Original subtitles

ท่านเห็นเลดี้ทินาชาที่ไหนบ้างไหม

ว่าไงนะ

ดูเหมือนนางจะหายตัวไป ก่อนจะจบงานราชาภิเษกและก็ยังไม่กลับมา

ข้าไม่...

วอลท์หรือเปล่า

ข้าจะสั่งให้ตามหาเดี๋ยวนี้

เพื่อความปลอดภัย ตอนนี้ข้าจะกลับไปฟาร์ซัสก่อน

ข้าไม่คาดหวังว่าท่านจะย้ายลูกแก้ว ไปที่ฟาร์ซัส หลังจากที่ลูกแรกถูกขโมยไป

ท่านต้องเชื่อใจ นักดาบอะคาเชียมากกว่านี้หน่อย

แน่นอนอยู่แล้ว

บันทึกบอกว่ามันเริ่มจากการตายของเด็ก

เมื่อแม่ร้องไห้ พร้อมซากศพของลูกในอ้อมแขน

ว่ากันว่านางรู้สึกถึง การปรากฏตัวของใครบางคน

ใช้นี่ถ้าเจ้าต้องการช่วยเขา

ด้วยคำพูดนั้น นางรับอิเลเทอเรียไว้ทั้งสองส่วน

แม่ใช้มันเพื่อกลับไปอดีตและช่วยลูกของนาง

มันคือคนจากภายนอก ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยนางงั้นเหรอ

ใช่

พวกเขาสังเกตการณ์และคนบนโลกนี้

หลังจากแนะนำสิ่งประดิษฐ์เพื่อการทดลองนี้

แล้วครอบครัวของท่านล่ะ ผู้อ่านเวลา

เด็กคนแรกที่ได้รับการช่วยเหลือ...

พวกเราเป็นผู้สีบเชื้อสายของเขา

ทุกรุ่น พวกเราคนหนึ่ง จะถูกจับเป็นส่วนหนึ่งของอีเลเทอเรีย

ด้วยวิญญาณของพวกเรา ที่ถูกใช้เป็นกระดาษบันทึก

วิญญาณของเจ้า

วิญญาณของผู้นำครอบครัว คนปัจจุบันประกอบด้วย

บันทึกของทุกช่วงเวลาที่อีเลเทอเรียใช้

รวมไปถึงชื่อของ ผู้นำครอบครัวในอดีตและปัจจุบัน

ข้าใช้เวลานานมากในการมีชีวิตอยู่ ด้วยตัวข้าเองเพียงลำพัง

เวลาย้อนกลับสำหรับข้าอย่างไร้ปราณี

ตายอย่างที่ข้าทำ ข้าพบว่า ตัวเองย้อนไปในอดีต รู้สึกตัวอีกครั้ง

ผู้มาจากภายนอกซึ่งออกแบบกลไกนี้

จะต้องไม่ได้รับความคิด เรื่องความทุกข์ทรมาน

ของผู้ครอบครองวิญญาณที่ถูกนำไปใช้

พวกเขาคิดว่าพวกเราเป็นหนี้ชีวิตีเลเทอเรีย

และเหยียบย่ำพวกเรา ในอนาคตอันห่างไกล

นั่นคือเหตุผลที่พวกมันจะต้องถูกทำลาย

การทำลายพวกมัน ไม่เพียงต้องการพลังที่เหนือธรรมดา

แต่เมื่อลูกหนึ่งถูกทำลาย อีกลูกก็จะทำงานทันที

นั่นคือเหตุผล ที่ต้องทำลายทั้งสองลูกพร้อมๆ กัน

ข้ารู้ว่าท่าน เป็นเพียงคนเดียวมี่เหมาะกับภารกิจนี้

แต่การติดต่อกับท่าน ตอนที่ท่านเป็นแม่มด สำเร็จไม่ได้ง่ายๆ

ข้าพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า

ยังไงก็ตาม สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น

ว่าไงนะ

ลูกแก้วทำงานเมื่อพวกมันรู้สึกถึง ความผูกพันที่ทรงพลังต่อใครบางคน

ไม่สำคัญว่านั่นคือความรักหรือความเกลียด

อารมณ์ที่แข็งแกร่งของผู้ใช้ เป็นสิ่งที่ทำให้มันทำงาน

ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติ เป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางกลับนานนับศตวรรษ

