Original subtitles

ANG MGA SUSUNOD NA PANGYAYARI AY NAGANAP NOONG

HULYO 16, 1999

DISYEMBRE 15, 1999

HULYO 16, 2000

1999 TAG-ARAW

Mamimiss ko talaga ang lugar na ito.

Bakit mo nga uli naisip na magandang idea ito?

Alam mo naman na gustong-gusto kong mamasyal kasama kayo ni Lily.

Tingnan ang mapa at pumunta kung saanman.

Hindi ko kayang dalhin kayo sa buong mundo.

Ito ang paraan ko para dalhin ang mundo sa inyo.

Oo, 'yong hayaan ang isang estranghero na makitira sa atin, sa kuwarto ko.

Umaasa ako na hindi magiging iba si Isabella sa iyo,

na magiging malapit kayong magkaibigan.

Nandiyan naman si Luke.

Iba ang pagkakaibigan ng mga... babae.

- Parang ang sexist naman no'n. - Siguro, pero totoo 'yon.

Nag-aaral kang mabuti. Gusto ko maging masaya ang huling taon mo.

'Yong hindi mo lang aantayain ang araw na aalis ka para mag-kolehiyo.

412 na lang mula ngayon.

Iyon nga ang sinasabi ko. Buksan mo lang isipan mo.

Malay mo, baka ang pagdating ni Isabella ay isa

sa pinakamagandang mangyayari sa iyo.

Labinlimang araw na lang at Y2K na. Ito ang mga pinakamagandang kanta ng 90s.

Ika-91 ang Spice Girls.

Megan!

- Uy. - May sopresa ako para sa 'yo.

Ano 'yon?

- Alam mo kung ano'ng dumating? - Isabella, anong...

Tingnan mo!

Oh, my God!

Buksan mo na.

- Paano kung hindi ako nakapasok? - Ikaw pa.

Bilis, bilisan mo.

"Dear Megan, masaya kaming anyayahan ka

sa Unibersidad ng Washington, Klase ng 2004

at gawaran ka ng Gates Scholarship para sa kahusayan

sa akademya, pagkamamamayan, at serbisyo sa komunidad."

Nakuha ko!

Masaya ako na nandito ka kasama ko.

Ang pagpunta mo rito ay ang pinakamasayang nangyari sa akin.

Sa 'kin din.

Magsasaya talaga tayo ngayong winter break.

Ito ang pinakamasayang dalawang linggo ng buhay natin.

Sige pa!

2000 TAG-ARAW

Kailan mo ilalabas sa Chatman 'yong dayo?

- 'Wag mo nang ipaalala sa 'kin. - Kaya ano...

'Yong totoo, gaano ba kalala?

Wala na ang gamit ko sa Airstream, handa na 'to para sa kaniya.

Ang lungkot no'n.

Puwede tayong uminom mamayang gabi sa Bloom.

Akala ni Debbie na parang ang laking pabor nito sa 'kin.

'Yong mag-import ng bagong kaibigan para sa akin.

Talaga ba? Ako kaya 'yon. 'Yong misteryoso at masayahing kaibigan.

Uy, wala kayang misteryoso sa 'yo.

Siguro hindi naman siya ganoon kaiba.

'Yong dayo.

Sino naman ang may gustong ilaan ang kaniyang senior year sa ibang bansa?

Isang taong walang kaibigan at walang magawa.

Paano kung paandarin natin ang isa sa mga 'to at tumakas na lang?

Hindi ka siguro magtatagal sa karagatan.

- Sobrang mamimiss mo ang kompyuter mo. - Nakakaawa, pero totoo naman.

- Uy! - Uy, Freddy!

Uy kayo diyan!

Kumusta kayo? Ano'ng nangyayari? Sapat na ba 'yong beer diyan?

- Oo naman. - Sige, sige.

Uy...

Akala ko ba sasama ka?

- Gusto ko nga. - Pero hindi mo magawa.

"Mukhang Magtatagumpay sa pagiging Matino at Birhen."

Talaga? Mukhang ikaw naman ang tinutukoy ng huli, Freddy.

Megan, ang tagal mo nang gustong pumunta sa isla.

Maganda ang panahon para mag-snorkel.

Oo nga. Pero lagot ako kay Debbie kung wala ako pagdating ng bisita.

Ano namang gagawin niya, papaluin ka ng yoga mat?

Sige na.

