Original subtitles

Uspokój swojego psa.

Otwierać!

Uwaga, towarzysze! Stół po lewej - generałowie i pułkownicy.

Po prawej - pozostali oficerowie.

Po kolei!

Konie?

Piękne zwierzęta.

Ale przeciw czołgom mało skuteczne.

Wojna może nie, ale polska armia tak.

Następny!

- Baczność! Towarzysz major! - Kontynuujcie.

Spocznij! Kontynuujemy.

Pańskie dokumenty.

Jak to?

Bez książeczki nie ma żołnierza.

Albo mi pan da książeczkę...

Jaki ma pan stopień?

Rezerwista?

Zawód?

- Idź w cholerę, kundlu! - Durny pies!

Nie strzelajcie do psa!

Stein, wracaj na miejsce!

Szybciej!

Szybciej!

Towarzyszu majorze!

Proszę wejść, panie Lubiński.

A myślałem, że cała polska elita zna francuski.

- A jak u pana z angielskim? - Radzę sobie.

Świetnie.

Języki to moja pasja.

Znam włoski, niemiecki, hiszpański. W zanadrzu mam nawet mandaryński.

Angielski wystarczy.

Dobrze.

Pamiątka z czasów rewolucji.

To jakiego przedmiotu pan uczy?

Ma pan dobre papierosy.

Uczę muzyki.

Na to właśnie liczyłem.

Otóż mój syn...

Widział pan Saszkę.

Bardzo polubił pańskiego psa.

To nie mój pies.

Zachowywał się, jakby był pański.

Nieważne.

Mógłby pan uczyć Saszki gry na fortepianie?

Gram tylko na gitarze.

Wielka szkoda.

Niech będzie gitara.

Nawet nie wiem, czy chłopak w ogóle ma talent.

Biedak umiera tu z nudów.

Przynajmniej będzie miał zajęcie.

Na pewno pan znajdzie lepszego nauczyciela niż ja.

A może ja chcę właśnie pana?

Otwierać!

Panowie, patrzcie, kto nas odwiedził!

Pilocikowie.

Czyściutcy, uczesani...

Pilotka!

Baczność!

Powiedziałem: baczność!

- Zostaw ich! - Tak jest!

Spokój, do jasnej cholery!

Wracać do szeregu! Ale już!

STALIN

Oddajcie mi psa!

I to już!

Piesku!

Jak się nazywa?

Widziałem cię przy pomniku, zasrańcu!

Powiem, komu trzeba.

Na miejsca!

Odsuń się!

Z drogi!

Tu tego nie ma.

- Złodziej! - Wstawaj.

Sprawdź kieszenie.

Co to za diabelstwo?

Nuty?

Milcz!

A te długie kreski? Co to ma być?

Znaczy się szpieg.

Idziesz z nami.

Nazwisko?

Zawód?

Milcz!

Paweł Lubiński został zastrzelony 17 września pod Tarnopolem.

Okłamałeś nas.

Rozstrzeliwałeś radzieckich komisarzy w 1920 roku.

Ilu zabiłeś?

Gdzie to było?

Dość tych bzdur.

Policz sobie, kretynie.

W 1920 roku on miał 13 lat.

Wystarczy!

Zapraszam do mojego gabinetu.

To chyba pańskie.

Okłamał mnie pan.

Okłamał pan władzę radziecką.

Nieprawda.

Jest pan pewien?

I kategorycznie odmawia pan uczenia Saszki gry na fortepianie?

Jak mówiłem, gram tylko na gitarze.

Co to jest?

Proszę otworzyć.

MISTRZ FORTEPIANU PODBIJA ŚWIAT

Filharmonia Warszawska. Wiosna, trzy lata temu.

WIELKI POLSKI PIANISTA KAROL GRABOWSKI

Niezapomniany koncert, panie Grabowski.

Byłem na wielu, ale ten...

wyjątkowo zapadł mi w pamięć.

Moja żona również była pod wrażeniem.

Jest pan żonaty, poruczniku?

Nie.

Z pewnością trudno pogodzić sławę i sukcesy z życiem rodzinnym.

Uwielbia pan Chopina, rzecz jasna.

Ja wolę Czajkowskiego.

Lubi pan też Beethovena.

Teraz już chyba mniej, bo to Niemiec.

Osobiście wolę Strawińskiego.

Chyba tylko prywatnie, skoro partia go zakazała.

Oczywiście.

O wszystkim, o czym tu rozmawiamy, rozmawiamy prywatnie.

Oczywiście.

Co pan sądzi o jego „Capriccio” na fortepian?

Zerżnął od Webera.

Ma pan prawo do opinii.

Nasza partia wspiera wszystkich artystów,

nawet nieprzejednanych, jak pan.

