Original subtitles

Ne?

Sadece onu mu istiyorsun? Ama neden?

Diğerini sende tutmanı istiyorum.

Sen Hollowlarla savaşırken yanımda olmadığında,

aynı şeye sahip olduğunu bilmek

beni rahatlatır.

- Ah! - O bakış da ne?!

Defol evine de ders çalış, sersem.

Gerçekten yumuşamışsın, abi.

Yok, sanmıyorum.

Eğer bana öyle görünüyorsa...

sebebi onun nezaketidir.

Ohana...

Ben...

Çeviri Düzenleme: velonim İyi Seyirler

Ellerimi birleştirip dua ediyorum

Kader neden bu kadar acımasız?

Güçlü görünme iradem kırılmak üzere

Yaptığım her şey ters gidiyor, biliyorsun değil mi?

Ah, sakin ol, hala sana inanıyorum

Ayrı olsak bile

Bir gün beni unutsan bile

BLEACH: THOUSAND-YEAR BLOOD WAR

Birbirimizi anlamak için kelimelere ihtiyacımız yok

Daha yüksek bir seviyede bağlıyız

Üzgünüm kader, ama saçmalıyorsun

O yüzden güçlü görünerek gülüp geçelim

Seninle birlikte kaderi değiştirebileceğimizi düşünüyorum

Yalnız gecelerde ağlayacak gibi olduğumda

Senin için dua edeceğim

öyle ki seni tamamen yalnız bırakmayayım

Shunsui, uyan.

Hadi ama. Uyan artık.

Ah...

Günaydın, abla.

Sana söylemiştim...

Sana söylemiştim, değil mi?!

Basit bir Shinigami'nin Bankai'sinin

Tanrı'nın elçisini öldürebileceğini sanma!

Dalga geçiyorsun...

Kafasını koparmama rağmen ölmedi mi?

Biraz insaflı olsana...?

Evet...

İşte umutsuzluk böyle bir şeydir, Shunsui Kyoraku.

Silahın beni öldüremedi.

Ruh Basıncınla

kafamı koparman bile beni öldüremedi.

Günahkârlar beni gördüklerinde umutsuzluğa kapılırlar.

Ben ölümsüzüm. Ben yenilmezim.

Ben Tanrı'nın elçisiyim, özel ayrıcalıklarla kutsanmışım.

Siz günahkârların, Tanrı'nın bu elçisine karşı yapabileceği hiçbir şey yok!

O kulenin arkasındasın...

Yargı Işığımdan kaçabilecek gücü bulmana şaşırdım...

saflığın ışığı kirli bağırsaklarını deşmesine rağmen.

Gerçekten Başkomutan olmaya layıkmışsın.

Ne kadar da günahkâr.

Sakuranosuke.

Kaçalım.

Karamatsu Shinju bile onu öldüremedi.

Artık yapabileceğim başka bir şey yok.

Yeterince savaştın...

öyle ki bilincini korumakta ve nefes almakta zorlanıyorsun.

Kaçarsan kimse seni suçlamaz.

Şimdi...

uyu biraz.

Sen uyurken, seni güvenli bir yere götüreceğim.

Shunsui, uyan.

...uyan.

Lütfen uyanın, Kaptan!

Nanao...?

Ah, çok şükür...

Sen de içine çekilmemişsin—

Bir şey söylemenize gerek yok!

Sadece Zanpakuto'mu verin bana!

Tereddüt edecek zaman yok! Çabuk!

Anneme verdiğiniz sözü unutun artık!

Bu da ne?

Ortalık biraz gürültülü oldu sanmıştım...

Demek teğmenin geri dönmüş.

Kaptanın seni güvenliğe ulaştırmaya çalıştı,

ama görünüşe göre hayatın değerini bilmiyorsun.

Ne kadar da günahkârsın.

Okyo.

Yine kaçtılar.

Gözlerim kuruyor.

Sürekli günahkârlara bakmak...

gözlerimi kurutuyor!

