Original subtitles

Napisy: Robert Ursu

Twarz!

Cała flota!

Wojna!

Człowiek!

Jedna myśl!

Mała sztuczka!

Sposób na przebicie się przez mury Troi!

I niech ją spalą, niech powalą na ziemię pośród krzyków!

Co to znaczy?

Prezent

do Aten.

Wierzymy w tych samych bogów,

szanujcie ich dar.

Wyjmijcie go z wody!

Zabierzcie go do świątyni Ateny.

Wojna się skończyła.

Twarz!

Flota!

Wojna!

Człowieku!

Zatrzymajcie się!

Nie ta piosenka.

Syn mojej mamy!

Uciekaj, mój chłopcze,

Uciekaj!

Przypominam im, do kogo należy to wino.

Nie chcę pieśni o Odyseuszu, lecz samego Odyseusza.

A ty też przyjmujesz zalotników w jego domu każdej nocy?

W tym świecie,

człowiek robi, co chce, a ja robię, co mogę.

Dzisiaj jestem mężczyzną, mamo.

W takim razie wyrzuć ich,

naruszysz prawo Zeusa, dasz im powód do ataku.

Straciłam już męża.

Nie zamierzam stracić jeszcze jednego syna.

Tata wróci. – Gdzie on jest?

Minęło osiem lat od upadku Troi,

i minęło już prawie dwadzieścia lat, odkąd nas opuścił.

Gdzie on jest?

On jest naszym gościem, tak samo jak ty.

Nazywacie nas żebrakami?

Mówię tylko, że gościmy was już od trzech lat.

Nadużywamy twojej gościnności,

bo twoja mama nie chce się zdecydować.

Ona jest już mężatką. – Odyseusz nie żyje.

Co ty wiesz o moim ojcu?

Że jego mięso jest twarde, a wino kiepskie.

Pije to, co najlepsze od dwóch lat.

Wiem, że nie wrócił.

Jeszcze nie.

Tęsknisz za ojcem

którego nawet nie znałeś,

jak jakiś marudny drań.

Nikt nie jest pewien, kto jest jego ojcem.

Nie możesz być pewien, że to moje.

Poznałem go.

Jako dzieci patrzyliśmy, jak poluje.

Zgłosiłem się na ochotnika do Troi.

Powiedział mi, żebym został,

i dbać o ciebie.

Jednak,

Sparta jest pełna weteranów z Troi,

To prawdziwa kopalnia informacji.

Czy jesteś synem Odyseusza?

Jedź do Sparty,

Idź do Menelaosa.

On cię przyjmie.

Królowa chce porozmawiać z nieznajomym.

Jest spragniona wiadomości.

Ale bez fałszywych nadziei.

Ma swój sposób, by dowiedzieć się, czy ktoś widział Odyseusza.

Widzisz tego mężczyznę?

Jest prawie ślepy,

ale bije podróżnych na śmierć

kiedy kłamię na temat mojego ojca.

Za szybko.

Skąd to wiesz?

Nie trzeba mieć oczu, żeby usłyszeć pośpiesznie wypowiedzianą frazę.

Mentore, wywieraj na niego presję.

Za szybko.

Jest tak samo uprzejmy jak ty!

Słuchał tylko twojego ojca.

Skąd go wziął?

Poznali się tutaj.

- Wezmę to. - Dla twojego syna?

Do polowania.

Pachniało ładnie.

Nie ruszaj się.

Chcesz mieć brzydką bliznę?

Dlaczego sprawiasz, że struna wydaje dźwięk? – To prawda.

- Ostrzec ofiarę? - Walczyć honorowo.

Nie walczyłeś, tylko polowałeś.

Polowanie to walka w przebraniu.

Jesteś bystry, ale twoje sztuczki sprowadzą na ciebie kłopoty.

Spróbuj jeszcze raz,

nie spiesząc się tak bardzo i działając z większą precyzją.

Nie wygrywa się tylko dzięki doskonałej obronie.

Wywołaj atak.

Jak? Wahasz się.

Naraż się na cios mieczem przeciwnika. Jego atak ci pomoże.

To ty nauczyłeś tego mojego ojca?

To on mnie nauczył.

Jeden.

„Nie zawsze będziesz najsilniejszy ani najszybszy,

„Więc bądź najmądrzejszy.”

Co by on zrobił

co by było, gdyby zastał tych zalotników w swoim domu?

Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, co by im zrobił.

Jest ich tak wielu.

Zabijesz dwóch, a pozostali się wycofają,

ci łobuzy i tchórze.

Miał udać się do Troi, ale kiedy zbliżył się Agamemnon,

Ich wujkowie ich ukryli.

Wiedział, że wojna Agamemnona potrwa wiele lat i pochłonie wiele ofiar.

W związku z tym wybrał swoją armię w drodze losowania.

Imię? Sinon.

- Strzelaj. - Nie.

- Imię? - Antinous.

Strzelaj.

Tak.

Losowaniem?

Antinous twierdzi, że zrobił to z własnej woli.

Coś knują.

Twój syn chce zastąpić Sinona.

Nie ma mowy.

On tu mieszka dla swojej rodziny.

Zajmie się też twoim synem. Oczywiście.

Idź ze mną.

Czy chciał, żeby Antinous się mną opiekował?

Odyseusz chciał uniknąć upokorzenia tych ojców,

poczuł współczucie.

Kochał twoją mamę i ciebie bardziej niż sławę.

Wiedział, że to potrwa lata.

Powiedział o tym mojej mamie?

– Zapytaj ją. – Eumeuszu...

Czy kiedyś wróci?

Argos tak uważa.

Nigdy nie widziałem psa, który dożyłby 20 lat.

Przeżył o wiele dłużej niż jego pan.

Przepraszam, że Państwa przerywam.

Nie spieszę się.

Jak mówią starsi, kiedy już skończę szyć całun dla twojego dziadka,

będę musiała ponownie wyjść za mąż.

Dlaczego?

Itaka wciąż nie ma króla.

Chcą, by ich chroniono.

Przez kogo?

O ludziach morza.

To są opowieści podróżników.

Podróże opowiadają nam o świecie, o upadku Troi,

i wszyscy mówią o atakach Ludzi Morza.

Kim są Ludzie Morza?

Nikt tego nie wie, ale starsi chcą nas na to przygotować.

Czy ma nas przygotować?

Nasza cywilizacja jest najważniejsza ze wszystkich, jakie kiedykolwiek istniały.

Spójrz na ten imponujący dom,

przy tych starożytnych kamieniach,

pozostawione na łasce chciwych spekulantów.

Budynek nic nie znaczy,

jeśli pomija się jej znaczenie.

Prawo Zeusa.

Traktuj innych dobrze.

Oni ją depczą, niszcząc wszystko.

Jak w ogóle możesz sobie wyobrazić, że wyjdziesz za mąż za jednego z nich?

Bo to było dawno temu.

Twój ojciec mnie o to poprosił.

Agamemnon jest naszym królem.

Trojańczycy porwali jego szwagierkę. – Albo uciekła z nimi.

Tak czy inaczej, mury Troi uważane są za nie do zdobycia.

Będziemy biwakować przed tym wielkim miastem,

żeby zmusić ich do wyjścia i walki.

I lata będą mijać, Telemach będzie dorastał,

a ty nauczysz się żyć beze mnie.

Menelaos zrezygnuje z Eleny.

To jest pretekst Agamemnona

przełamania kontroli Troi nad szlakami handlowymi.

On się nie wycofa.

Nigdy.

A jeśli odmówisz?

On zabierze nam syna.

Nie zrobi tego.

Poświęcił własną córkę

aby wiatr był sprzyjający.

Czy bogowie zażądali życia jego córki?

Siła poświęcenia

zależy od tego, ile to kosztuje osobę, która to robi.

To jest potworne.

I bezlitosny.

Nie wrócę tu w najbliższym czasie,

jeśli jeszcze tu wrócę.

A gdybyśmy uciekli?

Najszybszym statkiem i najlepszymi marynarzami,

skierowalibyśmy się ku horyzontowi,

ręka w rękę,

płynęliśmy na zachód o zmierzchu,

podążajmy za nieuchwytnym słońcem.

Istnieje świat poza tymi murami.

Zemsta Agamemnona

zbliży się do Itaki.

Obiecaj mi to.

Jeśli nie wrócę

zanim Telemach dorósł,

obiecaj mi

wziąć za męża kogoś innego.

Bez dalszych wyrzeczeń.

Miłość nie jest poświęceniem.

Oczywiście, że tak.

Chcę cię od tego oszczędzić.

To nie zależy od ciebie.

Obiecaj mi.

Ty też obiecaj mi, że wrócisz.

A jeśli nie dam rady?

