Original subtitles

คุณคาเดะ ฮิคาริ

ค่ะ

คุณริโฮะ คุมิโกะ

ค่ะ

และตอนนี้

ขอเชิญ

กล่าวอะไรเล็กน้อยสำหรับพิธีจบการศึกษานี้ค่ะ

ฉันชื่อ อิเคคุจิ อักโกะ

จากวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัย Castle South

เมื่อหลายปีก่อน...

ฉันก็เคยเป็นเหมือนทุกคนที่นี่

ที่ได้สวมหมวกนางพยาบาล

ถือเทียนไขส่องเหนือดวงตา

ฉัน..

สูญเสียพี่สาวไปเมื่อครึ่งปีที่แล้ว

ฉันอยากเป็นนางพยาบาล

เพราะฉันอยากจะช่วยเหลือพี่ที่ต้องต่อสู้กับโรคร้ายมานานแสนนาน

เพื่อที่จะช่วยเหลือเธอ

พี่สาวฉันมักพูดเสมอว่า

อุปสรรคต่างๆ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของฉันซะแล้ว

เมื่อยามที่เราเจ็บปวด

มันก็จะทำให้เราเติบโตขึ้นอย่างเข้มแข็งไปด้วย

ตอนนี้ก็เช่นกัน

เมื่อใดที่ฉันต้องเผชิญกับอุปสรรคต่างๆ ไม่ว่าแบบไหน

ฉันก็จะนึกถึงคำพูดที่พี่สาวได้เคยพูดไว้

ถ้าคนเรา

ต้องการจะช่วยเหลือใครสักคนที่มีค่า

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

และแม้ว่าจะเป็นเพียงคนๆ เดียวก็เถอะ

ขอให้ให้ความสำคัญกับความรู้สึกนี้

อย่าได้เปลี่ยนแปลงความรู้สึกนั้น

และให้ความรู้สึกดีๆ นั้น เป็นอย่างนี้ต่อไป

ริกะ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก

ไม่มีทางเลือกแล้ว อาโกะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

อ๊าาา เจ็บ

เจ็บๆๆ

ระวังหน่อยสิ พ่อกินซุปอยู่นะ

ซุปเหรอ?

จากวันนี้ไปก็จะได้ย้ายไปอยู่แผนกใหม่แล้วนะ

มันคงไม่ดีถ้าไปทำงานสายตั้งแต่วันแรก

ค่า หนูรู้แล้วค่า

แม่ค่ะ...วันเสาร์นี้ว่างไหมค่ะ?

วันเสาร์แม่ว่างไหมค่ะ

ว่างจ๊ะ

ไม่มีปัญหา

มีอะไรเหรอ? ริกะ

หนูยังไม่ได้บอกพี่อักโกะเหรอ?

หนูจะเป็นคนควบคุมวง

พี่ต้องทำงานวันเสาร์

หา..ทิ้งงานไม่ได้ด้วยสิ

พี่ฮิโรกิก็มาไม่ได้

ไม่มีทางเลือกนี่น่าพี่ต้องทำงาน

ริกะไม่ต้องห่วงหรอกนะ

พ่อจะไปเป็นกำลังใจให้ลูกเอง

แต่หนูไม่ต้องการนิ

แค่ฟังเฉยๆ ก็พอน่า

อื้ม

พ่อทำร้ายจิตใจของริกะ

มันเป็นสิ่งที่แกบอกต่างหาก

อา...ผู้ปกครองคือพ่องั้นเหรอ?

มันแน่นอนอยู่แล้ว

อา หนูไม่รู้นะเนี่ย

ทานล่ะนะครับ/ค่ะ

ไม่เข้าใจผู้ปกครองบ้างเลยเหรอ

ไม่เข้าใจ

แกยังไม่สามารถทำสิ่งต่างๆได้เหมือนผู้ใหญ่เค้าทำกัน

อ๊ะ!!

อ๊ะ..อะไร แม่ดูสิ

หนูไปแล้วนะค่ะ

ดูแลตัวเองดีๆนะ

ดูแลตัวเองด้วยนะ

อะไรน่ะ??

ยาแก้ปวดไง

เมื่อคราวที่แล้วพ่อบอกว่าปวดหัวเข่าหนิ

โอ้ ขอบคุณนะ

แก่แล้วนะ เลิกต่อต้านตัวเองซักที

จะเทศนาอีกคนแล้วเหรอเนี่ย !

แก่แล้วนะ

แก่แล้ว??

แกกำลังพูดถึงใครหน่ะ??

หนูไปแล้วนะคะ

เป็นเด็กเป็นเล็กพูดแบบนั้นได้ยังไง

เรากำลังมาถึงช่วงที่ดีๆแล้วซินะเนี่ย

อ้า!

อิเคอุจิ ย้ายมาจากแผนกกุมารเวชศาสตร์คะ

ช่วยแนะนำฉันด้วยนะคะ

เพระามีคนไข้หลายรายที่ช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มที่นัก

จากนี้ไปช่วยใส่ใจเรื่องรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของปัญหาด้วยนะ

ค่ะ

อ๊ะ เกือบไป เป็นอะไรรึปล่าวคะ?

อือ

มิซากิจัง ทางเดินนี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะจ๊ะ

พี่บอกไปแล้วนะ ว่าให้ระวังหน่อย

ขอโทษค่ะ

วันนี้ต้องทำกายภาพบำบัด ขี้เกียจไม่ได้นะจ๊ะ

คุณหมอ ทาเกโระ กำลังรอเธออยู่นะ

ค่ะ

ทราบแล้วค่ะ

ที่นี่มีคนไข้จิตเวชเยอะนะคะ?

นากาชิม่า มิซึกิ

อยู่ที่แผนกรังสีของโรงพยาบาล

เพราะว่าเธอได้รับบาดเจ็บตอนอยู่โรงเรียน

เธอมาอยู่ที่โรงพยาบาล ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว

เธอเป็นคนไข้ของคุณหมออาโซน่ะ

คุณหมอทาเงะโรมาทางนี้หน่อยได้ไหมครับ

โอเค! ขอโทษที่รบกวนคุณ

นี่ วันนี้ก็จะโดดการทำกายภาพบำบัดอีกแล้วเหรอ?

ฉันปวดหัวน่ะคะ

จริงเหรอ?

เธอนี่หาข้ออ้างอีกแล้วนะ!

อ๊ะ อรุณสวัสดิ์ครับ รบกวนหน่อยนะคะ

มิซึกิจัง

ลองอ่านนี่ดูมั้ย

หนังสือเล่มนี้เขียนโดยคนไข้ที่เคยอยู่ที่นี่เมื่อหลายปีก่อนน่ะ

ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับหนูนี่

เธอชื่อ อิเคคุจิ อายะ

เป็นเพื่อนของคุณหมออาโซด้วยล่ะ

เธอเขียนดีมากๆเลยนะ

แล้วเจอกันนะ

คุณหมออาโซ

คุณหมออาโซคะ

โอ้

ฉันย้ายมาประจำที่นี่ตั้งแต่วันนี้ค่ะ

ยังไงก็ช่วยแนะนำด้วยนะคะ

พยายามเข้านะ

ค่ะ

ค่ะ

พ่อแม่เธอสบายดีมั้ย

ก็เหมือนเดิม

บางครั้งพ่อกับแม่ก็พูดถึงคุณด้วยนะ

ก็ตอนที่นายมาบ้านเราตอนฝนตกไง

อ๊ะ นี่ค่ะ

น้องสาวฉันให้เอามาให้คุณค่ะ

ฉันต้องทำงานในวันเสาร์นี้

มันไม่ได้น่าจดจำใช่มั้ย

มันไม่ได้น่าจดจำใช่มั้ย

ในตอนนั้นคุณยังไม่ได้เป็นหมอนี่คะ

การร้องเพลงประสานเสียงของโรงเรียน

อ้อ

คุณหมออาโซ

ผมขอเวลาสักครู่ครับ

ครับ

เอ่อ เกี่ยวกันากาชิม่า มิซึกิ

คุณเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม เรื่องการทำกายภาพบำบัดอย่างจริงจัง

ครับผมเคยบอกไว้

วันนี้ เธอโดดอีกแล้วครับ

แต่ผมก็ไม่สามารถติดตามเธอตลอด 24 ชั่วโมงนะ

ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น

ถ้าเธอเป็นคนไข้ของคุณ

ุคุณควรจะสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆให้มากกว่านี้

ใช่ไหมครับ?

อืม

เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

เพื่อที่จะได้มีความสุขกับท้องฟ้าที่สวยงาม

กับสายลมที่สดชื่น

ยามที่ปะทะกับหน้าเรา

เพื่อทีจะมีชีวิตต่อไป

อย่ารู้สึกว่าลำบาก

แค่เชื่อในสิ่งนั้นก็พอ

แล้วมันจะเกิดขึ้นเอง

ลองเอามือมาแนบที่หน้าอกดูสิ

เสียงหัวใจก็กำลังเต้นอยู่

ฉันสามารถรู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังเต้นอยู่

วันนี้ เธอไม่ได้ไปทำกายบำบัดใช่มั้ย

ก็มันเจ็บนี่

ก็มันเจ็บนี่

คุณหมอก็ลองไปทำดูเองมั่งสิ

ลองไปทำดูบ้างสิ

อาการบาดเจ็บที่หัวก็ดีขึ้นแล้วนี่

อย่าปล่อยอาการมันแย่ลงเลย

การทำกายภาพบำบัดจึงเป็นสิ่งสำคัญ

ถ้าเธอไม่ทำ มันก็จะแย่กว่าเก่าอีกนะ

แล้วจะได้อะไรล่ะ

ร่างกายจะดีขึ้นงั้นเหรอ?

สามารถไปหาเพื่อนๆได้

หนูไม่มีเพื่อนหรอก

แค่ตั้งใจทำมันก็แล้วกัน

หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั๊ย

อะไรล่ะ

เกี่ยวกับอิเคคุจิ อายะ

คุณหมอรู้จักเธอหรือคะ?

รู้จักใช่ไหมคะ?

ทำไม

มีคนไขที่ทำกายภาพบำบัดคนหนึ่งให้หนูมา

เธอออาจจะเป็น

แฟนของหมอใช่มั้ย??

ใช่คนไข้คนนี้หรือเปล่า?

พรุ่งนี้อย่าโดดอีกนะ เข้าใจมั้ย

มันคงจะดีกว่านี้ถ้าฉันตาย

...

Futo hi no nagasa wo kanji masu

คุณรู้จักอิเคอุชิ อายะเหรอ?

(translated by Dark)

ขอโทษที่รบกวนนะคะ

ขอบคุณจ่ะ

เป็นยังไงบ้างลูก

กับการทำงานวันแรก

ก็ดีค่ะ

วันนี้หนูจำหน้าและชื่อของคนไข้ได้หมดแล้วล่ะ

เหนื่อยแย่เลย

หนูเห็นคุณหมออาโซด้วย

เขาสบายดีมั้ย

หนูรู้สึกว่าเค้าเปลี่ยนไป

ยังไงเหรอจ๊ะ

จะพูดยังไงดีล่ะ...

อยู่ท่ามกลางพยาบาลสาวๆ

เขาไม่คุยกับใครเลยซักคน

หนูได้ยินเค้าคุยกับคุณหมอกายภาพ

ผิดหวังเล็กน้อย

ยังอยู่อีกหรอเนี่ยะ

กลับมาแล้วเหรอครับ

เป็นยังไงบ้างครับ เป็นตัวแทนไปงานประชุมแพทยสภา

ฮืมม เจอผู้คนที่น่าอบอุ่นมากมาย

วันนี้ ฉันคงจะกลับช้าหน่อยน่ะ

คนไข้โรค spinocellbellar สินะ

ลองยาตัวใหม่เหรอ?

