Original subtitles

Sto lat po śmierci Czyngis-chana

imperium Mongołów groził rozpad i nadchodziła zaraza.

Walczący chanowie ustanawiali marionetkowych władców,

aby utrzymać kontrolę nad kluczowym dla Azji i Europy Jedwabnym Szlakiem.

Wtedy młody Timur z plemienia Barłasów sprzeciwia się klanowi

i uznaje mongolskich chanów, aby utrzymać pokój.

Zmienia się układ sił. Władzę przejmują watażkowie.

Ważą się losy imperium i Jedwabnego Szlaku.

Timur.

Rok 1363, Samarkanda

Chrońmy władcę.

Lepiej późno niż wcale.

Dziadek...

- Kto to zrobił? - Mongołowie.

Sam Tugług go wybrał. Dlaczego zabili władcę, któremu płacą lenno?

Co się dzieje?

Sztylet Barłasa.

- To ty? - Nie.

- Był marionetką w rękach Mongołów. - Ktoś zrzuca winę na klan Barłasów.

Z moimi ludźmi udam się do twojego brata w Chorasanie,

żeby został następnym władcą. A ty...

ustal sprawcę.

A jeśli odmówię, bratanku?

Ogłoście, że wódz nie żyje.

A jeśli zagarnie tron dla siebie?

Przekonaj arystokratów, by czekali na nasz powrót z Husejnem.

Albo wojna przyjdzie do Samarkandy.

Zjawi się chan Tugług.

Timurze, kiedy nadejdzie twój czas?

Kay-Khusrau, ruszajmy.

Władca nie żyje.

NARODZINY IMPERIUM

Minął rok. Nasze obawy się spełniły.

Kay-Khusrau zaginął.

Stryj Hadji stał na czele buntu przeciwko Mongołom.

Tugług zemścił się na Samarkandzie.

Wybrałem lojalność wobec Mongołów i Tugługa.

Twój bratanek przysiągł mi wierność.

Timur to głupiec. Zdradził swój klan.

Patrz na mnie!

Czy tamtej nocy mogłem temu zapobiec, gdybym nie uwierzył stryjowi?

Do śmierci przysięgał, że nie zabił władcy.

- Zmusiłeś mnie. - To nie ja.

Tugług wysłał po nas syna, Iliasa.

Na Jedwabnym Szlaku rabusie

napadali na karawany, które utrzymywały nas przy życiu.

- Uciekajcie, nim wszystko stracimy. - Panie, wóz i proch!

Gdzie Bagatur?!

Teraz musimy czekać na koniec walk.

Na poselstwo od chana. Na dzień, gdy Husejn wstąpi na tron.

W imieniu przyszłego władcy chronimy szlak,

aż powróci porządek.

Chcieli prochu.

Z Chin.

Najgroźniejsza jest broń, nad którą nie panujesz.

To była zaratusztriańska wiedźma.

- Zwykła kobieta mnie nie pokona. - Wątpię, bracie.

Złapiemy ich na następnej przełęczy.

Zaatakować uciekającą kobietę?

Zapomniałem, że jesteś honorowy i przez to zginiesz.

Wrócą, gdy tylko odjedziemy.

- Wojownik ochroni Jedwabny Szlak. - Jak obiecaliśmy.

Próżne obietnice, gdy zajmą szlak.

Syn Taragaja?

- Timur Barłas z Kesz? - Tak.

Elchi!

Pomóż wędrowcom pozbierać bagaże. Przenocują z nami.

Ocaleni przez legendarnego Timura, dumę naszego miasta.

- To zaszczyt. - Przesadzasz.

Odpędziłeś watahę wilków, aby ocalić matkę?

- Musiałem być bardzo młody. - Tak mawiają.

Jestem zwykłym Barłasem, jak ty.

Dziś dokonałeś niezwykłych czynów.

Mój dziadek otrzymał to od chana Kubilaja.

Gwarancja bezpieczeństwa na Jedwabnym Szlaku.

Mówił, że ten widok powtrzyma rabusiów.

Teraz to zaproszenie, nawet przed śmiercią twojego dziada, mój władco.

Myślałem, że znałeś tylko legendarnego Timura.

Kaz-chan był świetnym wodzem i klientem.