Ito ang huling tag-araw natin sa hay-iskul.

- Huling pagkakataon para magpakatanga. - Magpakatanga. Tama.

Huwag mong hayaang masira ng dayo 'to.

Hindi. Hindi nga.

- Uy, pare. - Aalis na kami.

- Gusto mo bang 'di na 'ko sumama? - Hindi.

Hindi niya masisira pati ang tag-araw mo. Sumakay ka na.

Kita tayo sa Bloom, guys.

- Bahala ka. - Sige!

Good luck.

Sige, gawin na natin 'to!

Tara na!

Ang galing mo talaga. Alam kong makukuha mo 'yong scholarship.

Hindi pa rin ako makapaniwala.

Pag isa ka nang bigatin at sikat na coder, sana maalala mo pa rin kami dito, a.

Hindi ko alam. Baka madala ako agad ng kasikatan.

Sobrang saya ko para sa 'yo. Nararapat 'yon sa iyo.

Kinukurot ko nga ang sarili ko para masiguradong hindi ako nananaginip.

Magaling ako sa pagkurot.

Ayaw mo talaga akong tantanan.

Medyo lang. Sumusobra na ba?

Hindi naman.

Ang ganda, 'di ba?

Magkano naman 'yan?

- Espesyal na okasyon ito. - Kaya mahal.

Bakit mo ba gustong magpakitang-gilas sa isang estranghero?

Malayo ang binyahe niya para makarating dito.

Kaya bigyan natin siya ng mainit na pagtanggap.

Nandito na siya!

Tara na.

- Hi! - Hi!

Hi. Ako si Isabella.

Ako si Lily.

Ako si Debbie Landry. Maligayang pagdating!

Sinong sinabihan mo?

Wala. Pangako!

Mayroong nagsalita. Nagtatanong na ang sheriff.

Hindi ako iyon.

Doble na ang kukunin ko puwera na lang kung ayaw mo.

Wow. Kagaya talaga 'to ng mga nasa litrato.

Hay! Ang suwerte n'yo na nakatira kayo malapit sa dagat.

Kaya kong tingnan ang tanawin na 'yan buong araw.

Totoo, hindi kami nagsasawa roon.

Tagasaan ka?

Pinanganak ako sa New York,

pero umalis kami ng America noong anim na buwang gulang pa lang ako.

Ang dami ko nang natirhan, tumira kami sa India,

Malaysia, England, Argentina, Japan... Kung saan-saan.

Diplomatiko ang mga magulang ko, kaya...

Wow. Ang astig niya, 'di ba, Megan?

Buksan mo.

Ang ganda nito.

Ginawa 'yan para sa magagandang bulaklak.

Lily!

Para sa 'yo 'to. Kung hindi mo gusto, puwede naman nating papalitan, pero...

- Gusto ko ito. Salamat. - Ayos.

- Megan, ito naman ang para sa iyo. - Salamat.

Buksan mo na, Megan.

Sabi ng mama mo, mahilig ka sa mga misteryo, kaya...

Oo, mahilig nga ako.

Oo, hindi ako makapaniwala...

TAG-ARAW NG 1998

Ano'ng ginagawa mo?

May...

Pinapakialaman mo ba ang gamit ko?

- Talaga? - Pasensiya na. Kasi...

Gusto kong mamili sa damitan mo.

Nagpapaangat ang kulay na 'yan sa mga mata mo.

Puwede ko ba itong isuot sa Christmas Party ng tatay ni Luke?

Hindi mo na kailangan ipaalam, ano ka ba.

Hindi pa kita nakitang ganiyan kasaya.

Ewan ko ba. Simula nang makuha ko 'yong scholarship,

parang may napakabigat na natanggal sa 'kin.

Masaya ako para sa iyo. Maniwala ka.

Salamat.

Alam mo, may isang bagay na matagal ko nang gustong gawin,

pero natatakot ako at hindi kasi 'yon praktikal...

- At palagi kang sumusunod sa utos. - Oo, medyo.

Kaya masuwerte ka na dumating ako at naimpluwensiyahan ka.

Oo, lagi mo ngang sinasabi sa 'kin.

Pero dahil wala na 'yon, gusto ko nang gawin iyon kasama ka.

- Ngayon na. - Gusto ko 'yan.

Sige.

Sampung dolyar lang naman ang sine, ano bang problema mo?

Ano'ng ginagawa mo sa pera mo sa pagbabantay ng mga bata?