ครับ

อาการเป็นยังไงบ้างล่ะ

ตอนนี้ยืนยันได้แล้วคับ

เธอโดดการทำกายภาพบำบัดบ่อยนะ

เธอได้ลองพูดชักจูงเธอบ้างไหม

ถ้าคนไข้ไม่อยากจะทำ

ถึงหมอจะพูดอะไรไป

ก็ไม่มีประโยชน์หรอก

แล้วอะไรล่ะ ที่หมอพูดไปแล้วมันไม่มีประโยชน์น่ะ

ขั้นตอนแรกของการค้นคว้า

คือ ตั้งใจฟังสิ่งที่คนไข้พูดออกมา

จากการวิจัย

สิ่งที่หมอได้ยินจากคนไข้

นั่นเป็นสิ่งที่คุณควรจะคิดถึงก่อนเป็นอันดับแรก

พวกรุ่นพี่พูดกันว่า

หมออาโซไม่ค่อยยิ้มเหมือนเมื่อก่อน

เหมือนกับว่าเขามีเรื่องมากมายในใจที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

ในฐานะที่เป็นหมอ

ทำให้อาโซคุงมีอะไรหลายอย่างที่ต้องทำ

มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ

เป็นเรื่องความรู้สึกมากกว่า

เหมือนกับเขามีเรื่องเศร้าอยู่ในใจ

อาโซจะไปงานประกวดร้องเพลงของโรงเรียนไหม?

ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ทำไมเหรอค่ะ ?

แค่คิดว่า ไม่ได้เจออาโซมานานแล้ว /N เขาคงยุ่ง เขาไม่น่าจะมาได้

ผมฝากอักโกะให้คุณดูแลด้วยนะคับ

นี่คือ เต้าหู้ ที่ครอบครัวของผมภูมิใจมาก

ถ้าไม่รังเกียจ

ลองชิมดูสิครับ

อา นั่นอาจจะมีปัญหานะคะ

ขอโทษนะคะ

ทางโรงพยาบาลไม่อนุญาติน่ะค่ะ

อย่าพูดด้วยคำที่ทำร้ายจิตใจแบบนั้นสิคับ คุณซากุระ

ไม่ต้องการเก็บไว้สำรองเหรอคับ

พ่อกำลังทำอะไรน่ะ

พ่อมาทักทายน่ะสิ

ดูแลเจ้านี่คงจะเหนื่อยแย่สิคับ

เธอสร้างปัญหาอะไรให้รึป่าวครับ?

นี่ ทักทายเสร็จแล้วพ่อก็ควรกลับได้แล้วนะ

ดูสิ ดู เธอพูดแบบนี้ประจำเลย

แกเอาไปแจกพวกเค้าสิ

โอ้!

งั้น have a good day!

ขอบคุณค่ะ

พ่อเธออารมณ์ดีนะ

ดีตรงไหนล่ะ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณอิเคคุจิ

อา... คุณจิน เป็นอะไรหรือเปล่า

มาที่นี่มีอะไรเหรอครับ

ผ่านมาเลย เข้ามาทักทาย

ไม่ได้เจอกันนานนะคับ

อืม ในตอนนี้น่ะ

อักโกะคงทำให้คุณหนักใจที่แผนกรังสีสินะคับ

ช่วยดูแลเธอด้วยนะครับ

อ้อ เช่นกันครับ

ผมพอใจการทำงานของเธอครับ

เชิญนั่งก่อนครับ

อักโกะเธอยังเด็ก

และสะเพร่าเสมอๆ

แต่ว่า

เธอมีความเป็นอายะอยู่ด้วยเหมือนกัน

หลังจากตอนนั้นยังคงสบายดีใช่มั้ยคับ

บางครั้งทุกคนในบ้านก็พูดถึงอายะ

แต่พวกเราไม่เป็นไรแล้วนะครับ

เพราะว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน

อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน

พวกเราเข้าใจความรู้สึกของกันและกันครับ

แต่ว่า

ผมกังวลเรื่องเด็กคนนั้น...

สวัสดีจ๊ะ อาโซคุง

ไม่เจอกันนานเลยนะครับ

สามีฉันรบเร้าให้เอานี่มาให้เธอน่ะจ๊ะ

ขอบคุณครับ

ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยจ๊ะ

เชิญครับ

จริงๆแล้ว

ฉันมีบางอย่างมาให้อาโซคุงด้วย

เอ๋

นี่คือ..

รูปที่อักโกะวาดไว้

ฉันเพิ่งเอาออกมา

ครั้งสุดท้าย มันถูกแสดงไว้ที่โรงเรียนมัธยมปลายของพวกเธอ

จะดีเหรอครับ ?

นี่สำหรับเธอจ๊ะ

ใช้คำว่า อรุณสวัสดิ์ เป็นชื่อภาพ

ในรูปนี้

เธอได้เห็นอายะในช่วงมัธยม

เป็นไงบ้างค่ะ พี่อายะ

ฉันเก่งใช่ม๊า

อืม

ฉันรู้สึกว่ามีความหนาวเย็นได้ผ่านเข้ามา

เธอไม่ได้ขยับเลย

เพียงแค่มองที่ภาพนี้

ในทางกลับกัน

อายะพูดว่า

ในภาพนี้ จะเป็นฉันที่ก้าวต่อไปข้างหน้า

อย่าลืมล่ะ

มันมีบางอย่างที่เหมือนกัน

ขอโทษครับ

มันเป็นช่วงเวลาที่ยากน่าดูกว่าที่จะได้มาเป็นหมอ

เพื่อหวังจะช่วยอายะ

อยากทำอะไรสักอย่าง

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย

อาโซคุง

ไม่อยากยกโทษให้ตัวเองครับ

ต้องยกโทษอะไรกัน?

พวกเราน่ะ

เป็นเพราะอาโซคุงที่อยู่กับเรามาตลอด

พวกเราก็รู้สึกดีมากๆแล้วจ๊ะ

อายะเองก็

คงคิดแบบเดียวกันนั่นแหละ

ถึง อาโซคุง

มันจะยังเป็นอนาคต

จากนี้ไป

เธอจะต้องพบเจอผู้คนมากมาย

ต้องแก้ไขปัญหาต่างๆนานา

และมีชีวิตอยู่ต่อไป

หวังว่าเธอ

คงจะไม่ละทิ้งมันนะ

ขอโทษนะ

ที่ฉันพูดในสิ่งที่ไม่ดีออกไป

ไม่หรอกครับ

เฮ้ ไม่เจอกันนานเลยนะ นายดูดีนี่

นายกินมันรึยัง

อ่อ

อา เราไปกันเถอะ

เดี๋ยวจะไปส่งของสายน่ะ

อะ อ่า ใช่ๆ

ต้องกินเต้าหู้บ้างนะ

ขอบคุณครับ

มาที่บ้านเราบ่อยๆนะ

เดี๋ยวฉันจะทำอะไรอร่อยๆให้เธอกินนะ

จนกระทั่งตอนนี้

ผมก็ยังอยากจะคุยกับอายะ

บางครั้ง

ผมก็ยังอยากที่จะได้ยินเสียงของอายะ

ขอบคุณนะ อาโซคุง

คุณซากุระคะ

คุณรู้จัก อิเคคุจิ อายะมั้ยคะ?

เอ๋

เธอเป็นเพื่อนของคุณหมออาโซเหรอคะ?

คุณหมอพูดอะไรให้ฟังเหรอจ๊ะ?

คุณหมอเค้าไม่ยอมบอกหนู

อย่างงั้นเหรอจ๊ะ ขอโทษนะ

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

นั่นสินะ

เมื่อไหร่ที่เธอจะออกจากโรงพยาบาลได้นะ

ประมาณ 1 อาทิตย์

เร็วจังเลย

แน่นอน ตอนนี้ร่างกายชั้นดีขึ้นมากแล้วล่ะ

แล้วทำไมยังต้องอยู่โรงพยาบาลต่อล่ะ

อา อย่ากวนฉันสิ

เธอคือ นากาชิม่า มิซึกิใช่มั้ย

เธอกำลังทำอะไรน่ะ

ทำไมถึงไม่ทานยาล่ะ

ทำไมถึงทำแบบนี้

ไม่ไปทำกายภาพบำบัด

เธอไม่อยากจะหายดีเหรอ

เมื่อวาน คุณได้ยินที่ฉันคุยเกี่ยวกับอิเคอุจิ

อิเคคุจิ อายะ เป็นพี่สาวฉันเอง

มิซึกิ

มิซึกิ

แม่ซื้อเค้กมาให้ด้วยนะ

หนูไปก่อนนะ

นี่ รอด้วยสิ

ขอตัวก่อนนะคะ

เธอทิ้งยาเหรอ

ฉันได้บอกกับหัวหน้าพยาบาลแล้วค่ะ

เธอแกล้งตบตาพยาบาลว่าเธอได้กินยาแล้ว

ทำไมมิซึกิถึงทำแบบนี้

แถมยังไม่ยอมทำกายภาพบำบัดด้วย

มันจะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่าง

เคยคุยกับหมอทาเกโรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างมั้ย

ยังเลยค่ะ

ตอนนี้คุณแม่ของเธออยู่ที่นี่ด้วย

ทำไมคุณไม่ไปเธอให้จัดการเรื่องนี้

อ่อ ได้

มิซึกิจังดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ

คุณหมอไม่ลองไปตรวจดูหน่อยเหรอคะ

รอให้ฉันเสร็จงานแล้วจะไปตรวจดูนะ

ทำไมคุณต้องหลบเลี่ยงด้วย

คุณหมออาโซ

คุณไม่ใช่คนที่จะมาหนีปัญหาแบบนี้หรอกนะ

ตั้งแต่พี่อายะจากไป

ชีวิตคุณก็เปลี่ยนไปด้วยเหรอ

จริงๆแล้วมันก็น่าเห็นใจ

แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าคุณหมออาโซ

รู้แต่ว่าจะทำอย่างไรเพื่อจะหลีกเลี่ยงการไปตรวจคนไข้

ขอโทษที่มารบกวนค่ะ

เกิดอะไรขึ้น? ไม่กินอะไรเลยหรอ

มันจะค่อยๆดีขึ้น

ลูกต้องทำให้แม่เห็นนะ ว่าลูกกลับมากินได้เยอะๆอีกครั้ง

อยากจะอยู่ที่นี่ตลอดไปน่ะ

เอ๋

ไม่ได้หวังว่าจะหายด้วย

เกิดอะไรขึ้นเหรอ มิซึกิ

ถ้าลูกหาย ลูกก็จะไปโรงเรียนได้นะ

เพื่อนๆหนูรอหนูอยู่นะจ๊ะ

เพื่อนๆ รอหนูหรอ จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ

ทุกคนต่างก็คิดว่าหนูน่าจะอยู่แบบนี้แล้วก็ไม่กลับไปเลย

พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ

มันไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อย

เพื่อนๆของหนูน่ะ

แม่จะมารู้อะไร

ถ้าจะให้ไปโรงเรียนอีก หนูตายซะดีกว่า

เอ๋

เอ๋

อาการบาดเจ็บที่ศรีษะน่ะ

มันไม่ได้เกิดจากเหตุบังเอิญหรอก

หนูตั้งใจที่จะกระโดดลงมาจากบันได

เพื่อจะได้ป่วย

การเดินไปทีจุดที่อันตราย ใครจะสามารถยืนอยู่ตรงนั้นได้

มิซึกิถูกใครที่โรงเรียนรังแกหรอ

ทำไมร่างกายนี้มันต้องเป็นของหนูด้วย ไม่ยุติธรรมเลย

ทำไมต้องมาเป็นโรคประหลาดนี่ด้วยนะ

มันไม่ยุติธรรมเลย หนูอยากจะออกไปจากร่างกายบ้าๆ นี่ซะ

หนูเกลียดทุกคน

เกลียดแม่

เกลียดหมอ

หนูเกลียดมันที่สุด

หนูเกลียดมันที่สุด

หนูเกลียดมันที่สุด

ฉันก็ไม่อยากเชื่อว่านั่นจะเป็นเรื่องจริง

อาการบาดเจ็บที่หัวเธอ

ทำไมเธอถึงเกลียดการทำกายภาพบำบัด

ผมล้มเหลวในการเป็นหมอโดยสิ้นเชิง

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยเหรอว่า

ถ้าเธอเกิดเป็นโรคนี้ขึ้นมาบ้าง เธอจะทำยังไง

คนไข้เหล่านี้มีอาการของโรคอย่างช้าๆ

ทุกๆ คนมีเรื่องราวให้คิดและเชื่อเหมือนๆ กัน

พวกเขาต้องกังวลในทุกๆ วัน

อาจจะกังวลว่า จะได้เห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้

นี่คือโรคร้ายที่เกี่ยวกับการควบคุมระบบประสาท

ความรู้สึกนี้

เธอควรจะเข้าใจเกี่ยวกับมันอย่างลึกซึ้ง

เมื่อก่อน อายะเคยพูดไว้

ได้โปรดอย่าลืม

ตัวฉันในภาพนี้

ตัวฉันที่จะมีชีวิตอย่างมีความหวังในอนาคต

ไง?