Tylko dzięki Tugługowi i Mongołom zapanuje porządek na szlaku.

Gdy oddadzą mi tron,

przywrócę pokój naszym plemionom na całym Jedwabnym Szlaku.

Nie możesz stracić najsilniejszych ludzi.

Na parę dni, aż wyzdrowieją.

Czemu się cofasz?

Czemu udajesz, że rozumiesz tę trudną grę?

Czy twoja siostra kiedykolwiek się wycofała?

Zastawia pułapkę.

- Dawno się nie widzieliśmy. - Książę, co cię sprowadza?

Mój ojciec wzywa natychmiast do Samarkandy.

Gdy zajmę się moimi ludźmi. Ataki są coraz częstsze.

- I wojownicy muszą wydobrzeć. - Chan nie potrzebuje twoich ludzi.

- Jedź sam, jesteś zdrowy. - Oczywiście.

Nie zawiedzie chana i jego posłańca.

Strategiczna gra. Pójdźcie, druhowie.

Zbierzmy łupy na podróż z Timurem.

Może zagrasz ze mną w Samarkandzie.

Czemu wzywa ciebie, a nie Husejna? Nie ufam Iliasowi.

Ufam jego ojcu. Tugług da tron Husejnowi.

Co pomyślą ludzie, gdy zamiast niego wjedziesz do Samarkandy?

- Nie zagrażam im. - Krążą plotki o wizjach twego ojca.

Nie jestem moim ojcem. Nie dbam o jego wizje.

Widzę więcej niż ludzie.

I ojca, którym się staniesz.

Będę ojcem? Ukochana!

- Jak go nazwiemy? - Jego?

Albo ją. Szlachetne imię, jak ty.

Tekina, jak twoja matka.

Syn – Dżahangir.

Władca świata. Twojemu bratu się nie spodoba.

Obiecuję, że zanim to dziecko się urodzi,

odbuduję siedzibę rodu w Samarkandzie.

Będzie, jak było.

Jeśli Bóg pozwoli.

Może pojadę z tobą?

Nie narażę żony w tych groźnych czasach.

Będziesz bezpieczna z bratem.

Obiecaj, że będziesz ostrożny. U Mongołów nie ma nic za darmo.

Moja królowo, będziesz ze mnie dumna.

I bądź dumny z siebie.

Twój stryj nie żyje.

Zrobiłeś panie, co musiałeś.

Uczynię mojego syna władcą Samarkandy. Timurze...

Wiem, że nie darzycie się miłością,

ale będziesz tutaj jego doradcą.

- Rozumiem, panie, ale... - Podejdź.

Od czasów mojego dziada, wielkiego Czyngis-chana,

mój ród strzegł Jedwabnego Szlaku.

Zapewnia nam życie.

Dlatego musi być ochroniony i niech kwitnie handel.

I wasz syn, Ilias, tego dokona?

A co z tronem obiecanym Husejnowi?

Timurze, masz dzieci?

Dowiedziałem się, że wkrótce będę miał.

To się przekonasz, że ojcu pęka serce, kiedy dziecko

nie spełnia pokładanych w nim nadziei. Przyrzeknij jak ojciec ojcu.

Dzięki twojej pomocy

po mojej śmierci otoczy nasz ród chwałą.

Wszystko pozostaje w równowadze.

Widzimy to w naturze i tego pragniemy w duszy.

„Uniósł do niebios równowagę, której nie wolno ci zniszczyć.

Nie wolno ci zniszczyć równowagi, lecz ją zachowuj.”

Twój ojciec wiedział, że jest ci przeznaczona wielkość.

Podobno jego wizje się spełniają.

Jestem zaufanym doradcą, któremu nie ufa

nowo mianowany władca bez pojęcia o dzierżeniu władzy.

Aby dostać to, co kochasz, cierpliwie znoś to, czego nienawidzisz.

Al-Ghazali?

Chan Tugług dostrzegł coś w tobie, jak i my.

Choć twój krótkowzroczny nauczyciel kazał trzymać się domu. Spocznij.

Jesteś dla nas błogosławieństwem. Śmierć Kaz-chana, bunt stryja,

podbój Tugługa, teraz Ilias.

Może ciebie posłucha i przyniesie pokój?

Jeśli Bóg pozwoli.