Annen... Demek biliyordun?

Evet...

Baştan beri mi?

Evet.

Şunu söylemeliyim ki... Beni şaşırtmayı hiç bırakmıyorsun.

Pekâlâ o zaman...

Onu geri alabilirsin.

Zanpakuto'n... Kyokotsu.

Kayboldular. Nerede saklanıyorlar?

Ah, işte oradasınız.

Anlıyorum.

Demek Kageoni, gölgenin içinde bu kadar uzun süre kalmanı sağlıyor, ha?

Madem öyle...

Peki ya gölgeyi

yeryüzünden böyle silersem ne olur?

Kyokotsu?

A-Anlamıyorum...

Katenkyokotsu'nun Katen ve Kyokotsu olarak ikiye ayrıldığını biliyorum ama...

onun benim Zanpakuto'm olduğunu mu söylüyorsun?

Evet, ama tam olarak değil.

Görüyorsun ya, Ohana, senin Zanpakuto'nu saklamak için Okyo'yu doğurdu.

Bu, annenin isteğiydi.

Ama neden?

Ise Ailesi anaerkil bir ailedir.

Kayıtlara göre sadece kadınlar doğmuş.

Bu yüzden başka ailelerden damatlar evlat edinmişler,

ama Ise Ailesi'ne katılan tüm erkeklerin,

Ise laneti yüzünden erken öldüğü söylenirmiş.

Bazıları bu lanete saçmalık diyerek gülüp geçmiş.

Ama o öyle düşünmüyordu.

Laneti sona erdirmek istiyordu,

bu yüzden başka bir aileye gelin gitti,

bunun Ise soyunu sona erdireceğini bilmesine rağmen.

Ama sonunda onun kocası da kısa süre sonra öldü.

O, ağabeyimin eşiydi.

Ağabeyimle pek anlaşamazdım,

ama o ailemize geldikten sonra bu değişti.

Onun evi çok daha huzurlu bir yer olmuştu.

Sırf biraz kestirmek için bile onları sık sık ziyarete giderdim.

Ama sonra...

ağabeyim öldü.

Kadını Ise Ailesi'ne geri gönderdiler.

Soylu ailelerde fazlasıyla yaygın bir hikâye.

Yani anlayacağın, ailesini ardında bırakmaya karar vermişti,

ama sonunda onlardan kaçamadı.

Ise kadınları...

Ise Ailesi'nden ya da Ise lanetinden kaçamazlar...

Belki de...

sebebi bu kılıçtır.

Doğmamış kızını lanetten uzak tutmak için

çaresizce uğraşıyordu.

Bu yüzden ben de kılıcı aldım

ve saklambaç oynamayı seven Okyo'ya onu saklattım.

Bu kadar küçük bir gölgeden bile çıkabiliyor musun?!

Anlıyorum...

Bu kılıca sahip olmamı istemiyorsunuz, Taichou.

Ama bu gerçekten benim iyiliğim için mi?

Annem lanetten kurtulmak için kendi kararını verdiği gibi...

ben de onu kabul etmek için kendi kararımı verdim.

Ayrıca...

lanetlenmiş olsam bile, asla izin vermezdim ki...

Hayır...

Aslında hayran olduğum kişi...

muhtemelen sadece gülümser ve lanetin saçmalık olduğunu söylerdi.

Pekâlâ. Al onu.

Eminim o kılıç...

Bu da ne?

Daha dikkatli bakınca,

ortaya çıkanın sadece Teğmen olduğunu görüyorum.

Yoksa Teğmen benimle tek başına mı savaşacak?

Ise Ailesi, rahiplerden oluşan bir ailedir.

Ritüelleri yönetirler ve kendilerine ait Zanpakuto'ları yoktur.

Ailenin reisi, tek bir Zanpakuto'yu

nesilden nesile aktarır.

Bu, ritüellerde kullanılan ağızsız bir kılıçtır.

Bu kılıç insanları kesmek için kullanılamaz.

