmrokiem.

- W imię Boga. - Amen.

Dość, Fernando.

Ważne jest tylko to, by nie została protestantką.

A poza tym baw się tam dobrze.

Wuju, też tu mieszkasz?

Mieszkają tu kierownicy z rodzinami. To sami Amerykanie.

To twoi przyjaciele?

Ale pan Brown dobrze mnie traktuje.

Zagram tutaj?

Patricia!

Renata, prawda?

Meme.

Musisz mówić po hiszpańsku, bo jesteśmy w Macondo.

Nie znam angielskiego.

W porządku. Wzięłaś kostium?

Nie.

Pożyczycie mi?

Oczywiście. Daj jej swój strój.

- Dobrze. - Chodźmy.

Gdzie zostawić klawikord?

Pracownicy są w salonie.

Przecież wiesz!

Meme!

- Odbiorę cię wieczorem. - Dobrze!

Meme.

Jest świetna.

Zaczekaj. Patricia!

Patricia.

Gdzieś ty się ukrywała?

W klasztorze.

Chodź.

- Coś ci pokażę. - Nie.

Meme.

- Wujek już jedzie. - Chodź. Meme!

Dalej jesteś zakonnicą? Później cię odwiozę.

Jest Néstor?

Nie. Wyszedł z pani ojcem.

Widzisz? Chodźmy.

Czego potrzebujesz?

Obwieź nas po plantacji.

- Nazywał się Mauricio Babilonia. - Masz kluczyk?

Urodził się i wychował w Macondo.

Był pomocnikiem mechanika w warsztatach kompanii bananowej.

No to w drogę!

Meme!

- Chcesz się nauczyć? - Jasne, że chce.

Zaparkuj tu. Stój!

Co robić?

Gdy powiem, powoli zwalniaj dźwignię.

Jednocześnie wciśnij pedał stopą.

Rozumiesz?

Jak na pianinie.

Tak! Dasz radę.

- Jedźmy! - Wiesz, co robić.

Ruszaj.

- No dalej! - Wiesz już wszystko.

Spokojnie!

Wciśnij pedał.

Puść!

Powoli! Nie słyszysz?

Szybciej!

Spokojnie.

- Przestraszyłeś się? - Nie boję się tak łatwo.

Jutro zaczniemy wcześniej.

Dziś nie skończyliśmy wszystkich działek.

Jasne.

Co jest?

Wszystko mnie swędzi. Spójrz.

To przez to, co pryskamy.

- Kto jeszcze ma wysypkę? - Pokażcie nadzorcy.

- Ja mam. - Ja też.

Zobacz.

Nie tylko my.

Kobiety i dzieci też chorują.

Co na to przychodnia?

Przychodnia…

Firmowi lekarze nie badali chorych,

ale pielęgniarka podawała im tabletkę koloru siarczanu miedzi,

nieważne, czy była to malaria, rzeżączka lub zaparcie.

Leczenie było tak ogólne,

że dzieci stały w kolejce po kilka razy.

Zamiast połykać tabletki,

zabierały je do domu, by oznaczać liczby w bingo.

Hej.

Co lekarze mówią o chemikaliach?

Że to nie przez nie.

Co jest nie tak z toaletami?

Jestem zmęczony.

Nie tylko chemikalia nas trują.

- Dobry wieczór, Cesa. - Dobry wieczór.

- W porządku? - Tak, dziękuję.

Muszę pomówić z panem Brownem.

Zawołam go. Jest zajęty.

Wejdź.

Panie Brown, ktoś do pana.

Zaczekajcie. Zaraz wracam.

- José Arcadio. - Panie Brown.

- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.

Patricia odwiozła twoją bratanicę. Ma ogromny talent.

Pogratuluj bratu.

Dobra robota.

Dziękuję, ale nie dlatego przyjechałem.

Wspominałem panu o problemach z barakami.

- Pomówmy jutro. Mam gości. - Nie.

Proszę mnie wysłuchać.

Co się dzieje?

Połowa robotników choruje. Żyją w okropnych warunkach.

- Po to jest przychodnia. - Która nie działa.

Ci ludzie nie mają kwalifikacji.

Niech jadą do Aracataki lub Fundación. W czym problem?

Tak, ale jest też problem z toaletami.

Starczy już, nadzorco.

Jutro.

- Dobranoc. - Dobranoc.

Przepraszam.

Poproszę jeszcze whiskey!

Wszyscy mają co pić?

Meme zapamiętała ten dzień na zawsze.

Spędziła z Patricią wiele godzin, płacząc ze śmiechu i trwogi.