Najdroższa,

chan Tugług mianował mnie głównym doradcą syna, Iliasa.

Pamiętam, co obiecałem twojemu rodowi.

Husejn musi poczekać. Chan mi zaufał, że poprowadzę jego syna.

W ten sposób ochronię nasze plemię przed ambicjami Iliasa.

Poślę po ciebie, gdy będzie bezpiecznie.

- Jasurze, co za niespodzianka. - Przybyłem godzinę temu.

Na szczęście, bo mieli czym przyprawić jadło.

- Twoja żona jest bezpieczna u brata. - Dziękuję za dobre wieści.

Nie wiem, kiedy znów ją zobaczę, bo tu zostaję.

- Słyszałem o zadaniu od chana. - Ludzie gadają?

Są zaniepokojeni. Twój stryj wywołał wielkie zamieszanie.

Cierpieli z powodu jego długiej i kosztownej wojny.

Ucztują z Iliasem licząc na pokój.

Chyba czujesz...

spojrzenia całej sali utkwione w tobie i twoim wojowniku?

Czego mogą się spodziewać po człowieku lojalnym wobec Husejna?

Jak utrzymasz pokój?

Panie, ten kupiec zawraca wam głowę?

Nie, skądże.

Emirze, twoje miejsce jest przy nas. Zapraszam.

Dziękujemy mojemu ojcu, mądremu i miłosiernemu chanowi,

który trudził się niezmordowanie, by przynieść tej ziemi pokój i jedność.

Za to, że dał nam emira Timura,

krewnego barłaskiego zdrajcy, mojego głównego doradcę.

Oby jego mądrość i pozycja ochroniły nas

przed jego rodziną i podziałami.

Zdrowie wielkiego emira Timura!

Toast?

Bunt Barłasów pochłonął wiele istnień.

Tylko głupcy walczą z chanem.

Być może, ale ta tragedia mnie przygniata.

Jestem Barłasem, ale różnię się od krewnego.

W okresie przejściowym

znów zjednoczmy się w pokoju.

Pod prawdziwym, szlachetnym chanem.

Przysięgam wierność chanowi Tugługowi,

bo zabiega o pokój, dostatek...

- I bezpieczeństwo dla wszystkich! - Zdrowie chana!

Niedomagasz?

Ucieszyłem się, że ojciec wzmocnił mnie twoją siłą.

Ale władca nie może ignorować cudzych ambicji.

Nie przeszkodzisz mi ani ty, ani twój szwagier.

- Znajdź moją żonę. - Zwymiotuj truciznę.

Korzystam z tego tajnego wyjścia z miasta. Idź.

Sprowadź Timura.

Uwiązałem konia za północnym murem. Idź!

Wróć do obozu żony. Jeśli przeżyjesz, spłaciłem dług.

Timurze.

Timurze.

Timurze.

Jak nowonarodzony źrebak.

- Zostaw go. - Zaratusztriańska wiedźma.

Banu, słyszeli o tobie.

Szukaliśmy u ciebie ukrytej broni. Znaleźliśmy tylko to.

Gram w szatrandż.

Jestem twoim jeńcem?

Uważasz mnie za wroga, chociaż ocaliłam cię na pustyni.

- Gdy cię skrzywdzili w Samarkandzie. - A cóż o tym wiesz?

Więcej, niż ci się wydaje. Nie mój miód spijałeś ten nocy.

Tugług był zły, ale jego syn... Tego nie muszę ci tłumaczyć.

Zaimponowałeś mi walką z Mongołami.

Ta wściekłość i namiętność...

mogą się przydać.

Zachowałam cię przy życiu.

- Zaufać ci? - Każdy mój wojownik może odejść.

Zostań.

Wyleczę cię.

I odkryjesz, że łączy nas cel.

Jaki?

Sprawiedliwość.

Szukam godnego przeciwnika.

Kay Khusrau. Myślałem, że nie żyjesz.

Tobie bliżej do trupa. Niedaleko odszedłeś.

Co tu robisz?

Bunt Hadjiego był nie dla mnie. Banu mnie przyjęła.

Dobrze mnie traktują, póki się przydaję.

- Nie wątpię. To złodzieje. - Wygnańcy, jak my.

Starają się tylko przetrwać pod władzą Mongołów.

Przeklęci!

