Original subtitles

Parijs, maart 1948.

Je trui lag daar.

Mensen zetten hun spullen lukraak neer.

Ik help u even.

Ze hebben gisteren samen gespeeld.

Ik ben Eva. Ik woon op de derde etage, gebouw B.

Bedankt.

Kom, we gaan wat lekkers kopen.

Zo, aan het zonnen?

Denk je dat we je niet herkennen?

We hebben het tegen jou. - Onaardig.

Dat is toch jouw rotkop in de krant? Dat ben jij.

Hier. Kijk, vuile slet. - Wat doen jullie?

Stop. Help!

Hou daarmee op. - Vuile slet.

Stop. - Bek houden.

Mevrouw? Gaat het?

Staan blijven.

Mevrouw, kom zitten.

Zal ik iemand waarschuwen?

Gaat het wel?

Ze zijn weg, ik kon niks doen.

Gaat het, mevrouw?

Kent u haar? - Ze is mijn buurvrouw.

Ze moet aangifte doen.

Ze moet naar de politie. - Ja.

Gaat het weer? - Ja, bedankt.

Is er iemand bij u thuis? - Nee.

U kunt niet alleen blijven.

We gaan naar mij toe, daarna naar de politie.

Nee, geen politie. - Waarom niet?

Ik wil geen politie.

Brigitte, ga met hen spelen.

Kom verder. - Nee, ik wil u niet storen.

U stoort me niet. Kom.

Wilt u iets drinken?

Nee. Ik voel me niet zo lekker.

Wilt u even uitrusten? Ik pas wel op de kleine.

Geen zorgen.

Ik ben al vaker zo aangevallen.

Waarom wordt u aangevallen?

Omdat mensen onwetend zijn.

Hoe heet u?

Corinne.

Woont ze in ons gebouw? - Ja.

Hoelang slaapt ze al? - Ongeveer vier uur.

Ze wil niet naar de politie.

En ze zei dat het al vaker was gebeurd.

Ze heet Luchaire. Corinne Luchaire.

Het spijt me. - Gaat het beter?

Ik slik medicijnen, dus ik...

Brigitte is in orde, ze heeft gegeten.

Dit is mijn man. - Goedenavond.

Ik ga naar huis. Bedankt.

Corinne. - Lorenzo.

We zijn vorig jaar aangekomen uit Santiago, Chili.

Werkt u met kinderen?

Ja.

Ik ben logopediste in het ziekenhuis St-Joseph.

Ik behandel kinderen die...

bombardementen hebben meegemaakt in de oorlog.

We nemen op... we tekenen.

Bedankt.

Deze had ik hiervoor, hij werkt prima.

Je sluit 'm aan...

Je praat niet te dicht in de microfoon, dat geeft ruis.

Je hebt twee uur tapes. Eventueel heb ik meer.

Hoe laat kom je de kleine weer ophalen?

Ze kan bij mij eten.

Ja, oké.

Enkele dagen geleden...

hebben ze m'n vader gedood.

Er was een proces, een vonnis.

En ze hebben hem gefusilleerd.

Ik wil vertellen hoe het zover is gekomen.

Ik ga proberen de woorden te vinden.

Opschrijven lukt me niet, dat heb ik niet geleerd.

Ik ga me vast vergissen in de datums.

Toch zijn die belangrijk om het gebeurde te begrijpen.

Datums verklaren alles.

En al verklaren ze niets, ze verklaren alles.

Ik weet nog dat het water zwart was.

En ik was bang.

Er was een meer...

bergen... een bos.

Het was op de Frans-Duitse grens.

Net na de Eerste Wereldoorlog.

Ik vraag een warm applaus voor onze vriend... Jean Luchaire.

Welkom, iedereen.

Goedemorgen.

Enkele jaren geleden werd er bij mij aangebeld.

Ik deed open en er stond een jongeman die me een vriendelijke hand toestak.

Hij sprak vlekkeloos Frans, bijna accentloos.

Hij, de tekendocent uit Karlsruhe...

en ik, de journalist uit Parijs.

Een applaus graag voor onze vriend Otto Abetz.

Bedankt. - Bravo.

Hij waardeerde ons artikel over de Frans-Duitse verzoening,

en verdedigde dezelfde ideeën in zijn land.

We zijn geen lid van een politieke partij,

en we delen nog altijd hetzelfde idealisme:

de vrede bewaren in een Europa gericht op humanisme en vooruitgang.

Ja, de vooruitgang.

Ik zeg dit vol emotie en bescheidenheid daar er in ons midden

oud-strijders zijn uit beide landen.

Ze hebben de hel van de loopgraven meegemaakt, de barbarij.

Ik heb mezelf toen iets beloofd.

Dit nooit meer.

Dit nooit meer.

Want oorlog lost niets op.

Het leidt alleen tot meer oorlog.

Op die tafel staat m'n dochtertje Corinne.

Ik heb haar gezworen...

dat ze niet zal opgroeien in een Europa, verscheurd

door gewapende conflicten tussen volkeren.

Ik bedank ook de afgezanten van de verenigingen

die ons vandaag steunen, zoals Die Wandervögel.

Dag, vrienden. De Jonge Socialisten.

En onze vrienden van de LICA,

de internationale liga tegen antisemitisme,

die ons vereren met hun aanwezigheid.

Goed.

Het feest gaat door.

Bedankt.

Notre Temps Vrede, Rechtvaardigheid, Europa

Dat is aardig, bedankt.

Daar is dan de beroemde Otto. - Goedendag.

Tosia, mijn stiefmoeder. Mijn vader, Julien.

Dag, Otto. - Fijn kennis te maken.

Dank u. - U schijnt van literatuur te houden.

Otto wil een collectie met Franse romanvertalingen opzetten.

Jij kan helpen, je kent uitgevers. - Ja.

U moet eens bij ons komen dineren.

Zei Jean dat ik m'n vriend Baronet over u heb verteld?

Hij gaat over de subsidies.

Ah, graag. Dat gaan we doen, hè?

M'n vader stelde veel mensen aan Otto voor.

Een heel netwerk van schrijvers, journalisten,

academici, politici.

Hij hield echt van Frankrijk.

Hij wilde de twee landen verzoenen.

Tegen elke prijs.

In de jaren 30 zette zelfs het Amerikaanse blad Time Magazine

Hitler op de cover.

Hij noemde zichzelf een man van vrede,

die Duitsland er bovenop wilde helpen.

Men was blind.

Willkommen!

Eindelijk. - Alles goed?

Uitstekend. En jij? - Ja, prima.

We worden op het ministerie verwacht.

Subsidie? - Subsidie is niet...

Hebben ze gezegd hoeveel? - Met 50.000 zouden we gered zijn.

En Corinne? - Ze kijkt ernaar uit om je te zien.

Mooi formaat. - Vind je?

Het is nieuw papier, dus...

De foto's komen er goed op uit.

Ik laat je de drukwerkplaats hiernaast zien. Kom.

Jullie zitten hier echt goed. Indrukwekkend.

We moeten wel overeind blijven.

Ja. - Goeiendag.

Ze willen je handtekening voor vanavond.

Dit is Suzanne, ze werkt bij ons. - Hallo.

We weten nog niet hoe we haar gaan betalen.

Goeiendag.

Leuk u te ontmoeten. Ik heb artikelen van u vertaald.

Dus u spreekt Duits. - Vanzelfsprekend.

Hoe hoog is de oplage?

Het blijft bescheiden... - 3000? 3500?

Ja, 3500 per week. - Maximaal.

We kunnen onszelf nog niet betalen. Als de papierprijs stijgt, weet ik niet...

Houd vol, nu meer dan ooit.

Alle journalisten in Berlijn die ik ken, lezen het blad.

Het is een referentie.

Gaat Hitler de macht grijpen?

Ik heb Mein Kampf niet uitgelezen.

Wie wel? Het is onleesbaar. Onleesbaar.

Concepten die hij niet beheerst, nostalgie naar Teutoonse ridders.

En dan de Joden, de Joden, de Joden.

Quatch van een autodidact.

Wat betekent dat? - Onzin.

En Hitlers interview?

Hij wordt beschreven als een man van vrede.

Nazi's hebben niet de meerderheid.

Ze vertegenwoordigen hooguit 30 procent van de kiezers.

Onze regering is van het centrum, niet extreemrechts.

Ze willen door samenwerking extreemrechts beteugelen.