Wtedy to nie twoje wspomnienie będzie decydować za mnie.

Weź moją broszkę,

noś ją zawsze przy sobie, a Atena sprowadzi cię do domu.

Nie jestem pewien, czy to mi będzie pasować.

Jeśli podróżni mówią, że

że cię widzieli,

zapytaję, co miałeś na sobie

i będę wiedział, czy kłamią.

Jeśli rzeczywiście istnieją Ludzie Morza,

Dzisiaj Itaka nie ma żadnego króla, który mógłby zebrać armię.

Mogę zasiąść na tronie.

Chodź.

Pociągnij za sznur.

To niesprawiedliwe!

Mówisz, że tylko on mógł to zrobić.

Kazał pozostałym spróbować...

Żadnemu się to nie udało.

To nas całkowicie rujnuje,

żebyś poślubiła jednego z nich, zanim ja będę mógł panować.

Menelaos wrócił już wiele lat temu.

Wszyscy wrócili. – Ci, którzy przeżyli!

Może nie żyje.

W takim razie ten pałac należałby do mnie.

Musimy się dowiedzieć,

i muszę po to pojechać do Menelau.

Telemachu, ci posłańcy pragną ci krzywdy.

Myślisz, że nie wiem?

Każdej nocy coś mnie popycha, żebym popełnił błąd.

I tam, na morzach, na drogach,

nie będą potrzebowali żadnego powodu, żeby cię zabić!

Nie chcesz, żebym rządził.

Chcesz mnie zatrzymać, żebyś mogła pozostać królową Itaki.

Mam już dość bycia królową bez mojego króla!

Bez swojego króla?

A może po prostu król?

I myślisz, że jesteś gotowy, żeby zastąpić swojego ojca?

Jesteś dzieckiem.

Za głośno, Melanthiusie.

Zdejmij ostrogi w pałacu. Jesteś pasterzem, a nie jeźdźcem.

A ty jesteś świńą. Jakie masz prawo mi to mówić?

Mój pan mianował mnie przełożonym swoich pasterzy.

Już od dawna nie mamy pana, stary ślepej,

i jesteś tu równie niepożądany jak ten pies,

Argos.

Argos.

Panie, on nic nie zrobił.

Więc to ty śmierdzisz?

Zostaw tego starego psa w spokoju.

Który z nich? - Obaj.

Czy mnie obrażasz?

Chciałeś chronić psa myśliwskiego mojego ojca.

Pies myśliwski?

Spójrz na ten wrak.

Wyprowadź go na zewnątrz. My idziemy coś zjeść.

Nie widzisz, że cierpi?

W takim razie pozwól mi to dokończyć.

Zostaw go!

Widzieliście?

Czy wszyscy to widzieliście?

Zaatakował mnie! Sprawiedliwość jest po mojej stronie!

Litości!

Nie krzywdź mojego syna.

Nie przejmuj się tak, Polybus.

Ten młody chłopak się rozgrzał, biedaczek.

Wypij więcej jego wina, ja sobie poradzę.

To jest pies myśliwski mojego ojca.

Żyje tylko po to, by zobaczyć powrót Odyseusza.

Wyrzucę to na wysypisko śmieci na zewnątrz, żeby to szybciej zobaczyli.

Ten pies siedzi na dworze!

Zastanów się, zanim poświęcisz się dla zwierzęcia.

Eurykleja,

wysyła jedzenie na statki

za pośrednictwem zaufanych osób.

To zrujnuje twoją mamę.

Jeśli tu zostanę, będę musiał walczyć, a nie ma nikogo, kto by mnie chronił.

Potrzebuję wiadomości o moim ojcu.

Itaka udzieli mi wsparcia, jeśli Odyseusz rzeczywiście nie żyje.

Zalotnicy będą wściekli, nie wrócisz!

Powiedz Mentorowi, żeby przyszedł do statków przed świtem.

Co chcesz, żebym powiedział twojej mamie?

Niech wytrzyma tak długo, jak tylko się da.

Statek jest gotowy, warunki są sprzyjające.

Czy mówiłem ci kiedyś, że masz oczy mądrego człowieka, oczy Ateny?

Raz albo dwa razy.

Nie chcesz zapytać, dokąd jedziemy?

Dokąd idziemy? – Poszukam mojego ojca.

On żyje, a wiatr i fale to potwierdzają.

Błąka się gdzieś, ranny, zagubiony, kto to wie?

Ale on żyje.

Znowu sny?

Ludzie, którzy toną

w jednym

ciemne miejsce.

Światło ognia padające na kamień. Zapomniałem.

Z własnej woli?

Dlaczego słowa bogów są niezrozumiałe?

Kto nie rozumie grzmotu?

A może ogień?

Uśmiech dziecka, obfite zbiory?

Ukrywasz się przed nami.

Spójrz.

Kto porusza tę chmurę?

Kto zbiera te ptaki?

Kto wywołuje zamieszanie?

Z kim rozmawiałeś?

Atena znów mi się ukazała.

Mówi mi, żebym sobie przypomniał.

Powinienem wyjść. – Dlaczego miałbyś wyjść?

Mamy wszystko, czego nam trzeba.

Jak długo tu jestem, Calypso?

Mam gdzieś dom.

Mam kogoś

na całym świecie.

Skąd to wiesz?

Nie wiem.

Czuję to.

To życie może trwać wiecznie.

To jest tylko dla bogów.

Jesteś boginią?

Chcesz to zapamiętać. A jeśli to wspomnienie zniszczy twoje szczęście?

Wtedy to była iluzja.

Nie jedz ich już. – Uwielbiam je.

Koniec z kwiatami lotosu.

Jakie masz wspomnienia?

Po Troi.

Troja?

Wygraliśmy wojnę.

A potem?

Dziesięć lat na tym przeklętym wybrzeżu.

Wracamy do domu!

Pomyśl o tych, których tu zostawiamy.

Czy mamy wystarczające zapasy?

Wystarczająco już splądrowaliśmy Troję.

Jeden czy dwa przystanki nas nie zabiją.

Wciągnijcie wiosła do łodzi.

W spoczynku!

Wiosłujcie!

Podnosimy żagiel i płyniemy za południowymi wiatrami.

Agamemnon płynie w kierunku portów na zachodzie.

Jest więcej osób do wyżywienia.

Znajdziemy gdzieś miejsce do zakotwiczenia.

To ryzykowne.

Dość długo podążałem za Agamemnonem.

Przy odrobinie szczęścia i sprzyjających wiatrach,

zobaczymy coś ze świata, gdy będziemy wracać do domu przed Agamemnonem.

Trzymajcie Wielką Niedźwiedzicę po prawej stronie.

Odyseusz!

Ziemia!

Widzisz?

Szczęściarzu.

Kończyły nam się zapasy.

Wyślij grupę na brzeg

poprosić o jedzenie na trzy tygodnie.

A co, jeśli nam odmówi?

Spieszysz się do domu?

Przygotujcie broń!

Żebrać, pożyczać,

do splądrowania.

Dlaczego opuścili wioskę, zamiast nas przyjąć?

Pomyliły nas z Ludźmi Morza.

Jesteśmy Grekami z Itaki.

Być może wiecie, że pokonaliśmy Troję.

Podążamy za południowymi wiatrami.

Jeśli utrzymamy ten kurs,

nie spodoba nam się to, co tam znajdziemy.

Po latach wojny

nikt nie mógłby stanąć między moimi ludźmi

i ich ojczyzna.

Nawet ja nie.

Czy coś się tam wydarzyło?

Podążajmy za nieuchwytnym słońcem.

Ziemia!

No i jesteśmy.

Miał ogromne szczęście.

Owce żyją w stadach.

Chodźmy za nią.

Ktoś tu mieszka.

I produkuje ser.

Jest całkiem pyszna!

I to w nadmiarze! – Chodźmy.

Nie mamy nic do wymiany.

Prawo Zeusa.

Czy mieszkaniec zna prawo Zeusa, czy samego Zeusa?

Wszyscy znają prawo Zeusa.

Podtrzymujcie ogień

na powrót pana.

Odsuń się od ognia.

Rozproszcie się!

Myślę, że śpi.

Poczekaj.

Skała.

Jest za ciężka.

Zostaniemy złapani.

Jutro rano,

gdy wyprowadza swoje zwierzęta,

biegniemy w stronę wejścia.

Odpocznijcie chwilę.

No dalej!

Moglibyśmy zablokować coś przy wejściu, żeby zostawić lukę.

Być może.

Ale co?

Ten kłoda.

Zauważy to.

Włożymy cieńszy koniec do ognia.

Czy mamy...?

Ile jest zwierząt?

Dwadzieścia albo trzydzieści.

Jest nas zbyt wielu.