- Zabiję Iliasa za to, co zrobił. - Ledwie idziesz.

Na wiele miesięcy złożył cię zatruty miód.

Na szczęście Banu zna jego tajemnice.

Do Samarkandy dziesięć dni jazdy.

Jeśli tam dojedziesz,

pokuśtykasz przez bramę i zabijesz Iliasa tam, gdzie będzie stał.

Czemu mi pomagasz?

Przekonajmy się, dlaczego przeznaczenie

znowu przywiodło nas do siebie.

Zrobię ci kulę.

Nasza znajomość źle się zaczęła. Jestem Douglas.

Syn Douglasa. Ale jak inni mów na mnie James.

Przewodzi wam perska purystka.

Ją rozumiem, ale was...

Każdy ma powód do walki, nawet rzezimieszki jak my.

O co ty walczysz, wielki wodzu?

- O co się bijesz? - Nie pojmiesz.

Odzyskać, ochronić coś, co należy do ciebie.

- To wszyscy rozumiemy. - Zapłacą.

Na pewno... Timurze Chromy.

Dlatego zachowała cię przy życiu.

Kay-Khusrau!

Dlaczego nie przyłączyłeś się do buntu?

Byłeś wierny Tugługowi. Pogardzam Mongołami,

zwłaszcza po działaniach przeciwko twojemu ojcu.

Teraz wywlekasz to wspomnienie?

Chodzi o to, co w tobie widział.

Dostrzegł, że kończy się panowanie Mongołów.

Marzył, że zostanę nowy władcą.

Płonącym mieczem unicestwię Mongołów.

Głupiec,

bo walczył z nimi i nie wierzył Kaz-chanowi.

Ale to ty skończyłeś na wygnaniu,

lojalny tym, którzy nie cenili twojej wierności.

Może przyjmij wizję ojca?

Zostań władcą.

Wygnano nas za jego fałszywe proroctwa.

Odrzuciłem je nie z tchórzostwa.

- Dałem słowo. - Komu?

Kaz-chanowi.

Jak on przedłożyłeś Mongołów nad własne plemię.

Kaz-chan mnie wybrał.

Dał mi szansę

i wnuczkę za żonę.

Ale po jego śmierci...

ludzie nie wybrali Husejna, jego dziedzica.

Twój stryj został symbolem wolności.

- I patrz jak skończył. - Potrzebowaliśmy innego wodza.

Ciebie. Ale lojalny wobec dziadka żony,

marionetkowego władcy, ignorowałeś nasze cierpienia.

Znowu otrzymujesz władzę.

- Będziesz ją wiecznie odrzucał? - Tak.

Nie chodzi o koronę.

O człowieka.

O siłę, uczciwość, sprawiedliwość.

Moje życie należy do mnie i nie opiera się na fałszywych proroctwach.

Kaz-chan i Al-dżai nie żyją.

Pozostało mi tylko pomścić krzywdy, które wyrządził im Ilias.

Zemścisz się za śmierć żony...

wypełniając proroctwa, których lękają się Ilias i Mongołowie.

Przetrwałeś jako pionek.

Nikt nie dostrzega jego potencjału.

Pokażę ci, kim może się stać.

Mniej zręczny od innych.

Nieustępliwy.

Przed nim niebezpieczna droga,

ale da sobie radę dzięki poplecznikom.

Wreszcie się ze mną napijesz? Miód Banu.

Jedna kropla przywraca życie.

Jeszcze? Sam wiesz...

Pod potężną osłoną porusza się niepostrzeżenie.

Iskra... zmienia przeznaczenie.

Tak będziemy walczyć z Iliasem.

Wytrzymał wyzwania i zdrady.

Może zastąpić każdą bierkę na szachownicy.

Objawia się nowy i przemieniony.

Wyszedł z cudzego cienia. Może to władca.

Władca?

Dziś coś innego?

Pani Banu nie chce, żebym cię obdarł ze skóry po tak ciężkiej pracy.

Czyli warto uczciwie walczyć.

Godny przeciwnik. Ledwie po pół roku.

- Przesadzasz, chrześcijański druhu. - Tak szybko nazywasz mnie druhem?

Miękniesz.

Rozumiem cię lepiej, niż myślisz.

Moja rodzina walczyła u boku szalonego Williama Wallace’a.