Bigyan mo na lang siya.

Ang lungkot na nga na kinansela nila ang Ocean Bloom. Hayaan mo siyang magsaya.

- Magpalit ka ng damit. - Nakakainis ka talaga.

At mukha kang pokpok.

Mas mabuti na'ng malandi kaysa isipin na kakaiba ako.

Gusto mo ba ng pera o hindi?

'Wag mo naman siyang sungitan.

Pinoprotektahan ko lang siya.

Kapag nagkaroon siya ng masamang reputasyon, hindi na maaalis 'yon.

Malayo siya sa kaniyang tirahan.

Siguradong kinakabahan lang siya, kagaya mo.

Parang hindi pa siya nahihirapan sa buong buhay niya.

Pinanganak siyang astig.

Pagbigyan mo siya.

Hindi ko babaguhin ang gawain ko para sa kaniya.

Kailangan kong pumunta sa restaurant, bumili ng bagong kable, magpa-gasolina...

Mga nakakabagot na gawain ko araw-araw.

Pagkatapos magkikita kami ni Luke sa Bloom.

- Isama mo siya. - Ma.

Sabi ko sa kaniya na ipapasyal mo siya. Magiging masaya 'yon.

Handa ka na ba?

Sa dami ng lugar, bakit Chatham ang napili mo?

Hindi talaga ako nagtagal sa US...

At ang ganda talaga ng sulat ng mama mo, kaya...

naramdaman ko talaga na tatanggapin ako dito.

Gusto kong pumunta sa isang bayan, at maging parte ng pamilya, ng komunidad.

Makaranas ng normal na hay-iskul, kagaya ng nakikita ko sa mga pelikula.

Sana hindi ka mabigo. Wala masyadong nangyayari dito.

Maganda naman dito. Kagaya ng nasa postcard.

Isang maliit na postcard kung saan alam ng lahat ang lahat.

Maganda rin naman iyon, 'di ba?

Puwera na lang kung may ginawa kang katangahan noong ika-apat na baitang

at habambuhay ipinapaalala ng lahat 'yon sa 'yo.

Ano'ng plano mo? Akala ko ba takot ka sa mga matataas?

Marami akong kinatatakutan noon.

Para sa matalik kong kaibigan na wala nang hihigit pa.

Handang gawin ang kahit ano.

Pinakita mo sa akin ang mga bagay na hindi ko naisip na kaya ko.

Ayokong umalis ka.

Gawin na natin 'to.

Ang lamig talaga.

Kaya nga, kahit sino magagawa 'to sa tag-araw.

Handang gawin ang kahit ano.

Handang gawin ang kahit ano.

Handa ka na? Isa, dalawa, tatlo!

NAWAWALANG TAO

Hindi sana mangyayari 'to kung hindi siya pumunta rito.

Iyon ang lagi kong iniisip.

KUNG MAY IMPORMASYON TUNGKOL SA TAONG ITO, TAWAGAN...

Uy, Megan.

- At kaibigan ni Megan. - Ako si Isabella.

Kumusta.

- Isa ba 'yang Manhattan? - Oo. Ang galing mo.

Umiinom ng ganiyan ang papa ko.

Kinukuha ko ang mga cherry kapag nababad na sila sa whiskey.

O, talaga?

Nasa 'yo ba ang tseke ko?

Oo. Si Kim ang papasok sa shift mo ngayong weekend.

- Magtatrabaho ka sa Lunes at Martes. - Pero kalahati lang ang kikitain ko.

Magkakapantay din sa huli.

Hindi. Kailangan ko ng pera para sa college applications ko.

Binibigyan mo siya ng magandang schedule dahil nilalandi ka niya.

Hindi ko naman kasalanan na may gusto siya sa akin.

May problema ba tayo?

Wala.

Sige.

- Saan mo gustong mag-kolehiyo? - Sa Unibersidad ng Washington, UDub.

May scholarship sila na lahat bayad para sa Computer Science majors.

Computer Science? Mahina ako sa mga numero.

Madali naman iyon para sa akin.

Ikaw ba? Ano'ng gusto mo?

Hindi talaga ako mahilig sa pag-aaral. Mas natututo ako sa labas ng paaralan.

'Yan na ang aking Gates scholar. Ang saya mo siguro.

Hindi ako makatulog sa sobrang saya ko. Hindi ako makapaniwala sa nangyari.