W drodze powrotnej dwóch z nas wysiada.

Albo są zabijani.

Wyjdźcie głową w dół wśród zwierząt i rozbiegajcie się.

W ten sposób łapie się tylko jednego. – Dokładnie.

Musimy wyjść we czwórkę, po dwóch.

Dlaczego mielibyśmy tego spróbować?

Zjadł dwie osoby.

Będzie chciał jeszcze dwóch.

Co zrobimy z ciałem? – O co ci chodzi?

Czy mamy pozwolić, żeby tu zgnił?

Co podamy do tego dania?

Czcimy naszych zmarłych, Odyseuszu.

Zginął, abyśmy mogli się uratować. Uczcimy jego pamięć, ratując się.

Posejdon, zemsta!

Mów.

Dlaczego nie powiedział o tym wcześniej?

Rozmawiasz z mrówkami?

Czy powinniśmy spróbować rozmawiać z nim na rozsądku?

Myślę, że mam to już za sobą.

Co u ciebie?

Wiosłujcie!

Jeszcze mocniej!

Dlaczego wystrzeliłeś w niego strzałę?

Ta bestia zabiła dobrych żołnierzy.

I ta bestia

był synem Posejdona.

Kiedy wyłupiłem mu oko, wykrzyknął swoje imię.

To był potwór.

Ja też usłyszałem ten krzyk.

Czy morze będzie nam przeciw? I wiatr.

Jak mamy wrócić, skoro Posejdon jest przeciwko nam?

Nie wierzy w ludzi i ofiary.

Ileż to razy od czasów Troi widziałem cię we łzach, modlącą się do Ateny?

Czyż nie okazała litości?

Weź to.

Noś ją,

ku pamięci tych, których nie udało nam się pochować.

Pomóż sobie sam, a bogowie ci pomogą.

Potem

przy każdym burzliwym morzu lub wietrze czołowym,

ludzie uważali się za przeklętych.

A tak przy okazji, gdzie oni są?

Kiedy pozwolisz mi jeszcze raz go zobaczyć?

To pomogłoby mi sobie przypomnieć.

Miałem żonę, dzieci, syna?

Jak długo tu byłem?

Długo.

Jeśli mam syna,

ile ma lat?

Jak rozmawiać z królem?

Nie martw się.

Nie otwieraj ust, a jeśli cię zapytają,

Jesteśmy kupcami z Krety.

Zobaczymy, jak zwrócić się do króla.

Witamy!

Dziękuję. Wygląda na to, że znajdują się Państwo w samym środku...

Tędy.

Dokąd nas państwo zabierają?

Król nalega, by osobiście przyjmować obcokrajowców.

Proszę usiąść.

Ty nie.

Ty.

Prosimy, skorzystajcie z naszej gościnności, tak jak nakazuje Zeus,

zanim nam powiecie, może kim jesteście.

W samą porę!

Świętujemy ślub mojej córki.

Jutro wyjeżdża, żeby rozpocząć nowe życie.

Nie wyglądasz zbytnio na żebraka. Wiesz, kim jestem?

Nazywam się Menelaos,

syn Atreusa, brat Agamemnona,

mąż Eleny.

Pamiętasz, kim ona jest?

Ta twarz

zwodował tysiąc statków.

Z pewnością zostało ich już zaledwie 500.

Tyle osób zginęło w Troi z powodu tej twarzy.

Z powodu ambicji twojego brata.

To mi jest znane.

Aiax,

Patroklos,

Achilles.

Brakuje mi go mniej niż innego wojownika.

Najmądrzejszy z nas wszystkich.

Dziesięć lat gnicia na tej plaży.

Zanurzając się i rozdzierając, aż pewien człowiek

znalazł rozwiązanie.

Odyseusz.

Znasz tę historię o koniu?

Czy doświadczyłaś tego od środka?

Spędziliśmy tam całe dni,

stłoczeni w środku od momentu wypłynięcia statków.

Odyseusz nie chciał, żeby ktokolwiek o tym wiedział, nawet Sinon,

żołnierz, którego zostawiłem za sobą.

W pierwszych dwóch falach mieliśmy ofiary utonięcia.

Siedzieliśmy przemoczeni, milczący w moczu i gównie.

Prezent

do Aten.

Mamy tych samych bogów,

szanujcie ich dar.

Musimy go spalić!

Spalcie go!

To prezent dla Ateny!

To prezent dla Ateny!

Do bram!

Czekał, aż bezksiężycowa noc spowije równinę Troi.

Wszyscy do bram!

Do bram!

No dalej!

Resztę już znasz.

Jesteś pod wrażeniem? Powinieneś usłyszeć, jak chwalą go gawędziarze.

Słyszałem ich.

Nie byli z wami.

Z twoim ojcem, Odyseuszem.

Jesteś do niego tak bardzo podobna.

Gdzie go zostawiłeś?

W Troi.

Bogowie wsparli nasze słuszne zwycięstwo...

Prawda?

Poparli nasze zwycięstwo, ale nie nasze podróże.

Ja wróciłem po wielu latach. On nie.

Niektórzy żałowali, że wrócili.

Powiedz mu

co się stało z twoim bratem.

Los, jaki wyznaczyli mu bogowie po waszej słusznej walce.

Że został przyjęty jak bohater.

Że Agamemnon powrócił wiele lat przed nami.

Jak go przyjęła jego królowa, moja siostra bliźniaczka Klitemnestra.

Powiedz mu...

Nie ma go tutaj przez mojego brata!

Ale dla swojego ojca.

Nie wiem nic o nim z Troi.

Nic?

Ani od twoich ludzi?

Ludzie Agamemnona, podróżnicy, kupcy?

Przyszedłeś, żeby zbierać plotki i opowieści?

Jesteś we właściwym miejscu.

Czy ktoś rozpowszechnia opowieści o Odyseuszu?

Mówią, że jest bogaty, że jest biedny,

albo że zmarł, że jest w więzieniu. Kto jeszcze coś mówi?

W więzieniu?

Co za więzienie

mógłby utrzymać takiego człowieka.

Powiedz mi, co pamiętasz.

Reszta nastąpi później.

Ludzie coraz bardziej wierzyli, że obraziłem Posejdona.

Przetrwaliśmy burzę za burzą,

zboczyliśmy z kursu

i zgubiliśmy się.

Dzień dobry.

Przybywamy w pokoju.

Potrzebujemy jedzenia.

Jedzenie!

Nie rozumiesz? – To tylko dziecko.

W takim razie, jacy są jego rodzice?

Nie bój się.

Szybko, do statków!

Mój łuk!

Poczekaj.

Wiosłujcie! – Zaczekaj!

Uciekaj!

Wiosłujcie! – Zaczekaj!

No dalej!

Uruchomcie w końcu tę przeklętą łódź!

Skręć w lewo,

podążajcie wzdłuż wybrzeża.

Czy mają statki? – Musimy uciekać.

Bez zapasów nie możemy płynąć na ślepo.

Jesteśmy zgubieni.

Musimy zrobić zapasy i zorientować się w sytuacji.

W lewo.

Tam!

Dym!

Idźcie wzdłuż brzegu, rzucamy kotwicę na plaży!

Podnieście wiosła!

Wyślijcie grupę na brzeg.

Jutro.

Jutro.

Niech ktoś zajmie się łodziami.

Wolelibyśmy, żebyście to wy usiedli.

My?

Wszyscy.

Ocaleni.

Czy to bunt?

Zdecydujcie sami.

Daj mi łuk, a ja znajdę dla nas pożywienie,

nawet jeśli wrócicie z pustymi rękami.

Nie bójcie się.

Wszystko w porządku, nie wyrządzimy wam żadnej krzywdy!

Jeśli będę wam posłuszny.

Nie wyrządzimy wam żadnej krzywdy.

Nazywam się Eurylochus. A ty?

Circe.

Potrzebujemy jedzenia.

Mam jedzenie.

Dużo jedzenia.

Zajmę się tym.

Wasza broń i zbroja,

odłóżcie je na bok.

Podobają się wam moje piękne utwory?

Dlaczego masz ich aż tyle?

Kto wie, kiedy przybędą obcy?

Ci ludzie,

co zjadłeś.

Nigdy nie mają dość.

Eurylochus!

Wyszli! Nie ma tu nikogo?

Daj mi sztylet.

Stańcie przy łodziach!

No dalej, chodź!

Przyjedziesz drogą morską?

Jesteś sam?

Moje świnie zaczynają się do ciebie przywiązywać.

Jesteś głodny?

Zostawcie broń na zewnątrz

i przyjmuje gościnność Zeusa.

Złap świnię, a zabijesz ją na obiad.

Nie wiem, kim jesteś, ale na pewno nie jesteś jakąś wieśniaczką.