- Słyszałeś o nim? - I o waszym zdrajcy, królu.

Był wielkim człowiekiem. Starał się zjednoczyć klany,

ale wolały skakać sobie do oczu i zapominały o szarakach.

Przysiągłem, że nie będę służył królowi.

Teraz to mój dom i będę bronił tych, który nazywam druhami.

Nawet ciebie.

Może masz rację, Timurze Chromy.

I zmiękłem.

Nareszcie.

Obfity łup.

- Nie walczyli. - Dobrze.

Miecze do zbrojowni. Dajcie tu skrzynię.

- Co z nimi zrobisz? - Nie zaczynaj.

Podążali z Samarkandy. Oni pozwolili ci zginąć.

Przyłączysz się do nich?

Niech Kay ci to wyjaśni.

Wzywa cię.

Wzywałeś mnie?

Pojmaliśmy człowieka, który zaprowadzi nas do magazynów prochu.

- Jest w karawanie na zewnątrz. - Jasur?

- Zawdzięczam mu życie. - To nie koniec.

- Husejn żyje. - Nie zginął?

- Gromadzi siły i umyka Iliasowi. - Gdzie?

To zaszokowało nie tylko ciebie, ale i nas.

Dzięki prochowi Jasura rzucimy Iliasa na kolana.

- Nie pora się wahać. - Husejn nas zjednoczy.

Znowu pionek słabeuszy? Niczego się nie nauczyłeś?

Jeśli Husejn uniknął napaści... Aldżai.

Uszanuj siłę przeznaczenia.

Z Husejnem żyje moja obietnica,

silniejsza od przeznaczenia.

Emir Timur?

Chorasan, starożytny Afganistan

Kto to?

Wyglądają na podróżników. Powiedz innym.

- Aldżai. - Idź, nic mi nie będzie.

Timur.

Aldżai.

Nie ma Iliasa, niewielu Jette. Możemy walczyć.

- A skąd armia? - Od ciebie, obiecałeś.

Tylko głupcy lekceważą Mongołów.

Husejnie, nie panujesz nawet nad mongolską żoną.

Tylu wspaniałych taktyków w jednej jurcie.

Szkoda, że nie zauważyliście jeźdźców przybywających do obozu.

Chwała Allahowi i niebiosom. Żyjesz.

- Trudno mnie zabić. - Być może, bracie.

Opowiadaj, gdzie spędziłeś te miesiące?

Otruty zdołałeś jechać konno? Nie słyszałam, żeby ktoś przeżył.

Mój mąż to nie byle kto.

Ilias wysłał ludzi do Chorasanu, zanim dotarłeś do Samarkandy.

Aldżai została ciężko ranna. Cudem uciekliśmy.

- Husejn potrafi się ukrywać. - Zrobiłem więcej.

Ojciec mawiał, że jest przebiegły.

Najważniejsze, że ocaliłeś moją żonę i syna.

Uchroniłeś ich, chociaż myślałeś, że nie żyję.

Znowu jestem twoim dłużnikiem.

Ilias zapłaci za krzywdy wyrządzone tej rodzinie.

Zaatakujmy Samarkandę. Tugług umiera.

Ilias opuścił miasto i podążył na północ do konającego ojca,

aby zostać chanem Czagataju.

Zdrajcy z Samarkandy nam ulegną.

Ich trzeba uwolnić, a nie podbić.

To nasza szansa. Razem urządzimy piekło Iliasowi.

Bikijuk ma w Samarkandzie tylko kilkuset ludzi.

Zdobędziemy miasto przed powrotem Iliasa.

Utraciłeś wiarę we mnie?

Ledwie cię odzyskałam, a już podążasz z Husejnem do Samarkandy.

Ma rację, ale wystarczy jedno twoje słowo,

odmówię i pomaszeruje z kimś innym.

Mój brat widzi tylko szanse.

Jego oczy ciągle wypatrują na horyzoncie kolejnego ruchu.

Ale mój ukochany... jest inny.

Samarkanda potrzebuje was obu.

Bardziej dbam o potrzeby żony i syna.

Dżahangir musi wiedzieć, że jego ojciec jest wielkim człowiekiem,

który dotrzymał słowa i chroni szlak.

A cóż to?

Ilias naznaczył nas oboje.