ใครจะมีความผูกพันกับใครสักคน จากระยะเวลาที่ห่างกันมากขนาดนั้น

แต่มีข้อยกเว้น

ชายหนุ่มผู้รักแม่มดและตบแต่งนางเป็นภรรยา

สามีของท่าน

เขาย้อนกลับไปสี่ร้อยปี และเปลี่ยนประวัติศาสตร์

ดังนั้นท่านไม่ได้เป็นแม่มดอีกต่อไป

ความหวังเกิดขึ้นในตัวข้า

นี่อาจจะเป็นเวลาที่ทุกอย่างจะได้ผล

มันอาจจะเป็นไปได้ที่จะทำลายมัน ทั้งคู่พร้อมกัน หรือแบบนั้นนะข้าว่า

แค่เพียงปิดผนึก อีเลเทอเรียเอาไว้ไม่เพียงพอหรือไง

- โลกรอคอยกลียุค - ว่าไงนะ

ตอนนี้ ดูเหมือนมีการปักหมุดใหม่ บนโลกทุกครั้งที่เกิดการเลี่ยนแปลง

ขีดจำกัดของมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม

เพื่อเป็นหลักฐาน ประวัติศาสตร์ในอนาคต คืออีกสามสิบเอ็ดปีจากนี้เป็นหลัก

โลกแทบจะหยุดนิ่ง

เว้นแต่เราทำลายอีเลเทอเรีย โลกจะมาถึงจุดที่หยุดนิ่ง

ไม่มีทาง...

ในตอนนี้ ไม่มีผู้สืบต่อตำแหน่งผู้นำต่อจากข้า

เป็นไปได้ยังไง

แม้ว่าประวัติศาสตร์จะหยุดนิ่ง

ไม่ใช่ว่ายังมีเวลาเหลืออีกสามสิบเอ็ดปีงั้นเหรอ

ถ้าข้าตาย ผู้นำคนต่อไปจะมาแทนที่ไม่ใช่เหรอ

วิญญาณของข้าจะถูกแยกออก ก่อนที่จะเรียนรู้ว่าใครคือผู้นำคนถัดไป

ตามหาพลังเวท

ข้ากลายเป็นตำสาปต้องห้าม แลกเปลี่ยนวิญญาณกับพลัง

ผลลัพธ์ก็คือ วิญญาณของข้าถูกแยกออก ทำให้เกิดช่องว่างกับผู้สืบทอดของตระกูล

ดูเหมือนโลกจะเห็นสิ่งนี้

ราวกับรอยแยก ที่มันตามหาเพื่อฉีกอีเลเทอเรียออกจากกัน

ไม่ว่าประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน สุดท้ายก็จบลงที่วิญญาณของข้าถูกแยกออก

แต่ถึงกระนั้น ข้าแน่ใจว่าผู้นำคนใหม่ จะถูกเลือก โดยไม่คำนึงถึงสายเลือด

ในกรณีนั้น มันคงจะดีกว่าถ้าเรื่องนี้จบลงที่ข้า

ตราบใดที่มีคนที่ได้รับความทุกข์ทรมาน ยังสามารถใช้อิเลเทอเรียต่อไปได้

สำหรับข้า ข้าพอแล้ว

โง่และเห็นแก่ตัวอะไรอย่างนี้ ที่จะสนใจช่วยเหลือคนที่ใกล้ชิดกับท่าน

มันทำให้ข้าโกรธมาก

เจ้าและครอบครัวได้รับความทุกข์ทรมาน ทุกครั้งที่มีการใช้อีเลเทอเรีย

นั่นคือความจริงที่มองข้ามไม่ได้

ยังไงก็ตาม ข้าปฏิเสธ ความรู้สึกของคนที่ใช้อีเลเทอเรียไม่ได้

นั่นคือหัวใจของมนุษย์

เพื่อปฏิเสธว่านั่นหมายถึง การปฏิเสธความเป็นมนุษย์ของพวกเรา

สิ่งที่ขับเคลื่อนอีเลเทอเรียคืออารมณ์

หมายความว่า เราสามารถใช้มันเพื่อช่วยเหลือผู้คน

ลึกๆ แล้ว เจ้าเห็นด้วยกับข้าหรือไม่

เจ้าไม่ได้พยายามหยุด ไม่ให้มีการใช้ลูกแก้วในทางที่ผิดจริงๆ

ข้าพูดถูกไหม

นั่นคือเหตุผลที่เจ้าพยายาม ทำลายพวกมัน ไม่ใช่ปิดผนึกมัน

เหตุผลของเจ้าคืออะไร

วิญญาณดวงนั้นที่ไม่สามารถช่วยได้...