อยากออกไปเดินเล่นข้างนอกมั้ย?

ไปสูดอากาศบริสุทธิ์มั่งดีกว่านะ

เธอรู้มั้ย?

Xiakeji ( ชื่อของสุนัข )

ในอดีต พวกมันมาจากฟาร์มในอังกฤษ

เพื่อใช้หางของมันดูแลฝูงวัวให้เป็นระเบียบ

พวกมันจะถูกตัดหางออกตั้งแต่ตอนที่พวกมันเกิด

เอ๋?

ขาของมันสั้นเพราะว่า

มันใช้ในการขุดหลุม

หลังจากนั้น

มันก็จะย้อนกลับมาทำแบบเดิมอีก

Xiakeji มันคงหวังจะให้ใครซักคนไปดูแลมันนะ

ดังนั้นคุณต้องอยู่ต่อไปเพื่อมันด้วยนะ

พยายามออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดนะ

แม่ นั่นริกะ

ริกะสู้ๆ

อา ต้องอยู่เงียบๆสินะ

คุณจะถูกตำหนิแน่ๆ หลังจากที่พวกเรากลับบ้าน

เราไม่มีงบประมาณที่จะ

Futo hi no nagasa wo kanji masu

Sewashiku sugiru hibi no naka ni

Watashi to anata de yume wo egaku>

รู้สึกสบายจังนะ

ฤดูใบไม้ผลิคงใกล้จะมาถึงแล้วสินะ

ครั้งสุดท้าย

ฉันเคยรู้สึกว่า

ไม่มีสิ่งใดทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่

สำหรับคนๆนึง คนที่มีความสำคัญมากๆกับเธอ

เธอคงจะต้องการให้เค้ามีชีวิตอยู่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ไม่นานมานี้

ในความรู้สึกของฉัน ยังคิดอย่างงั้น

เรื่องราวของอิเคอุจิ

เธอต้องการรู้ใช่มั้ย

ไม่ล่ะ

มันได้เกิดขึ้นนานมาแล้ว

ไม่ต้องบอก เธอเป็นใครน่ะเหรอ

อิเคคุจิ อายะ เป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน

ครั้งแรกที่เจอเธอ

เธออยู่บนสะพาน

เธอทำจักรยานล้มหมดเลย

โอ๊ย!

ถ้าฉันไม่ได้พบกันอายะ

ฉันคิดว่า

ฉันคงจะไม่ได้เข้ามัธยมแน่ๆ

พระเจ้าช่างลำเอียงจริงๆ

ครั้งสุดท้าย

อิเคอุจิได้พูดบางอย่างไว้

เอ๋

เอ๋

อายะเขียนไว้ในไดอารี่ของเธอ

เธอออกจากโรงพยาบาลแล้วไม่ใช่เหรอ

เธอคนนั้นหน่ะ

แตกต่างจากคนทั่วๆไป

เธอขยันทำกายภาพบำบัด

เธอตายแล้ว

เธอเป็นคนยังไงนะ

คุณอิเคคุจิ

เป็นคนที่มีเพื่อนมากมาย

โรคนี้

ทำไมโรคนี้ถึงได้เลือกฉันนะ??

Spinocerebellar Degeneration

โรคของลูกสาวชั้น

โรคนี้ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด อาการของโรคคือสมองส่วนที่ควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย จะหดเล็กลง

เซลล์ประสาทในสมองส่วนนี้จะค่อยหายไปอย่างช้าๆ

หรือพูดง่ายๆว่ามันกำลังค่อยๆตายไป

ตายไป

โรคนี้จะมีอาการอย่างช้าๆ

แต่มันจะเกิดขึ้นทีละอย่าง

ต้องการที่จะให้ร่างกายทำบางอย่างแต่ก็ไม่มีการตอบสนอง

อยากจะพูดแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

ความเปลี่ยนแปลงนี้

คนนั้นๆจะรู้สึกถึงมันได้

มันเป็นโรคที่โหดร้ายมาก

มันมีทางรักษามั้ย

เท่าที่ผมรู้

ยังไม่มีวิธีที่สามารถรักษาโรคนี้ได้เลย

เธอไปหาหมอที่ไหนมา

ไปหาหมออื่นด้วยซิ

ฉันลองไปหาหมอหลายๆคน

รวมถึงเข้าไปเช็คข้อมูลในอินเทอร์เนต

หนังสือก็ด้วย

ฉันไปหาหมอที่รู้เรื่องโรคนี้ดีที่สุด

แต่ว่า

หมอทุกคนก็ต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวว่า ตอนนี้ยังไม่มีวิธีทางการแพทย์ที่จะรักษาโรคนี้ให้หายได้

แม่ค่ะ

อะไรจ๊ะ?

หนูเป็นโรคอะไรคะ?

แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ?

มันเป็นโรคที่เกิดเฉพาะในวัยรุ่นไงจ๊ะ

ที่ประสาทอัตโนมัติเสียสมดุลนิดหน่อยนะ

มันจะดีขึ้นใช่ไหมคะ ?

แน่นอน

รักษาหายใช่ไหมคะ

พูดอะไรอย่างนั้น

ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า

ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร

อายะ

นั่นได้แต้มแล้ว ได้แต้มแล้ว

Spinocerebellar Degeneration

ยังไม่สามารถอธิบายสาเหตุของโรคได้ ซึ่งสาเหตุของโรคยังไม่แน่ชัดว่า เซลล์ประสาทเกิดการเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร

สมองส่วนควบคุมการเคลื่อนไหวจะค่อยๆถูกทำลาย จนมันหายไปในที่สุด

ได้ยินมาว่ามันเกิดจาก สมองส่วนควบคุมการเคลื่อนไหวและกระดูกสันหลัง

ถ้าส่วนนั้นไม่สามารถทำหน้าที่ได้

มันก็จะไม่สามารถสื่อสารไปยังส่วนของกล้ามเนื้อได้

ร่างกายก็จะไม่สามารถทำงานได้ปกติ

จะเริ่มสูญเสียระบบประสาท ไม่สามารถเดินทรงตัวให้ตรงได้อย่างปกติ

เมื่อจะหยิบของ

ก็จะเห็นระยะทางคลาดเคลือน

ทำให้หยิบของไม่ถูก

ยืนด้วยขาตนเองลำบาก

ต้องพึงพารถเข็นในการใช้ชีวิต

การอ้าปากพูด การสื่อสาร ทำได้ยากขึ้น

สาเหตุการเกิดโรคยังไม่ทราบแน่ชัด

ปัจจุบันการทำให้โรคทรุดตัวช้าลง เป็นการรักษาที่ดีที่สุด

ใครน่ะ?

ทำอะไรอยู่ที่นี่?

เข้ามาใช้เองตามอำเภอใจได้ยังไง?

ทำอะไรอยู่? ดึกป่านนี้แล้ว

แล้วอาโซคุงหล่ะ?

เมื่อเช้ามีปลาตาย ฉันเลยคิดว่ามันอาจจะติดเชื้อได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น

แล้วไม่รีบทำอะไรปลาตัวอื่นก็จะตายด้วย

แปลกนะ

หา!

อาโซน่ะ ไม่สนใจว่าใครจะตาย

แต่กลับมาสนใจปลา

พูดมากน่า!

แปลกนะ

พวกเรา

Futo hi no nagasa wo kanji masu

Sewashiku sugiru hibi no naka ni

Watashi to anata de yume wo egaku

San gatsu no kaze ni omoi wo nosete

Sakura no tsubomi wa haru he to tsuduki masu

Afuredasu hikari no tsubu ga

Sukoshizutsu asa wo atatame masu

Ookinaa kubi wo shita ato ni

Sukoshi tereteru anata no yoko de

Arata na sekai no iriguchi ni tachi

Kiduita koto wa hitori ja naitte koto

Hitomi wo tojireba anata ga>

ในสายตาของผม

มันดูเหมือนเราได้ฟังเรื่องตลกโง่ๆเรื่องนึง

เวลาที่ดีที่สุดในตอนที่ยังเป็นเด็ก คือ

ผมต้องการทำให้ลูกยิ้มอย่างมีความสุขต่อไป

นั่นคือความคิดของผม

ถ้ามันเกิดขึ้นได้มันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

เพราะว่า ผมต้องปิดบังเธอเรื่องอาการป่วย

มันทำให้ผมได้เห็นเธอได้ชัดเจน

ก่อนที่เธอจะเข้ารับการรักษา

ผมมีบางอย่างที่จะบอกคุณวันนี้

เกี่ยวกับเรื่องโรคที่เป็นอยู่

จนถึงตอนนี้ผมไม่เคยบอกคุณเลย เกี่ยวกับอาการของมัน

Spinocerebellar Degeneration ใช่ไหมคะ?

หมอคะ โรคของหนู

คือ Spinocerebellar Degeneration ใช่ไหมคะ?

ใช่

ในอนาคต หนู

ในอนาคต หนูก็จะเป็นเหมือนพ่อของยูกะจังใช่ไหมคะ?

บอกหนูสิคะ หมอ

กว่ามันจะเกิดขึ้นก็ต้องใช้เวลาอีกนานละ

อายะ

ลูกจะไม่เป็นแบบนั้นทันทีหรอกนะ อายะ

หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?

ได้สิ

โรคนี้...

ทำไมโรคนี้ถึงเลือกหนูหล่ะค่ะ?

มองย้อนกลับไปเมื่อวันวาน

เดินผ่านทางที่เหมือนกับเมื่อวาน

แต่ตัวฉันเมื่อวันวาน

ได้จากไปแล้ว

ขอโทษนะ ที่ทำให้รอนะ

อิเคอุจิ ใส่สีขาวใช่มั้ย

อืม

นี่มันเข้ากันดีนะ

1 2 3 4 5

ดี ดีมาก

ขาซ้ายไปทางขวานะ

1 2

ขอโทษคับ

อาโซคุง

เธอมายืนทำอะไรโง่ๆกลางสายฝนนะ

ถ้าเธอเกิดป่วยขึ้นมาจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง ฉันจะคอยดูแลเธอเอง

ผู้ขายคนนั้นเค้าไม่มาหรอก

เอ๊ะ

ดูเหมือนว่าเค้าจะมีธุระด่วน

เค้าเพิ่งโทรไปบอกที่โรงพยาบาล

อาโซคุง เธอมาเพื่อบอกแค่นี้หรอ?