Cieszę się, że Dżahangir nie ucierpiał.

- Powinienem był was chronić. - Nie wiedziałeś.

Będziecie bezpieczni, gdy Ilias zginie.

Niech Husejn działa. Zwycięży.

Dzięki tobie u jego boku.

Przywiodła cię do mnie.

Przez rok czekaliśmy gromadząc ludzi.

Nie umiesz liczyć?

Moich stu wojowników jest silniejszych od tysiąca Iliasa.

Wielokrotnie przekradałeś się do miasta. Znasz obronę Samarkandy?

- Z waszymi siłami to będzie cud. - Walczymy o sprawiedliwość.

Nie wezwę aniołów z płonącymi mieczami z wizji mojego ojca.

Co to?

Grasz w szatrandż?

Jette mają przewagę liczebną, ale nie potrzebujemy dużej armii.

Mongołom w mieście nie zależy na Samarkandzie.

Na pewno ulegną? Bikijuk.

Walczą ze strachu przed chanem.

- I dla zdobyczy wojennych. - A cóż to?

Stworzymy pozory, że miasto jest otoczone.

- Pochodnie. - Z daleka.

Kto idzie na nasze miasto z liczną armią?

Bikijuk nie jest głupcem.

Nie wyśle swoich ludzi na większy oddział.

- Twój plan? - Służę Iliasowi.

- Dla tej walki szkoda jego ludzi. - Kto teraz rządzi w mieście?

- Abu Shihab. - Ruszajmy.

Tchórz zapewni nam sukces.

Musimy się poddać.

Oddadzą pokłon prawowitemu władcy Samarkandy... Husejnowi.

Gdy będzie powiewać biała flaga...

Od tyłu wprowadzimy siły Iskandara.

Zniszczą uciekające oddziały Jette. I miasto będzie nasze.

Mieszkańcy Samarkandy staną po naszej stronie,

gdy zobaczą, że zdobyliśmy miasto bez rozlewu krwi.

Pozostało tylko... wysłać wiadomość...

I zastawić pułapkę. Bikijuk!

- Zaskoczony, bo żyję? - Nie.

Bo nie przebiłem cię mieczem.

Powiedz Iliasowi, że czekam na niego.

Z moim mieczem.

A co ze mną?

Pomożesz nam zabić Iliasa.

Skończyło się krwawe panowanie Iliasa i jego marionetkowych władców.

Husejnie, to twoja chwila.

Uwolnię Samarkandę do tyranii i wrogów mojego rodu.

- Poddali się. Nie zagrażają nam. - Czyżby?

Dwukrotnie spiskowali przeciwko nam!

Knuli przeciwko mojemu dziadowi i żeby ciebie wydać na rzeź.

Zostaw ich przy życiu, a znów zaatakują.

Nie zaślepia mnie honor.

Chcesz sprawiedliwości?

Mój drogi, do obozu dotarła wieść o twoim zwycięstwie w Samarkandzie.

Cieszę się, że brat zasiadł na należnym mu tronie.

Teraz zagraża nam tylko Ilias.

- Dobrze się czujesz? - Wytrzymam.

Moje rany się nie goją. Gorączka mnie osłabia.

Chciałabym wrócić do zdrowia z tobą w mojej rodzinnej Samarkandzie.

Jak inni wierzyłem, że umarłeś.

A jednak wyzwoliłeś Samarkandę.

Została ze mnie połowa.

Chromy, ale nadal Timur, syn Taragaja.

- Tylko ty mogłeś zwyciężyć. - To nasze zwycięstwo.

- Jak Husejn? - Ma Samarkandę.

Powinien zapłacić za przelaną krew.

Może to było sprawiedliwe.

Czyngis-chan uważał, że warto. Ale trzeba zapłacić cenę.

Widzisz to w oczach. A przynajmniej na to liczysz.

Husejn stracił tak wiele...

- Że uległ wściekłości. - Będzie ci ufał?

Obaj chcemy odbudowy Jedwabnego Szlaku.

Niech jedna osoba nie przesłoni ci całości.

Nauczycielu, wszystko się ułoży.

Tugług nie żyje. Ilias został chanem i wkrótce nas zaatakuje.

Zwiadowcy potwierdzili, nadjeżdża z północy.