Dat is onverantwoordelijk. - Of realistisch.

Hoezo realistisch? Welke realiteit?

De realiteit van het Duitse volk. Vraag het Otto.

Onderhandelen met extreemrechts is een val.

Maar wat dan? Heb je liever oorlog?

Je moet de dialoog openhouden.

In die wereld ben ik opgegroeid.

Eigenlijk wilde ik niet opgroeien.

Later ging ik spijbelen om naar de film te gaan.

Ik hing rond op toneelscholen, me afvragend wat ik wilde worden.

Corinne Luchaire, test, opname 1.

Stel uzelf voor, jongedame.

Mijn naam is Corinne Luchaire, ik ben 18 jaar.

Nou ja, ik word 18.

Ik ben geboren in Parijs. - U mag de schrijflei neerleggen.

Ik ben gestopt met school. Nou ja, van school gestuurd.

Omdat... - Waar hebt u problemen mee?

Huiswerk? Discipline? - Ja, de discipline.

En ik wilde acteerlessen nemen, ik hou van film.

Bij wie hebt u les gehad?

Raymond Rouleau in Boulogne. Ik ga er al een jaar heen.

Blijf zoals u bent, dat wil ik filmen.

De film gaat over een verontwaardigd meisje

dat in een opvoedingsgesticht zit.

Heeft ze iets misdaan? Wat heeft ze gedaan?

Cut.

Corinne Luchaire, test, opname 2.

Jullie zijn allemaal hetzelfde. U gelooft me niet,

maar ik ben onschuldig, begrijpt u dat?

Jullie zijn allemaal hetzelfde. Nee, nee.

U gelooft me niet, maar ik ben onschuldig.

Ik ben onschuldig, ik heb niks gedaan. Ik ben onschuldig.

U gelooft me niet, dat maakt niet uit.

Opname 3.

Jullie zijn allemaal hetzelfde. - Nog 's.

Jullie zijn allemaal hetzelfde.

U gelooft me niet, dat maakt mij niet uit.

Ik ben onschuldig. - "Ik ben onschuldig."

Ik ben onschuldig. - "Ik ben onschuldig, onschuldig."

Ik ben onschuldig, onschuldig, onschuldig.

En het kan me niks schelen.

U gelooft me niet, dat maakt niet uit.

Opname 4. - Jullie zijn allemaal hetzelfde.

Nee. Jullie zijn allemaal hetzelfde. Nee.

Jullie zijn allemaal hetzelfde.

Ik ben onschuldig, ik heb niks misdaan.

Hoelang bent u al in Parijs?

Ik ben vanmorgen aangekomen uit Londen.

Ik heb u ooit gezien in Bois de Boulogne.

U was beeldschoon.

Ik heb u nagestaard tot u verdween tussen de bloeiende kastanjebomen.

Ah, Parijs in de lente...

Tot de volgende lente ben ik waarschijnlijk erg alleen.

Ik ging te vroeg van school af. M'n ouders lieten me vrij.

Ze noemden dat "de vrije opvoeding".

Ze vonden dat vast modern.

Ik wist dat m'n vader wat te veel van jonge actrices hield.

Misschien had ik wel de behoefte dat hij ook naar mij keek.

Ze komt niet te burgerlijk over, hè?

Hij was altijd op zoek naar geld.

Zijn blad bracht niet veel op. Integendeel.

Ik heb het nooit echt geweten.

Mijn dochter Corinne. - Juffrouw.

Komt u voor het eerst?

Ja. - Welkom.

Hij deed alsof hij zich alles kon veroorloven.

Wellicht wilde hij dat ik hem zo zag.

Zoekt u een jurk voor een speciale gelegenheid?

Nee, we willen uw nieuwe jurken zien.

Alles interesseert ons, voor overdag en voor 's avonds.

Pavélia, crêpe met satijn, in koraalrood.

Lunelle, een mantelpakje voor overdag... - Mooi.

In het paars.

Soléane, lamé met roze zilverdraad.

Loopt u mee?

Dit is 'm.

Vindt u 'm mooi?

Het is een jurk voor overdag, voor een chique lunch, een thee.

Vind je 'm mooi? - Hij is erg leuk.

Misschien niet voor school, maar erg leuk.

Deze kleurt perfect bij uw ogen.

Dit is de nieuwe collectie. Het zal uw huidtint mooi accentueren.

Pardon, wat draag je onder zo'n jurk?

Niets. Je draagt 'm op de blote huid. Maakt u zich geen zorgen.

Zo...

Meneer Luchaire...

Het is een avondjurk, voor een gala.

Uw figuur komt er heel mooi in uit.

Heel vrouwelijk.

Niet verkeerd.

Hij had 1001 excuses om betaling

van rekeningen uit te stellen, om onkosten te declareren.

Hij moest naar restaurants om mensen te ontmoeten.

Handen schudden, relaties aanknopen.

Informatie loskrijgen.

De welgestelde man spelen, boven zijn stand leven.

Hij gaf altijd geld uit dat hij niet had.

Alstublieft.

Maar op een dag betaal je de rekening.

We zeggen mama dat je de jurken van Tosia kreeg. Ik waarschuw haar.

Hij bracht me groot in een geruststellende illusie.

Hij hielp ook anderen.

Zijn vrienden, zoals Otto die amper kon rondkomen.

Hij woonde sinds kort samen met Suzanne.

Mijn vader vroeg ze artikelen te schrijven.

Wat doe je? - Ik kijk naar je.

Verwacht je iemand? - Nee.

Meneer Abetz? - Ja?

Wie zijn jullie? - Kom met ons mee, alstublieft.

Waar gaat het over? - Dat zult u straks horen.

Meneer Abetz,

ons is gezegd dat u een groot vriend van de Fransen bent.

Ik ga vaak naar Frankrijk, ik heb er goede vrienden.

Schrijft u uw artikelen in het Frans?

Het is mijn tweede taal.

Mooi.

Volgens onze informatie hebt u in Parijs

nauwe banden in pacifistische kringen.

Ik ben correspondent van het blad Notre Temps van Jean Luchaire.

Ons bureau handelt in aanvulling van de officiële diensten.

In de strijd tegen anti-Duitse propaganda

zijn uw vele contacten waardevol voor ons.

Wat bedoelt u?

U gaat voor ons verslagen maken over de Franse pers,

rapporten opstellen over de Franse opinie

en nuttige informatie verstrekken.

Waarom bent u geen lid van de nazipartij, M. Abetz?

Fransen zouden nooit zo open met een partijlid praten.

Ze maken zich zorgen over de situatie hier.

U woont samen met een Française,

mejuffrouw Suzanne de Bruyker.

Volgens onze informatie was zij de maîtresse van die Jean Luchaire.

Waarom zegt u me dat?

Het is beter als u met haar trouwt.

Uw "Frans-Duitse kring" kan natuurlijk over nieuwe middelen beschikken.

Het zou betekenen

dat u uw bestaande contacten verder uitbreidt.

En u zal veel reizen maken.

Het is tijd om onze krachten te bundelen.

Ja...

Ik heb altijd...

mijn leven ingezet voor de Frans-Duitse verstandhouding.

Ja. Dat is een mooie zaak.

U bent nog jong

en u kunt een belangrijke rol spelen voor onze beide landen.

Ga door met het vormen van een schakel.

Duitsland wil de vrede bewaren.

Maak dat uw vrienden duidelijk.

Op jou, mijn beste Otto,

mijn oude kameraad, nu definitief met Frankrijk getrouwd.

En Frankrijk is beeldschoon vanavond.

In een tijd dat donkere oorlogswolken

de wereld opnieuw bedreigen,

geeft jullie liefde ons vertrouwen. Dank. Gezondheid.

Proost!

Op de liefde!

Ga je in een film spelen?

Ik heb een test gedaan met de regisseur.

Ik weet niet of ik de rol krijg.

Heb je nog geen verloofde?

Nee, ik ontmoet jongens, maar het wordt niks.

We zien wel.

Ik zie me geen jongen voorstellen aan papa.

Waarom niet?

Misschien zou hij blij zijn voor je.

O nee.

Niet? - Nee, dat denk ik niet.

M'n boekhouder heeft me op m'n kop gegeven.

Het novembernummer komt nog uit, maar dan is het geld op.

De losse verkoop loopt niet.

Te weinig advertenties, abonnementen.

Toch hebben we een lezerspubliek.

We hebben een sterk team.