ฉันน่ะ

รู้อยู่แล้วน่ะว่าเขาจะไม่มา

เอ๋

ดีนะที่เธอมา

เธอพูดอะไรของเธอน่ะ

ฉันน่ะ

ต่อไป ก็จะเดินไม่ได้

อีกไม่นาน ฉันก็เริ่มพูดไม่ชัด

และคนอื่นๆก็จะเริ่มไม่เข้าใจที่ฉันพูด

สุดท้ายฉันก็ต้องนอนที่เตียง

ไม่สามารถกินหรือพูดได้อย่างปกติ

อาโซคุงเคยบอกฉันมาก่อนว่า

มนุษย์มีความโลภ

อาจจะโลภจริงๆด้วย

แต่ก็หวังว่ามันจะเป็นสิ่งที่ผิดนะ

ถ้าฉันขอได้นะ ฉันอยากจะย้อนกลับไปในอดีต

หวังว่าจะสร้างเครื่องย้อนเวลาแล้วย้อนกลับไป

สำหรับผู้ที่ต้องการบัตรคนพิการ

เฮ้ อาการของอายะเป็นยังไงบ้าง

เธอดูอะไรอยู่น่ะ

ฉันไม่ได้บอกเหรอว่า เราไม่ได้เป็นปัญหาของรัฐบาล

มันไม่ใช่ปัญหานะ

หรือไม่ใช่น่ะ

แต่อายะไม่ใช่ปัญหานะ

ถ้าคุณคิดว่าอยากได้จะความช่วยเหลือจากประเทศนี้

นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน

ถ้าไม่ใช่เรื่องเงินแล้วมันคืออะไรล่ะ

เธอต้องการที่จะสมัครรับบัตรคนพิการให้ลูกสาวเธอเหรอ?

ทำไมถึงไม่อยากให้สมัครทำบัตรคนพิการล่ะ?

ฉันต้องการให้อายะ ยืนอยู่ต่อไปได้

เธอเป็นแม่ประสาอะไร

เธอรู้มั้ยว่าตอนนี้น่ะอายะเจ็บปวดมากแค่ไหน?

ฉันถึงต้องทำแบบนี้เพราะว่าฉันเป็นแม่ไง

หยุดเดี๋ยวนี้ทั้งคู่เลย

พี่อายะมีปัญหาขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยบอกพวกเรา

แต่กลับมาทะเลาะกันอยู่ที่นี่

ถ้าพ่อกับแม่มีบางอย่างที่ไม่อยากให้พวกเรารู้

ได้โปรดเก็บเป็นความลับให้มากๆ

พ่อกับแม่พูดและทำท่าทางเหมือนผิดใจกันแบบนี้...มันน่ารังเกียจ

อายะ

อายะ

อายะเป็นอะไรมากมั้ย

ระวังนะ....ไม่เป็นไรใช่มั้ย?

ช้าๆนะ

นอนบนนี้นะ

ขอโทษนะคะ เพราะว่าหนูมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้

ขอโทษจริงๆค่ะ

ขอโทษนะ สำหรับความทรงจำที่ไม่ดีที่เกี่ยวกับพี่น่ะ

ขอโทษนะ

อายะ

หยุดขอโทษได้แล้วนะ

การที่หนูป่วย มันไม่ใช่ความผิดของหนูนะ

ไม่มีใครอยากจะป่วยหรอก

ความช่วยเหลือจากสมาชิกในครอบครัวเป็นเรื่องปกตินะ

จำไว้นะ หนูจะต้องฝ่าฝันมันไปให้ได้นะ

มีผู้คนมากมายบนโลกนี้

บางคนก็มีปัญหาในการใช้ชีวิตแบบเดียวกับอายะ

ยังมีคนที่พิการทางสายตา

คนที่เป็นนักฟุตบอลเหมือนฮิโรกิ

คนที่วาดรูปเก่งเหมือนอักโกะ

หรือไม่ว่าจะเป็นคนทำเต้าหู้เหมือนกับคุณพ่อของหนู

สังคมได้สร้างความแตกต่างให้กับคนในสังคม

อักโกะ ฮิโรกิ ริกะ

มานั่งตรงนี้มา

อายะ ฟังนี้ให้ดีนะ

สังคมต้องให้ความช่วยเหลืออายะต่างหาก

อักโกะ พวกเราเป็นสมาชิกสำคัญของครอบครัว

โรคของอายะ เรียกว่า Spinocerebellar Degeneration

มันคือโรคที่เซลล์ระบบประสาทไม่สามารถทำงานได้เป็นปกติ

ต้องเดินช้าๆ ไม่สามารถเดินให้เป็นเส้นตรงได้

ไม่สามารถถือของหนักๆได้

มันคงจะยากที่อายะจะมาช่วยงานที่ร้านเหมือนแต่ก่อน

จะทำอะไรซักอย่างก็ต้องใช้เวลามากกว่าเดิม

แต่ทุกคน ได้โปรดอย่ายอมแพ้นะ

ช่วยเหลืออายะให้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้นะ

เข้าใจแล้วคับ

ผมจะยืนอยู่ข้างๆพี่อายะ

ริกะด้วย

ขอบคุณนะ

ขอบคุณนะ

มันสามารถรักษาได้ใช่มั้ยคะ

มันสามารถรักษาได้ใช่มั้ยคะ

พี่ขอพูดตรงๆเลยนะ มันไม่มีทางรักษาจ่ะ

เทคโนโลยีทางการแพทย์ตอนนี้ยังไม่สามารถรักษาได้จ่ะ

มันกระทันหันจัง

มันกระทันหันที่มาบอกพวกเรา

ยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อไป

มันง่ายจะตาย

ถ้ามีใครคนนึงเกิดปัญหาขึ้นมาและต้องการความช่วยเหลือ

คุณก็จะได้รับความช่วยเหลือแบบอัตโนมัติจากพวกเรา

ยกตัวอย่างนะ เช่น ถ้าเพื่อนร้องไห้

เธอก็ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"

มันจะเป็นแบบนั้น

แสดงความอ่อนโยนของเธอและมันก็จะดีขึ้น

ใช่มั้ย

หนูน่ะเหรอเป็นคนอ่อนโยน

แกเป็นคนอ่อนไม่ใช่เหรอ

มันน่าโมโหนะ

ฉันก็คือฉัน

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามนะ

อายะก็ยังเป็นสมาชิกที่สำคัญของครอบครัวเรานะ

หนูจะไม่พูดคำว่าขอโทษแต่พูดคำว่าขอบคุณแทน

ดีจังนะ นี่แหละลูกของฉัน

ไม่ไหวเลยนะ

อาโซคุง

เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ

ทุกชมรมน่ะเค้าหยุดกิจกรรมกันหมดแล้ว เพราะใกล้จะถึงช่วงสอบ

อาโซคุงด้วยเหรอ

ต้องมาให้อาหารเต่าน่ะ

เฮ้ มาช่วยฉันเก็บหน่อยสิ

ทำให้ลำบากอยู่เรื่อย

ฉันมีอะไรอย่างนึงอยากจะขอร้อง

อะไรล่ะ

ช่วยอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ จะได้ไม่ร้องไห้น่ะ

เอ๊ะ

สวัสดีคับ

เอ่อ ฉันอิเคคุจินะคะ

เอ่อ

ขอบคุณนะที่อุตส่าห์ช่วยดูแลฉันมาตลอด

ฉันมีความสุขมากที่ได้เข้ามัธยมปลายที่นี่

ได้ยินรุ่นพี่พูดกับฉันว่า "ยินดีด้วยนะ"

และถามฉันว่า "จะเล่นบาสเกตบอลต่อไปใช่ไหม?"

และที่ให้สายรัดข้อมือกับฉัน ฉันดีใจมากๆ

แต่นะ

แต่นะ

แต่ว่า ฉันน่ะ

จะลาออกจากชมรมแล้วล่ะค่ะ

ดังนั้น

ดังนั้น

ฉันคงไม่ได้เจอกับรุ่นพี่อีกแล้ว

เข้าใจแล้วล่ะ

หายไวๆนะ

ค่ะ

ค่ะ

ลาก่อนนะ

ลาก่อนนะ

เธอนี่เย็นชาจังนะ

เธอบอกเลิกเค้าอย่างไม่ใยดีเลย

ตอนนี้รุ่นพี่ยูจิก็คงกำลังร้องไห้อยู่แน่ๆ

บางทีนะ

อย่างน้อยเธอก็น่าจะแกล้งร้องไห้ให้เขาบ้างก็ได้นะ

ฉันไม่อยากทำแบบนั้น

ฉันไม่อยากทำแบบนั้น

แล้วมันจะดูเย็นชาเหรอ

เพราะว่า

เพราะว่า

เพราะว่า

เพราะว่า

ฉันไม่อยากรู้สึกดีขึ้นจากอาโซคุง

เธอทำสำเร็จแล้วนะ

ผึ้งเก็บน้ำผึ้งไว้ในรัง

ทำอย่างไรถึงจะปกป้องจากสิ่งที่อยู่ข้างหลังทางด้านซ้าย

แม้ว่าจะมีแสงอาทิตย์ที่สว่างไสวส่องแสงมาที่ตัวฉัน

ซึ่งแท้จริงแล้วมันคือพายุ

มันจะยังคงสดใส

หัวใจฉันเหมือนถูกเขย่า

แต่จะต้องเข้มแข็งเพื่อจะผ่านพ้นไปให้ได้

รู้สึกว่าจะเป็นแบบนี้นะ

ฟังให้ดีๆ นะ ฮิโรกิ

อย่าคิดว่าจะยิงตรงไหนก็ได้ในกรอบประตู

ให้คิดดีๆ ว่าจะยิงไปตรงไหนเลย

เรียกว่าฝึกโดยใช้จินตนาการ

แบบนั้นแหละ

เข้าใจแล้วคับ

ผิดตรงไหนน๊า...

ลูกต่อไปต้องเข้าแน่

พี่เป็นพี่สาวของอิเคคุจิใช่ไหมครับ?

ช่วยสอนเราเล่นบอลหน่อยสิครับ

เอ๊ะ

ไม่ใช่พี่สาวคนนี้หรอก

ส่วนพี่สาวอีกคนก็ไม่มีทางสอนบอลได้หรอก

จะเดินให้ดีๆ ยังเดินไม่ได้เลย

จริงหรอ? อิเคคุจิ

ถ้างั้น ทำไมถึงไม่แนะนำพี่สาวแกให้เรารู้จักล่ะ

ก่อนที่แกจะให้พี่สอนเล่นฟุตบล

สอนพี่แกให้เดินดีๆก่อนดีกว่ามั้ง

โอ๊ย

โอ๊ย

เธอน่ะไม่เหมาะที่จะเป็นนักกีฬาหรอกนะ

ทำไมไม่พูดอะไรมั่งล่ะ?

พี่อายะโดนว่าเสียๆ หายๆ แบบนั้นน่ะ ไม่รู้สึกโกรธบ้างหรือไง?

เพราะว่า...

ทำไมไม่ยอมให้พี่อายะมา?

ก็มันช่วยไม่ได้นี่

ช่วยไม่ได้....

ช่วยไม่ได้อะไร?

เธอคิดว่าอาการที่พี่อายะเป็น มันน่าอายงั้นหรอ?

