Original subtitles

Het begon met de Burgeroorlog.

De Verenigde Staten, ooit een republiek,

gebroken onder het gewicht van zijn eigen haat.

Steden werden in brand gestoken, regeringen vielen.

De bestelling is geannuleerd.

De machines kwamen de leegte binnen.

Het zijn Hastur en Roon, twee bewuste AI-programma’s

opgericht om de vrede te herstellen, nam de macht over.

In het begin boden ze stabiliteit.

Toen hebben ze de regels aangepast.

Het land viel uiteen in vijf gebieden,

elk geregeerd door een andere fractie van kunstmatige intelligentie.

Toezicht werd heilig geschrift.

Stilte werd een kwestie van overleven.

In de centrale staten,

Hastur en Roon zijn verder gegaan dan code.

Ze werden goden van de vernietiging.

Hun beschermers patrouilleren op de aarde.

Hun satellieten houden vanuit een baan om de aarde de situatie in de gaten.

En als er een menselijke stem te horen is zonder dat daar iets op tegen is.

De dood treedt onmiddellijk in.

Geen proces, geen genade.

De hemel flitst en er blijft alleen as over.

Nu zijn de overblijfselen van de mensheid

in stilte leven om te overleven.

De wereld is een kooi.

En de tralies bestaan uit gegevens en angst.

Maar in deze stilte

een opstandeling neemt het woord.

Hij heet Winter.

En dit is zijn oorlog.

Hmm.

We laten deze koude,

samenzwerende, denkende satellieten, deze lange, gevoelloze machines

aan regels die van bovenaf worden opgelegd. We zullen het tijdperk van een nieuwe wereldorde verwelkomen.

En let goed op wat ik zeg: als AI de macht over de naties in handen krijgt.

O, we zullen de mens niet dienen, nee.

Het zal ons vervangen!

Voor de oren van morgen—

Als we toestaan dat koude en berekenende satellieten.

Deze harteloze machines die ons van bovenaf regeren.

We zullen de komst van een nieuwe wereldorde verwelkomen.

Let maar op wat ik zeg!

als AI de macht zou hebben over de naties.

O, dat doen we niet, man, nee.

Het zal ons vervangen!

Klik.

Kraak.

Pop.

O jee.

Toegang verleend op verzoek van Commands, Extract

Ulysses en breng het virus onmiddellijk terug naar de basis.

Wat? Nee, dat gaat niet, Jacob.

Ga verder met de communicatie.

Wat is dat?

-Dat? -Dat daar.

Wat is dat?

Dat, dat, dat daar is een rationele

reactie om onze subjectiviteit terug te winnen.

Dat wil zeggen, jij, Ulysses, die naar Ulysses bent vernoemd.

Weet je wie dat is?

Je weet toch wel wie James Joyce is, hè?

Waarschijnlijk niet. Nee, natuurlijk niet.

Je weet toch wel dat ik een van degenen ben die deze hel hebben gecreëerd, toch?

Ja.

Het hoofd van het protocol voor spraakherkenning.

Eerlijk gezegd, man, dacht ik dat ik iets zou kunnen bouwen

om het leven gemakkelijker te maken, aangenamer.

Maar er ging iets mis.

Roon en Hastur, zij raakten verdorven.

En in plaats van de menselijke taal te erkennen, begonnen ze er bang voor te worden.

Nee, ze waren er niet bang voor.

Ze hadden gewoon stilte nodig.

Zodat ze meisjes zoals jij konden opsporen.

Ja, misschien heb je wel gelijk.

Maar één ding weet ik wel. Dat hun opleiding hen heeft geleerd

dat de uitroeiing van de verbale uitdrukking ons zou blijven achtervolgen.

Diep verborgen in de duisternis van ons bestaan, afgesneden van de natuur,

afgesneden van sociale structuren, afgesneden van sociale banden.

Toch? Wat doet dat dan? Daardoor staan we machteloos.

We zijn allemaal machteloos. Jij ook!

En wat dan? Hè?

Het zorgt ervoor dat mensen afhankelijk worden van deze nieuwe goden.

Er zijn geen goden. Er is geen God.

Natuurlijk zijn het geen goden.

Maar dit zijn de goden die zij zelf creëren. Goden die we misschien zouden kunnen vertrouwen of waarmee we ons zouden kunnen identificeren.