Het wordt m'n eerste bankroet.

Ik hoorde over geheime fondsen op Buitenlandse Zaken in Berlijn

om pacifistische ideeën te verdedigen.

Ik weet wie ik moet benaderen.

Je vader is onwel.

Papa? Adem door, ik ben er.

Wat is er aan de hand? - Mogen we een glas water?

Mogen we een glas water? Kan iemand een glas water brengen?

U kunt hier wachten.

Ik ben zo terug, wacht jij hier.

Zo ja, hoest op. Nog eens.

Zo ja.

Heel goed. Haal heel diep adem.

Houd uw adem vast.

Hier, hier en hier...

zien we holtes die de ziektekiem heeft gevormd.

De bacil tast de longen aan en maakt holtes...

die weer dichtgroeien met vorming van...

korstjes. Dat is wat we daar zien.

Dat veroorzaakt bloed in het sputum...

en vooral hevige koortsaanvallen.

Ik heb over tuberculose gelezen.

Ik weet dat het ongeneeslijk is.

Dat hangt van de persoon af, van uw leefstijl.

Geen sigaretten meer, geen drank.

Minder stress.

Hoeveel tijd heb ik?

Kan het snel gaan?

Het wetenschappelijk onderzoek boekt grote vooruitgang.

Is de ziekte erfelijk?

Sommige onderzoeken laten zien...

Is het erfelijk of niet? Heb ik m'n dochter ermee belast?

Dat zou kunnen, ja.

Hebt u iets aan haar gemerkt?

Hoesten, koortsaanvallen, abnormale vermoeidheid?

Dank u, dokter. - Tot ziens.

Dank u wel. Tot ziens. - Mejuffrouw.

Iedereen was bang voor deze ziekte.

Jaarlijks stierven 200.000 mensen aan tbc. Er was geen vaccin,

geen behandeling.

Je leefde met een bloedsmaak in de mond, de smaak van de dood.

Een bedreiging die je niet meer losliet.

Al snel zou de hele wereld bloed opspuwen.

Papa en Otto maakten vele reizen

om de pacifistische boodschap uit te dragen.

De dialoog in stand houden.

De huidige vijand is het Russisch communisme.

Duitsland is nog Europa, het Westen.

We moeten de dialoog met Hitler in stand houden.

Onderhandelen, in gesprek blijven.

En ook escalatie voorkomen.

Concessies doen. - Toenadering zoeken.

Meent u dat andere democratieën ons de les kunnen lezen?

In Amerika zijn er plekken waar zwarten

niet in dezelfde bus mogen als blanken.

Amerikanen hebben honderdduizenden indianen afgeslacht

om leefruimte te krijgen.

In Frankrijk zijn hoofden afgehakt,

en denk aan de bloedige Oktoberrevolutie.

Elke revolutie kent excessen en wreedheden, dat is een historisch gegeven.

Er komt geen groot Europa, zonder een sterk Duitsland,

en veilig.

Dus u vlucht ook weg uit Duitsland? U hebt gelijk.

Integendeel. Hij heeft een officiële missie:

cultureel. - Ik geloof in de dialoog.

Gelooft u in de dialoog met Hitler, beste Otto?

Zolang hij er nog is, moet je met hem praten.

Tegenstanders van Duitsland overdrijven racistische vervolgingen.

Het is het gif van de desinformatie.

Geloof niet alles wat u leest.

Duitsland wil vrede.

M'n vader praatte met mij nooit over politiek.

Hij zei me geen zorgen te maken.

Hij wilde me ervoor afschermen.

Ik was nog een meisje dat liever tijdschriften las.

Een debuterende actrice die zich nog moest bewijzen.

Dat mag meer, het moet echt overkomen.

Ze heeft gelijk, laat haar maar.

We zijn klaar, meneer Moguy.

Toe maar, Corinne.

Philippe? - Ja.

Philippe.

Maak haar flink vies.

Ze heeft zich dagen buiten schuilgehouden.

Toe maar, dat mag wel meer. - Ze heeft buiten geslapen.

Kom ik niet te burgerlijk over?

We gaan draaien. Iedereen op z'n plek.

Stilte op de set. Camera.

Camera draait.

Scène 63-1, take 1.

Actie.

Uitstekend, bedankt. Kom dichterbij.

Vooruit. - Wie bent u?

De nieuwe directrice. - Ik ken u niet.

Ik arriveerde toen jij ervandoor was.

Als ik weg ben, veranderen ze van alles.

De vorige keer de borden, maar het eten blijft vies.

Dit keer is het de directrice.

Vertel, ik hou van ontsnappingsverhalen. - Kom nou.

Zet me in de cel op droog brood in de kou...

Zet me op water en... - Cut. Concentreer je.

De tekst, dat was het niet. Opnieuw.

De tekst, Corinne. - Pardon.

Kondig aan. - Scène 63-1, take 2.

Actie.

Uitstekend, bedankt. Kom dichterbij. Vooruit.

Vertel, ik hou van ontsnappingsverhalen. - Kom nou.

Zet me in de cel op water en droog brood.

U bent als de anderen, u gelooft me niet...

Cut. Concentreer je, Corinne.

Ik heb het. - Opnieuw.

Vanaf het begin, kondig aan. - Scène 63-1, take 3.

Uitstekend. Bedankt. - Mag het over?

Vanaf het begin. - Opnieuw.

Kom, opschieten. - Scène 63-1, take 4.

Dank voor de vergelijking. - Geen dank.

Vertel, ik hou van ontsnappingsverhalen. - Kom nou.

Zet me in de cel op water en droog brood. En laat de bewaakster me slaan.

Waarom ben je gevlucht?

Omdat ik onschuldig ben.

Ben je onschuldig? - Absoluut, ik ben onschuldig.

U gelooft me ook niet. Het kan me niet schelen.

Ik kan er niks aan doen, ik ben onschuldig.

Ik zweer het, ik ben onschuldig, onschuldig, onschuldig.

Wie beweert het tegendeel?

Ik ben ontsnapt uit protest tegen de rechtspraak.

En ik ben het zat dat ik niet mag lachen,

in de pas moet lopen, smerig eten krijg,

dat ik niet mag praten, of lachen, of zingen.

Je mag hier amper ademhalen.

We zijn toch geen gevangenen.

Cut.

Bravo, Corinne.

Geweldig.

Bravo.

Goed, volgende scène. We breken af.

Is het niet eng om je zo te laten gaan? - Doodeng.

Neem me niet kwalijk.

Bravo, Corinne. Je was super.

Pardon, ik stel me voor. Philippe Delcourt.

Repeteren we morgen de tekst?

Is morgenavond goed?

Fijne avond.

En nogmaals bravo.

Philippe...

Gaan we iets eten?

Ja. - Ja?

Met Philippe?

Je had het moeten zeggen.

Ga door.

Bedankt.

Heb ik je pijn gedaan?

Maak je geen zorgen.

Bedankt dat je gewacht hebt.

Ik heb trek. Heb je tijd om te lunchen?

Ja.

Vergeet hem. - Dat heb ik al gedaan.

GEVANGENIS ZONDER TRALIES

Mejuffrouw Luchaire. - Bedankt.

Mejuffrouw Luchaire. - Kom je?

Ga alleen.

Nee, papa... - Ik zie je in de zaal.

O nee... - Toe maar, schat.

Bravo. Alstublieft. - Bravo.

Ik wil over de regisseur vertellen die m'n leven heeft veranderd:

Léonide Moguy.

Een Russische banneling die moedige films maakte.

Dramafilms over sociaal onrecht, zoals abortus,

prostitutie, opvoedingsgestichten.

Vaak portretten van eenzelvige meisjes.

Hij was een humanist, een echte, net als mijn vader.

Hij keek naar me zonder vooroordelen...

en zonder zelfingenomenheid.

Is het al laat? - Geef ik haar eten?

Nee, dat doe ik zelf wel.

Lukt het met de bandrecorder?

Ik herinner me gelukkig niet alles.

Is het lekker? Smaakt het?

Vlak voor de oorlog maakte ik nog twee films met Moguy.

En ook met andere regisseurs.

Ik probeerde andere dingen te doen, m'n uiterlijk te veranderen,

risico's te nemen.

Vaak oudere rollen.

Voor mij had dat betekenis: ik wilde verdienen wat me overkwam.

Ik werd een filmster,

zoals er destijds wel meer waren.

En die men zou vergeten, zoals mij.