Daj spokój.

Ta potrawka ładnie pachnie.

Wystarczy dla nas obojga.

Kto ci mówi, że jest nas tylko dwoje?

Kto jeszcze tu jest?

Oto jest pytanie.

Mówisz, że jesteś sama,

ale nikt nie przychodzi tu sam.

Czy tak jest?

Można tu dotrzeć wyłącznie drogą morską.

Gdzie są twoi towarzysze?

Szukam ich.

Czy ktoś tu był?

Tyle jedzenia. – Wątpisz we mnie?

O tobie?

Najwyraźniej głodny podróżnik, który nie rusza jedzenia,

który udaje, że jest marynarzem

i nosi zbroję wielkiego wojownika

i które naruszają prawo Zeusa,

nosząc sztylet tam, gdzie zostanie zaproszony.

Masz bystre oko.

Naostrzony przez bogów.

Czy oni wysyłają ci objawienia?

Prawdy,

czasami.

Czy oni wiedzą, gdzie są moi ludzie?

Twoi ludzie? – Dokładnie.

Oni by wiedzieli.

Powiesz mi?

Być może.

Jeśli dasz mi sztylet.

Ale dlaczego miałbym pomagać kłamcy, który odrzucił moją gościnność?

Twoi ludzie przyszli i teraz już odeszli.

Czy już wyszli?

Zostawiając swoje obrączki?

Zły pomysł.

Nie! – Co to za kruk?

Odłóż sztylet, albo uduszę cię, żeby się dowiedzieć.

Daj jej spokój. – Czy to ktoś z twojej rodziny?

Twoja mama?

Twoja siostra.

To ty ją w to zmieniłeś, a moich ludzi w świnie.

Nie przemieniłem twoich ludzi, spójrz na nich!

Oto kim naprawdę są, spójrz!

Te obrzydliwe instynkty

i podstawowe, które cenisz w walce!

Gwałcili i rabowali wszędzie z twojej winy.

Myślisz, że zrobili to pod przymusem, tylko po to, żeby cię posłuchać?

Pewien dowódca myli dzikość swoich ludzi z dyscypliną.

Nie wydajesz się aż tak naiwny,

ale mimo to wysłałeś ich tutaj,

gdzie mieszkam sama.

Horda okrutnych żołnierzy

na czczo i z gorącą krwią!

Myślałeś, że będą mnie szanować

we własnym domu?

Spójrz na nich, poznaj swoich ludzi!

Czy cię skrzywdzili?

Zrobiłby to.

Chcą po prostu wrócić do domu.

Pozwól im wrócić do domu.

Wróć.

Wróć.

Odłóż kostium na miejsce.

Wróć.

Odłóż kostium na miejsce.

Odyseusz.

Wracamy na pokład, żeby uzupełnić zapasy.

Odłóż mięso.

Nie pozwól tej czarownicy przeżyć.

Kto obdarzył ją tymi mocami? Twoi bogowie.

Nalejcie wody.

O świcie podnosimy kotwicę.

Dlaczego to tak zostawiasz?

Tak lepiej się rozumiemy.

Wybacz nam, jeśli cię uraziliśmy.

Pomóż nam wrócić do domu,

znajdźmy szlaki handlowe.

Jesteś zbyt zagubiony.

Co masz na myśli?

Stary, niewidomy Tiresias wiedział… Tylko stary, niewidomy Tiresias zna drogę.

Tiresias? W krainie Hadesa.

Nikt nie udaje się do piekła i nie wraca stamtąd.

Uda ci się.

Płyń na północ, w stronę zmierzchu.

Następnie wkracza na tereny, gdzie rzeka ognia

łączy się z lodowcem.

Tam wykopuj dołek,

wlej do niej krew ofiary,

przywołuje zmarłych

i dowiedz się, jak wrócić do domu.

Ty,

nie twoi ludzie.

Przekląłeś ich?

To nie jest klątwa,

ale prawda.

Twoi ludzie nie chcą, żebyś przeciwstawiał się bogom,

ale bogowie mówią, że tylko ty powrócisz.

Wtedy rzucę wyzwanie bogom.

Albo.

To jest Odyseusz.

W przeciwnym razie,

To jest Odyseusz.

Pozwól mu pić, Odyseuszu,

i usłyszysz jego historię.

Odyseusz?

Wszystkich ich okłamałeś.

Musiałeś mnie też okłamać?

Musiałeś w to uwierzyć.

Dlaczego zgłosiłeś się na ochotnika?

Nie pamiętasz?

Modliłem się, by zająć miejsce Antinousa,

kiedy go zabrali.

Zapłacił twojej rodzinie, żeby zajęła jego miejsce.

Jeśli Trojanie mnie nie oszczędzą,

jeśli nie wrócę,

przekaż to mojemu ojcu.

Opowiedz mu o wszystkim, co zrobiliśmy.

Odyseusz?

Nie wahaj się rozkwitać.

Czyż nie powierzyłeś mi prawdy?

Byłem gotów umrzeć za ciebie!

Umierając, człowiek mówi prawdę. Trzeba było w to uwierzyć.

Zginąłem z powodu twojego kłamstwa.

Wiem, byłem tam z tobą.

Słyszałem, jak powtarzałeś, ostatnim tchnieniem, to kłamstwo

która zapewniła nam zwycięstwo w wojnie.

Byłem tak blisko, że poczułem twoją krew.

Jaką wygodę mi to zapewnia

dowiedzieć się, że znalazłeś się w tej sytuacji tylko dzięki zmarłym?

O jakich zmarłych mowa?

Wielu weteranów twoich kampanii błąka się po tych okolicach.

Zmarli gromadzą się, by opłakiwać żywych

i przyjąć nowych zmarłych.

Cień mojego ojca mnie odnalazł.

Czy to ma cię pocieszyć? – Cienie nie pocieszają.

Pytają o tych, którzy wciąż żyją, a którzy wyrządzili im krzywdę.

Mój ojciec zmarł jako człowiek ubogi,

sam,

żebrząc o resztki od ludzi takich jak Antinous.

Czy Antinous cię zdradził?

I pewnie tobie też tak robi.

Jak to? – Kto chroni twoją żonę i syna?

Nie martwię się o moją żonę.

Zapytaj Agamemnona o jego powrót do domu.

Czy Agamemnon jest tutaj?

To ty pochowałeś mnie z godnością w Troi,

dziękuję,

ale zaniedbałeś innych.

Zrobiłem, co mogłem.

Kiedy wrócisz,

weź statek,

płyń na zachód w nieznane, aż dotrzesz do brzegu.

I tam składa ofiarę

i szanuj swoich ludzi.

Masz jeszcze losy?

Oczywiście.

Jeśli wrócisz,

zwróć mu to, Antinousowi, stokrotnie za jego hańbę.

Możesz na mnie liczyć.

Mój król.

Odyseusz.

Co tu tu robisz?

Jako zwycięzca wracałeś do domu.

Ty, Odyseuszu,

mój najzdolniejszy generale, nie dałbyś się złapać w pułapkę tak jak ja.

Czy ty też jesteś zagubiony, tak jak my?

Moim pechem było to, że wróciłem,

że przywitała mnie moja piękna żona,

wyprane,

posmarowany,

namoczony,

tylko po to, by otrzymać bolesną lekcję:

że kiedyś zatruciłem jej serce,

że kochała kogoś innego.

Ona i jej kochanek od lat knuli spisek, aby mnie zabić.

Odyseusz?

Mój syn Orestes,

zemścił się za mnie?

Skąd mam to wiedzieć?

Wciąż próbuję dotrzeć do domu.

Nie popełnij tego samego błędu co ja,

nie przekracza progu z nadzieją na korony i pochwały.

Przybywa w przebraniu,

nie spiesz się,

analizuje.

Rozumiesz?

Wiem, co muszę zrobić. – Po części.

Moja przepowiednia nie jest przeznaczona dla ich uszu.

Wróć na pokład.

Idź na południowy zachód,

Odsuń się od syren.

Ich śpiew przyciąga twoich ludzi, a wszyscy giną.

Zapobiegnę temu,

Zatkam im uszy woskiem.

Po syrenach,

wybierasz między wirującym Charybdis a potworem Scylla.

Wir zabije was wszystkich,

potwór ze skały zabije tylko sześciu.

Ale twoja upartość, by nie poświęcić więcej istnień, doprowadzi do śmierci wszystkich.

Podejmę tę decyzję.

W końcu, gdy głód i bunt stają się groźbą,

będą chcieli zejść na brzeg, gdzie bóg słońca trzyma swoje stada,

i zmasakrują stada Apolla.

Zeus ich zabije w ramach kary.

Widzisz?

Powstrzymam ich.