เจ้าพูดถึงตัวของเจ้าเองจริงๆ เหรอ

ที่พักที่เจ้าอาศัยอยู่...

มีหญิงสาวอาศัยอยู่กับเจ้าไม่ใช่เหรอ

เป็นอย่างที่ท่านเข้าใจ ข้าไม่ใช่คนที่ร่ายคาถานี้

ผู้ที่ร่ายคาถานั้น เป็นคนที่เจ้าอยากช่วยจริงๆ

ข้ารู้

ยังมีผู้นำอีกคนที่สืบทอดต่อจากเขา

ผู้นำครอบครัวคนสุดท้าย...

ก็คือนาง

วอลท์

ผู้ซึ่งวิญญาณจะถูกแยกออก

ผู้ซึ่งอยู่ในศูนย์กลางของโลกที่จนตรอก

คนที่จะทำให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยก็คือนาง

นั่นคือเหตุผลที่วอลท์ไม่ลังเล

ข้าเข้าใจความปรารถนาของเจ้า

อีกทั้งสถานการณ์ ที่โลกและอีเลเทอเรียเผชิญหน้าอยู่

ยินดีที่ได้ยินเช่นนั้น

งั้นขอให้ท่านจงทำลายมันเถอะ

แต่...

ถ้าท่านยังตัดสินใจไม่ได้ ทัลดาร์จะต้องพินาศอย่างแน่นอน

ข้ารู้เรื่องนั้น...

ทินาชา

ทางนี้

จากผู้คนทั้งหมด...

ถ้าตามข้ามา ข้าจะให้นางร่ายคาถา

ทะเลสาบแห่งความเงียบ

หยุดอยู่ตรงนั้น

ส่งตัวทินาชามา

พร้อมทั้งอีเลเทอเรียด้วย

ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเปลี่ยนประวัติศาสตร์

ท่านเป็นคนที่เขียนมันขึ้นมาใหม่

และพวกเราต่างก็ต้อง ทนทุกข์อีกครั้งก็เพราะท่าน

เรื่องนั้น ข้าขอโทษ

แต่มันจบลงแล้วตรงนี้

เราจะปิดผนึกลูกแก้วเหล่านั้น ให้ห่างจากมือของทุกคน

ไม่ ท่านไม่เข้าใจ

ท่านจะวางประเทศของท่าน เอาไว้เหนือกว่าทุกสิ่งที่ท่านรัก

- นั่นคือเหตุผลที่ข้าถอยไม่ได้แล้ว - วอลท์

วอลท์ หนีไป

ไม่เป็นไร ข้ายังไปต่อได้

ได้โปรด กลับมา

ไม่มีประโยชน์ที่จะช่วยข้า ถ้าท่านต้องเป็นคนที่หายตัวไปแทน

แทนที่ความสุขที่ข้าได้รับ โดยการไม่ได้พบกับท่านอีกต่อไป

ข้าจะเลือกความเสียใจ ถ้ามันหมายถึงการได้อยู่กับท่าน

แม้ว่าเราจะมีเวลาจำกัด

นั่นคือความหมายของการเป็นมนุษย์ไม่ใช่เหรอ

มันจบลงแบบนี้ทุกครั้งถ้าข้าละสายตาจากเจ้า

ข้าขอโทษ

มันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ แต่ข้าพยายามหาทางแก้ไขที่เร็วที่สุด

และข้าบอกว่าไม่จำเป็น

ข้าสามารถทำได้เท่านั้น เพราะว่าท่านอยู่ที่นี่เพื่อข้า

พวกเขาไม่สามารถมองเห็นอนาคต...

นั่นคือเหตุผล...

นั่นคือเหตุผล ออสการ์...

ข้าไม่ยอมแพ้

ได้โปรดมาช่วยข้า

แม้จะรู้ชะตากรรมของทัลดาร์ ออสการ์ก็ไม่ลังเลที่จะสู้

เขาจะต้องหยุดวอลท์อย่างแน่นอน

จะไม่มีชีวิตที่ต้องสูญเสีย

ข้าจะกลับไปทัลดาร์และทำลายมนต์สะกด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

จากนั้นเราจะมาคุยกับวอลท์อีกครั้ง

และตัดสินใจว่าจะทำยังไงกับอีเลเทอเรีย

วางมือจากภาระทั้งหมด...