"Ik ga je missen. Je vader"

Ik schreef altijd dezelfde tekst: "Tot snel".

Misschien had ik een voorgevoel dat dit alles niet lang zou duren.

M. Moguy, een foto. Hier. - Mlle Luchaire, een foto.

Beste vrienden, dank dat jullie hier vanavond zijn.

In een tijd dat de oorlog ons bedreigt.

Ik hef mijn glas op de mensheid,

op menselijke gevoelens, op de kunst,

op de cinema, als pacifistisch antwoord op de dwaasheid van mensen.

En ik bedank mijn jonge acteurs.

Bedankt, Corinne. Op jouw jeugd.

Op de films die we samen hebben gemaakt en nog gaan maken.

Op de vrede.

Prachtige film. - Vond je?

Ja. Die man heeft veel talent, niet?

Oekraïense Jood, klopt dat?

Ik verraad niemand. - Wat?

"Tot snel, Corinne"

Léonide, dit is mijn vriend Otto Abetz.

Ik ben vereerd. Het is een grootse film.

Onmogelijk, meneer.

Ik weet wie u bent.

Uw land bedreigt de wereldorde.

Ik wens u een fijne avond.

Léonide,

ik ken Otto. Hij is niet wat u denkt.

Hij is ook niet wie jij denkt.

Ik neem morgenochtend vroeg de trein.

Ik ga naar mijn familie.

Pas goed op jezelf.

Ik mag je erg graag, Corinne.

Ik mag u ook erg graag.

Weet je hoe je "ik ben onschuldig" zegt in het Oekraïens?

Nee.

Meneer Abetz?

Ja. - Volgt u ons.

Wacht, dit is een vergissing. - Dit is ontoelaatbaar.

Laat ons ons werk doen.

Alstublieft. - Otto.

Ik wil mijn ambassade bellen.

Meneer.

We gaan met hem mee. - Mejuffrouw Luchaire.

Ga met hem mee. Mag ik de telefoon gebruiken?

Ga uw gang. - Bedankt.

Ik heb hier een bevel om u uit te zetten naar Duitsland.

Verstaat u Frans?

Ik versta het heel goed, meneer.

Mag ik alstublieft heel even met mijn vrouw praten?

Heel even. - Ga uw gang.

Ik zal je morgen bellen. Oké?

Garandeau heeft het bevel gegeven. Hij is onverbiddelijk.

Hij wist dat het druk zou zijn, journalisten.

Ze deden het expres om me te vernederen.

Voor de foto's. - Ik laat je niet zwartmaken.

Ik weet niet wanneer ik je weer zie.

Geef Corinne een zoen van mij,

ze was schitterend.

Tot morgen, oké? - Ja.

De volgende dag...

stond in de krant dat Otto

was uitgezet omdat hij een spion was.

Een propagandist die de Fransen misleidde

over Hitlers werkelijke bedoelingen.

Ik wist niet eens dat hij adviseur van de nazi-regering was

voor de Frans-Duitse betrekkingen.

DE ZAAK ABETZ EEN DUBBELSPION

Wie zit achter het Abetz-schandaal?

Hij wilde altijd escalatie voorkomen,

de oorlog de oorlog verklaren,

een verbindende schakel blijven, niemands vijand.

CORRUPTE IDEALIST

De idealistische tekenleraar

die in onze huiskamer sliep en altijd krap bij kas zat.

Vader verdedigde z'n vriend,

slachtoffer van een nationalistisch complot tegen pacifisten

die men beschuldigde van zwakte, lafheid.

De oorlogsdreiging leidde tot heftige reacties in beide kampen.

"De zaak Abetz"

Van de ene op de andere dag zat ik in een ware spionagefilm.

Ik zou zelfs Abetz' minnares zijn.

Dat was nog maar het begin van de laster.

Ze hadden van me gehouden.

Nu moest ik besmeurd worden.

Engeland en Frankrijk hebben de oorlog verklaard...

En toch zou er maandenlang niets gebeuren.

Geen enkel gevecht, een vreemde stilte.

Wat gaat u ermee doen? - Beslagname.

Neem niet de machines mee. Nee, laat los.

Nee, dat niet. - Typemachines, camera's, telefoons.

De typemachines mag u niet meenemen.

Hoe moeten wij nu ons werk doen? Die is van mij.

In deze doos: drie camera's.

Weleens van persvrijheid gehoord? - Laat ons werken.

Had Jean je niks gezegd?

Hij zou de huur en leveranciers betalen, maar deed dat zeker niet.

Ik weet niet waar hij is. Er is geen geld meer.

We kunnen niet publiceren.

Ik snap het niet.

Hij had altijd tegen de oorlog gestreden. En nu was het oorlog.

Als een logenstraffing. Het falen van een heel leven.

Zijn weekblad was failliet, hij was geruïneerd,

zat diep in de schulden.

Dus is hij een tijdje verdwenen.

Hij wilde niet zo gezien worden. Hij dook onder.

Zelfs ik wist niet waar hij was.

Het was "schemeroorlog" want er waren geen gevechten.

Men wachtte, geloofde er niet meer in.

Ik werd twintig.

De mooiste leeftijd, zeggen ze.

De stelletjes worden gevormd, de zon komt op.

De jurk glittert, mensen schertsen vanochtend.

Lieve Corinne, u bent een groot actrice. - Bedankt.

Zijn we hier bij u?

Niet echt... Nog niet.

Mensen die voor de oorlog zijn gevlucht, angsthazen, lafaards.

Maar wat bent u, een zakenman?

Een gangster? - Nee, ik was een beetje bankier.

Ik was autocoureur, gigolo, militair in Syrië,

en ik heb ook een casino in Honfleur gehad.

En op een dag ga ik met u trouwen.

Maar ik ga nooit trouwen. - Niet?

Nee. - Ze gaat nu met mij.

Mijn hemel. - Ze knapte af op mannen. Ze voeren oorlog.

Oorlog, wat voor oorlog? Champagne-oorlog.

Er is geen oorlog. Waar zijn de Duitsers?

En opeens waren de Duitsers er.

Zo snel.

Toch was ons gezegd: "Geen zorgen, wij gaan winnen,

want wij zijn sterker."

Maar na enkele weken moest Frankrijk op de knieën, vernederd.

Dat grote land dat instort.

Met pijn in m'n hart... - Het debacle.

...zeg ik dat we de strijd moeten staken.

Ik heb vannacht de tegenstander gevraagd

of hij bereid is om met mij,

als soldaten onderling,

na de strijd en op eervolle wijze

een eind te maken aan de vijandelijkheden.

Het is een eer, meneer de ambassadeur.

Spreekt u Frans?

Ja, natuurlijk.

Goedenavond, mw. de ambassadrice.

Uw privévertrekken zijn op de eerste etage. Volgt u mij, alstublieft.

Bedankt.

Wie is dat? - We zoeken Jean Luchaire.

Van Zijne Excellentie, de ambassadeur.

Meneer is naar Vichy, hij komt vanavond terug.

Zeg dat het dringend is.

Het is van Suzanne.

Otto wil dat Jean naar de ambassade komt, Rue de Lille.

Is Otto ambassadeur? Onze Otto?

Hij, die als een schurk Frankrijk is uitgezet.

Ik probeer je vader te bereiken.

Bedankt.

Meneer Luchaire? - Ja.

U wordt verwacht.

Dank u.

Hoe moet ik je nu noemen? Meneer de ambassadeur?

Kom.

Ik wil niet gestoord worden.

Heb je Laval gezien in Vichy? - Ja, hij liet me komen.

Ze weten dat we bevriend zijn.

We zijn nog vrienden?

Hou op.

Zijn Suzanne en de kleine er al?

Ze zijn vast verdwaald in onze vertrekken boven.

Ik ben niet gewend aan al die luxe.

Hoe zie jij de dingen?

Ik ben eergisteren gebeld.

Ze zeiden: u vertrekt naar Parijs met uw gezin.

Stel je eens voor.

Misschien sturen ze volgende week mijn vervanger.

Een gouverneur.

Zoals in Polen: eerst platgeschoten

en nu een provincie van Duitsland, bestuurd door een Gauleiter.

Ik wil voorkomen dat ze hier hetzelfde doen.

Wat heeft Laval je gezegd?

"Ga naar je vriend Abetz en kijk wat de Duitsers van plan zijn."

Dat is dus een officiële missie.

Jij bent nu diplomaat, jij ook.