Ale by tak wybitny talent, jak pański w pełni zakwitł,

trzeba go pielęgnować.

Chciałbym już iść.

Przypominam, że uczy pan mojego syna.

Nie zmusi mnie pan.

Przecież to tylko dziecko, żaden wróg.

Gdzie pańska empatia?

Nie lubię dzieci.

Może warto polubić?

Na wypadek, gdyby przeżył pan wojnę.

- Proszę bardzo, profesorze. - Dzień dobry, komendancie.

Zapoznałem się z pańskim dossier. Naprawdę godne podziwu.

Tylko szaleniec myślałby o czymś takim.

Rozumiem.

Ale czemu ja miałbym ryzykować?

A jeśli mnie złapią?

Nie.

Ukrainiec.

Jestem więźniem jak pan.

To tylko tak wygląda.

Bywa różnie.

Te dranie mają humory.

Raz nic ich nie obchodzi,

innym razem gówno im śmierdzi i mnie leją.

Jakbym to ja zawinił.

Nie, za duże ryzyko.

Kurwa!

Raport?

Po co raport?

Towarzyszu, nie trzeba raportu.

Samo przejdzie.

O proszę, już.

Wszystko w porządku.

Dziękuję za pomoc.

Pójdę już.

Co tu się dzieje, do cholery?

Rozejść się, skurwysyny!

Ruszać się!

Za zniszczenie socjalistycznego mienia

jest taka sama kara jak za każde inne przestępstwo

przeciw naszej ludowej i umiłowanej władzy sowieckiej.

Dotyczy to również

zbezczeszczenia pomnika

naszego wodza,

towarzysza Stalina.

To też twoja robota?

Przyznaj się!

Kto pomagał mu w zniszczeniu głośnika?

Do karceru z nim.

A reszta...

dwudziestoczterogodzinna głodówka.

Cały obóz!

Bardzo mi przykro, że Polski już nie ma.

Ale sztuka jest ponad granicami.

Za wielkich artystów.

Należymy do dwóch innych światów.

Ale jest pan wykształcony

i utalentowany.

To, że różnimy się światopoglądowo...

nie ma znaczenia.

Od kiedy?

Mam niespodziankę.

Kazałem nastroić.

Zagra pan ten utwór, który Strawiński zerżnął od Webera?

Wiem, że zrobi to pan należycie.

A właśnie.

Saszka ucieszył się na wieść o lekcjach.

Możecie zacząć jutro.

Co się stało, majorze?

Słucham?

Co pan tu robi?

Jest pan szpiegiem, który popadł w niełaskę?

To pańskie wygnanie?

- Uważaj, co mówisz! - Może mi pan powiedzieć.

Nie ma pan nic do stracenia.

Może mnie pan zabić, kiedy pan zechce.

Prawda?

Co pan robi w tej dziurze?

Jestem tu, bo tego chcę.

Bo to mój obowiązek.

Zgłosiłem się na ochotnika.

Mówi pan po angielsku,

załatwia fortepian,

częstuje przednim koniakiem, sili się na sztuczne maniery.

Chyba chce mi pan zaimponować.

Żeby być majorem NKWD,

trzeba pochodzić z klasy robotniczej, racja?

Kogo pan udaje?

Myśli pan, że takie gadanie odciągnie mnie od pańskich kłamstw?

Jakich kłamstw?

Może to zrobi na panu wrażenie.

Wybór jest prosty, Karolu.

Zagrasz dla Związku Radzieckiego

albo nigdy nie zobaczysz rodziny.

Na co mi tutaj pieniądze?

Nie.

Weź je.

Zachowaj.

Czekaj!

Załatw jakąś wódę, bo zdechniesz w tym gównie.

To takie obrzydlistwo, że inaczej nie wytrzymasz.

Wnoście.

Tutaj.

Możecie iść.

Kto mógł wiedzieć, że on taki delikatny?

Trzeba coś wykombinować, panie doktorze.

Żeby się nie zbuntowali.

Kurwa.

Towarzyszu doktorze!

Szybciej! Przejeżdżaj!

Nie znoszę jajek.

Co ci powiedziałem?

Co mówiłem?

Ćwicz angielski.

Mogę już iść?

Odrobiłeś lekcje?

- Później zrobimy dyktando. - Czemu, tato?

To już drugie w tym tygodniu.

Wybaczcie, towarzyszu majorze, ale brakuje jeńca.

Uznałem, że wam powiem.

Niech strażnicy go szukają.

Tylko że...

chodzi o tego... słynnego pianistę.

- Grabowskiego? - Tak.

Dwa razy przeszukaliśmy teren.

Macie go znaleźć.

- Zrozumiano? - Tak jest.

Nie mógł uciec daleko.

Jest pieszo.

Od kiedy wiecie, że zniknął?