ทำอะไรน่ะ? พี่อักโกะ ปล่อยผมนะ

ถอยไปสิ อย่าขวางทางน่า

ขวางทางอะไรของแก

แกทำอะไรของแก เจ้าลูกคนนี้นี่

พวกนั้นมันเลว แต่นายน่ะยิ่งกว่าอีก

อักโกะ เกิดอะไรขึ้นหรอ?

นี่ แกมาว่าพ่อขวางทางได้ไง

มันน่าอายมากนักหรอ

ที่พี่อายะเป็นมันน่าอายมากนักหรือไง

พี่อายะน่า เข้มแข็งมาก

อักโกะ

เกิดอะไรขึ้น?

พี่อายะทำกายภาพบำบัดทุกวัน

มองโลกในแง่ดี

ถ้าฉันเป็นโรคเดียวกับพี่อายะ

ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเดินออกไปข้างนอก

ต้องเป็นจุดสนใจของคนอื่น ได้ยินคนอื่นพูดถึงตัวเอง

ถ้าเป็นฉันน่ะ ไม่มีทางยิ้มได้เหมือนพี่อายะหรอก

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าพี่อายะน่ะเข้มแข็งมาก

ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ นะ

พี่อายะนั่งเย็บสิ่งนี้

เพื่อที่จะเย็บชื่อนี้ สำหรับพี่อายะน่ะ มันลำบากมากเลยนะ

นายเข้าใจบ้างไหม?

ไม่รู้เลยเลยล่ะสิ ว่าพี่อายะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเย็บมันได้

ต้องใช้เวลาตอนนอนเป็นชั่วโมงๆ มานั่งเย็บมัน

ฮิโรกิ ทำได้มั้ย?

ทำให้ดีที่สุด เพื่อพี่อายะ

ว่าไง ยังจะอายอยู่อีกไหม?

อักโกะ พอเถอะ

คนที่คิดแบบนายนั่นแหละ มันน่าอายที่สุด

พอแล้วๆ

ฮิโรกิ เข้าใจที่อักโกะพูดแล้วใช่ไหม?

แกเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วใช่ไหม

ขอโทษครับ

ดี อย่างนี้สิถึงจะเป็นลูกฉัน

เจ้าทึ่มในบ้านเราอยู่ไหนนะ

อา! นั่น นั่น

ฮิโรกิจัง

ฮิโรกิจัง?

ฮิโรกิ สู้ สู้

ฮิโรกิ

ฮิโรกิ

ฮิโรกิ

พี่อายะ

สู้ตายนะ

นั่นพี่อายะของฉัน

สวยใช่มั้ยล่ะ!

อิจฉามั้ย?

เป็นเพราะอาโกะ

นั่นลูกผม

รำคาญน่า

อ๊ะ! นั่นได้ยิงลูกโทษ

ฮิโรกิ

นึกภาพไว้ในใจนะ

แล้วเตะไปเลย

อา! นั่นลูกผม

โอ๊ะ! ลืมถ่ายรูปเลย

ไม่สำคัญว่าเป็นใคร...ไม่มีใครอยู่โดดเดี่ยว

ไม่สำคัญว่าเป็นใคร...ไม่มีใครอยู่โดดเดี่ยว

ทุกคนในครอบครัวจะต่อสู้กับโรคนี้ด้วยกัน

ทุกๆคนคอยช่วยเหลือ อิเคอุจิ

ดังนั้น อิเคอุจิ จึงผ่านสิ่งที่ยากลำบากมาได้

ดังนั้น อิเคอุจิ จึงผ่านสิ่งที่ยากลำบากมาได้

ไม่ว่าจะเจอกับอุปสรรคมากมายแค่ไหน

แต่เธอก็ยังสามารถยืนอยู่ได้

ครอบครัวของเธอก็ทำให้ฉันมาถึงจุดนี้ได้

ตักคำใหญ่ๆเลย

ไม่ต้องอาย ไม่ต้องอาย

เต้าหู้คือสิ่งที่สร้างความภูมิใจให้ครอบครัวของฉัน

เราเลือกแต่วัตถุดิบที่สดมาทำเต้าหู้

ต่างจากซุปเปอร์มาเก็ต

อันนี้คือเต้าหู้ทอด

อันนี้คือเต้าหู้แบบดั้งเดิม

พ่อคะ

พ่อชวนเค้าให้มากินไก่ ไหงพ่อเสนอแต่เต้าหู้ล่ะคะ

จะเป็นไรล่ะ

อันนี้

มันไม่ใช่การเห็นแก่ตัวนะถ้าฉันพูดว่า

อร่อย

ใช่มั้ยล่ะ

อร่อยมากครับ

อร่อยมาก

เค้าบอกว่ามันอร่อย

โทษทีนะ ที่บ้านเรามีพ่อที่หลงตัวเอง

ขอโทษนะ

หลงตัวเองอะไร แกมันยังเด็กอยู่เลย

นี่คือเรื่องจริง

อาโซคุง ในอนาคตจะเป็นคุณหมอเหมือนคุณพ่อมั้ยจ๊ะ

ไม่ครับ

เค้ามีพี่ชายอยู่ในวิทยาลัยแพทย์ค่ะ

เอ่อ คือ

เอ่อ คือ

เคยมีครับ

แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ

เพราะ อุบัติเหตุเมื่อ 2 ปีก่อน

มันเป็นเรื่องจริงเหรอ

ขอโทษนะจ๊ะ พวกเราไม่รู้มาก่อนน่ะจ่ะ

ไม่เป็นไรครับ

ดังนั้น เธอต้องดูแลพ่อแม่ของเธอแทนพี่ชายเธอด้วยนะ

ครับ

ไม่ต้องอาย

กินเนื้อเยอะๆ กินเนื้อเยอะๆ

กินเนื้อเยอะๆ กินเนื้อเยอะๆ

ทำไมถึงกินแต่เต้าหู้อย่างเดียว

พ่อเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนให้เค้ากินแต่เต้าหู้

แกพูดอะไรของแก เจ้าลูกบ้า

จากใบรายงานของอาจารย์

ผมรู้สึกเสียใจที่ต้องพูดกับคุณในเรื่องนี้

ในภาคการเรียนใหม่ อายะน่ะจะต้องการโรงเรียน ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากกว่านี้

มันเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่เหรอครับ?

มันเป็นเรื่องน่าเสียใจสำหรับทางโรงเรียนของเรา

ทีไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับ นักเรียนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

แต่ว่านะคะ...

คุณนาย อิเคอุจิ ครับ

คุณเคยพิจารณาที่จะให้ลูกสาวของคุณ ย้ายไปเข้าโรงเรียนคนพิการบ้างหรือเปล่าครับ?

ในโรงเรียนคนพิการ พวกเขาคงจะยินดี ที่จะรับลูกสาวของคุณอย่างแน่นอน

พวกเขาคงจะเตรียมพร้อมที่จะดูแลอย่างเต็มที่

มันคงจะไม่ดีที่จะใช้รถเข็นในห้องเรียน

มันคงจะไม่ดีที่จะสร้างความรบกวนให้กับนักเรียนคนอื่น

อาจารย์คะ

ลูกสาวของฉันก็รู้สึกขอโทษเพื่อนๆของเธอ

ที่ได้รับความดูแลจากพวกเค้า

อันนี้พวกเรารู้ครับ

ความจริงคือว่า มีนักเรียนบางคนในชั้นมาบ่นให้ผมฟังว่า

การเรียนการสอนช้าลง

ได้โปรดพิจารณาด้วยนะครับ

ให้หนูตัดสินใจ อนาคตของหนูเองนะคะ

เพราะว่า โรคนี้

หนูถึงต้องออกจากชมรม

ยังมีอีก

หนูต้องยอมแพ้มามากมาย

เพราะ หนูคิดว่าหนูไม่สามารถช่วยเหลือใครได้

ไม่สามารถทำได้เหมือนคนอื่นๆ หนูทราบเรื่องนั้นดีค่ะ

ถึงแม้ว่าจะชอบก็ตาม

หนูยังคงต้องการอยู่กับ มาริ และเพื่อนๆ

ถ้าเพื่อนๆของหนูไม่อยู่ที่นั่น หนูก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น

ถ้าหนูต้องเสียเพื่อนๆของหนูไป

หนูก็จะไม่ใช่ตัวหนูอีก

ดังนั้น

ได้โปรดเถอะนะคะ

เข้าใจแล้วล่ะจ่ะ

ที่ที่ดีที่สุดของ อายะ คือการได้ไปโรงเรียน

ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วล่ะจ่ะ

แม่หวังอยากจะให้ อายะ เลือกและตัดสินใจอนาคตของหนูเอง

วันนี้กลับก่อนเหรอ

เพราะว่าต้องไปตรวจร่างกายน่ะ

ให้พวกเราออกไปส่งมั้ย

ไม่เป็นไรจ่ะ

ยังพอมีเวลาอยู่ เดี๋ยวฉันค่อยๆไปก็แล้วกัน

อย่างนั้นเหรอ

จ่ะ

รีบหาที่นั่งเร็วเข้า

เราจะเริ่มเรียนกันแล้ว

อาจารย์คะ

ฉันมีบางอย่างอยากจะพูดกับทุกคนในห้องค่ะ

อย่างนั้นเหรอ เอาสิ

ฉันอยากจะพูดเรื่องของอิเคอุจิซัง

เอ๊ะ

ตอนนี้เรื่องของอิเคอุจิซังและ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนประชุมผู้ปกครอง

ฉันคิดว่าทุกคนคงรู้กันดีอยู่แล้ว

ในฐานะหัวหน้าชั้น ฉันอยากจะขอความเห็นจากทุกๆคนในชั้น

เกี่ยวกับอิเคอุจิซัง ดูเหมือนว่าชั้นของพวกเราทำอะไรกันได้ยากขึ้น

ฉันก็รู้สึกดีกับอิเคอุจิซังนะ

เราควรจะตัดสินใจนะว่าเราจะทำอย่างไร

แม้ว่าพวกเราจะสงสารเธอ

แต่ว่าเราก็ไม่ต้องการที่จะเรียนช้าลง

ฉันคิดว่าจะเป็นแค่บางครั้ง

แต่ว่าการที่จะให้ อิเคอุจิซัง พูดคุยได้เร็วขึ้นมันเป็นไปไม่ได้เลย

อิเคอุจิซัง เธอน่าสงสารมากนะ

แค่ 5 นาที หรือ 10 นาที

เราจะรอเธอหน่อยไม่ได้เหรอ?

แต่ว่าการสอบก็ใกล้จะถึงแล้วนะ

ซูกิอุระซัง เธอรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้

แม้ว่า อายะ จะสร้างความลำบากให้มากมาย

แต่เธอก็พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว

ถึงแม้จะช่วยเหลือเธอเพียงเล็กน้อย

แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เกิดปัญหานี่

แต่ว่า ซูกิอุระซัง

มือของก็ได้รับบาดเจ็บก็เพราะ อุเคอุจิซัง จนพลาดไม่ได้เข้าการแข่งบาสเกตบอลไม่ใช่เหรอ

ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น

แล้ว มัทซึมุระซังล่ะ

ฉันต้องไปรอที่หน้าประตูโรงเรียนทุกวัน

ฉันถึงได้เข้าห้องเรียนสายทุกวัน

ฉันชอบ อายะ นะ

ในฐานะเพื่อนฉันควรที่จำมัน

แต่ว่านะ

บางครั้ง

ฉันก็รู้สึกอึดอัดใจ

ซากิ

ฉันไม่ใช่คนเรียนเก่ง

หรือเป็นคนเก่งกิจกรรม

บางครั้งในตอนเช้าฉันอยากที่จะมีเวลานอนมากกว่านี้

มันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อจริงๆ

มีใครที่รู้สึกอึดอัดใจอีกมั้ย?