Daarna opende hij zijn la,

hij pakte een grote bundel biljetten voor mijn...

Hoe zei hij dat? Voor mijn dienstreiskosten.

Heb je het geld aangenomen?

Natuurlijk.

Ik moet m'n reizen betalen, ergens van leven.

Ik heb niet eens een exacte dienstopdracht.

Ze hadden zo'n snelle overwinning niet verwacht.

Volgens mij hebben ze geen bezettingsplan. - Jawel.

Ze gaan het land plunderen.

Daarom voert men oorlog.

De grote plundering, net als in Polen.

Frankrijk is Polen niet.

Wat heb je mensen in je omgeving horen zeggen?

Naast onze vrienden die met ons willen praten.

Mensen lijken door Pétains woorden de situatie te accepteren.

Men rekent erop dat hij gevechten vermijdt en gevangenen terughaalt.

Hoeveel gevangenen zijn er? Heb je cijfers?

Ruim anderhalf miljoen.

Ze willen ze naar Duitse fabrieken sturen om bij te dragen aan de oorlog.

Stel je eens voor.

Arbeiders, boeren, ambtenaren...

Hoe moet het in het land zonder hen?

Wat willen jullie met een verlamd land?

Ik moet terug naar Berlijn met een rapport over de situatie hier.

En jij kan me daarbij helpen, door me verslagen te geven.

De verbinding vormen met Vichy.

Samen kunnen wij de dialoog bevorderen.

Doen wat het meest dringend is.

Daarna zien we wel.

Goedenavond, Jean. - Mevrouw de ambassadrice.

Hoe maken Corinne en Françoise het? - Ze zijn veilig.

Goed.

Zeg het als we iets kunnen doen. - Dat is aardig.

Doe je ze de groeten van me?

Hij wacht op je.

En hoe is het met je gezondheid?

Ik heb nu geen last. Ik wil er niet aan denken.

Voorlopig niet.

Ik zal je nodig hebben, Jean.

We moeten de schade beperken.

Ik begrijp het.

Ik heb een nieuwe garderobe nodig.

Je weet hoe vals Parisiennes zijn.

Mondaine word je niet zomaar.

Je hoeft ze niets te bewijzen, Suzanne.

In hun ogen blijven we provinciaaltjes, parvenu's.

Maar nu vooral de bezetters.

En Jean?

Volgens mij is hij heel ziek.

Ik vergeet niet wat hij voor ons heeft gedaan.

Jean is een goed mens.

Genereus.

Suzanne...

Ik weet het van jou en Jean.

Ik weet dat jullie een affaire hadden.

Maar dat hindert me niet.

Het is 15 jaar geleden.

Ik had mijn leven, jij het jouwe.

Dat heeft jou tot de vrouw gemaakt die ik liefheb en respecteer.

Ik weet ook dat ik veel van je vraag.

Ik sta aan jouw zijde, Otto.

Omdat ik dat wil.

Ik kom zo. - Ja.

Loopt u mee.

Parijs was bezet, maar het was nog vreemd stil.

Het leven werd weer opgepakt zoals ervoor.

De Duitse soldaten deden hun best om geaccepteerd te worden.

Om "korrekt" te zijn, zoals ze zeiden.

Als we ze tegenkwamen, negeerden we ze.

We keken niet eens naar ze.

Dus noemden ze Parijs: "de stad zonder blikken".

In het begin van de bezetting trok ik weer bij m'n ouders in.

Ik wist dat m'n vader ziek was. Ik wilde bij hem zijn.

We wisten niet of we nog konden filmen.

We moesten wachten.

Corinne? - Ik kom eraan.

Zit je weer in je oude meisjeskamer?

We lieten alles zoals het was.

Ik weet niet wat we eten, alles is dicht.

We vinden wel wat.

We zijn klaar, mejuffrouw.

Ik heb geloof ik kougevat.

Ik poseerde soms voor tijdschriften,

in afwachting van nieuwe filmopnames.

Niemand mocht weten dat ik ziek was.

Dat had het einde betekend.

Hallo, Corinne. - Dag.

Schitterend.

Pardon, hebt u een zakdoek voor me?

Oké, we zijn klaar.

Perfect.

Zoals jullie weten is het blad failliet.

Nou ja, ik ging failliet.

Maar dingen zijn veranderd. De situatie is anders.

De Duitse ambassadeur is een oude vriend van mij. Dat is geen geheim.

Hij wil een loyale, eerlijke collaboratie tussen de twee landen.

Wat versta je daaronder?

Dat moeten wij met hen definiëren. Onze vrijheid vinden.

En wat is "eerlijk"? Geloof je nog in Abetz' eerlijkheid?

Hij wil ons helpen, een bloedbad vermijden.

Het land weer laten draaien, rijdende treinen, scholen.

Hij heeft vijanden en neemt risico's om ons te helpen.

Vergeet niet dat extreemrechts zich organiseert.

Ze steken veel geld in de pers. Dat laat ik niet gebeuren.

En wie financiert je nieuwe blad? Je bent toch bankroet?

Er is geen Duits geld, als dat je vraag is.

Ik heb al m'n zakken geleegd, hypotheek afgesloten.

Ons familiehuis in Bretagne.

Met een klein team kan het lukken, volgens Jérômes berekening.

De krant wordt eigendom van Les éditions Lutetia, waarvan Jean

meerderheidsaandeelhouder wordt. Hij staat borg voor investeerders.

Dit zijn de statuten. - Mooi. Wie zijn de investeerders?

Er zijn er meerdere. De belangrijkste is Hibbelen.

Een Elsazzer, een industrieel: textiel, chemie.

We trokken hem na.

Hij zei dat hij een mediagroep wil beginnen

met een uitgeverij, radio, kranten.

Hij is momenteel veel in Parijs.

Ze zeggen dat hij Havas overneemt.

En politiek gezien? - Hij is industrieel, apolitiek.

Hij zag dat er minder geld voor kranten is.

Hij grijpt de kans om te kopen.

Ik moet m'n journalisten beschermen.

Ze een zekere onafhankelijkheid bieden, of de besten gaan weg.

Ik heb gehoord dat u bevriend bent met ambassadeur Abetz.

Ik vond ook een farmaceut van homeopathische middelen.

Hij investeert en gaat ook adverteren in de krant.

De ambassade gaat ons helpen met het papier.

De oplage wordt ruim 50.000.

Ik heb extra rantsoenbonnen losgekregen

voor de arbeiders, een gratis kantine,

en doorlaatbewijzen voor familiebezoek in de Vrije Zone.

Je was een goeie communist geweest, dat zei ik al.

We moeten slim omgaan met censuur, dat is mijn taak.

Ik onderhandel direct met Abetz, die ons ook nodig heeft.

Ik moet dit aan u geven.

Wat voor mij telt, is de krant uitgeven.

Al zijn we het oneens, de krant komt uit.

Dat is ons leven, kranten uitbrengen.

Het mijne althans.

Zonder ben ik niks waard.

Wat vroegen ze in ruil?

De nieuwe Vichy-regering een kans geven.

Een periode om te kijken hoe de collaboratie functioneert.

Wat zijn de voorstellen, wat krijgen ze gedaan.

Ze krijgen niks gedaan.

Je moet ze een kans geven. - Jean, jouw Hibbelen...

wordt door Duitsland betaald om de Franse pers over te nemen.

Hij is gewoon een stroman van de ambassade.

Ik ben te slim om die schijnvertoning niet te doorzien.

Je vergist je. - Jean.

Hopelijk doe je dit voor goede redenen.

Wie praat met de bezetter is verloren.

We hebben al verloren. Waar heb je het over?

We verdienden het te verliezen.

Waar droom je van? Vakantiedagen? - Liever Hitler dan de communisten?

Nee, er is een andere weg mogelijk.

Luister, Jean. Ik respecteer je, maar ik stap op.

Pas op jezelf, vrienden.

Ik ga ook. Sorry Jean, je vergist je.

Jouw vertrek is laf, Labarrière.

Vergeet het niet.

Ik kon niet iedereen betalen.

Ik vraag al 15 jaar om Frans-Duitse collaboratie. 15 jaar.

Als Frankrijk na WO I Duitsland de hand had gereikt,

had Duitsland die aangenomen.

Nu is Frankrijk overwonnen.

Duitsland reikt ons de hand

en stelt voor eerlijk en constructief samen te werken.

Velen van jullie werkten voor Notre Temps.