Wydobywszy się z kryzysu,

odnalazła rzadkiego ducha odwagi, którego brakło jej, by uciec ze szkoły.

Meme, obiecaj, że jeszcze mnie odwiedzisz.

Obiecuję, ale jedź już.

Kto to był?

Patricia i jej kierowca.

Nie wrócisz w to grzeszne miejsce.

Dlaczego?

Nie pyskuj, Renata.

Właściwie…

to zabraniam ci wychodzić samej.

Zabraniam!

To przez ciążę. Dlatego taka jest.

Pójdziemy w weekend do kina?

Naprawdę mnie zabierzesz?

Lecz nie zaprosił ropuchy

Bowiem wszystkim wygadał

Że widziałam kota ze świnią

Psa, koguta i kota

Dyskutujących zaciekle płynnym włoskim

Widziałam kurczaka z bratem Mówiących po niemiecku

Widziałam jastrzębia Zgrywającego tak ważnego

Zaproś ich po chińsku Po napój oraz chleb

Dzień, w którym karaluch Zakochał się w stonodze

A motyl krzyknął „Ona jest szalona, jest pijana”

„Nieskazitelna samica”

Rzekła ze spuszczoną głową

„Nigdy do pracy nie pójdzie” Rzekł głośno świerszcz

To prosty gość Co nie lubi bałaganu

Powrót córki poprawił ci humor.

Myślałem, że się gniewasz.

Niby dlaczego?

Wyszedłeś na wpół martwy.

Słyszałam.

Pewnie się cieszysz.

Nie mogę bez ciebie żyć.

Ale nie zostawię Meme i nadchodzącego dziecka.

Chcemy pomówić z panem Brownem!

Puśćcie mnie!

- Hej! Co tu się dzieje? - Co to ma być?

- Co jest, do cholery? - Jak to co?

Nie zapłacą, bo byliśmy u lekarza.

To niesprawiedliwe.

- Dość. - Wystarczy!

Idźcie do domów!

Panie Buendía!

- Czemu nie płaci pan moim ludziom? - Zapomniałeś zapukać.

Mieli pozwolenie na wizytę u lekarza.

Mam im płacić za chodzenie do lekarza?

Czemu tu się dziwić?

To nie organizacja charytatywna.

Kto nie pracuje, ten nie zarabia.

Dlatego ich pan wyrzucił?

Chcieli tylko porozmawiać.

Mają zarabiać, a nie gadać!

Jezu Chryste.

To do ciebie niepodobne, José Arcadio Buendía.

Nie wbijają ci do głowy żadnych komunistycznych bzdur, co?

Co?

Pilnuj swoich ludzi, nadzorco.

Nie chcesz ze mną zadzierać.

Wiem, że to mało,

ale jedyne, co mogę wam na razie dać,

to podwójne kupony do wymiany w miejskiej kantynie.

Chcę wierzyć w twoje dobre intencje,

ale chyba nie pojmujesz, że przyjmując to,

sprzedawalibyśmy godność za szynkę z Wirginii.

Gavilán.

Jestem z wami.

Udowodnij to.

ZOSTAWILI PIĘKNĄ LALKĘ, WIĘC JĄ SKRADŁAM.

W sobotę, gdy tata zabrał ją do kina,

Meme znów spotkała Mauricia Babilonię.

Lęk tak ją przytłoczył,

że musiała się postarać, by ukryć przed tatą,

że serce niemal wyskakiwało jej z piersi.

Biedaczka.

Wspaniały, piękny film.

- Dobry wieczór, panie Aureliano. - Panie Babilonia.

- Jak się wiedzie w kompanii? - Jest co robić.

Przynajmniej stać cię na kino.

Znasz moją córkę?

Nie.

Miło mi, panienko.

Przytłoczona dezorientującą mieszanką przyjemności i gniewu…

wyciągnęła dłoń…

i pożałowała tego impulsu.

Jednak żal szybko zmienił się w okrutną satysfakcję.

Miło było was spotkać.

- Dobranoc. - Dobrej nocy.

Bowiem jego dłoń była równie spocona.

Meme!

To nie ubranie na imprezę!

Spójrz!

- Gotowa? - Tak.

Ruszajmy!

- Miło, prawda? - Bardzo!

Jesteś świetna.

Renata.

Dobry wieczór.

Chciałam…

zobaczyć nowe samochody, o których mówiła mi Patricia.

Niezła wymówka.

Ale nie bój się.

Nie ty pierwsza szalejesz za mężczyzną.

Nie bądź śmieszny.

Tacy jak ty marzą o kobiecie takiej jak ja.