มันถูกต้องไหมที่พึ่งพาเขามากขนาดนั้น

เป็นไปไม่ได้

สิ่งที่เขามอบให้ข้าเหนือกว่าสี่ร้อยปี

ข้าคิดว่าถ้าข้าแต่งงานกับเขา

ข้าอาจจะต้องตายในคืนนั้นก็เป็นได้

แต่ตอนนี้...

เจ้าอยากกลับไปที่ไหน

โลกจะเปลี่ยนแปลงในชั่วเวลาที่เจ้าลือก

เจ้าทำได้ดีที่เลือกช่วงที่ปลอดภัยที่สุด จากความทรงจำที่ไม่สิ้นสุดในชีวิตของเจ้า

หรืออาจจะมีความสุขที่สุด

เอาเลย เลือกเลย

ตัวเลือกของข้า

มีเพียงตัวเลือกเดียวเท่านั้น

จากด้านนี้

ที่ที่เขาอยู่

ใกล้ชิดกับเขามากที่สุดได้

เวลาที่ข้าสามารถนอนหลับได้อย่างปลอดภัย

วิ่ง... ไปข้างหน้า

ไปในที่ที่เขาอยู่

ครั้งนี้ บันทึกบทใหม่...

จะถูกจารึกในวิญญาณของเจ้า

สู้

สู้ต่อไป

จนกว่าเจ้าจะไปถึงจุดจบที่เจ้าปรารถนา

~ ความตายของเรื่องราวนิรนาม ~

เป็นอะไรไป

ท่านเป็นใคร

ข้าเป็นใคร

และเราอยู่ที่ไหนกัน

ครึ่งหลับครึ่งตื่นหรือไง

ข้าเป็นสามีของเจ้า และกษัตริย์แห่งฟาร์ซัส

เจ้าเป็นราชินีของข้า แม่มด และผู้สืบของโอลด์ ทัลดาร์

และที่นี่คือห้องบรรทมในฟาร์ซัส

ข้าต้องบอกชื่อของพวกเราด้วยไหม

ข้าขอโทษ

ข้าครึ่งหลับครึ่งตื่นจริงๆ

ดูเหมือนแบบนั้น

นี่เป็นเวลากลางดึก

ดูเหมือนข้าจะฝันถึงช่วงเวลาที่แตกต่าง

ข้ารู้สึกเหมือน ใช้เวลานานมากกว่าจะมาถึงที่นี่

ความฝันถึงอดีต

เจ้ามีชีวิตอยู่มานานกว่าข้าถึงยี่สิบเท่า

เจ้าทำงานหนักมาก

ตอนนี้ ข้ามีความสุขมาก

ข้าดีใจที่ได้อยู่เคียงข้างท่าน

เจ้าไม่เป็นไรนะ

ในแง่ไหน

เหอ

มันจะเป็นอะไรไปได้

รู้สึกราวกับว่า ข้าไม่สามารถแต่งงานกับท่านได้...

หา?

อะไรอีกล่ะทีนี้

รอเดี๋ยว

เดี๋ยว เราไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ทำท่าทางแปลกๆ

คนที่แปลกก็คือเจ้า

เจ้าเสียสติไปแล้ว

ป-ปล่อยข้านะ

ปฏิเสธ

นั่นอะไรน่ะ

นี่คือ...

เกิดอะไรขึ้น

ออสการ์

ท่านจะฟังข้าไหม

ว่ามา

ข้าเดินทางมาไกลมาก

เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ

ข้าไม่เชื่อหรอก

ข้าก็คิดเหมือนกัน

เจ้าบอกว่า ทัลดาร์...

ข้าอยากเห็นมัน

ในวงจรที่นับไม่ถ้วน นั่นเป็นครั้งหนึ่งที่ทัลดาร์รอดมาได้

แต่ประวัติศาสตร์นั้นหายไปแล้ว

อีเลเทอเรีย เกือบจะถูกทำลาย นำข้ากลับมา

ในตอนจบ...

ข้าปกป้องทัลดาร์ไว้ไม่ได้

มันเป็นประเทศที่ดีไหม

ใช่ ดีที่สุด

งั้น ความจริงที่ว่า เจ้าเก็บควาทรงจำเหล่านั้น

ที่ควรจะหายไปหมายความว่า...