Een klein blad met grote pacifistische ideeën.

Ik ben blij het avontuur voort te zetten...

met u. Ik weet dat het team betrouwbaar is,

vervuld van patriottisme,

en vastbesloten ons land te dienen.

We gaan ruïnes van het verleden niet herbouwen,

maar wat nieuws bouwen.

Daarom koos ik deze naam: Les Nouveaux Temps.

Want we moeten deze nieuwe tijd verwelkomen.

We gaan uit van vier pagina's net als de Times.

Heel compact om ruimte en papier te besparen.

Zeven kolommen en een politiek column op de voorpagina.

Het lettertype is klassiek, niet schreeuwerig,

geen sensatiezucht.

Een strakke lay-out.

Het moet de toonaangevende krant worden, waaruit andere bladen hun info putten.

We hebben altijd van deze krant gedroomd. We moeten deze kans grijpen.

Zelfs in moeilijke tijden... kunnen we van nut zijn.

We moeten van nut zijn. - En de oplage?

Hoeveel exemplaren? - We beginnen met...

100.000. Ochtend- en avondeditie met beursberichten.

We kijken of het aanslaat met abonnementen,

of adverteerders meedoen. Afijn, jullie verstaan je vak.

Vrienden, op Les Nouveaux Temps.

Op Les Nouveaux Temps.

Bedankt.

Nou, het is ons gelukt. - Ja.

Heb je het gehoord van Labarrière?

Wat? - Hij is naar Londen vertrokken.

Hopelijk overkomt hem niks.

Voor mij getuigt blijven van moed.

Het kon zo niet langer.

Al die onbetrouwbare, sjoemelende, onbekwame politici,

onwaardig.

De oorlog is onze straf voor het laten afglijden van Frankrijk.

Nu gaan wij wat anders voorstellen.

Je zal het zien.

Deze nederlaag is ook een kans.

Men wil het vergeten,

maar aanvankelijk steunden de mensen Pétain.

De held van Verdun.

Men dacht dat hij ze zou beschermen ondanks de nederlaag,

zoals een vader, of liever een grootvader.

Mijn moeder leidde haar eigen leven. Een andere man, of meerdere.

Zelfs vrienden van m'n vader.

Hij wist het.

Ze hadden een zogenaamd open huwelijk.

Ik oordeelde niet. Ze hielden van elkaar op hun manier.

Dank, Corinne. Iets meer naar rechts.

Zo ja.

Mooi, bedankt.

Mejuffrouw, bezoek.

Hallo, Corinne. - Bloemen om je hart te verzoenen.

Wanneer trouwen we? Zaterdag?

Zaterdag is perfect.

Hou op.

Oké, we zijn zover.

Corinne... Bedankt.

Een louche avonturier en een revuedanseres.

Iets verdachts dat ik wel leuk vond.

Laat me leven. Niet aan die ziekte denken.

Die smerige bedreiging diep in mijn lijf.

Ik wilde tenslotte twintig zijn.

Mezelf vergeten.

Parijs was bezet en ik was vrijer dan ooit.

Heren...

hier is ze.

Bravo.

Kom met me mee.

Hè, nee...

Corinne?

Vermijd ze, ze zijn van de Gestapo.

Wat is dat voor muziek? - Richard Rodgers.

Hou je van jazz? - Ja, ik hou van dansen.

Dat heb ik gezien.

Ik wil je wat vragen, maar ik durf niet.

Vraag maar.

Ik heb gehoord dat jij kan helpen met documenten.

Jij kent veel mensen op de ambassade.

Wie heeft je dat gezegd?

Een vriendin die je kent. Ze was hier.

Tamara, een brunette, mannequin in modehuis Rochas.

Ik weet wie je bedoelt. - Ja, dat zal wel.

Ze heeft je veel verteld. - Ja.

Ik werk niet voor de Duitse ambassade.

Zeg zulke dingen niet.

Heren journalisten, heren hoofdredacteuren.

Deze bijeenkomsten komen er elke week

om u stap voor stap te informeren

over ons collaboratiebeleid.

En vooral...

om elke vorm van desinformatie te voorkomen.

Desinformatie is inderdaad

het grote gevaar voor de pers in deze bewogen tijden.

Om die reden ontvangt u dagelijks

een document met een samenvatting van de nationale

en internationale situatie.

U bent vrij om deze gegevens op te nemen

in uw artikelen.

Ik geloof in wederzijdse diensten van goede wil.

Ik geef het woord aan mijn vriend Ernst Achenbach.

Goedendag. Ik ben adviseur politieke aangelegenheden.

Mijn deur staat altijd voor u open.

Ik wil het vandaag hebben over het nieuwe statuut van de Joden.

Niet de Duitse autoriteiten,

maar de Franse hebben dit initiatief genomen.

Wij waarderen dit beleid natuurlijk.

En wij zien dit besluit als een teken van goede wil.

De kranten van vandaag.

En de artikelen van morgen.

Le Petit Parisien en Le Matin komen nog.

Luchaire schreef een goede column

over de afwachtende houding van de VS.

De ware macht van een journalist zit niet in wat hij schrijft,

maar wat hij weglaat.

Bedankt.

Wij geloven in persvrijheid,

want wij geloven in de discussie.

Misschien kent u de uitspraak:

"Ik wil de ander niet overtuigen van zijn vergissing,

maar me met hem verenigen in een hogere waarheid."

En die waarheid is een eerlijke collaboratie

tussen onze twee grote landen.

Dank u.

De ambassade sluit 15.000 abonnementen op je krant af.

We verspreiden ze in universiteiten, bibliotheken.

Meer kan ik niet doen, nog niet.

Ik snap het.

Ik wil je om wat gunsten vragen.

Papieren voor vrienden en familie.

Informatie over gevangenen, aan wie vraag ik dat?

Als je iets nodig hebt, wend je je tot Friedrich.

Oké? Hij regelt het.

Dank je wel.

Bel mij rechtstreeks.

Niets op papier.

En betrek er zo min mogelijk mensen bij. Oké?

Aarzel niet.

Ik waarschuw je.

Ik ben verliefd.

Heb je haar borstjes gezien?

En hoe ze zichzelf geeft.

Ze is er dol op.

Weet je wie haar peetvader is?

Nee.

De ambassadeur van Hitler.

Otto Abetz.

Die gast heeft Parijs in z'n hand. Hij doet wat hij wil.

Alles wat hij wil. Hij doet wat hij wil.

Kijk dat meisje.

Dat mag je niet door het slijk halen.

Slapen jullie niet?

Ik heb weer zin.

Wat gaan we schrijven over het nieuwe statuut van de Joden?

We publiceren eerst de lijst met de nieuwe maatregelen.

De telling, de arisering van bedrijven.

Wil jij de column schrijven?

Er is ook...

de plicht van een bord in winkels.

En vooral verboden beroepen: de magistratuur, het onderwijs,

de overheid, de cinema en andere.

Een tiental bepalingen.

Is het besluit gepubliceerd? - Ja.

Wil jij de column schrijven?

De censuur ziet niks door de vingers.

Het zat er al aan te komen.

Het is geen verrassing.

Pétain was ze vóór om niet z'n gezicht te verliezen.

Hij is overijverig.

Ik wil wel de column schrijven.

Er zijn aanvaardbare maatregelen.

"Aanvaardbaar"? - Ja. Het lijkt mij belangrijk

dat lezers dit antisemitische beleid begrijpen.

Hoe dit beleid wordt geregeld op Europese schaal.

De coherentie. - We bekijken dat later.

Niet alleen in Frankrijk. - Later.

M'n column is over Roosevelt.

De Amerikaanse verkiezingen. Kom.

Er zijn altijd Joden bij ons geweest: familie, vrienden.

De vrouw van mijn opa, Tosia.

Mijn oom, mijn peetmoeder.

De regisseur die een actrice van me maakte: Moguy.

Ik wist dat ze Joods waren, maar voor mij en m'n vader

maakte dat geen verschil. We spraken er niet over.

Zulke ideeën waren er niet in mijn familie. Nooit.

Hebben jullie overal aan gedacht? - Ja.

Bel me als jullie in Tours zijn.

Een auto brengt jullie de grens over.

Het huis is al gereed. De tickets, papieren.

Ik weet dat ik je zou moeten bedanken, maar het spijt me...

Ik krijg het niet over m'n lippen.

Hoezo?