มันถึงเวลาที่จะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างแล้วนะ

ถึงแม้ว่าต้องการที่จะช่วยเหลือเธอแต่เราก็ทำไม่ได้

นั่นสินะ

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

น่ารำคาญเนอะ

ครูเข้าใจแล้ว

ครูเข้าใจแล้ว

ครูรับทราบความเห็นของทุกๆคนแล้ว

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ครูเองก็เคยพูดกับครอบครัวของอุเคอุจิแล้ว

พวกเธอทุกคน เป็นคนไม่เอาไหน

ทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าเธอ

ทำตัวอ่อนโยนต่อหน้าเธอ

ไม่ว่ากี่ครั้ง ต่อกี่ครั้งที่เธอได้แต่พูดว่า "ขอโทษ"

พวกเธอก็พูดว่า "ไม่เป็นไร"

แต่ลับหลัง ทุกคนก็พูดว่า

"น่าเหนื่อยใจ"

พวกเธอทุกคน ก็แค่คนไม่เอาไหน

อาโซ คือว่า

แล้วทำไม ไม่บอกกับเธอตั้งแต่ต้นละ

รู้สึกเหนื่อย เป็นภาระ

ก็พูดออกมาต่อหน้าเธอซิ

เธอน่าจะเข้าใจได้แน่นอน

และคงจะตัดสินใจที่จะไม่สร้างความยุ่งยากให้กับพวกเรา

อาโซคุง

พูดกันอยู่่นั่นแหละว่าพวกเราเข้าใจอายะ แต่

แกก็ด้วย

พูดว่า แก เหรอ

ทำไมถึงไปพูดกับพ่อแม่ของอายะแทนที่จะพูดกับเค้าตรงๆล่ะ

ก็เจอกับเธอทุกๆวัน ทำไมไม่บอกเธอล่ะ?

ทำไมต้องทำบ่ายเบี่ยง และทำให้เธอตกอยู่ในจุดที่ลำบาก

ถ้าอาจารย์ทำอะไรตรงไปตรงมาและพูดกับเธอ

เธอน่าจะเข้าใจ

อิเคคุจิ

อายะ

ขอโทษนะ

ฉันลืมของบางอย่างน่ะ

ขึ้นมาสิ

พูดอะไรซักอย่างได้มั้ย

ไม่ว่าจะเป็น เพนกวิน ปลา หรือ สุนัข

เรื่องทั้งหมดนั่นมันจบแล้วเหรอ 1070 เธอชอบแต่งเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ

ถึงแม้ว่าจะต้องโกหก

ฉันก็ไม่โกรธหรอก

ฉันไม่อยากทำอะไรแบบนั้น

ทั้งหมดนั่นมันเป็นแค่คำพูดปลอบใจ

จริงๆแล้ว ฉันก็เป็นเหมือนพวกนั้น

รู้เกี่ยวกับอาการป่วยของเธอ

ต้องอยู่โดยที่เห็นเธอทุกข์ทรมาน

แต่สุดท้าย

ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ถึงแม้ว่าจะพยายาม

ที่จะพูดเกี่ยวกับมัน

มันก็เหมือนที่พ่อฉันพูด

ฉันมันก็แค่เด็กคนนึง

ไม่ใช่แบบนั้นหรอก

เธอช่วยให้กำลังใจฉัน

คอยรับฟังที่สิ่งฉันพูด ซึ่งไม่มีใครอยากรับฟัง

เมื่อฉันเศร้า

เธอก็ทำให้ฉันยิ้มอีกครั้ง

ในท้ายที่สุด

เมื่อฉันทุกข์ใจ

เธอก็คอยอยู่เคียงข้างฉัน

ขอบคุณนะ

อาโซะ คุง

บ๊าย บาย

ในโลกของเธอ

โรงเรียนเป็นที่ๆ มีความหมายมากสำหรับเธอ

แต่ไม่ว่าจะมีความทรงจำที่ดีแค่ไหน

สุดท้าย เธอก็ต้องย้ายออกไป

ท้ายที่สุด เธอก็ไม่สามารถจะเรียนจบจากโรงเรียนได้

คุณหมอค่ะ

คุณหมอเคยถูกรังแกมาก่อนมั้ยคะ

ก็ไม่เคยนะ

เพราะฉะนั้น ถึงไม่เข้าใจ

เพราะฉะนั้น ถึงไม่เข้าใจ

หนูก็ไม่รู้ว่าการมีเพื่อนที่โรงเรียนนั้น

คือการที่คนนึงแกล้งอีกคนนึง

คนนึงรังแกอีกคนนึง

หวังว่าพวกนั้นจะออกจากโรงเรียนก่อน

คุณเป็นหมอที่โชคดีมากๆนะ

ดังนั้น คุณจึงสามารถพูดอะไรก็ได้ที่อยากพูด

ก็น่าจะเป็นแบบนั้นนะ

ก็น่าจะเป็นแบบนั้นนะ

ชอบโรงเรียนมาก

บางทีฉันอาจจะไม่สามารถผ่านพ้นมันมาก็ได้

แต่ว่านะ

ถ้าฉันรู้สึกทุกข์ใจตอนที่อยู่ที่โรงเรียน ฉันก็รู้สึกว่าการตายไปเลยมันคงจะดีกว่า

ไม่ต้องอะไรอีกแล้วนะ

การที่คนๆนึงจะมีชีวิตอยู่ได้ต้องใช้ความพยายามอย่างมากนะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ไม่ว่าจะต้องทรมานขนาดไหน

อย่ายอมแพ้ง่ายๆนะ

หมายถึงคนที่อยู่ในโรงเรียนคนพิการใช่มั้ย?

ใช่

ฉันจะไปพบเธอ

โอเค

น่าจะรู้สึกดีนะ

แต่ว่าทำไม พวกมันถึงไม่่ชนตู้ปลานะ

แล้วก็ว่ายน้ำเก่งอย่างนี้นะ

เสียงของโลมา

เสียงเหรอ

หูของคนเราไม่ได้ยินหรอก

มันจะส่งคลื่นเสียงออกไป และจะมีแรงสั่นสะเทือนกลับมา

โห

ใช้เสียงนั่น

คุยกับเพื่อนปลาโลมาด้วยกัน

คุยความลับที่พวกเราไม่ได้ยินกันอยู่หรือเปล่านะ

ไม่ได้ยินเลยนะ

ถ้าคนเราสามารถทำแบบนี้ได้

สามารถคุยกับคนที่อยู่ห่างไกลได้ ก็คงจะดีนะ

รอตรงนี้นะ

อาจจะไม่สะดวกเหมือนเสียงของปลาโลมานะ

ขอบใจนะ

ไปกันเถอะ

มาแล้ว มาแล้ว

อายะ อายะ

หนูไม่เป็นอะไรหรอก

เอ่อ ผม

เธอทำอะไรน่ะ?

ถ้าเกิดป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง

ขอโทษครับ

รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะ น้ำอุ่นพอดีแล้ว

ยังไงก็เถอะ อาโซคุงเข้ามาก่อนสิ

อายะเป็นไงบ้าง?

ไม่เป็นไรค่ะ เธอหลับไปแล้ว

เปิดผ้าห่มไฟฟ้าไว้ให้แล้วด้วย

มันเป็นความผิดของผมเองครับ

ขอโทษด้วยจริงๆครับ

เมื่อกี้นี้ขอโทษด้วยนะ

ที่โมโหใส่เธอ

ไม่เป็นไรหรอก

เงยหน้าขึ้นมาเถอะ อาโซคุง

จริงๆแล้ว ก็รู้สึกขอบคุณ อาโซคุงมากนะ

ที่คอยดูแลเอาใจใส่อายะมาตลอด

และชวนไปเที่ยวอย่างนี้

อายะก็คงจะดีใจมาก

แต่ว่าตอนนี้อายะน่ะ

มีเรื่องที่ต้องระมัดระวังหลายอย่าง

อาจจะดูเหมือนแข็งแรงดี

แต่สถาพร่างกายก็ไม่ได้ดีอย่างที่เห็นหรอกนะ

แค่เพียงเป็นหวัดธรรมดา

ก็อาจจะมีโรคแทรกซ้อนขึ้นมา และอาจเป็นปอดบวมได้

สำหรับคนปรกติทั่วไปอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อย

แต่สำหรับอายะแล้ว

เป็นเรื่องใหญ่ถึงชีวิตเลยทีเดียว

ไม่ใช่แค่สนุกๆ

คงเป็นเหมือนเมื่อก่อนนี้ไม่ได้แล้ว

ยังไงวันนี้ อายะก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก

คนที่ฝากให้นายรับผิดชอบอายะก็เป็นพวกเราเอง

ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะ

ขอโทษครับ

ขอโทษจริงๆ ครับ

วันนี้ ขอโทษด้วยนะ ทำให้ลำบากหลายๆอย่าง

เรื่องที่..แม่พูด..เมื่อกี้

ขอโทษนะ ฝนตกหนัก ฉันไม่ค่อยได้ยินเลย

จริงเหรอ

ฟังยากแล้วจริงๆด้วยเหรอ

ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่เป็นไรนะ

เป็นเหมือน เมื่อก่อน ไม่ได้แล้วสินะ

ถึงจะให้ช่วยเข็นรถได้

แต่..คงไม่สามารถเดินด้วยกันได้อีกแล้ว

แค่เปียกฝน ก็ต้องทำให้วุ่นวายกันไปหมด

ต่อไป ก็จะคุยกันไม่ได้

แล้วคงโทรคุยกัน...ไม่ได้อีกแล้ว..

มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

อาโซคุง และฉัน

โลกที่เราอยู่ ได้แตกต่างกันไปแล้ว

อา!!

อา!!

เธอนี่ดูขยันจริงนะ

ถ้าขยันแบบนี้ น่าจะเข้าโรงเรียนดีๆได้นะ

ฉันคิดว่านะ

ทำไมต้องเป็นพี่อายะด้วย

ทำไมถึงไม่เป็นฉันนะที่ป่วยแต่กลับเป็นพี่อายะแทน

พระเจ้านี่ชอบเล่นตลกอยู่เรื่อยนะ

ไม่เคยคาดฝันเลยว่าพี่อายะจะป่วย

เพราะฉะนั้นถ้าฉันมีสุขภาพที่ดี

มันควรจะเป็นหน้าที่ของฉัน

ที่จะเรียนให้จบจากโรงเรียนนั้นแทนพี่อายะ

ฉันมีความฝันว่าอยากจะเป็นเหมือนพี่อายะ

ฉันสามารถทำอะไรให้พี่อายะได้บ้างนะ

นี่มันมากพอแล้วใช่มั้ย

มีหลายอย่างที่ฉันสามารถทำได้ แต่ฉันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ซะทุกอย่าง

นั่นเป็นเพราะว่าฉันเกลียดมันมาก

ไม่แปลกใจเลย

ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็นน้องสาวของอายะ

ไม่เจอกันนานนะ

เพราะว่าติดต่อเธอไม่ได้

ฉันก็เลยมาหาเอง

คนที่พยายามตั้งใจฟังเรา เขาก็จะเข้าใจเราแน่ๆ

วันนี้...นะ ฉัน...ฝัน....ล่ะ

ฝันเหรอ?

อืม

ในฝันที่ปกติจะเห็น..

ตัวเองเดินไปเดินมา วิ่งไปวิ่งมาได้อย่างอิสระ

เหมือนตอนที่เจออาโซะคุงครั้งแรก

แต่ตอนนี้ความฝันได้เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว

ฉันต้องมานั่งรถเข็น

ความฝันนั้นก็ไม่อาจจะเป็นจริงขึ้นมาได้

เรื่องร่างกายของตัวเองคิดว่ายอมรับได้แล้ว

แต่ในใจลึกๆแล้ว....ฉันก็ยังไม่สามารถยอมรับมันได้

ทั้งๆที่ นี่เป็นตัวฉัน

ฉันขอพูดความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้หน่อยได้ไหม?