Pierwszy raz, gdy zostali sami,

przeniósł ją do zwierzęcego stanu, który pozostawił ją wyczerpaną.

Dopiero po czasie zrozumiała, że to również forma czułości.

Wtedy całkiem się zatraciła.

Nie dotykaj mnie.

Podaj butelkę. Wypijesz wszystko sam?

- Polej sobie. Zdrowie! - Zdrowie!

Jesteś córką Aureliana.

Poznam Buendíów z daleka.

Zwłaszcza zakochanych.

Nie masz z kim o tym porozmawiać, co?

Do mnie możesz przyjść zawsze.

Spytaj tylko o drogę do Pilar Ternery.

Każdy ci ją wskaże. Będę czekać.

Meme!

- Wyjaśnię! - Wyjaśnię!

Dlatego cały czas kłócisz się z mamą?

Petra. Meme.

- Miło cię poznać. - Ciebie również.

Nie.

Miłość to skomplikowana rzecz.

Nikt się nie dowie, co się dziś stało.

Ale masz powiedzieć mi, kiedy się zakochasz.

Skąd będę wiedziała?

To jak trzęsienie ziemi.

Obiecaj.

Ostrożnie, Meme.

Ukłujesz się.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

W czym mogę pomóc?

To prezent od pani Patricii dla pani Renaty.

Ta jest piękna.

W porządku. Do widzenia.

Czyj to syn?

Meme.

Spójrz. To dla ciebie.

- Co za dziewczyna. - Wykapany ojciec.

Renata…

- Podaj drabinę. - Proszę.

Masz.

- Wszystko gra? - Ty mi powiedz, nadzorco.

Wszystko gra.

JUTRO O 19 U MATRON

To ci dobrze zrobi.

Dziękuję.

Renata.

Wciąż czekam na przeprosiny.

Źle się czuję, mamo.

Tu nie chodzi tylko o Meme.

W życiu każdej matki nadchodzi dzień,

gdy uświadamia sobie, że nie ma już kontroli nad dziećmi.

Mam nadzieję, że słuchasz. Mówię to z miłości.

Im mniej będziesz próbowała ją zmienić,

tym bliżej będziecie.

Masz, nakryj do stołu.

Mam prośbę. Wiesz, gdzie mieszka Pilar Ternera?

W tamtym czerwonym domu.

Dzięki.

Nie muszę stawiać kart, by wiedzieć, co się dzieje.

Taką samą minę miał porucznik,

gdy wyznał, że pokochał nie tę osobę.

- Czy warto ryzykować? - Dla prawdziwej miłości – zawsze.

Rzecz w tym,

że aby się przekonać, trzeba spróbować.

Chodź.

Pilar Ternera nie tylko rozwiała jej strach,

ale też zaoferowała stare łóżko, w którym poczęła kiedyś Arcadia,

dziadka Meme,

a później Aureliana José.

Poproszę dwa.

Dziękuję.

Następny. Ile biletów?

Babilonia?

Mauricio Babilonia?

- Tak. - Chodź ze mną.

No chodź. Nie pożałujesz.

Spokojnie!

Wystarczyła jedna skarga,

by pilnowali nas nawet podczas szczania.

Czemu musimy się ukrywać jak jacyś przestępcy?

Pomogłem ci to stworzyć, ale tak być nie może.

Chcą więcej, dają mniej. Odejdę, jeśli nic się nie zmieni.

Ja też. Choćbym miał wyjechać.

Nie dajemy już rady.

To lekka przesada.

Czyżby?

Co jeszcze musi się wydarzyć, byśmy pokazali tym cholernym gringo,

że bez nas są nikim?

Posłuchaj.

Zorganizujemy się. Z tobą lub bez ciebie.

Powiedz, z kim trzymasz.

Właśnie.

Przemyśl to.

Renata.

Córeczko, wszystko dobrze?

Szybciej!

No dalej!

Pokonam cię!

Dzięki, że przyszedłeś.

- Trzymajcie się. Przemyślcie to. - Dobrze.

Do zobaczenia.

- Trzymajcie się. - Powodzenia, nadzorco.

Dokąd to, siostro?

W spowitych mrokiem lożach Fernanda rozpoznała swą córkę.

Co myślisz?

Na razie nie możemy na niego liczyć.

Ale też nie możemy czekać.

Chodźcie. Nie dajmy się…

Renata.

Przytłoczona tym, że miała rację, zapomniała ujrzeć, kogo całowała.

Ale pośród szyderstw usłyszała jego drżący głos.

Przykro mi, kochana.

Napisy: Krzysztof Zając