Dlaczego bardziej zależy ci na tych życiach niż na tych, które już zostały utracone?

Wciąż mogę ich chronić przed bogami.

Ale nie o nich samych.

Co to jest?

Twoi ludzie, którzy nie zostali pochowani.

Chcą, żebyś podzielił z nimi ich wstyd.

Szybko!

Czy to jest nasz los?

Czy to jest nasze przeznaczenie?

Udało mi się uciec z piekła,

zostawiając za sobą tak wielu poległych towarzyszy.

Muszę uratować pozostałych.

Co się z nimi stało?

Zostawili mnie tutaj?

Czy wrócą?

Zaatakowałeś ich?

Zaatakowałeś ich?

Zjedz.

Powiedziałeś mi, żebym wyłączył lotusa.

Tylko na noc, żebyś mógł trochę się wyspać.

A jutro, kiedy będziesz gotowy, przypomnisz sobie.

Zapamiętasz załogę,

rodzina.

Żona?

Czy mam żonę?

Nie bój się, Melantho!

Żaden obcokrajowiec nie wejdzie.

Pomimo tej przeszkody,

Po trzech latach nie jestem już dla ciebie obcym człowiekiem.

Chcesz się ze mną ożenić, czy raczej zrujnować moją reputację?

Melantho jest dyskretna.

Właśnie dlatego tu jestem – bo zależy mi na twojej reputacji.

Wszyscy widzimy, że pracujesz.

Robię postępy powoli, ale pewnie.

Ale każdej nocy niszczysz to, co stworzyłeś.

Zostaw nas w spokoju.

Nie można oczekiwać, że będzie lojalna wobec pana, którego nie zna.

Myślałem, że jest mi wierna.

Tak będzie, gdy tylko się ze mną ożenisz.

Niewolnicy

muszą zachować lojalność na przyszłość,

a ten dom szuka właściciela,

tak jak Itaka szuka króla.

Król Itaki powróci.

Nie ma mowy.

Czy wiesz, że w dzieciństwie chciałem pójść za nim do Troi?

Nie powiedział mi.

Odyseusz odmówił.

Wiedział, że Itaka zasługuje na przyszłość bez niego.

A ty postrzegałeś mnie jako część tej przyszłości.

Nie powiem pozostałym zalotnikom o

twoje oszustwo.

Skończ swoją pracę.

Czas się z nim pożegnać.

Dlaczego miałbyś ożenić się z kobietą, która kocha innego mężczyznę?

Twoja lojalność wobec Odyseusza

to jedna z twoich największych zalet.

Kocham cię.

Chcę, żebyś wybrał właśnie mnie i położył kres temu wszystkiemu.

Nie mów mi, że nie jesteś zmęczona

oczekiwania, niepewności.

Wypełniłeś swój obowiązek

rok po roku,

rok po roku.

Czas pomyśleć o sobie,

zacząć żyć na nowo.

Tak właśnie chciałby Odyseusz.

Zajmę się tobą.

Moja królowa.

A mój syn?

Tron należy do niego. To on jest spadkobiercą.

Tylko jeśli mamy dziecko.

Gdzie jest Telemach?

Na wsi,

aby zobaczyć swojego dziadka.

Ona kłamie,

żeglował.

Wyruszył na poszukiwanie swojego ojca.

Gdzie?

W Sparcie,

u Menelaosa.

Musimy tam iść?

Zawsze jesteś zbyt hałaśliwy,

Melanthius, jak na pasterza!

Podsłuchiwałeś!

Szukałem Argos. – Jest tam, gdzie zwykle. Wracaj na farmę.

Wyślemy Melanthiusa, żeby przyprowadził nam świnie.

Nie ma dla ciebie miejsca w pałacu, staruszku.

Słucham tylko mojej pani.

Czy ona w ogóle wie, jak się nazywasz?

Wyjdź na zewnątrz!

Telemach z pewnością powróci przez świątynię w Pylos.

Czekaj na niego tam wraz ze swoimi ludźmi.

A ty też zamierzasz zabiegać o względy królowej?

Nie ma mowy.

Musi zginąć po drodze.

Irus ma plan.

Chcę, żeby on i jego ludzie zginęli w rowie z podciętymi gardłami.

Telemach i jego ludzie będą gotowi stawić czoła bandytom na drodze,

ale jeśli bandyci zastąpią kapłanów w świątyni...

Przynieś fragment z „Telemacha” jako dowód.

Jego nos.

Rozpoznałbyś go tylko po nosie?

I za uszami.

Kto cię trenował?

Hodowca świń mojego ojca.

Jego świniarz? Jego najbardziej lojalny sługa.

Czy Odyseusz zostawił swojego najbardziej lojalnego sługę w domu?

Zawsze był najbardziej rozważny.

Agamemnon słuchał tylko siebie.

Powinien był lepiej słuchać.

Co się stało z twoim bratem?

Jego żona go zdradziła,

To ona go zabiła.

Co on zrobił?

Syn Orestesa ich zabił.

Czy zabił swoją matkę?

Pomścił swojego ojca,

ale nie martw się,

Twoja mama wcale nie jest jak Klitemnestra.

Być może,

ale swatowie przekonali rodziców, by ponownie ją wydali za mąż.

Nie jest dobrze, aby tron pozostał pusty.

Wiesz, co się mówi o Ludziach Morza.

Zaatakowali cię? – Nie, ale niebezpieczeństwo się zbliża.

Sparta jest gotowa.

A co z Itaką?

Musi być w stanie zwerbować armię.

Tron musi być zajęty.

Więc tam toczy się walka, chłopcze.

Uciekłeś przed problemem

i pozostawiłeś swoją matkę na łasce zalotników.

Czy powinienem zatrudnić najemników?

Czy mam wrócić do domu i zabić tych swatów?

Zabijać bogatych i wpływowych gości?

Zostaniesz wygnany.

Co mam wtedy zrobić?

Wyeliminuj ich, nie naruszając prawa Zeusa.

Muszę zasiąść na tronie

i dowiedzieć się, czy Odyseusz żyje.

To nie ma nic wspólnego z ojcem, którego nigdy nie znałaś.

Musisz zachowywać się jak lider,

gdziekolwiek by się nie znajdował Odyseusz.

Musisz o tym pamiętać.

Nie.

Mogę zrezygnować z prawdy, jestem tu szczęśliwy z tobą.

W takim razie dlaczego zbierasz gruzy, żeby zbudować tratwę?

Pamiętaj o swojej załodze,

o twojej podróży.

Słyszałem o pieśni syren.

Zatkaj im uszy woskiem.

Nie moje. Przywiąż mnie do masztu.

Dlaczego? - Żeby usłyszeć syreny.

Kiepski pomysł. Nikt nie przeżył po tym, jak je usłyszał.

To dobry pomysł, żeby być pierwszym.

Nawet jeśli cię proszę,

nie rozpinaj mnie, dopóki nie znajdziemy się poza zasięgiem.

Sprawdźcie, czy słyszą.

Podwójna nagroda dla pierwszego, który powie: „Słyszę!”

Co to była za piosenka?

Wszystko, czego człowiek mógłby sobie życzyć,

a potem

wszystko, czego byśmy sobie życzyli, a czego nigdy nie powinniśmy byli sobie życzyć.

To było to słodkie swędzenie, które aż chce się podrapać,

zanim zdasz sobie sprawę, że to jest pod skórą, niedostępne.

Wtedy swędzenie staje się nie do zniesienia.

Mówił, że to, czego pragniemy najbardziej

jest najbardziej zabronione,

i że to, co najbardziej zabronione

to właśnie to, co już mieliśmy

i przegraliśmy.

Była to pieśń moich złamanych obietnic.

Powiedział mi, że tak naprawdę nie chcę wracać do domu.

Wrze!

Prosto przed siebie!

Caribda,

potworny wir.

Podnieście żagle!

Szybko!

Podnieście kotwicę!

W stronę otwartego morza?

Już nas wciąga do środka.

W kierunku północnym!

Przez cieśninę? – Jest za wąska.

Wkroczcie w wir,

podążajcie wzdłuż zbocza, aby nabrać rozpędu i wydostać się na drugą stronę.

Odwagi, damy radę.

Przechodzimy przez cieśninę. Cieśnina!

Wiosła do środka!

Wiosła po prawej burcie,

gotowy do zatrzymania!

Na mój znak!

Wiosła na zewnątrz!

Udało się!

Udało się!

Udało mi się.

Dzięki bogom.

Trzymajcie kurs!

Trzymajcie kurs!

Ty wiedziałeś

a ty nic nie powiedziałeś!

Odmówiłbyś przejścia tędy.

A ci ludzie wciąż by żyli!

Wszyscy byśmy zginęli!