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นในอนาคต

แต่ถ้าเป็นความรู้สึกตอนนี้ บอกได้อย่างมั่นใจว่าไม่ใช่เรื่องโกหกแน่ๆ

ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร

ต่อให้เธอพูดช้าแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ฉันจะตั้งใจฟัง

ถ้าคุยกันทางโทรศัพท์ไม่ได้

ก็จะมาเจอเธออย่างนี้

ฉันไม่ใช่ปลาโลมา

เธอเองก็ไม่ใช่ปลาโลมา

ถ้าเธอมีความหวังว่าจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง

ไม่ว่าจะนานเท่าไรฉันก็จะเดินเคียงข้างเธอเสมอ

ในตอนนี้ฉันอาจจะเป็นที่พึ่งไม่ได้

แต่สักวัน..ฉันก็อยากเป็นประโยชน์ให้กับเธอ

ถึงแม้จะทำเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ แต่ความรู้สึกแบบนั้นก็ยังมีต่อกัน

ฉันไม่คิดว่าเราอยู่ในโลกที่แตกต่างกัน

ฉัน

บางที

อาจชอบเธอ

บางที

บางทีอาจจะรักเธอ

บางทีน่ะ..

ขอบ....คุณนะ

เกิดอะไรขึ้น

ฉันต้องไปโรงพยาบาลเดี่ยวนี้

อ๊า..ตอนนี้เหรอ?

จู่ๆก็รู้สึกเป็นห่วงอายะขึ้นมาน่ะ

ฉันจะไปด้วย

ไม่ได้นะ!

ถ้าเกิดไปกันหมดทั้งพ่อและแม่

จะดูเหมือนว่าเป็นเรื่องใหญ่นะ

ทำให้พี่้อายะลำบากใจเปล่าๆ

อย่างนั้นเหรอ??

ใช่ๆ

พ่อกับหนูจะอยู่เฝ้าบ้านนะคะ

จ๊ะ แม่จะรีบไปรีบกลับนะ

อ่า...ระวังตัวด้วยนะ

ได้

ระวังตัวด้วยนะ

อายะ?

อายะ? อายะ?

อายะ? อายะ?

อายะ?

ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะลูก

เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก

กลับไปที่ห้องกันนะ

แม่คะ

เกิดอะไรขึ้น?

หนูนอนไม่หลับ..หนูกลัวที่จะหลับตาลงค่ะ

อยากจะโทรกลับไปที่บ้าน

โทรอยู่หลายครั้ง

หนูอยากได้ยินเสียงของแม่

แต่ก็ไม่สามารถกดเบอร์โทรศัพท์ได้

แม่คะ ... ช่วยหนูด้วย

เมื่อไหร่มันจะผ่านพ้นไปสักที

หนูจะทำยังไงดี

หนูยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้มันผ่านพ้นไปสักที

ไปกันเถอะจ่ะ

จริงๆแล้วตั้งแต่อายะเริ่มป่วย

ไม่สามารถทำอะไรได้ เพิ่มมากขึ้น

การเดินและการพูดคุย ก็เริ่มจะทำไม่ได้

ไม่สามารถไปมหา'ลัยกับเพื่อนๆได้

ไม่สามารถทำงานได้

และหนูคิดว่าตัวหนูเองไม่สามารถทำอะไรได้ใช่มั้ย?

อายะ ดูนี่สิ

นี่ นี่ และก็นี่

ไดอารี่ที่อายะเขียนทุกวันไง

อายะเองพยายามถือปากกาและเขียนมันออกมาทุกๆคำ

เพื่อนๆ หรือคนปกติเองก็ไม่สามารถทำแบบนี้ได้

แต่ไม่ใช่อายะเหรอ ที่พยายามเขียนมันออกมา

อายะ

อายะไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนเขียนมัน

ไม่ใช่อายะเหรอ

มันเป็นแบบนั้นใช่มั้ย

1 2 3

1 2 3

1 2 3

1 2 3

1 2 3

อา ได้แล้ว

ขอโทษที่โวยวายครับ ขอบคุณนะครับ

ถ้างั้นเราไปเอารถก่อนนะ

ใช่มั้ย ชิโอกะ ไปกันเถอะ

ฝากดูแลอายะด้วยนะ

ดูแลเธอด้วยนะ

ดูแลเธอด้วยนะ

ดูแลเธอด้วยนะ

ดอกไม้นี่สวยจริงๆน้า

อย่างนั้นเหรอ

อาโซคุง ...นี่

อะไรน่ะ? เอ๊ะ?

จดหมายรักไง

อย่างงั้นเหรอ?

งานแต่งงานนี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

อาจารย์ ซาโตมิ ก็สวยจริงๆนะ ว่ามั้ย?

อืมม์ สวยจริงๆ

ในตอนแรก เรา...

อายะ อายะ

ขอโทษนะคะ คุณพยาบาล

เป็นอะไรมากมั้ย อายะ

โทษนะครับ

เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?

ถึง อาโซคุง

อาโซะคุง

ฉันไม่สามารถที่จะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเธอได้

เพราะฉะนั้น ฉันเลยเขียนจดหมายแทน

ขอบคุณนะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉัน คอยให้กำลังใจฉัน

ฉันเห็นเธอค้นพบเป้าหมายของเธอ

และเต็มไปด้วยพลังของการใช้ชีวิต

ฉันรู้สึกทันทีว่าฉันดีใจกับเธอ

อนาคตของเธอกำลังสดใส

แต่ฉันน่ะแตกต่างออกไป

อนาคตของฉันตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว

นอกจากการมีชีวิตอยู่ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะฉะนั้น

มันคงเป็นแบบนี้

โลกที่พวกเราอาศัยอยู่นั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ฉันต้องต่อสู้กับร่างกายชั้นทุกๆวัน

อายะ

เราเป็นห่วงอาการของหนูนะ ( เกิดอะไรขึ้นกับอายะ )

หนูเจ็บมากมั้ยจ๊ะ?

ถ้าย้อนกลับไปตอนปกติได้ ฉันคงท้อไปแล้วล่ะ

หนู เขียนจดหมายถึง อาโซะคุง

บอกความจริงกับเขาว่าหนูรู้สึกเหนื่อย

ฉันต้องการที่จะทำแบบนี้หลายครั้งแล้ว

ตอนที่ฉันคิดว่า ถ้าฉันไม่ป่วยนะ ฉันก็จะสามารถทำมันได้...

ตอนที่ฉันอยู่ด้วยกันกับเธอ ฉันก็มักจะฝันแบบนี้เสมอ

แน่นอน นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ

แต่ว่าฉันอิจฉาเธอมาก

ที่ได้รู้สึกว่าชีวิตของเธอมีความทุกข์

เพราะว่านั่นหมายถึงมันไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมาย

ถ้ามันเกิดขึ้นกับฉัน ฉันคงไม่มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ

ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่างที่เธอทำเพื่อฉัน

ขอบคุณนะ ที่เธอบอกฉันว่า รักฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ฉันไม่สามารถตอบแทนอะไรเธอได้ ขอโทษด้วยนะ

จะดีกว่านี้นะ ถ้าเราไม่พบกันอีก

แม่คะ

พ่อคะ

คุณหมอ

หนูแต่งงานได้ ใช่มั้ยคะ?

ได้ใช่มั้ยคะ

อายะ

แต่ว่า...

ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ หนูชอบที่จะนอนหลับท่ามกลางดอกไม้ที่สดใส

เธอเรียนเป็นยังไงบ้าง

ก็ดีครับ

ไม่ไปพบอายะจังเหรอ?

ครับ

ผมต้องการบอกว่า ผมต้องการช่วยเหลือคนอื่นๆ

แต่สุดท้าย ผมกลับไม่เข้าใจในตัวของเธอ

ฉันเลือกเรียนเกี่ยวกับสมอง

เพราะว่ายังมีสิ่งไม่รู้อีกมากมาย

รู้สึกว่า บางทีฉันอาจจะรักษาโรคที่ไม่สามารถรักษาได้

นั่นคือเป้าหมายแรกของฉัน

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้อะไรก็ตาม

ฉันบอกกับคนไข้ทุกคนที่นั่งบนเก้าอี้นี้

ถึงแม้จะรู้ว่าต้องตายว่า

ในตอนนี้ การวิจัยกำลังพัฒนาไปเรื่อยๆ

ได้โปรดอย่ายอมแพ้ และสู้ไปด้วยกันนะครับ

ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะให้กำลังใจพวกเขาได้

ฉันรู้ดีว่าโอกาสที่หายเกือบจะเป็น 0%

เพราะอย่างนั้นฉันจึงต้องโกหกพวกเค้า

แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ

ขนาดคนไข้ยังไม่ยอมแพ้เลย

เพราะงั้นหมอยิ่งยอมแพ้ไม่ได้ใหญ่

เธอเองก็บอกว่าอยากจะเป็นหมอให้ได้นิ

คุณหมอเหรอคะ

ไม่เจอกันนานนะ

ไดอารี่ของเธอ จัดแสดงอยู่ที่โรงเรียนคนพิการแน่ะ

มีเด็กผู้หญิงจากมัธยมต้น ส่งโปสการ์ดมาให้เธอนะ

ฉันอยากที่จะตาย ตั้งหลายครั้ง

ฉันเป็นโรคเดียวกันกับ อายะจัง

เมื่อคุณหมอได้บอกฉันว่า โรคนี้ไม่สามารถรักษาได้

ฉันร้องไห้ไม่หยุด

ไม่สามารถจะเดินได้เหมือนคนปกติทั่วไป

ที่โรงเรียน เพื่อนๆ ก็เริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆ

แม้แต่แฟน ก็เลิกกับฉัน

"ทำไม ฉันต้องเป็นโรคนี้ด้วย?"

ฉันร้องไห้ไม่หยุดเมื่อถามคำถามนี้กับแม่

แต่หลังจากที่ฉันได้อ่านไดอารี่ของคุณ

ทำให้ฉันรู้วว่า ไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียวที่ต้องทนทุกข์ทรมาน

ตั้งแต่เป็นโรคนี้ ฉันไม่เคยได้เงยหน้าขึ้นมาเลย

ได้แต่มองพื้นดินอยู่อย่างนั้น

ฉันต้องเป็นแบบอายะจังให้ได้

แม้จะมีอุปสรรคมากมายแค่ไหน

ฉันก็จะพยามยามฝ่าฟันมันไปให้ได้

นั้นเป็นเพราะอายะ ฉันจึงสามารถคิดได้ว่าจะสู้ต่อไป

เธอบอกว่า จะทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อคนอื่นใช่ไหม?

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเธอ

ตอนนั้นฉันคิดว่า จะอยู่หรือตายก็ไม่สำคัญ กับฉันหรอก

แต่...

ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว

ฉันหวังว่า

แม้สิ่งนี้จะเป็นความหวังเดียวของฉัน

ฉันหวังว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไป

ดังนั้น ดูนี่ก่อน

อาโซะคุง

ฉันเดินไม่ได้แล้ว

แต่ฉันได้เป็นประโยชน์

อืม

ใช่

ได้ช่วยเหลือคนอื่น

อืม

แม้จะเร็วไปสักหน่อย แต่วันนี้เป็นวันคริสต์มาสของครอบครัวเรา

ของขวัญของพวกเธอจ๊ะ

นี่สำหรับอาโกะ

นี่สำหรับฮิโรคิ

นี่สำหรับริกะ

น่ารักจัง

ว๊าว สุดยอด

ว๊าว มีตั้งหลายสีแหนะ

ว๊าว มีตั้งหลายสีแหนะ

ทั้งหมดนี้เป็นของขวัญจากอายะ

นี่ พี่อายะ

ทั้งหมดนี่ พี่อายะเป็นคนเลือกเองเลยนะ

ให้แม่อ่านจดหมายที่พี่อายะเขียนถึงพวกเธอนะ

ขอโทษนะ อาโกะ

ที่ทำให้เธอต้องใส่เสื้อผ้าเก่าๆ

เพราะพี่ได้แต่ใส่ชุดนอน

เธอจึงไม่กล้าที่จะขอชุดใหม่ๆ

พี่รู้ว่าอักโกะชอบแต่งตัวเป็นที่สุด

ขอโทษนะ

ขอโทษนะ ฮิโรคิ

ตั้งแต่ประถม เธอได้แต่ใช้กระเป๋าใบเก่า

ตอนนี้ขึ้นมัธยมแล้ว เธอคงอยากได้กระเป๋าใบใหม่ใช่ไหม?

ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องคอยนาน

ขอโทษริกะด้วย

เพราะเธอต้องวาดภาพให้กับพี่จนแท่งสีกุดหมดแล้ว

อาโกะ ฮิโรคิ ริกะ

ขอบคุณทุกคนมากนะ

คุณแม่ ขอโทษค่ะที่ต้องเป็นภาระให้คอยเป็นห่วงอยู่เรื่อย

ที่จริงแล้วพี่คนนี้เป็นห่วงน้องๆ มากกว่าแม่ซะอีก

พี่อายะอย่าพูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลเลย

ผมจะใช้อย่างทะนุถนอมที่สุด

ริกะ ก็เหมือนกัน

มาเริ่มฉลองปาร์ตี้กัน

มาๆ มาๆ

1 2 3

เมอร์รี่คริสมาสต์

เชียร์ เชียร์

เชียร์ เชียร์

ริกะอยากอยู่ตรงนี้

อยากอยู่ข้างพี่อายะ

ไม่ได้นะ ริกะอยากอยู่ตรงนี้

อยากอยู่นี่

ไม่ได้

โอเค โอเค หยุดได้แล้ว ประจำที่สักที

เร็วเข้าๆ ไปตรงนั้น

ไปๆ ถ่ายได้แล้ว!

ที่ตรงนี้จะเป็นอย่างนี้ตลอดไป พี่อายะ

เราต้อนรับพี่อายะกลับมาที่นี่เสมอนะ

มันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

จะอยู่ตรงนี้ตลอดไป

ขอบคุณทุกคนมากนะ

สวัสดี

อากาศหนาวมากมั้ย?

มีพายุหิมะข้างนอกนะ

โกหก

อ่านไดอารี่ซิ

เล่มนี้?

ได้เหรอ?

ไม่ได้อยากเอาชนะ

ไม่ได้อยากโลภมาก

ห้ามยอมแพ้

เพราะทุกคน ก้าวไปพร้อมกัน

เธอเขียนได้ดีมากนะ

ไม่ได้มีแต่ตัวฉันที่ต้องทนทุกข์ทรมาน

การที่ไม่ยอมให้คนอื่นมาเข้าใจ และไม่ยอมเข้าใจคนอื่น

นี่แหละคือคนสองพวกที่น่าสงสารที่สุด

ช่วงชีวิตของฉันตอนนี้เหมือนกับดอกไม้ที่กำลังบาน

อยากจะใช้ช่วงเวลานี้ อย่างไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง

แม่ค่ะ

จากใจจริงของหนู, เชื่อในตัวหนู และคอยให้กำลัง, คุณแม่ค่ะ

ต่อแต่นี้ไป...ช่วยดูแลหนูด้วยค่ะ

ที่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงตลอดเวลา..ขอโทษด้วยค่ะแม่

โรคนี้ ทำไมต้องเลือกหนูด้วย?

พระเจ้าชอบเล่นตลกกับเรา ฉันไม่ยอมรับมันหรอก

อยากที่จะสร้างไทม์แมชชีน เพื่อย้อนกลับไปอดีต

ถ้าฉันไม่เป็นโรคนี้, ฉันจะมีความรักได้ไหมนะ?

ฉันอยาก อยากจะถูกกอดแน่นๆ

จะไม่พูดว่าอยากจะกลับไปอีกแล้ว

ฉันจะยอมรับในปัจจุบัน

ฉันจะยอมรับในปัจจุบันและพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป

ถึงแม้จะถูกมองด้วยสายตาที่เย็นชา

แต่ก็ทำให้ฉันเข้าใจว่าสายตาที่อ่อนโยนนั้นเป็นอย่างไร

ถึงจะเกิดอะไรก็ตาม..ก็อยากจะอยู่ที่นี่

เพราะนี่คือที่ของฉัน

ถึงจะล้มลงไปสักกี่ครั้ง

เมื่อลุกขึ้นมา

มองไปยังท้องฟ้า

ท้องฟ้าสีครามก็ยังส่งรอยยิ้มให้เสมอ

มนุษย์ไม่สามารถอยู่กับอดีตได้หรอก ขอให้ทำสิ่งที่อยากทำ ให้สุดความสามารถก็พอแล้ว

แม่ค่ะ หนูจะได้แต่งงานไหมค่ะ?

แม่ค่ะ หนูจะได้แต่งงานไหมค่ะ?

เธอนี่เก่งจริงๆนะ

ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ

อยู่แล้วล่ะ

อย่าได้ใจนักเลย

มีชีวิตอยู่ต่อไปนะ

มีชีวิตอยู่ตลอดไปนะ

รู้แล้วน่า

( ขอบคุณนะ )

แม้ยามเธอหลับ

ก็ยังยิ้มได้เลยนะ

อิเคอุจิ ได้เสียชีวิตหลังจากนั้น 5 ปี

เธอตายหรือค่ะ!

"ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ" เธอมักพูดคำนี้เสมอๆ

ในใจของเธอนั้น เธออยากที่จะมีชีวิตอยู่มากกว่าใครทั้งหมด

นี่เป็นครั้งแรก ที่ฉันได้เล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟัง

ความเจ็บปวดของเธอ ฉันอาจจะไม่เข้าใจหรอก

แต่ ฉันจะพยายามเข้าใจมันให้ได้

อยากได้ยินความรู้สึกที่แท้จริงจากใจของเธอนะ

มิซุกิ คุณหมอทาเกโร่ กำลังตามหาเธออยู่นะ

ไปเดี๋ยวนี้แหละ

เธอจะรับการรักษาใช่ไหม?

ค่ะ

ดีมากจ่ะ

ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ

เธออยู่นี่เหรอ

เธออยู่นี่เหรอ

ขอโทษค่ะ ที่มาแอบฟัง

ในสมัยนั้น ตอนที่ฉันกำลังอ่านหนังสือที่ห้องสมุด

"ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เธอเป็นน้องสาวของยัยนั่น"

หมอเคยบอกกับฉัน

อืม

ฉันมีความสุขจริง ๆ

ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น พี่อายะ ก็ไม่เคยเปลี่ยน

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพี่อายะ

สมมุตินะ สมมุติว่า

ถ้าไม่มีใครตอบคำถามให้ฉันได้

ฉันก็จะหาคำตอบนั้น ด้วยตัวของฉันเอง

ใช่ เธอสามารถหาคำตอบด้วยตัวของเธอเองได้

ฉันพูดอะไรออกไป ฉันรู้สึกสบายใจจัง

เอ๋?

อาโซะคุง ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเหมือนกัน

(หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดใช้งาน)

ทำงานเหนื่อยมั้ยคะวันนี้!

ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ่ะ

งานประสานเสียงที่โรงเรียนเป็นไงบ้างคะ?

ริกะ คุมวงได้ดีมั้ยคะ?

มันดีมากเลยเลยจ่ะ

เด็กคนนั้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ

แล้วตอนนี้พ่อจะทำยังไงต่อไปคะ?

แกนี่ชอบวุ่นวายเสมอเลยนะ

อ๊า!

มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?

เอ๋?

ก็สีหน้าแบบนี้

อาโซคุงรู้สึกแบบเดียวกันกับหนูค่ะ

เอ๋!

หนูคิดว่าหนูกังวลมากเกินไป

นี่ ไปดื่มกันเถอะ

เอ๋!

เดี๋ยวเราไปฉลองด้วยกัน

แต่หนูต้องตื่นเช้านะคะพรุ่งนี้น่ะ

ฉันก็ไม่ได้ไปบ่อยๆนี่

หนูได้ยินมั้ยจ๊ะ อายะ?

อาย่ะน่ะ อยู่ในหัวใจของอาโซคุง นะจ๊ะ

เป็นยังไงบ้างครับ?

และหนูก็ยังอยู่ในใจของพวกเราทุกคน

และตั้งแต่นี้ไปหนูก็จะอยู่ในใจของอาโซคุงเหมือนกัน

อายะได้ยินใช่มั้ยจ๊ะ

เห็นมั้ย ว่าน้องสาวของพี่อายะเก่งขนาดไหน

อืม

แม่คะ

จ๊ะ

ในรูปนั้น ได้บันทึกช่วงที่หนูมีความสุขที่สุด

จ๊ะ

ทุกคนจะจำหนูได้มั้ยคะ?

ได้แน่นอนจ่ะ

ใบหน้าและเสียงของอายะจะอยู่ในความทรงจำตลอดไปจ่ะ

ถึงแม้หนูจะไม่อยู่แล้ว พวกเขาจะคิดถึงหนูไหมนะ?

ว่ารอยยิ้มของหนูเป็นอย่างไร?

คิดถึงสิ่งต่างๆ ที่ได้ทำร่วมกัน

พวกเขาจะไม่ลืมมันไปใช่ไหม

จ๊ะ

นี่ ไปเร็ว

สองคนนั่นพูดอะไรกันน่ะ?

ความลับ

ไปกันเถอะ

หยุดดึงหนูซะที

อย่าอายไปเลยน่า อย่าอายไปเลย

รำคาญน่า

วางมือไว้ที่หน้าอก

เสียงของหัวใจกำลังเต้น

เสียงของมันนั้น

เป็นเสียงที่มาจากใจ

เป็นสิ่งที่วิเศษ.. ที่ฉันยังมีชีวิตอยู่

ตุลาคม 2005 drama

ตราบจนวินาทีสุดท้าย เธอก็ยังพยายามที่จะมีชีวิต.. เป็นเรื่องราวของเด็กสาวผู้ไม่ยอมแพ้

จนถึงตอนนี้ยังคงมีกำลังใจส่งมาจากทุกที่

ตอนนี้มีผู้ป่วยโรค Spinocerebellar กว่า 20,000 คนที่ยังต่อสู้กับโรคนี้อยู่

แต่ยังคงไม่มีทางรักษาให้หายจากโรคนี้

ในโลกใบนี้ หลายๆคนยังคงต่อสู้กับโรคร้ายต่างๆมากมาย

อย่างไรก็ดี พวกเราทุกคนต้องคอยให้ความช่วยเหลือพวกเขา

ในการเฝ้ารอปาฏิหารย์

พวกเราทำได้เพียงแต่กุมมือ...

และสวดภาวนาให้พวกเขา

www.thaisubtitle.com

บรรยายไทยโดย muoffzaa, tumbike, ThePloY, jase, tucking

ampkookie, TANAKA PIN, okinomoto, nose, tarsho

hina141, masda_kakkoii, hamony, porpa, zenketsu

Jenose, Nishi-Ying, azzhou, sakuramagic, AAABBB

gensha, ~ MaU ~