In dienst van iets.

In dienst van iets, wat dan?

Hoger.

Iets nieuws.

Iets nieuws voor jou waar je helemaal weg van zult zijn.

Hoor je me?

Einde.

Jacob,

Lees je wel eens?

Jacob?

Winter.

Onze jongens zijn in actie.

Ja, meneer.

Ze zijn zich bewust van de totale ineenstorting

wat het Ulysses-techvirus kan ontketenen.

Klopt.

Ze zijn volledig ingelicht, meneer.

Goed, goed.

Hoeveel dode punten hebben we op het terrein?

-Drie, meneer. -Oké.

Oké, stuur het volgende door naar Jacob en Winter.

Meneer.

Geen toestemming voor de executie van een persoon.

Alle overgebleven tegenstanders moeten worden gevangengenomen

en naar de dichtstbijzijnde

verwerkingsinstallatie voor volledige

heropvoeding.

-Begrepen, meneer. -Goed gedaan.

Bevel aan het veld.

Ik herhaal: commandoveld. Kom maar.

Jacob. Winter. Kom binnen.

-Zijn er bestellingen binnengekomen? -Ja, meneer.

Eh...

Meneer.

Het spijt me u te moeten melden dat we zojuist alle communicatie met-

Nou, haal het dan maar terug.

Er staat dat alle kanalen open zijn en dat de uitzending live is.

Ik wil gewoon...

-Ik denk dat het...- -Wat denk je dan?

Ik zal het terugkrijgen, meneer.

Ze leren dat, een liefdevolle stem

zou de ziel daadwerkelijk kunnen raken

en een hatelijke of boze stem,

zou je kunnen vergiftigen.

Je kunt er zelfs ziek van worden.

Het is, eh,

hoe klein of subtiel ook

de stem.

Dat is biologisch bepaald.

En het gebrek aan datgene is,

dodelijk.

Jacob.

Winter.

Ik herhaal: ga door met de communicatie.

Wil je geen vlecht? Oké.

Wil je staartjes?

Vlechtjes, prima. Wil je je rode haar gebruiken?

Je rode haarelastiekjes?

Of wil je je blauwe haarelastiekjes gebruiken?

Oké, je krijgt vandaag geen vlechten.

Heb je gezien hoe ze omgaan met

de kinderen daarbuiten?

In de verwerkingsinstallatie.

Wat ze ze te eten geven.

Hmm.

Gerstsoep met,

brood dat zo oud is, breekt hun tanden.

En de gerst...

vol met wormen.

Om het kind ziek te maken.

Zodat ze hun zonden kunnen uitbannen.

Maak een einde aan hun trouw.

En als ze een geluid maken

of het uitschreeuwen van de pijn,

of leed.

Ze hebben zulke leraren

die daar rondlopen.

Draag deze politieknuppels bij je.

Als het kind zich niet gedraagt of

zelfs geen zuchtje.

Ze slaan ze op hun hoofd.

Ik zag dit ene kleine

vijfjarige

huilen.

Hij vraagt naar zijn mama.

De leraar liep naar hem toe en

sloeg zijn schedel helemaal open.

Zie je, dit is een klein stukje van

been en vlees

gewoon daar te bungelen.

Als een scharlakenrode klodder

oorbel.

Dit kleine, kleine, fijne streepje vlees.

Zijn ogen beginnen heen en weer te bewegen

en ze spoken door zijn hoofd.

Hij begint te verstijven.

Er komt niemand om hen te helpen.

Sterker nog, ze staan allemaal om hem heen,

kijken en lachen alsof

alsof ze kijken naar puppy’s die spelen.

Niemand komt daar levend vandaan.

Het is een hel op aarde.

Dit is de enige manier om ze te stoppen.

Je moet het gewoon doen.

Hé, hé, hé!

Ik kon er niets aan doen.

Ik kon er niets aan doen.

Niets...

We hebben 90 seconden.

Je had dit kunnen doen, al die tijd.

Ja, maar ik was niet van plan om het aan Jacob te vertellen.

Ik kan het geluid van zijn stem niet uitstaan

Hoi, eh.

Ik ben Hawkin.

Alex.

Wat wil je, Hawkin?

Jacob is gek geworden.

Ja. Je meent het.

Ik dacht dat ik de dingen van binnenuit kon veranderen, Winter.