Omdat het van de ambassade komt, van Otto?

Zeg het maar.

Het gaat erom dat jullie veilig zijn.

Kom, ik moet je wat zeggen.

Corinne...

Ze is bekend, ze loopt risico.

Je moet haar beschermen.

Ik ben haar vader, ik weet wat goed voor haar is.

Ik ga je schrijven, Jean.

Ik schrijf je liever.

Lees dit tenminste.

Alles in orde?

De Führer zal gevoelig zijn voor deze oplettendheid.

Het gaat erom deze kunstwerken veilig te stellen.

Ze zijn in beslag genomen in musea,

of komen uit Joodse privécollecties.

We zijn aan het inventariseren.

Dit is de eerste lijst die al indrukwekkend is.

Voorzichtig.

Dit is nog maar een voorproefje.

Het kleine doek.

Dat is echt een heel bijzonder werk.

De werken worden in de buurt van Parijs

in verschillende kastelen opgeslagen.

Kijkt u zelf.

Velen zijn sceptisch over de collaboratie.

Volgens maarschalk Goering is het een strategische fout.

Confiscaties worden beperkt,

het verzet krijgt tijd zich te organiseren.

Sinds de wapenstilstand heeft Frankrijk alle concessies geaccepteerd. Alle.

Er zijn veel grondstoffen en goederen in beslag genomen.

En de regering en politie werken goed mee.

Terwijl de bevolking vooral aan overleven denkt.

Met meer confiscaties

riskeren we meer tegenstand, wat zelfs tot een volksopstand kan leiden.

Ziet u, mijn doel is

dat het volk neutraal blijft, en afwacht.

Daarvoor moet men verdeeld zijn.

Ik heb voor u een essay meegebracht dat in 1932

is geschreven door generaal De Gaulle die nu oproept tot verzet.

Het is een militaire verhandeling,

getiteld: Het Scherp van het Zwaard.

Weet u aan wie hij het opdroeg?

Aan maarschalk Pétain.

Hij die nu oproept tot verzet,

bracht hulde aan hem die collaboratie wil.

Een verdeeld land is zwakker.

Beter te manipuleren.

Wij hebben momenteel

de controle over zo'n 50 kranten,

meer dan tien postbusfirma's.

Mag ik?

Wij steunen alle politieke stromingen, van extreemrechts tot radicaal-links.

Kijkt u zelf.

We doen hetzelfde met radio en journaal.

Ander voorbeeld, De Nieuwe Tijden

is nu een toonaangevend dagblad.

Gematigd dus geloofwaardig. Centrum-links.

Het wordt door veel journalisten en politici gelezen.

U kunt zelf lezen hoe geestdriftig

ze de collaboratie verdedigen.

En in al die tijd

van politieke manipulatie genieten u

en uw Franse vrouw van het Parijse leven.

Sommigen verdenken u ervan een halve fransoos te zijn geworden.

Mijn trouw aan de Führer is onwankelbaar.

In onze ambassade komen veel opinievormers,

mensen met invloed. Zo kunnen we beter

onze ideeën effectief verspreiden.

Voor velen is collaboratie een illusie,

maar de resultaten spreken voor zich.

Er is nog geen gezamenlijk front tegen ons.

Degenen die in verzet komen, zijn sterk in de minderheid.

De meeste Fransen steunen Pétain.

Maar hoe reageren Fransen op ons anti-Joodse beleid?

In Frankrijk is er altijd cultureel antisemitisme geweest.

Veel grote schrijvers hebben antisemitische teksten geschreven:

Céline, Bernanos, Claudel, Gide, Drieu,

Giraudoux, Blanchot, Brasillach, Rebatet,

Voltaire en anderen.

Je moet het antisemitisme wat aanwakkeren.

Geef me de middelen voor dit collaboratiebeleid

en ik krijg alles van de Fransen gedaan.

DWAALLICHT

Ik ken ze al lange tijd.

Het is in ons belang conflicten te vermijden.

Met andere woorden:

waarom zou je een koe slachten die je nog kan melken?

In zijn proces na de oorlog probeerde Otto zich te verdedigen:

hij zou een dubbelspel hebben gespeeld

en alles hebben gedaan om de Fransen te beschermen.

Kijk hier, alstublieft.

Goedendag.

Meneer Guitry, voor het blad Ciné-Mondial.

Later...

werden mijn vader en ik uitgemaakt voor schoften.

Voor landverraders, collaborateurs.

Wanneer ben je collaborateur?

Als je naar recepties gaat?

Misschien.

Ik kende veel mensen die daar waren.

Ik had ze gezien met m'n vader sinds ik kind was.

Ik was blij om Suzanne en Otto weer te zien.

Het was onwerkelijk om daar samen te zijn onder de kroonluchters.

Die recepties werden drukbezocht.

De hele Parijse society kwam er.

Het Parijs van het mondaine leven

ondanks de oorlog en de restricties.

Je kwam er artiesten tegen,

journalisten, zakenlui,

of chansonniers.

Het was "the place to be", zoals de Engelsen zeggen.

Rue de Lille 78, in de chique wijk.

Een gastvrije, geruststellende ambassade.

De Franse kunst van gastvrijheid.

Moderne elegantie, maar gekunsteld.

Er waren oprechte collaborateurs,

maar ook fanatici of simpelweg opportunisten,

revanchisten zonder scrupules

die van de oorlog wilden profiteren voor hun ideeën of belangen.

Maar vooral om toegang te hebben tot vrouwen

die hen voorheen geen blik waardig hadden gekeurd.

Zoals m'n filmvriendinnen

die ik op verzoek van m'n vader had uitgenodigd.

Er moesten vrouwen zijn, altijd weer vrouwen.

Zoals hoeren in een bordeel.

Het is waar,

ik liet me meevoeren in de stroom zonder me vragen te stellen.

Omdat ik mijn vader volgde.

Hij kon me niet schaden.

Mejuffrouw. - Dank u.

Kijk goed naar ze.

Ze krijgen allemaal de strop.

Wie was dat meisje? - Een actrice die ik ken.

Ze is jaloers.

We doen niks verkeerd.

We praten, wisselen ideeën uit.

Let daar niet op, ze zijn afgunstig.

Mensen zijn heel blij om je te zien.

Corinne?

Wil je een rondleiding?

Dit is een groot geheim. Kom.

Dit is een Renoir.

Het is de vrouw van zijn zoon Jean, de filmmaker.

En dit is een surrealist,

Picabia.

Ze noemen dit "ontaarde kunst".

Wat weten ze ervan?

Teken of fotografeer jij nog?

Misschien is de oorlog ooit voorbij.

Dan ga ik de donkere kamer weer in.

Waar komen die doeken vandaan?

Ik kan je niet alles zeggen.

Dit is Egon Schiele.

Ik breng je in verlegenheid.

Kom nou, zeg. Ik ben geen kind meer.

Ik wil je wat vragen, maar papa mag het niet weten.

Ik heb gehoord dat je papieren kan geven voor na de avondklok.

De illegale dancings...

Die schijnen overal te zijn?

Oké, we sluiten een deal. Ik geef je papieren voor jou en je vrienden

en jij komt af en toe naar mijn feestjes.

Afgesproken?

Excellentie, dank voor deze avond. - U wordt bedankt.

Meneer Luchaire. - Dank voor deze avond. Tot ziens.

Zie je? Iedereen is gekomen. - Bedankt voor je hulp.

Op jou, de vrolijke kampeerder die koning van Parijs werd.

Wat zeiden ze in Berlijn?

Ze vragen om meer confiscaties, het voeren van een repressiever beleid.

Duitsers verwijten me m'n omgang met Fransen

en Fransen verwijten me dat ik de nazi's vertegenwoordig.

Heb je ingestemd om meer zaken in beslag te gaan nemen?

Weet je,

als een diplomaat ja zegt,

betekent dat misschien.

En als hij misschien zegt, betekent dat nee.

En als hij nee zegt?

Dan is hij geen diplomaat.

Kom, ik laat je iets zien.

Dit is dan de slaapkamer.

Het is wel bescheiden, hè?

Pas op hier.

Er liggen franken, rijksmarken, dollars.

Ik weet niet eens hoeveel.

Ik had nog nooit zoveel geld gezien.

Weet je nog hoe krap we zaten om onze reizen te betalen?

Bij wie verantwoord je je uitgaven?

Bij mijn eigen geweten.

We hoopten op u, we wanhoopten.