Nie miałeś do tego żadnego prawa!

To było w całości moim prawem i obowiązkiem!

Ten wir pochłonąłby nas wszystkich, do ostatniego.

Przynajmniej przeżyłem. – Nie wszyscy!

Co jeszcze powiedział Tiresias?

Wyląduję tam!

Nie mamy do tego żadnego prawa, to jest wyspa Boga Słońca!

Musimy przeprowadzić remont!

Ludzie są wyczerpani, straciliśmy sześciu towarzyszy!

Wysiadamy, żeby odpocząć na lądzie.

Wszyscy zginiecie!

Co powiedział mi Tiresias?

Że wszyscy umrzecie,

jeśli się poświęcicie

bydło Boga Słońca, który zamieszkuje tę wyspę.

Wszyscy zginiecie.

W takim przypadku,

wylodowujemy się, gotujemy tylko z naszych zapasów.

Zbieramy owoce,

Odcedzamy wodę i to wszystko!

Ławnicy.

Wszyscy, przysięgajcie.

Widzisz?

Wiatr nas niesie właśnie tam!

Odpoczywamy, naprawiamy,

i wyruszymy, gdy tylko wiatr się zmieni.

Złap tę linę!

Czy twoi ludzie dotrzymali słowa?

Tak.

Długo.

Ale wiatr nie zmieniał kierunku.

Stała bryza, która tak łatwo doprowadziła nas do brzegu

uniemożliwiło jakiekolwiek wyjazdy.

I jedzenie zaczęło się kończyć.

Uciekaj!

Myślałeś, że jedząc w tajemnicy, oszukasz Boga Słońca?

Oszukać właśnie ciebie.

To nie ja jestem problemem,

Chciałem cię utrzymać przy życiu.

Tiresias cię ostrzegł, Circe, a bogowie również cię ostrzegli.

Słowo bogów jest niezrozumiałe.

Kto nie rozumie cierpienia?

Krew, śmierć?

Czy postrzegasz utratę bliskiej osoby jako wypadek, czy jako konsekwencję?

Postrzegam to jako konsekwencję mojej porażki.

Czy ich śmierć była wyrazem ich własnej porażki?

To ja nimi kieruję.

To ja ich tu przyprowadziłem.

A kto cię tu przyprowadził?

Dlaczego stawiasz się ponad bogami i bierzesz na siebie tę odpowiedzialność?

Dlaczego nie chcesz wrócić?

Na co liczyłeś?

Nie mieli już nic do jedzenia.

Zmiłujcie się!

To przez moje współczucie znaleźliśmy się na tym kawałku śmieci!

Ostrzegałem cię! – To prawda.

I zdecydowaliśmy się utonąć, zamiast umrzeć z głodu.

Właśnie teraz mamy swoją szansę.

Wiatr ucichł!

Ta cisza wystarczyła tylko po to, by zwabić nas do oceanu Posejdona

pod niebem Zeusa.

Poprowadź nas pod wiatr!

Módlmy się do bogów!

Poprowadź nas pod wiatr!

Poprowadź nas pod wiatr!

Poddajcie się bogom!

Módlcie się do Posejdona!

Błagajcie o przebaczenie!

Moim ostatnim wspomnieniem była nieugięta ręka Zeusa.

Eurylochus!

Nie wiem, co się z nimi stało.

Ty to wiesz.

Los, który im przepowiedziałeś.

Wylądowałem sam na twoim brzegu.

Wylądowałeś na moim brzegu

z fragmentem twojego statku i żadnym z twoich ludzi,

na wpół martwy, nieprzytomny.

Czuwałem nad tobą, zagubionym,

dni z rzędu

i tygodnie.

Wiedziałem, że lotos ułatwi ci przebudzenie,

że będziesz cierpieć bardziej fizycznie niż psychicznie.

I zadziałało!

Bardzo ci się to podobało,

zjadłeś to z własnej woli.

I kiedy się o ciebie troszczyłem.

Dziękuję.

Zacząłem cię kochać.

Jak długo tu byłem?

Powiedziałem sobie, że muszę cię o tym oduczyć,

że miałeś siłę, by to sobie przypomnieć.

Odpowiedz mi, Calypso. – Byłeś szczęśliwy.

Ty też byłaś szczęśliwa.

Przez wiele lat byliśmy szczęśliwi.

Lata?

Siedem lat.

Zmusiłeś mnie do zjedzenia kwiatów lotosu, by mnie uwięzić.

Uratowałem ci życie.

Przywróciłem ci zdrowie,

ale nie udało mi się zmusić się do przywrócenia ci rozsądku.

Byłeś szczęśliwy,

ale twoje serce

zawsze był gdzie indziej,

i było nieuniknione, że w końcu również twój umysł pójdzie za nią.

Jak...

Lotos wprawia umysł w zamęt

i osłabia wolę, ale nie zmienia ciebie samego.

Nie byłeś gotowy, by wrócić, nie wiedząc dlaczego.

Teraz jestem.

Tak jak przewidziałem.

Jak to?

W pierwszych tygodniach trzymałeś coś mocno zaciśniętego w dłoni

i krzyknąłeś.

A zwłaszcza Ateny,

ale czasami wołałeś inne imię.

Penelopa.

Pomóż mi wrócić.

Właśnie to robię.

Jesteś człowiekiem, który stara się kierować własnym losem.

Ale nie masz na to żadnego wpływu.

Musisz poddać się burzy,

poddać się Posejdonowi,

zaakceptować swoją karę.

Zeus nie pozwoli mu cię zabić.

Zrezygnuj z walki, odpuść sobie i ciesz się życiem.

To skok w nieznane,

którego jeszcze nie wykonałeś, Odyseuszu.

Odyseusz?

Gdzie oni są?

Nie rozpoznajesz swojej ojczyzny?

Zeus wita was, obcy.

Ilu was jest?

Pół tuzina.

Potrzebujecie jedzenia?

I zapasy

na podróż.

Dokąd idziecie? Potrzebujemy świń.

Jedziemy do Pylos.

Czy jesteście pielgrzymami?

Czy wyglądamy jak pielgrzymi?

Nie widzę dobrze.

Zeus każe mi was karmić, ale nie mogę sprzedać tych świń.

Nie martwcie się, nie zapłacimy.

Pozdrów swoją mamę ode mnie.

Powiedz mu, że przepraszam

za Troję i za wszystko, co wydarzyło się w moim imieniu.

Przykro mi, że nie mam żadnych wiadomości o twoim ojcu.

Ale nauczyłeś się czegoś nowego

o tym, jakim jest człowiekiem.

Teraz chcę go zobaczyć pewnego dnia jeszcze dłużej.

Gdzie są twoje psy stróżujące, staruszku?

Spalają ich szczątki.

Czy Zeus może cię uzdrowić, nieznajomy?

Czy cię zaatakowali?

Czy te psy uratowały twoich pasterzy?

Nie, najpierw spaliłem jego braci.

Co się stało z Itaką?

Ciemność.

Prawo Zeusa legło w gruzach,

królestwo bez króla po śmierci mojego pana.

Twój pan?

Odyseusz.

Bohater wojny trojańskiej.

Ale Odyseusz żyje.

Kolejny żebrak i jego fałszywe nadzieje!

Dość tego!

Telemach...

Telemach?

Jest w niebezpieczeństwie, nie mogę mu pomóc.

Pozostali mieszkańcy Itaki muszą być gotowi pomóc synowi Odyseusza.

Pałacem rządzą posłańcy.

Nikt już nie pozostał lojalny wobec Odyseusza.

A co z królową?

Piękna i mądra Penelopa,

trzymana jako zakładniczka przez łotrów

i wkrótce zmuszona do małżeństwa,

Co zrobi? Nawet bez swojego syna?

Wypij to.

Jakie niebezpieczeństwo grozi Telemachowi?

Jest w drodze do domu ze Sparty.

Swatający wysłali bandytów, by go zabili w świątyni w Pylos.

Daj mi coś do jedzenia na drogę.

Nie uda ci się dogonić bandytów.

Jeśli dotrę do Pylos przed Telemachem, będę mógł go ostrzec.

Dlaczego mu pomagasz?

Nie gniewaj się na moją odpowiedź.

Służyłem pod dowództwem Odyseusza w Troi. – Naprawdę?

Wymagający przywódca. Ale sprawiedliwy!

Słuszne i godne naśladowania.

Kochałaś go?

Jak własnego syna.

On nie umarł.

Czy wróci?

Wkrótce.

Niech doprowadzą swoją zemstę do końca.

Najstraszniejsza.

Ja będę mówić. Nie ujawniajmy, kim jesteś.

W takim razie powinniśmy byli przyjść bez strażników.

Przydadzą się nam, jeśli napotkamy po drodze jakieś problemy.