Prosto w twoją zasadzkę.

Ruszymy mu na spotkanie.

- Czekaliśmy na ciebie. - Wedle życzenia.

- Dobrze cię widzieć. - Chiński proch.

Jak przekonam naszych ludzi, że nie odstrzeli im głów?

Przecież jesteś wierzący?

Rok 1365. Bitwa pod Taszkentem

Co cię trapi?

- Zasiadłeś na tronie. - Bo należał do mnie.

I tak pozostanie.

Pojutrze zapanuje pokój.

Ilias zobaczy chromego słabeusza...

na czele garstki piechurów.

Czy proch wystarczy?

Z pomocą Jasura przetrwamy dwie pierwsze fale.

Reszta zależy od ciebie.

Pokładasz wielką wiarę w tym proszku.

Nie, w tobie.

Jutro, gdy mongolski bęben wezwie trzecią falę, ruszysz ze wzgórza.

Tak ich otoczymy.

Pierwsza fala, naprzód!

Wytrzymać.

Wytrzymać!

Tarcze!

Strzały!

Następna fala!

Gotowi.

Pochodnie!

Naprzód!

Rusznice!

Wykończcie ich!

- To nasz sygnał. - Ruszajmy.

Husejnie, teraz!

Bracie, przybywaj!

Emirze.

Timur nazbyt zaufał prochowi.

Timurze!

Husejnie! Tam są moi ludzie!

Uwięzieni błocie, nam też to grozi.

Samarkanda jest bezbronna. Tam walczmy, nie tutaj.

Timurze...

Wstań.

Timurze...

Ukochana.

- Co się dzieje? - Od dawna niedomaga. Rany ropieją.

Należymy do Boga i do Niego powrócimy.

- Nie mów tak. - Gdzie Husejn?

Przedłożył tron. Zdradził nas.

Zostawił na śmierć.

Mój brat nie pojmuje ceny za te czyny.

Przetrwałeś beze mnie.

Bądź silny dla naszego syna.

Przyszedł czas, aby czynić co należy.

Przywróć porządek. Daj naszemu synowi lepszy świat.

- Przyrzeknij! - Sprowadź pomoc!

Nie potrafię tego zrobić bez ciebie.

Musisz.

Aldżai.

- Timurze! - Mąż posłał po ciebie?

Nie pojadę do niego po tym, jak cię zdradził.

Zabieram stąd syna. Zabiję Iliasa nawet bez pomocy Husejna.

I co?

Gdy pokonasz Iliasa, zostanie ci tylko jeden wróg: Husejn.

Co dalej?

Husejn zdobył tron, a ty straciłeś wszystko.

Kto zbił pierwszą bierkę?

Ilias? Tugług? Hadji?

- Husejn zabił dziadka! - Nie.

Rozpoczął rozgrywkę,

w której straciłeś wszystko, a on siedzi na tronie.

Widziałeś tylko Iliasa, przeoczyłeś ambicje najbliższych.

Nic go nie powstrzyma.

Myślisz, że pozwoli ci żyć?

Przecież obiecałeś Aldżai chronić syna.

Jeśli nie wrócę, zajmij się moim synem.

Timurze...

Timurze...

Pora na ciebie.

- Sztylet Barłasa. - Ktoś zrzuca winę na nasz klan.

Nie zaślepi mnie honor.

Do końca dnia przebiją się przez mury.

W mieście nie ma wojowników, którzy walczyliby z nami?

Z tobą? Według nich nie różnisz się od Iliasa.

Ma rację.

Chwała Allahowi. Żyjesz.

Już nie ma tego, co nas łączyło.

I co teraz się z nami stanie?

Zadbaliśmy, aby nie pozostał nikt, kto podważyłby moje prawo do tronu.

Zrobiłem wszystko, aby go utrzymać. Narodziny, małżeństwo...

I to, co trzeba.

Musiałem.

Bracie, uczyniłeś to?

Dziadek był za słaby, aby dzierżyć władzę.

- Poparli Hadji'ego... - Uczyniłeś to?

To, co konieczne! Myślisz, że łatwo mi przyszło?

Przecież obaj tego chcieliśmy.

Razem dokończmy dzieło.

Niech ofiary i kompromisy będą warte przelanej krwi.

Teraz... jest tylko Ilias.