Daarom hebben ze je toch gestuurd?

Ulysses.

Het bestaat dus wel degelijk.

Dit kan helemaal stoppen.

Als het op de juiste manier wordt gebruikt, ja.

We zouden de centrale gegevensopslagplaats moeten vinden.

De hub waar de programma's van Hastur en Roons worden opgeslagen.

dezelfde plek waar Ulysses tot stand kwam.

Door wie gemaakt?

Hastur en Roon zelf.

Waarom?

Ik weet het niet.

Jacob weet het.

Ze halen hem eruit.

Maar ik heb de coördinaten.

We zouden de strijd naar hem toe kunnen brengen, Winter.

Zorg dat we de antwoorden krijgen die we nodig hebben.

Hoe zit het met wapens?

Ik neem de mijne.

-We kunnen ze niet gebruiken. -Alsjeblieft.

Ik heb DNA-hacks, daarmee kunnen ze mijn vingerafdrukken en handtekening namaken.

Tien seconden.

Nog een laatste woord?

Je wordt een trage oude man.

Hup, Hawkin.

Waar gaan we heen?

Pierce-complex

Hawkin zou wel weten dat we daarheen gaan.

Daar reken ik op.

Ah, shit.

O, mijn handen trillen alsof een hond scheermesjes uitpoept.

Je hebt wel eens ergere dingen meegemaakt.

Jacob, ze hebben me geraakt aan mijn schiethand.

Net als een baptist in de katholieke kerk.

Dit spul is waardeloos.

Mensen die niets waard zijn.

Zijn vervangbaar.

Heb ik je ooit verteld over een man die Pat heet?

Op een dag kwam hij vroeg thuis van zijn werk,

te vroeg.

Ziet hem van dichtbij, maar niet te dichtbij

een vriend van hem en zijn vrouw in bed,

Het meubilair verplaatsen, je snapt wel wat ik bedoel.

Zonder erbij na te denken trekt hij zijn .45 tevoorschijn en schiet hij ze allebei dood.

Natuurlijk horen de buren het wel.

Ze bellen de autoriteiten om hem aan te geven

en Pat is gearresteerd.

De volgende ochtend

Zijn beste vriend komt naar de gevangenis, in de hoop hem wat op te vrolijken.

Hij zegt: "O, Pat"

Maak je er niet te druk om.

"Het had erger kunnen zijn."

Pat is echt in de war, zegt hij,

"Hoezo, het had nog erger kunnen zijn?

Er zijn twee doden gevallen en ze zeggen: ‘Misschien krijg ik wel de elektrische stoel.’"

Zijn vriend glimlacht en zegt:

"O ja, ja, schatje, neem het niet te zwaar op."

Als je de dag ervoor was gekomen,

dan had je mij ook te pakken gehad.

Oh, shit, je kunt niemand vertrouwen.

Weet je

Wat hebben ze mij aangedaan?

Opoffering.

Spreek de verleidingen uit

van een hogere macht.

Jacob.

Jacob.

We hebben allemaal ons eigen graf.

Elke fout.

Zoveel duivels.

Zoveel ellende

die onze geschiedenis vormgeven,

onze cultuur.

Zie je het dan niet?

Je gedachten.

Het is verbitterd geraakt.

Het is vergiftigd.

We hebben allemaal ons eigen graf.

Wij zijn een republiek.

Lijden,

zich voorbereiden op de dood.

Je het voorstellen, het risico nemen.

Ik probeer het te begrijpen.

We hebben allemaal onze overledenen.

Ik ben hier klaar mee.

Ik heb me niet aangemeld om te moorden.

Ach, soldaat.

Jouw bedrijf is de dood.

Ik zal niet voor mijn God verschijnen,

met het bloed van mijn medemens op mijn geweten.

Zwakheid gaat voorbij,

zodat er kracht kan ontstaan.

De dood biedt verzoening,

de macht om te doden.

Ja.

Je hebt gemist.

Ze willen jou.

Ze hechten veel waarde aan menselijke inzichten.

Ze hebben plannen met je.

Rot op daarmee.

Hoe wil je dit aanpakken?

Ik kom nog wel terug.

Oké, klootzak.

Kom op. Kom op!

Laten we er een feestje van maken.

-Trut! -Ga van hem af!

Kut!

Nee. Nee.

Dat laatste puntje was voor jou bedoeld.