Wieczorem jeszcze tu był.

Widziałem go na „Marszałkowskiej”.

- Gdzie? - Nie znasz własnego obozu?

Tak nazywają główną ulicę.

Chcę go mieć żywego.

Naszą misją tutaj jest agitować, nie zabijać.

- Zrozumiano? - Tak jest.

Mówisz „na Marszałkowskiej”?

Opowiadaj.

Tu go nie ma.

Tam też ani śladu.

- Dawaj psa. - Tak jest.

Strata uboczna.

To był mój pomysł.

Pewnie.

Musi pan żyć z nieczystym sumieniem.

Paskudna rana.

Ale z palcami wszystko w porządku.

Morderca!

Nie pomagaj bandycie!

Chciał zabić mojego psa!

To zwierzę!

Jak mogłeś je skrzywdzić?

Jesteś Rosjaninem czy Polakiem?

Towarzyszu Ławrientiju Pawłowiczu.

To nie parada, Wasilij.

Coś pan taki poważny?

A może prawdę gadają?

Że malkontent się z pana zrobił.

Kto tak mówi?

Ci sami, którzy twierdzą, że pracuje pan dla Gestapo.

Przecież to pan wysłał mnie do Berlina.

Spokojnie, Wasilij.

Tylko żartuję.

Ufam ci, Wasia.

Nikt by sobie z tymi Polakami lepiej nie poradził.

Wypijmy.

Tylko pamiętaj, jak wiele zależy od powodzenia twojej misji.

Nie zazdroszczę ci.

Wypijmy.

Możesz iść...

do swoich spraw.

Nie wierzysz?

Idź, pożal się majorowi.

Zostańcie na swoich miejscach.

Chciałbym pokrótce przedstawić kogoś,

kto ma na swoim koncie długą listę osiągnięć i wyróżnień.

To genialny pianista

o międzynarodowej sławie,

laureat Konkursu Chopinowskiego.

Zbyt skromny, by chwalić się swoją znakomitą karierą.

Poruczniku...

Proszę się nie wstydzić. Chcemy usłyszeć, jak pan gra.

Może ten utwór Strawińskiego?

Zagram Chopina albo wcale.

Strawiński albo szlaban na listy.

Oddawaj psa!

Pytam po raz ostatni!

Gdzie jest mój pies?

Polski czy rosyjski, nieważne!

Pies to pies.

Dla ciebie.

Cholera.

Cholera!

Piękny dzień.

Może wspólny spacer?

Nie chodzę na spacery.

Jasne.

Pan ucieka.

Proszę się nie opierać. Tylko zapomniałem coś panu dać.

- Nie czytam po rosyjsku. - Bez obaw, to po angielsku.

Towarzysze!

Towarzysze, nie tłoczcie się tu.

Dlaczego sam pan nie uczy syna?

Pamiętam, że po tym koncercie w Warszawie,

jeden z krytyków nazwał pana „nowym Rubinsteinem”.

Jak pan to odebrał?

Miałem to gdzieś.

Jak pana palce?

Sztywne z braku ćwiczeń?

Rozruszam je po wojnie.

Czyli nieprędko.

To dopiero preludium do nadchodzącej wojny.

Ogromne straty.

Miliony ofiar.

Uczeni, artyści, intelektualiści.

Nowy świat będzie potrzebował nowych elit.

Nowej inteligencji.

Dlatego tu jestem.

Tworzę ten zalążek od podstaw.

Bawi się pan w komunistycznego boga?

Nie.

Daję wam szansę zagrać po słusznej stronie.

Niektórzy z pańskich kolegów już skorzystali.

Mógłbym od razu zorganizować kilka koncertów.

W którym więzieniu?

Wielbimy wszystkich artystów, nawet tych trudnych.

Nie chciałby pan znów błyszczeć?

Tworzyć i być podziwianym?

Wystarczy podpisać.

Koncerty w Paryżu?

- W Buenos Aires? - Oczywiście.

W Nowym Jorku? Carnegie Hall?

To akurat nie zależy ode mnie, ale powiedzmy, że tak.

Wie pan...

Gdybym to usłyszał kilka miesięcy temu,

nie uwierzyłbym.

Śmiałbym się.

Ale pan

uświadomił mi coś bardzo ważnego.

Mam w dupie, czy kiedykolwiek jeszcze zagram.

Bardzo dobrze.

Pokażesz, czego się nauczyłeś?

Dobrze.

Proszę usiąść.

Zaraz wrócę.

W końcu mam pańską pracę doktorską.

Bardzo pochlebne recenzje.

- Ile miał pan wtedy lat? - Dwadzieścia siedem.

Dwadzieścia siedem?

Młody geniusz, co?

Z tym to chyba przesada.

Jest pan zbyt skromny.