Bir tanrının gücüne dayanarak

onunla yüzleşebildiği

ve o gücü her yöne dağıtabildiği söylenir.

Onun adı...

Shinken Hakkyoken.

O kılıç da ne?

Ne kadar da gösterişli ve parlak bir kılıçmış.

O kadar parlak ki ağzını bile göremiyorum.

Göze batıyor.

Öyle mi?

Güzel.

Bu kılıç tanrılarla yüzleşebilir ve onların güçlerini yansıtır.

Eğer gözüne parlak görünüyorsa,

bu, senden yayılan tanrısal ışığı yansıttığı anlamına gelir.

Ne dediğinden hiçbir şey anlamadım,

ama bana tanrı denmesi umurumda değil.

Böylesine önemli bir şeyi kabul edemem.

Bu sadece Ise Ailesi üyelerini etkiler.

Bunu yanında taşıman sana uğursuzluk getirmez.

Ise Ailesi dışında güvenebildiğim tek kişi sensin.

Lütfen, sana yalvarıyorum...

Dikkatimi çeken ilk şey saç tokası olmuştu.

SHINIGAMI AKADEMİSİ

Hey, bakın!

Duyduğuma göre Gotei 13 Kaptanlarından biriymiş.

Adam dikkat çekici bir kadın kimonosu giyiyordu.

Her yerde görülebilecek sıradan bir desendi.

Sadece annemin sahip olduğu şeylere benzediğini düşünmüştüm.

Ama saç tokası anneminkinin birebir aynısıydı.

GOTEI 13 KABUL SONUÇLARI

- Vay! 1. Tümen'e mi girdin?! - Bu inanılmaz!

Evet! Ben de 5. Tümen'e girdim! Aizen-fukutaichou çok yakışıklı!

Ama kaptanları tam bir tuhaf. Bir de o uzun saçlar falan.

Bu tamamen zevk meselesi!

Ha?

8. TÜMEN: NANAO ISE

8. Tümen...?

Annem öldükten sonra,

Ise Ailesi'yle akraba olduğunu söyleyen, daha önce hiç tanımadığım

KABUL MEKTUBU

yaşlı bir çift beni yanına aldı.

Bana öz kızlarıymışım gibi davrandılar,

ve benim

Gotei 13'e kabul edilmemelerine çok sevindiler.

Shinigami Akademisi'nde,

bana bir Asauchi verilmişti, ama onu kendime ait kılamadım.

Ama Kidou konusundaki yeteneğimi fark ettiler

ve erken mezuniyet sınavına girmeme izin verildi.

Zanpakuto kullanamıyor olmama rağmen,

Kidou Birliği'nde başarılı olabileceğimi düşündüm

8. TÜMEN

ve oraya atanmayı istedim, ama...

Nedense 8. Tümen'e atandım.

Merhaba. Ben Kyoraku Shunsui, sizin Taichou'nuzum.

Bayanlara karşı nazikimdir, o yüzden rahat olabilirsin.

Erkekler konusunda ise değişir.

- Ne? - Ne?

8. Tümen'e katıldıktan sonra seni tekrar gördüğümde...

kimononu değiştirmiş ve artık saç tokasını takmıyordun.

İşte o zaman emin oldum...

o kişinin sen olduğundan.

Annemin o gün önemli bir şeyi emanet ettiği adam...

sendin.

Beni o kılıçla öldürmeyi mi planlıyorsun?

Pekâlâ. Hadi dene bakalım!

Beni öldürebilecek bir kılıç yok—

Engelledi!

Gardını tamamen düşürmüş olmasına rağmen!

Ağzı olmayan tuhaf bir kılıç.

Bana böyle bir kılıçla saldırman...

onun çok tehlikeli olduğu anlamına geliyor olmalı.

Gerçekten beni kesebildiğini düşünmek...

Ama artık işin bitti.

İlk saldırında beni öldürdüğünden emin olmalıydın.