ข้ากลายเป็นผู้นำของผู้อ่านเวลา

วิธีที่ข้าได้รับเลือก เป็นอะไรที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

เป็นมาตรการฉุกเฉิน อีเลเทอเรียทำลายโลกและปฏิรูปมัน

หมายความว่า

โลกนี้...

เพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อสักครู่ ตอนที่ข้าตื่น

มันถามข้าว่ามันควรปฏิรูป โลกนี้ตอนไหน และข้าเลือกตอนนี้

เพราะท่ามกลางความทรงจำของข้า นี่เป็นช่วงเวลาที่ข้ามีความสุขที่สุด

เป็นเกียรติที่ได้ยินเช่นนั้น

ข้ารู้แล้ว

ข้าคิดว่าข้าเข้าใจประเด็นแล้ว

สิ่งประดิษฐ์จากภายนอกงั้นเหรอ

ว่ากันว่า มีสิ่งอื่น ที่ทำงานด้วยวิธีที่อธิบายไม่ได้

หา?

ข้าหมายถึงอะคาเชีย

ว่ากันว่าอมนุษย์ ดึงอะคาเชียจากทะเลสาบแห่งความเงียบ

เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งมีชีวิตนั้นมาจากนอกโลก

เมื่อท่านพูดถึงเรื่องนี้...

ข้าเคยพบกับผู้ที่มาจากนอกโลก

ผู้มาจากภายนอก แต่ก็ไม่เชิง

เลือกที่จะทำให้ตัวของนางเข้ากับมนุษย์ได้ นางมีชีวิตอยู่และตายท่ามกลางพวกเขา

เป็นไปได้ยังไงที่ท่านไม่รู้เรื่อง สิ่งประดิษฐ์จกภายนอก

คนผู้นั้นจะต้องเป็นผู้สร้าง อะคาเชียด้วยตัวของนางเอง

ราชินีพระองค์แรกแห่งฟาร์ซัส เดียร์เดร

ราชินีพระองค์แรก

ข้าเคยได้ยินเรื่องของนาง จากราชวงศ์ฟาร์ซัสเมื่อสี่ร้อยปีก่อน

นางแลกเปลี่ยนพลังของตัวเอง เพื่อมอบอะคาเชียให้กับพระราชาผู้ก่อตั้ง

แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน นางไม่สามารถกลับไปบ้านเกิดของนางได้

ข้ามีเลือดของ ผู้มาจากภายนอกอยู่ในตัวของข้างั้นเหรอ

เราพูดถึงเรื่องของ มากกว่ายี่สิบชั่วอายุคนมาแล้ว

ข้าคิดว่าตอนนี้ ลักษณะเฉพาะนั้นจางหายไปหมดแล้ว

เป็นไปได้ว่ามีความตั้งใจให้อะคาเชีย ทำลายสิ่งประดิษฐ์จากภายนอกตั้งแต่แรก

ถ้าทะเลสาบแห่งความเงียบยังคงมีพลังแบบเดิม

เป็นไปได้ว่าตัวของ ทะเลสาบเองพยายามทำลายอีเลเทอเรีย

นั่นคือเหตุผลที่อีเลเทอเรียหนีจากทะเลสาบ

- ทินาชา - คะ

- ไปกันเถอะ - เอ่อ

ยังมีลูกแก้วอีกลูก ใช่ไหม

เราต้องทำลายมันพร้อมกันทั้งสองลูก

ถูกแล้ว

เดี๋ยวนะ ท่านต้องการทำลายพวกมันงั้นเหรอ

- แน่นอน - ว่าไงนะ

ข้าเข้าใจเหตุผลของเจ้า

หรือข้าเดาว่าเหตุผล ของตัวเจ้าที่โต้เถียงกับวอลท์

ข้าบอกไม่ได้ว่าเจ้ารู้สึกอย่างไรในตอนนี้

แต่ถ้าเจ้ามีความเห็นใจช่วยเหลือผู้อื่น แม้ว่าจะต้องแลกด้วยการเปลี่ยนแปลงอดีต

ถ้าเจ้ายอมรับการที่ชีวิตของเจ้า ต้องเปลี่ยนแปลงเมื่อไรก็ตามที่มันทำงาน

ด้วยการยอมรับอยู่ในใจของเจ้า ข้าอยากเห็นพวกมันถูกทำลาย

ออสการ์...

การทำลายอีเลเทอเรียและการเขียนใหม่

ล้วนเปลี่ยนแปลง กลับไปสู่โชคชะตาแบบเดิมของมัน...

การเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้าย และสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทุกคน

ต้นตระกูลของผู้อ่านเวลาก็จะมลายหายไป

และโชคชะตา ของผู้ที่มีชีวิตอยู่ในตอนนี้จะเปลี่ยนไป

และออสการ์ ผู้ซึ่งปลอดภัย จากการที่แม่ของเขาใช้อีเลเทอเรีย...

เขาจะต้องตายลงในตอนนั้น

พวกมันช่วยชีวิตของข้า และข้าก็ใช้มัน เพื่อช่วยเจ้า งั้นให้ข้าเป็นคนพูดเถอะ

การเปลี่ยนแปลงอดีต เป็นการกระทำที่ไม่ทำให้เกิดประโยชน์อะไร

มันเป็นการกระทำ ที่ต่อต้านธรรมชาติของมนุษย์

ไม่ว่าเจ้าจะโศกเศร้า เจ้าควรใช้ชวิตต่อไปและยอมรับมัน

เราไม่สามารถเอาชนะโศกนาฏกรรมใดได้

ข้าเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนมีพลังในการทำเช่นนั้น

นี่จะต้องเป็นเหตุผล ที่อะคาเชียตกทอดจนถึงข้า

ไม่ต้องห่วง

เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกรับภาระเพียงลำพัง

ท่านอ่านความคิดของข้าออกเสมอ

ออสการ์

ถ้าประวัติศาตร์เปลี่ยนแปลง และทุกสิ่งกลับไปเป็นอย่างที่มันเคยเป็น...

แม้จะไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่ และจบลงด้วยการที่ข้าไม่เคยเกิดมา...

ข้าจะรักท่านตลอดไป

ท่านจะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ข้าเคยรัก

นั่นมากกว่าที่ข้าสมควรจะได้รับ

ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน

นี่ไม่มากไปกว่าจุดกึ่งกลางเท่านั้น

อย่าหลงทาง

จงแน่ใจว่าเจ้ากลับมาหาข้า

การพบกันของเรา...

จะต้องเป็นการบรรจบกันของโชคชะตาทั้งสอง

ที่ไม่เคยมีความตั้งใจว่าจะมาทับซ้อนกันได้

นั่นคือเหตุผลว่านี่คือจุดจบที่เรามาถึง

ในฐานะมนุษย์

การต่อสู้กับคนที่อาจจะเข้ามาแทรกแซง

โปรดรอข้าด้วย

ข้าจะต้องมั่นใจว่าหาท่านพบอีกครัง

ข้ามผ่านกาลเวลา

เมื่อข้าทำได้...

เราจะรักกันใหม่อีกครั้ง

ข้าจะรอคอยมัน

สนุกไหมที่ได้เล่นตลกกับมนุษย์

อย่าดูถูกพวกเรา

พวกเราพอแล้วกับการเป็นของเล่นของเจ้า

เราปฏิเสธการแทรกแซงของเจ้า

กลับไปเป็นฝุ่นและไปจากโลกนี้ซะ

ข้าตามหาเจ้าอยู่

เจ้าคือคนที่ลักพาตัวเด็ก ออกจากพระราชวังแห่งฟาร์ซัสใช่ไหม

ให้ตายเถอะ จอมเวท

เจ้าพูดถูกครึ่งเดียว

แต่เจ้าเข้าใจผิด

มนต์ที่ชั่วช้าเช่นนั้น...

นั่นคือสิ่งที่เจ้าได้รับ สำหรับการมองไม่เห็นแม่มดของเจ้า

เอาล่ะ ใช่ว่าเจ้าจะหนีไปได้

ย-อย่าทำ

นางเป็นตัวอันตราย เจ้าชายออสการ์

ยินดีที่ได้พบ

- ข้า... - ทินาชา

ในที่สุดเจ้าก็มา

ข้าเบื่อและเหนื่อยหน่ายกับการรอคอย

เทพนิยายเรื่องเก่าเกี่ยวกับ พระราชาและแม่มดตนที่ห้า

เรื่องทั้งหมดทำให้เกิดเรื่องอื่นๆ

พวกมันได้รับการแต่งเติม...

และทำให้สนุกสนานจากรุ่นสู่รุ่น

พวกเขาไม่สามารถเขียนใหม่ได้อีกต่อไป

นี่คือ...

ชิ้นส่วนของความทรงจำนิรนาม