- Dlaczego pan mi to robi? - Chcę tylko, byśmy wrócili do rozmowy.

Nie lepiej mnie zajebać?

I zmarnować pański talent?

Niech mi pan odda mój list.

Na pewno chce go pan przeczytać?

Proszę.

Musi pan za niego zapłacić.

Proszę obiecać, że zagra to pan w Moskwie.

Wychodzić! I to szybko!

Rozładować!

Zdrowie towarzysza Zarubina!

- Muzyka! - Do dna!

Na drugą nóżkę!

Tania!

A ty dokąd?

Jasne, ale najpierw toast.

I strzemiennego.

Dziękuję.

Tania!

Czekaj.

Chodź.

Przestań!

To tutaj.

Tylko się nie utop.

Jedź!

O co chodzi?

Co to, kurwa, życie ci niemiłe?

Towarzyszu!

- Zastrzelę jak psa! - Zarubin zabronił!

Jaki Zarubin?

- Zgnijesz w karcerze, ścierwo! - Sasza...

Zostaw go, słyszysz?

Saszka...

Oddaj to.

Do aparatu! Raz!

Zrób mi zdjęcie!

- Rozkaz ojca! - Do aparatu!

Ziemię mogę wynosić na koniec zmiany,

więc przygotujcie ją zawczasu.

Worki zostawiać przy wejściu do tunelu.

I najważniejsze: pieniądze są?

Są.

Ławrientiju Pawłowiczu.

Kiedy to podpisał?

Dziś rano.

Gdybym miał jeszcze miesiąc...

Już się dokonało.

Jest pan perfekcjonistą.

Wiem, że zrobił pan wszystko, co w pana mocy.

Mają ten jebany opór we krwi.

Czego bym im nie proponował: sławę, wolność, bogactwo,

nie miało to znaczenia.

Polacy.

Skoro brak im instynktu samozachowawczego,

by przetrwać w nowym świecie,

to się nam nie przydadzą.

Jest pan niczym anioł śmierci.

Pojawia się pan niespodziewanie w środku nocy...

Dobrze powiedziane. Podoba mi się.

Zatem poleje się krew.

Będzie na pańskich rękach, Wasilij.

Nigdy nie będę radzieckim pianistą.

To bądź pan polskim! Mam to gdzieś.

Wykorzystał pan moją żonę jako pieprzoną przynętę.

Po co się upierać?

Już w niedzielę mógłby pan zagrać w Moskwie!

Nie jestem zdrajcą.

Niech pan się, kurwa, zastanowi!

Jak można być takim egoistą?

Nie myśleć o żonie i dziecku...

Lepiej pan się zajmie swoim dzieckiem.

Pański syn jest tak samotny, że aż przykro patrzeć.

Wynocha.

Piękne.

Powie mi pan, co to jest?

Utwór, który napisałem dla córki.

Polacy to dziwny gatunek.

Nie da się was zrozumieć.

Czyżbym słyszał gorycz w pańskim głosie?

Cała pana ciężka praca poszła na marne?

Trafił pan w sedno.

Jesteście wszyscy zbyt uparci,

zbyt krótkowzroczni.

Trzymacie się wzniosłych, ulotnych ideałów,

bez względu na wszystko, zamiast myśleć rozsądnie.

A co z pańskimi ideałami?

- Nie są ulotne? - Nie.

One przetrwają.

Muszę iść się spakować

i kupić prezenty dla żony i dziecka.

Ten jest ode mnie.

Na pożegnanie.

I na nowy początek.

Dokumenty! Nazwisko?

Następny!

Dokumenty! Nazwisko?

Wasilij Michajłowicz Zarubin.

Tak.

Grabowski Karol.

Do domu.

Jedziecie do domu.

Ruszajcie się!

Nazwisko?

Nazwisko?

Twierdzicie, że nie jesteście Karolem Grabowskim?

Jak to możliwe?

Na liście jest tylko jeden Grabowski. Karol.

Zapewne dobrze znaliście tego pianistę Grabowskiego.

Natychmiast łączcie mnie z Kozielskiem.

- Najlepiej z samym Zarubinem. - Tak jest.

Jaka wojna?

Nie prowadzimy z wami żadnej wojny.

Rozmawiamy sobie.

Towarzyszu majorze, major Zarubin opuścił już obóz.

W ewidencji powiedzieli, że mieli tam trzech Grabowskich.

Nie wiedzą, który jest który.

A co za różnica?

Zabierzcie go.

Idziemy.

Oddaj zegarek.

Pokaż kieszenie.

Dystynkcje nie będą ci już potrzebne.

Kurwa, ile można czekać?

Otwieraj!

Otwieraj! Wyłaź stamtąd!

Otwieraj! Już!

Stój!

Stój! Nic ci nie zrobimy!