Bracie, przysięgam. To ostatni raz.

Wiem.

Mój synu, zrozumienie tej prawdy zajęło mi wiele lat.

Ludzie żądni władzy

gardzą duszami, które podepczą dla spełnienia ambicji.

Opierałem się memu przeznaczeniu.

Nie wybierasz przeznaczenia, tylko je dostajesz.

Znajdujemy jedynie odwagę, by się mu poddać. Poddać...

Przyjmując mój los wyznaczyłem drogę dla ciebie,

mój drogi Dżahangirze.

Świat przemieniony przez ofiarę.

Plotki się potwierdziły. Do naszego obozu przychodzi chromy.

Cień wojownika, przynosi kapitulację brata.

To było przeznaczone dla mnie?

Wreszcie zagrasz ze mną, gdy omówimy kapitulację brata?

Wyjdźcie.

Grajmy dalej. Twój ruch.

Czego się boisz?

To dla ciebie zaszczyt. Groźba warta mojej uwagi.

Mogliśmy razem odbudować Jedwabny Szlak.

Nie pojmujesz, co jest niezbędne,

aby władać, budować, podbijać.

Brać to, co twoje.

Mówisz, że walczysz o wizję mojego pradziadka.

Ale nie masz jego męstwa, odwagi, szlachetności.

- A ty masz? - Mam jego krew! Przyszedłeś sam.

Mówisz o połączeniu sił z tymi żałosnymi ludźmi?

- Przyniosę im sprawiedliwość. - Sprawiedliwość?

Jeden ruch dłoni.

- I moi strażnicy... - Wydaj rozkaz.

Oszukałeś mojego ojca, ale nie jestem tak naiwny.

Za kogo się uważasz? Nigdy nie będziesz chanem.

Wykonujesz ruchy,

które przewidziałem.

Widziałem, jak brat potraktował cię na polu bitwy.

Bądź mi wdzięczny, bo się zemszczę, gdy cię zabiję.

Jesteś za słaby i zaślepiony, żeby się mścić.

Tak, człowiek, który stracił swoją królową.

Liczysz, że się poddam. Różnię się od ciebie.

Aldżai ostrzegała, żebym ci nie ufał.

Szkoda, że jej nie posłuchałem.

Grajmy.

Czekaliśmy na ciebie. Nadszedł czas?

Szatrandż to piękna gra o długiej historii.

Tylu graczy... bierki się zmieniały.

- Przemieniano zasady. - Daj dziesięciu najlepszych ludzi.

Nie słyszałam, żeby ktoś przeżył otruty miodem.

Pion porusza się szybciej, by zacząć rozgrywkę.

Nie mój miód spijałeś tej nocy.

- Koń staje się skoczkiem. - Straże!

Pionek dochodzi do krańca szachownicy...

- Idzie najdalej jak może. - Straże!

Można go wymienić na każdą bierkę.

Bo nie został zbity.

- Jak? - Otwórz bramę na mój znak.

- Iliasie, to proste. - Otworzyć bramę!

Przyjąłem twoje zasady gry.

Szkoda, że nie przejrzałem Husejna.

Podobny do ciebie, zwie się wodzem.

Ale wszystko niszczy, nic nie buduje.

Nie masz tego, co trzeba, aby władać, budować, podbijać.

Stworzyłem plan.

Żeby zbudować lepszy świat.

Rok 1370

Timur po długiej wojnie pokonał Złotą Ordę, niszcząc imperium Mongołów.

- Wybrali? - Muhammada Alego.

Wstań!

Twoi ludzie wybrali cię na wodza.

Naśladuj mnie, a twoją siłą będzie sprawiedliwość.

Oszczędź tych, którzy przyrzekli wierność.

Resztę zabij.

Timur przywrócił handel na Jedwabnym Szlaku.

Stworzył ostatnie nomadyczne imperium od Turcji po północne Indie.

Jego dynastia panowała 137 lat i przyniosła rozkwit matematyki,

astronomii i sztuki, poprzedzający oraz dorównujący renesansowi.

Reżyseria:

Scenariusz:

Wystąpili:

Zdjęcia:

Muzyka:

Wersja polska na zlecenie kanałów Filmbox: Studio Kino Polska

Tekst: Adam Zambrzycki