Ipinagmamalaki kita, anak. Ikaw ang unang babaeng Landry na makakapag-kolehiyo.

- Magiging matagumpay ka. - Salamat.

Sana mayroon din akong sipag at tiyaga tulad mo.

Ang dami mo nang nagawa. Hindi ko ito magagawa kung wala ka.

NAKALIPAS NA

Oo nga pala, para lang alam mo, magtatrabaho pa rin ako habang nag-aaral,

- para matulungan pa rin kita... - 'Wag.

Gusto kong magsaya ka sa kolehiyo.

Dahan-dahan muna. Magpahinga ka. Hayaan mo muna ako maging magulang.

Okay.

Oo nga pala, aalis muna ako.

Sandali!

- Salamat. - Walang anuman.

Masaya ako na nasa iisang lugar lang muna ako.

Para makilala ko talaga 'to.

Sa totoo lang, makikita mo ang buong Chatham sa isang araw.

Wala ka masyadong makikita dito.

Iyong tatay ng kaibigan kong si Luke, halos pag-aari niya lahat ng negosyo dito,

kaya kung hindi ka nagtatrabaho para sa kaniya,

wala kang ibang magagawa kundi maging waiter.

- Kaya gusto kong makaalis dito. - Saan ka naman pupunta?

Pagkatapos ng kolehiyo? Sa Silicon Valley. Napakaraming oportunidad doon.

Gusto kong magtrabaho sa Apple, sa Yahoo, o kaya isang start-up doon.

Ang bayan kasi na 'to...

'Wag ka na lang umasa masyado para hindi ka mabigo.

Huwag kang mag-alala. Inaalala ko lang ang ngayon.

Ang lungkot naman pakinggan no'n.

Sa totoo lang, masaya 'yon. Subukan mo rin.

Marami ka pang panahon para alamin ang gusto mong gawin sa buhay.

'Yon ang iisipin mo sa kolehiyo.

Talaga? Hindi ganoon ang pananaw ng papa ko.

Pero may punto naman siya. Kausapin mo siya, maiintindihan niya rin.

Luke!

Uy.

Uy, Megan. Kumusta ang tag-araw mo?

Medyo... maraming nangyayari.

Talaga? Pero sigurado akong makakaya mo.

- Magsaya kayo sa Bloom. - Sige. Ingat.

Mukha namang ayos kayo. Hindi mo pa siya tinatapon sa lawa.

Hindi naman. Muntik na kaming mag-away kanina.

Ano? Nahuli ka niyang pinapakialaman ang gamit niya?

Medyo.

- Megan, nagbibiro lang ako. - Sana ako rin.

- Ikaw siguro si Isabella. - Hi.

Hi. Ako... Ako si Luke.

Naaresto ka ba?

Hindi. Hindi naman. Pasensiya na. Parang tagabantay ako sa paaralan.

Ayoko, pero sa tingin ng papa ko nagpapabuti ito ng tao, kaya...

Totoo ba?

May mga makabuluhang kuwento ang mga lasing na turista.

Naranasan ko na 'yan kaya sang-ayon ako.

Sa totoo lang, wala namang masama sa paminsan-minsang kalokohan.

Maliban na lang kung Zima lang laman ng tiyan.

Siyanga pala, nasabihan ka na ba ni Meg tungkol sa Bloom mamayang gabi?

Tuwing Hulyo mayroong bioluminescence sa tubig nang ilang araw.

Tama, kaya pinagkakakitaan ng bayang ito ang tanawin na 'yon

sa pagbebenta ng snow cones at glow sticks.

Mukhang masaya 'yon. Nasasabik ako.

Oy, Megan. May kukunin ka para sa mama mo?

Hindi gumagalaw sa Main Street. May malaking kaguluhan sa lawa.

- Ano'ng nangyari? - May nakitang katawan sa lawa.

- Kilala na ba kung sino? - Hindi pa.

- Papunta na ang Coast Guard doon. - Heto na.

Salamat.

Masaya ako para sa iyo. Ibibigay ko ito bago matapos ang araw.

Salamat. Sige.

Paalam. Pasok ka.

- Kumusta. - Hi.

Sinuri ko ang mga numero ng proyekto sa Northland.

- At? - Malaking sugal 'yon.

Gusto mong sumugal sa ganoon?

- Mali kaya 'yon? - Hindi naman, masyado lang mataas.

Mataas nga. At salamat sa babala, pero gagawin ko pa rin.