Przekazuję wiadomość. Proszę poczekać!

Eumeusz mnie przysłał!

Przyprowadź mi tego żebraka.

Twoi ludzie zostają tutaj, a twoja broń również.

Zeus wita was, obcy.

Dużo podróżowaliście?

Nie aż tak bardzo.

Chcecie tu przenocować?

Przybywamy, aby złożyć ofiarę Atenie.

Weźmiemy pod uwagę każdą ofertę gościnności.

Dobrze. Żebrak zostaje na zewnątrz.

Ma dla mnie wiadomość.

Czy przysłał cię Eumeusz?

Tak, panie.

Jakie jest przesłanie?

To informacja poufna.

Ci ludzie to...

Ci ludzie są księżmi.

Wyjdź na zewnątrz, staruszku.

Odejdź, nieznajomy.

W tym tygodniu oszczędziłem życie pewnemu staruszkowi,

ale był ślepy. Nie oszczędzę...

Nieźle jak na żebraka.

Nikt nie rodzi się żebrakiem.

Załóż tę szatę kapłańską na swoją zbroję.

Pomóż mi to przenieść. – Musimy to zostawić.

Ucieknijmy niezauważeni.

W ten sposób nie oddajemy czci zmarłym. – W ten sposób przetrwamy.

Był moim mentorem.

A może to Atena w przebraniu. – To był Mentor.

Kiedy już będziesz bezpieczny, udamy się na nieznany zachód, by mu oddać cześć.

To byli słudzy posłańców.

Przyjedzie ich więcej. Chodźmy.

W nocy? – To lepsze niż siedzenie tutaj.

Mentor przebywa w starożytnej świątyni Ateny.

Na razie uczcijmy go ogniem.

W ogień!

No więc, żebraku, poznałeś Mentora?

Mówiłem ci, nie urodziłem się jako żebrak.

Masz oczy mądrego człowieka, oczy Ateny.

Nie szukaj bogów w ludziach, bo się rozczarujesz.

W takim razie powiedz mi, kim jesteś.

Nazywam się Sinon,

Jestem weteranem, który walczył pod dowództwem twojego ojca w Troi.

Czy znałeś mojego ojca?

Słuchałem go od niepamiętnych czasów.

Więc on żyje?

On żyje.

Ale gdzie on jest?

To już bardzo blisko

i wysłał mnie jako zwiadowcę, abym zbadł sytuację.

Mama w to nie uwierzy! – Nic jej nie mów.

Absolutnie nic?

Powiedz mu,

że to ty zdecydowałeś, że ona musi ponownie wyjść za mąż.

Czy ją sprawdza? Czy ma co do niej wątpliwości?

Nie,

ale ma wszelkie powody, by o nim zapomnieć.

Czy są jeszcze lojalni słudzy?

Kilka.

Kiedy Odyseusz ujawni swoją tożsamość, wszyscy będą mu lojalni.

Musisz zgromadzić zalotników w pałacu.

To nigdy nie stanowi problemu.

Przynosisz dary od Menelaosa?

Tak, na moim statku.

Dobrze.

Wróć jak książę,

nakazuje zorganizować ucztę.

Będę tam.

Co będziesz tam robić?

Będę żebrał.

Z dołu wszystko widać wyraźniej.

Ilu jest zalotników?

Dziesiątki.

- Ale jeśli wszyscy jego ludzie są tacy jak ty... - Nie ma ani jednego.

Jesteś jedyny?

Ty też.

Telemach wrócił. – Co?

Telemach powrócił!

Kto tak mówi? – Wszyscy!

Gdzie jest Telemach?

Moja królowo, lepiej zostań na górze!

Czy to prawda?

Wrócił!

Jestem tutaj,

świętujmy jutro wieczorem.

Jeśli zostały jeszcze jakieś okruchy, to świętujmy coś.

Nie obawiaj się, moi dzielni zalotnicy będą nas rozpieszczać z okazji twojego powrotu.

Cieszę się, że widzę cię całego i zdrowego.

Cieszę się, że już doszedłeś do siebie.

Czas zabrać cię z powrotem do pałacu.

Czego się dowiedziałeś o swoim ojcu?

Nic.

Opowieści wojenne, ale nic o jego losach po Troi.

Przepraszam, mamo.

W Sparcie mówi się wyłącznie o nadchodzącej katastrofie,

mroczna epoka, którą Ludzie Morza wywołają, łamiąc prawo Zeusa.

Więc to prawda,

Nasza cywilizacja upada.

Menelaos mówi, że jesteśmy bezbronni, a tron stoi pusty,

więc wymyśliłem plan.

Jakiś plan?

Aby odprawić zalotników,

musisz wybrać.

Chcesz, żebym ponownie wyszła za mąż?

Wtedy pozostali kandydaci będą się nawzajem zabijać

i pozostanie mi więc tylko jeden wróg.

Starzeję się, powiem starszym, że Odyseusz nie żyje,

a Menelaos przekona ich, by oddali mi tron.

Ty rezygnujesz z ojca, a ja wyjdę stąd z jednym z tych węży.

Co za plan! – Zaproponuj coś lepszego.

Zamknijmy wszystko, podpalmy to

i spalmy tych drani!

Myślisz, że jeśli ponownie wyjdę za mąż, życie wróci do tego, jak było wcześniej?

Ten świat się skończył.

I w nowej

nie oddadzą władzy ani tobie, ani Odyseuszowi.

Jeśli wróci, będzie musiał go zabić,

tak samo jak ty będziesz musiał.

Jeśli ich zabiją,

ich rodziny będą pragnąć zemsty, a ja zostanę wygnany.

I beze mnie tron jest stracony.

Bo tylko mężczyzna może na nim usiąść.

„Pusty tron”?

Siedziałem na tym pustym tronie przez dwadzieścia lat.

Moja wiedza, moje wieloletnie doświadczenie

to nic w porównaniu z włosami na twojej brodzie.

Chcesz pokoju

czy zemsta?

Chcesz Odyseusza!

Śpiewaj.

O, Muzo, jaka twarz!

Twarz!

Cała flota!

Wojna!

W Troi!

Śpiewaj, o Muzo, o pewnym mężczyźnie!

Mężczyzna!

Świetny pomysł!

Podstęp!

Eumeusie, idź przede mną.

Argos.

Pochowasz go na skale.

Gdzie się poznaliście?

To ty jesteś Odyseuszem.

To ty jesteś moim ojcem.

Jestem żebrakiem.

A ty,

jesteś godny,

wspaniały syn

Odyseusza.

Syn, który,

kiedy w końcu się spotkacie,

będzie dla niego powodem do dumy.

Witaj w domu,

obco.

Ponieważ ciemność zwycięstwa

otacza opowiadaczy legend

i zamienia nas wszystkich w ślepej poetów i żebraków!

Skorzystaj z gościnności Zeusa.

Daj coś do jedzenia temu nieznajomemu.

Nie, panie.

Będę chodzić po stołach z moją miską.

Znowu zaprosiłeś jakiegoś obrzydliwego pasożyta?

To tylko kolejny żebrak w tej okolicy.

Zabijmy go, zanim zrobi wrażenie na Starszych.

Jak to?

Sprowokuj go,

spraw, żeby wziął broń.

To już nie jest nasz młody, którego można wyśmiewać.

Więc wrócimy tam w nocy, żeby go zabić.

Idź. Proszę.

Jestem głodny. – Idź!

Czy nie możesz być hojny w stosunku do jedzenia innych osób?

W twojej misce nie ma już miejsca.

Rzeczywiście.

Proszę bardzo.

Myślisz, że mam coś dla ciebie?

No cóż, mam coś dla ciebie.

Masz coś dla mnie?

Ma coś dla mnie!

Co mógłby mieć taki stary i brzydki pasożyt jak ty

możliwe

co miałoby mnie zainteresować?

Właściwie to jest twoja.

Poproszono mnie, abym ci to zwrócił.

To nie jest moje.

Czy tak jest?

Gdzie ją znalazłeś?

Nie odwracaj się do mnie plecami!

Antinous.

Szanujcie żebraków. – Takie jest prawo Zeusa.

Prawo Zeusa?

Czy to bóg?

Czy to bóg w przebraniu?

Powiedz nam!

Jesteś bogiem,

pochlebca?

Jestem weteranem wojny trojańskiej.

Weteran wojny trojańskiej.

Jak się nazywasz, weteranie?

Albo.

Czy to nazwisko coś ci mówi?

W ten sposób oddaję hołd najodważniejszym spośród młodzieży.

A jeśli nie?

Czy to nie był syn twojego pasterza?

To mi nic nie mówi.

Chciałeś go zastąpić.

Gdzie to znalazłeś?