Tanrı'nın bir elçisi aynı hatayı ikinci kez yapmaz!

Bunun benim suçum olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum.

İdam mı edildi?!

Evet...

Merkez 46'nın onu,

kutsal bir hazinenin kaybolmasından suçlu bulduğunu duydum.

İnfaz dün gerçekleştirilmiş.

Üzgünüm... Belki sana söylememeliydim.

Estağfurullah. Bunu bana söylediğine sevindim.

Teşekkürler.

Bu benim suçum.

Neden böyle oluyor?

Herkes bana değerli şeylerini emanet ediyor...

ve sonra ölüyor.

Sorumluluk taşımaktan nefret ettiğimi bilmiyorlar mı?

Nanao, ben...

Bir daha o kılıçla geride bırakılmaya dayanamam.

Bu yükü omuzlarımdan al artık, Nanao.

Lütfen...

seni korumama izin ver.

Hadi gidelim, Nanao...

Hiç bilmiyordum...

bir kılıçla savaşmanın

bu kadar korkutucu olduğunu.

Kesildim...

Yansıyan ışık mıydı o?

Acıyor...

Kesilmenin bu kadar acıtacağını hiç bilmiyordum.

Acıyor.

Korkuyorum.

Bacaklarım hareket etmiyor.

Taichou...

İşte buradasın.

İnanılmaz...

Astının arkasına saklanıp ortaya çıkmak ha...

Ne kötü bir kaptansın.

Trompete'mi dinle ve öl.

Hadi gidelim, Nanao...

Merak etme. Arkanı kolluyorum.

Sanki Taichou'nun nezaketi içime akıyor gibi.

Taichou'ya destek olmak için geri dönmüştüm,

ama meğer desteklenen taraf benmişim.

Taichou hep bana destek oldu

kendi başıma ayakta duramadığımda bile.

Ah, doğru ya...

Bir tanrının gücünü yansıtabildiğini söylemiştin.

Tanrı'nın gücünü yansıtmak, ha?

Ne kadar da...

günahkâr.

Harika iş çıkardın, Nanao.

Taichou...

Hadi artık...

Diğerlerine yetişelim.

Taichou!

Bir düşününce...

Belki de...

kısa bir mola verdikten sonra.

Tat vermeyen gri tonların üstünde bir sızı yankılanır

Özgüvenim sessizce yok olur

Pişmanlığımı yalanlara dönüştürdüm

Kırılmış kılıçlarımızı görmezden geldim

Sırf ayakta tutmak için fazla mesaiye kaldım

Ama içten içe hep biliyordum

bu solgun rengin geri dönülmez bir kader olduğunu

O hâlde geriye dua etmek kalır

Artık dönüş yok

Kararımı verdiğimi sanmıştım

ama şüphe ve kaygı peşimi bırakmıyor

Paramparça olmuş duygular içinde

geriye kazanacak hiçbir şey kalmadı

Hayattan bile daha değerli olan

bu yükü sırtlanıp bu tekdüzeliği parçalamaktır

Çözümü olmayan bir tezin cevabını aramayı sürdürüyorum

ölene dek seçimler yaparken

Sonra nereden geldiğimizi hatırlıyorum

ve asla kesişemeyecek hayatları

Kimse o teraziyi kullanamaz çünkü bir anda dağılır

Peki, biz kendimizi neye göre tartarız?

Bunun yerine sözlerine tutunuyorum

kalbime anlam veren

Bu hep bir çelişki

Ay, her pişmanlık ve hüzünle biraz daha büyür

Yenilmez o dev düşman, içimdeki karanlıktır

Gururumu ve sevincimi geride bıraktım

ama kusurlar sürüsü hâlâ aklımı karıştırıyor

O beyaz, hınç dolu gece yarısı güneşinin ötesinde

siyaha kazınmış bir yanılsama bekler

"Mermi, Pençe, Savaş Sancağı, Kısa Kılıç."

"Parmaklarımı bükmüş halde,"

"seni bekliyorum."