Base sa karanasan ko, ang Northland ay makakatulong talaga sa bayan natin.

Maraming negosyo ang papasok. Makikilala ang Chatham.

Nasa bahay si Luke kanina.

Naniniwala ka bang huling taon na nila?

Parang nasa kindergarten lang sila kahapon. Ang bilis ng panahon, ano?

Ang dami nang mamumuhunan, maraming interesado.

- Nasa telepono ang congressman. - Salamat.

Joe, pare.

Nagpapagaling ka pa rin ba sa ginawa ko sa 'yo noong nakaraang linggo?

Sige. Re-match. Kahit saan, kahit kailan.

Sabihin mo lang, hihintayin kita sa unang tee, pare.

Pasensiya na, nag-aalinlangan lang ang mga mamumuhunan sa Northland.

Kaya mo bang humanap ng bagong mamumuhunan?

Oo, matatagalan 'yon at nauubusan na tayo ng oras

dahil sa dami ng tao sa may Pine Cove.

Mababawi sana ng Northland 'yon, baka higit pa.

Sinubukan mo na bang gamitin sa kanila ang Chambers Charm?

- Wala na iyon. - Malay mo.

Karamihan sa mga babae rito ay handang iwanan ang mga asawa nila

kapag nasuyo mo sila.

Talaga?

Oo.

At... iyon lang ang mahabang kuwento ko.

- Nakakaaliw naman 'yon. - Sana hindi ka nabagot.

Sobrang saya, nagustuhan ko 'yon.

Uy, guys. Hi. Siya si Isabella. Bumisita siya rito ngayong taon galing...

- Galing France, kamakailan. - France.

- Bonjour. - Seryoso ka?

Bakit? Gusto ko lang maging mas kumportable siya.

Hindi 'yan ang pinakapangit na French accent na narinig ko.

Itong papansin ay kapatid ko, si Brent.

Ayan si Parker.

Si Kellie, si Amy.

- Uy! - Uy.

- Uy. - Hi.

Oh, my God. Kailangan ko ng inumin.

Ang ganda ng damit mo, parang si Gwen Stefani.

Salamat.

Paano ang "ang ganda mo" sa wika n'yo?

Sa Ingles ba?

O gusto mong isalin ko 'yon sa lengguwahe mo?

Ang galing mo, a. Alam mo, tama na 'yan.

- Ako si Jeff. Masaya akong makilala ka. - Hi.

Uy, gumagawa ka ng dokumentaryo?

- Isang cinema verité. - Galing.

Masuwerte ka. Wala nang mas mahusay na host bukod kay Megan.

Anong gusto mo?

- 'Wag, Freddy! - Sandali.

Sana parehong kolehiyo ang papasukan natin.

Isang oras lang ang layo natin. Magkikita naman tayo tuwing weekend.

Paano kung hindi ako makapaghintay nang ganoon katagal?

Ano 'yon?

Kakaiba talaga ang lalaking iyon.

'Yong taong 'yon ay ika-12 empleyado sa Apple.

Magaling siyang coder, milyon ang halaga niya.

Narinig ko siya sa hardware store na magugunaw na ang mundo sa Y2K.

Paano siya kung hindi 'yon nangyari?

Pumasok na tayo sa loob.

Sige. Pag-usapan natin 'yan sa susunod na linggo. Okay?

Sige.

Ang ganda mo.

Ang guwapo mo rin.

- Gusto ko ang sapatos mo. - Kung gano'n, mahusay kang mamili.

Dinaig mo ang sarili mo.

Si Wayne Bright at ilan sa mga taga-Northland ay darating.

Gawin ko na ang lahat, 'di ba?

Mapapahanga sila sa 'yo.

- Nakakatuwa naman. - Puppy love.

Hindi naman, baka mas malalim pa 'yon.

Oo, ang ibig kong sabihin, marami pang puwedeng mangyari sa kanila.

Masyado pang bata para magseryoso, 'di ba?

Nandiyan na si Wayne. Tutulungan mo ba akong makuha ito?

Oo naman.

- Masaya akong makilala ka. - Ito si Debbie Landry.

Uy diyan.

- Maligayang Pasko. - Kumusta?

- Hi, Jeff. Ito na. - Salamat.

Pareho ang paaralan ni Brent at 'yong bartender, kaya astig siya

at ang guwapo niya rin.

- Hi. - Hi...