Gdzie wkrótce znajdziesz się i ty.

To znaczy?

Z Hadesem.

Dość tego!

Uczta się skończyła!

Chodźmy.

To nie jest moje!

Królowa chce z tobą porozmawiać

gdy sala się opróżniała i płonęły ogniska.

111

Dobry wieczór, podróżniku.

Moja królowa.

Melantho,

niech Eurykleja umyje nogi nieznajomemu.

Nie ma potrzeby.

Mój mąż nalegał, by traktować gości jak członków rodziny.

Słyszałaś o moim mężu, Odyseuszu?

Oczywiście.

Z piosenek.

Byłem w Troi, szlachetna pani.

Te piosenki muszą ci się wydawać śmieszne.

One sprawiają, że płaczę...

Dlaczego płaczesz?

Za to, co się straciło.

Na całe życie?

I przez lata,

i dla wszystkich pozostałych.

Poznałeś Odyseusza w Troi?

Tak.

Czy zauważyłeś coś niezwykłego?

na jego ubrania?

Dziwna broszka.

Dziwna?

Piękna,

ale niezwykła!

Opisz ją.

Wymienię wodę.

Był piękny

złota broszka,

przedstawiająca Atenę owiniętą w winorośl.

Czy często to nosiła?

Nigdy jej nie zdejmował.

Jak udało ci się wrócić, w przeciwieństwie do Odyseusza?

Nie wróciłem, jeszcze nie.

Dlaczego?

Nie zawsze łatwo jest wrócić do domu.

Dotyczy to zarówno Odyseusza, jak i Józefa.

Odyseusz, którego znałem

znalazłby sposób, by do mnie wrócić,

pomimo burz i wiatrów.

A co by było, gdyby Odyseusz, którego znałeś, zaginął?

A może by tak,

pewnej nocy,

w obcym mieście,

to, co on widział

przekonał go, że dom, który znał

czy to już nie może istnieć?

A może by tak,

wychodząc z brzucha konia

i otwierając bramy Troi,

zobaczyłby, jak dziesięć lat gniewu

zalać miasto w ciągu jednej nocy?

Zapraszamy wszystkich!

Szybko!

Zostawiłem je

prezent,

ofiara pokoju,

którą oni przyjęli

u nich w domu.

Zbezcześciłem to, co jest najświętsze

między ludźmi,

i zmieniliśmy przebieg bitwy...

Zniszczcie ich bożki!

Podczas polowania.

Spalić mury Troi

oznaczało zamienić cały świat w popiół,

w tym swój własny dom.

A gdyby wiedział,

tej nocy,

przechodząc przez ognie

anarchii i cierpienia...

Również podczas kolejnych świąt, cały spocony,

gdyby wiedział dokładnie

co zrobił?

Co wy wszyscy zrobiliście.

Pomysł jednej osoby,

przebiegłość kogoś,

naruszenia prawa Zeusa

na zawsze.

Żyliśmy w świecie pałaców,

zamienny

oraz słowem,

oślepieni jej pięknem,

aż ją zniszczyłem.

Wy jesteście Ludźmi Morza.

Tak, moja królowo.

Łamanie prawa Zeusa rozprzestrzenia się jak zaraza,

Nasza epoka brązu dobiega końca.

Być może nie chciał widzieć skutków swoich czynów

nigdzie,

a zwłaszcza we własnym domu.

Ale Odyseusz żyje

i powróci do ciebie w decydującym momencie.

Tak czy inaczej,

żyłem dość długo wśród jego ruin.

Zaproś zalotników o świcie, zbierz broń.

Wkrótce jeden z zalotników będzie szczęśliwy, a reszta będzie pragnęła zemsty.

Broń zostanie zakazana podczas zawodów

a drzwi są zamknięte.

Wyjdę za mąż za tego, kto wygra moje wyzwanie.

Jak się im przeciwstawimy?

Nie „my”.

Ich krew jest przeznaczona dla moich rąk.

Ty też narażałbyś się na wygnanie.

A ty nie?

Zabierzcie im broń z zasięgu ręki.

Rozumiem.

Nawet jeśli nie są uzbrojeni, jest ich wielu

a ty nie będziesz uzbrojony.

Będę uzbrojony.

Twoja mama zajęła się tym.

Zatrudnij godnych zaufania pracowników,

niech zanieśli broń na górę.

Szybko, odłóżcie broń na miejsce.

Szybko.

Wygląda na to, że Zeus jest zainteresowany wynikiem.

Ale o co chodzi z tym konkursem?

Przez wiele lat,

pod nieobecność mojego męża,

przejęliście ten pałac na swoje przyjęcia,

pod pretekstem zdobycia mojej ręki.

Słuchając, jak serwujecie posiłek,

jak się kłócicie,

jak przekupujecie moich sług

i skoro profanujecie mój dom,

Chciałem, żeby Odyseusz wrócił i to wszystko zobaczył.

Ale wczoraj wieczorem,

zdałem sobie sprawę,

że skoro jeszcze go tu nie ma,

już nie wróci.

Dlatego też,

jestem gotowa wyjść za mąż za kogokolwiek stąd,

który potrafi napiąć ten łuk myśliwski

i wystrzelić strzałę przez te dwanaście siekier.

Proszę przejść dalej,

Pokażcie, na co was stać!

Eumeusz?

Kto zaczyna?

Daj mi ten łuk.

To nie ma sensu.

Dla ciebie.

Kiedy byłem dzieckiem, widziałem, jak Odyseusz robił to z łatwością.

W takim razie zrób to.

Czekam na swoją kolej.

Dlaczego by nie podgrzać i nasmarować cięciwy łuku?

Z biegiem lat wyschło.

Twoja kolej.

To nie ma sensu.

Moja królowa ma ostatnie słowo,

Odyseusza nie da się zastąpić.

Niektórzy z nas zawsze o tym wiedzieli

i poszedłby za tym wielkim człowiekiem aż do Troi,

gdyby o to poprosił.

Ale on nie wrócił,

więc wybierz najlepszego z nas,

my, którzy nie zdaliśmy twojej próby.

Nie poniosłem porażki.

Wyrzućcie tych żebraków na zewnątrz!

Drzwi pozostaną zamknięte do zakończenia konkursu.

Konkurs się zakończył.

Chcę spróbować.

Drażnisz nas!

Ma prawo spróbować.

Jeśli zrezygnujesz ze swojego miejsca, oddaj je jemu.

Kpiesz z pragnienia swojej matki.

Jej pragnieniem jest, by wszyscy z was spłonęli.

Ten Arșar jest za stary.

Zobaczmy, jak ten ekspert działa w praktyce.

Ty pasożycie!

Daj już spokój, staruszku!

No dalej, kolego,

To wystarczy.

Niech spróbuje.

To ty, Odyseuszu.

Lepiej zostań na dole.

Uciekaj!

Czy to on?

To on!

Idźcie pilnować broni!

Gdzie są broń? - Na górze.

Idźcie po nie!

Na co jeszcze czekacie?

Zabije nas wszystkich.

Uwaga!

Mówiłem ci! Za głośno, kowboju!

Tak!

Chwyćcie za miecze!

Chwytajcie tarcze!

Lance!

Użyjcie włóczni!

Myślałeś, że nas wszystkich zabijesz?

A przede wszystkim zabić właśnie ciebie.

Zlikwiduj go.

Tato.

W Hadesie,

powiedz moim ludziom,

że zmierzam na zachód, by im oddać cześć.

I powiedz Sinonowi,

że ci to odpłaciłem za ten wstyd.

A co teraz?

Pokonałeś ich?

Czy on nie żyje?

Zerwałem kruche więzi między ludźmi.

I w mrocznych czasach, które nadejdą,

opowieści o Troi

będą tylko śpiewane.

Odyseuszu, mój drogi!

Odyseusz,

mój kochany,

wróciłeś.

Wreszcie,

w ostatniej chwili

aby ujrzeć moją ukochaną Itakę

po raz ostatni.

Nie masz do tego żadnego prawa.

Nie, proszę, czekałem tak długo.

Nie masz prawa umrzeć!

Nie śmierć,

wygnanie.

Telemach zostanie królem.

Udamy się w kierunku nieznanego Zachodu

aby uczcić moich ludzi

razem.

Swoim najszybszym statkiem,

wraz z twoimi najlepszymi marynarzami,

udamy się w stronę horyzontu.

Podążajmy za nieuchwytnym słońcem.

Dlaczego te opowieści będą tylko śpiewane?

Tylko piosenki będą przypominać o tych spośród nas, którzy potrafili pisać.

Cywilizacja odrodzi się.

Nowy dzień rozjaśni ten mroczny świat,

a nasze błędy zostaną po raz kolejny zapomniane.