- Walang pag-asa ang lalaking 'yon. - Wala.

Ginagawa niya ang lahat kapag may gusto siya.

May kialala rin akong gano'n.

Wow. Parang hindi totoo.

Hanggang tatlong araw lang 'to, kaya tingnan mo hangga't nandiyan pa.

Guwapo si Luke. Gaano na kayo katagal nagde-date?

Hindi kami ganoon. Buong buhay ko siyang kilala.

Para ko na siyang kapatid.

Akala ko may relasyon o ano kayong dalawa.

Wala, mali ang iniisip mo.

- Uy, guys. - Uy, nakarating kayo.

- Gusto mo? - Sige.

Hindi, ayos lang ako.

- Hindi ka umiinom? - Hindi.

- Kahit kailan? - Hindi talaga!

Maniwala ka sa 'kin. Ilang beses ko nang sinubukang impluwensyihan siya, pero...

Masyado siyang mahigpit.

At kailangan ng lasinggerong tulad mo ang isang magmamaneho pauwi.

Totoo 'yon. Akin na 'yan. Salamat.

Masaya akong makita ka, Principal Bowers.

Kinukuwento ng papa mo na masaya siya

na susunod sa yapak nila ni Brent sa Branson.

Ganoon talaga ang mga Chambers.

Maganda ang business program sa Branson at magugustuhan niya 'yon.

Paumanhin.

Kailangan ko kayong dalawa. Narito si Judge Fallon.

Sige.

Kapag naririnig ko ang "business program," gusto kong kumain ng bala.

- Nasabi mo na 'yan sa papa mo? - Nagbibiro ka ba?

- Siguradong magagalit siya nang sobra. - 'Wag na.

Pero kung maisip mong subukan, nandito lang ako para sa iyo.

Mahal kita.

Mahal din kita.

Si Mike, iyong bartender, siya na siguro ang pinakatangang taong nakilala ko.

Mas malala pa kay Freddy.

Hindi ba 'yon mapupunan ng hitsura niya?

- Baka naman. Oo. - Ang sasama ninyo.

Ano ka ba. Ganoon din mga lalaki, 'no. Nagsasabi lang kami ng totoo.

Nako.

Masyado kang nag-alala sa kaniya pero ayos naman siya, o.

Aaminin ko, astig siya.

Talaga?

Hindi ka talaga madaling makipagkaibigan sa iba, 'no?

Oo na. Baka nga wala naman talagang mali sa kaniya.

Oo, pero?

Hindi ko lang nakikita na magiging magkaibigan kami.

Kayong dalawa ni Luke, wala talaga kayong relasyon?

Wala.

Kaya ayos lang ba sa iyo kung landiin ko siya?

Oo, sige lang.

Sige.

Baka 'di rin naman siya interesado.

Freddy, ano ba! Ba't mo naman ginawa 'yon?

Pasensiya na sa kanina, 'yong pangingialam ko sa gamit mo.

Hindi 'yon tama.

Magandang gabi.

Puwede ko... Salamat sa pagpunta.

Noong sinimula namin ng asawa kong si Jane ang mga party na 'to,

ang mga anak namin, sina Brent at Luke, ay mga bata pa.

Sa unang taon, mga malalapit na kaibigan lang at pizza.

Medyo nagbago na ito simula noon.

Si Brent ay nag-aaral na sa Branson,

at si Luke ay papasok din doon ngayong taglagas.

Ipinagmamalaki kita.

At mas masaya kami na makasama kayo sa gabing ito.

Ayon sa tradisyon, manonood tayo ng isang Christmas movie.

Sa taong ito, ang napili ay ang paborito ni Jane,

at malapit din ito sa puso ko.

Kaya kumuha na kayo ng inumin at pagkain, at magpakasaya kayo.

Maligayang Pasko!

- Ang galing. - A, salamat.

- Gusto mo na bang pumasok sa loob? - Sige.

Ano 'to?

Patayin n'yo 'yan!

Itigil n'yo 'yan!

Sweater ba ni Isabella 'yan?

Si Isabella 'yan!

Luke, patayin mo!

Anong klaseng kaibigan ka?

Megan, pakiusap.

- Megan, sandali. Megan! - Bitiwan mo ako!

- 'Wag, Steve. - Jack, diyan ka lang...

Si Luke ito.

Si Luke.

Dapat nating ayusin ang mga sasabihin natin.

Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sharmaine Cabeltis