Prinses. - Goedenavond.

M. Luchaire. - Guy de Voisins, om u te dienen.

Deze kant op.

Gaat u zitten. Wat drinkt u?

Goedenavond, Mlle Luchaire. - Champagne?

Ja, champagne.

Hebt u de show gezien? Was het mooi?

Goedenavond.

Daar op het podium staat Lydia, Lydia Rogers.

Dit is haar nieuwe act.

Waar ken je ze van?

Kom, het zijn geen nare mensen.

Gaat het, meisjes? Lydia...

Dit is Jean, leg hem je probleem uit. Oké?

Goedenavond. - Vond u het een goede show?

Ja, heel goed. Wat kan ik voor u doen?

Volgens Guy kan u helpen, maar ik wil u niet lastigvallen.

Ik wil naar m'n ouders in de Vrije Zone,

maar daarvoor heb je een pas nodig.

Ik kijk wat ik kan doen.

Dit is mijn visitekaartje, bel me.

Ik wil u niet lastigvallen. - Het is in orde.

Dank u.

Lydia is uw naam? - Lydia Rogers.

Gaat het? Wat is er gebeurd?

Jean?

Ik ga je schrijven, Jean. Ik schrijf je liever.

"Beste Jean, mijn beste zoon,

Ik schrijf je, want het is tijd voor mij om je belangrijke dingen te zeggen.

Aan jou, de journalist,

aan jou, de kranteneigenaar.

Enkele weken geleden is een lijst met boeken gepubliceerd

die de Duitse propagandadienst verbiedt.

Deze lijst is vernoemd naar jouw vriend Abetz.

Hij wordt "de lijst Otto" genoemd.

Deze lijst Otto bevat veel namen van bijzondere schrijvers,

die onze lectuur en jouw kennis hebben verrijkt.

Op deze lijst staat ook een boek van mijn echtgenote,

jouw stiefmoeder, Antonina Silberstein,

over de wreedheden van het Duitse leger in Polen vóór de oorlog."

Heb je dat gelezen in de Figaro?

Welk artikel?

Je vader heeft een artikel geschreven, beter gezegd...

een brief.

Een brief?

"Je hebt me niets over die lijst gezegd, alsof die niet bestaat.

Je hebt je blik afgewend.

Ik begrijp je niet, Jean. Ik begrijp je niet meer.

DEUGDZAAMHEID

Wij gaven je morele waarden mee, waarom ontken en verraad je die?

De collaboratie verdraait niet alleen

de kenmerken van een onzekere politiek, maar geeft aan hen die wegkijken

alle vrijheid om een duistere weg in te slaan.

Wie ben jij aan het worden, Jean Luchaire?

Een wegkijker?

Is het de collaboratie die je verdedigt,

of de illusoire macht die deze je geeft, meedansend met het verraad?

Hopelijk hou je tijd over om na te denken over degenen van wie je houdt

en die je meesleurt in deze chaos.

Je vader.

Heeft iedereen m'n vaders brief gelezen?

Hij schrijft niet aan mij.

Maar aan z'n conformistische vrienden.

Om te laten zien dat hij mijn ideeën niet deelt.

Dat is toch een rotstreek?

Dank voor jullie vertrouwen. - Aan de slag.

Wat hebben we nog?

We moeten iets over Egypte schrijven, over wat men zei over...

Voor veel mensen was de collaboratie nog maar een woord.

Maar voor die journalisten

waren het duizenden woorden, zinnen, artikelen.

De Duitsers zouden er voor lange tijd zijn, misschien voor altijd.

Dus moest je kijken hoe je met de bezetter kon samenleven.

En voor Frankrijk een bevoorrechte plek in dat nieuwe Europa krijgen.

De gezamenlijke vijand waren nu de Engelsen, de gaullisten,

of het Joodse kapitalisme, zoals we toen zeiden.

Dat zou de nieuwe wereld worden, de nieuwe tijden.

Het was winter. Het was ijskoud buiten in Parijs.

Duitsland wilde Frankrijk een symbolisch cadeau schenken.

De teruggave van de as van Napoleons zoon, bijgenaamd "het Adelaarsjong".

Exact honderd jaar daarvoor

was het lichaam van de keizer teruggekeerd in Parijs.

Op advies van Abetz had Hitler persoonlijk

dit besluit genomen,

om de verstandhouding tussen de oud-vijanden te vieren.

Ik heb geen zin om te gaan.

We hebben het Otto beloofd. Doe het voor mij, het is belangrijk.

Beneden wacht een auto van de ambassade.

Kijk, Franse vrienden.

Duitsland gaat eindelijk Napoleons Europese droom vervullen.

En dat nieuwe grote Europa gaan we samen opbouwen.

"Van grootsheid naar ridiculiteit is maar één schrede."

Napoleon.

Op verzoek van Abetz luidden alle klokken in Parijs tijdens de processie.

Hij had in de pers aangekondigd

dat Pétain en Hitler aanwezig zouden zijn in de Invaliden.

Geschiedenis die gemaakt werd voor de fotografen uit de hele wereld.

Het moest de doop van de collaboratie worden.

Maar de goden beschikten anders.

Op het laatste moment weigerde Pétain de Vrije Zone te verlaten

om naar Parijs te komen.

Hij was bang voor complotten, voor ontvoering,

of dat men dacht dat men hem bevelen kon geven.

Ook Hitler kwam niet.

Noch Göring, noch Goebbels.

Dus was Abetz alleen bij deze begrafeniskomedie.

Omringd door hielenlikkers, fantomen, en weinig bekende gezichten.

Ik weet niet wie er die avond geloofde in die schijnvertoning.

Ik had de indruk een zwarte mis bij te wonen.

Abetz was woedend, vernederd. Hij wilde niets laten merken.

Pas de ochtend van de ceremonie had hij gehoord

dat noch Pétain, noch Hitler naar de Invaliden zouden komen.

In Montoire heeft die eikel Pétain Hitler de hand gedrukt.

En vandaag weigert hij te komen?

Hij is compleet gek geworden.

Is heel Frankrijk z'n verstand kwijt?

Dat is het reactionaire, beschimmelde Frankrijk.

In Berlijn lachen ze zich een deuk.

Allen die tegen collaboratie zijn! Bravo.

Heb je de lijst met genodigden gezien?

Guitry, Lépidon, Verdoux, en zelfs Céline.

De hoogste bazen, uitgevers, de hele pers heb ik opgetrommeld.

Zelfs Corinnes vriendinnen.

Waarvoor hebben we al die moeite gedaan? Het was voor niets!

Mijn simpele plan was dat Pétain en de Führer

hand in hand voor de tombe zouden staan.

En daar een foto van hebben. Gewoon een foto.

Wat hebben we nu? Helemaal niets!

Nu krijgt Frankrijk met anderen te maken,

met Goering en met Goebbels!

Ze hebben hierop gewacht. En dan wordt Frankrijk weggevaagd!

Daarom bedanken we rijkskanselier Hitler

voor dit edelmoedige gebaar dat zijn wens uitdrukt

voor verzoening met de vijand van gisteren.

Want ook Napoleon...

was de erfgenaam van een grote revolutie.

Ook hij heeft gestreden tegen reactionairen.

Het is Napoleon

die leven blies in de grote volksbeweging,

waarvan het moderne equivalent het nationaalsocialisme

en het Italiaanse fascisme is.

Glorie aan ons.

En heil Hitler.

Na de ceremonie waren er mensen die zeiden:

"We hebben kolen nodig en ze sturen ons as."

Goedenavond. - Mijn dochter, Corinne.

Goedenavond.

Lucien Rebatet. - Aangenaam.

En Pierre Drieu la Rochelle. - Goedenavond.

Aangenaam.

Meneer Louis-Ferdinand Céline. - Goedenavond.

Heel aardig dat u bent gekomen. - Het was prachtig.

Heel mooie ceremonie.

Lieten ze jullie erin? - We stonden op de lijst.

Leid je ons rond?

Ik wil een toespraakje houden.

Meneer Céline, ik luister.

Dank, meneer de ambassadeur Abetz.

Ik heb een belangrijke mededeling.

Nietwaar?

Hitler...

is dood.

Hij is dood en men verzwijgt het.

Bovendien is hij al lang dood.

Kijk...

Een smous heeft z'n plek ingenomen.

Dat zie je op het schilderij. Kijk naar de neus.

Eruit!

Want de smousen willen alle plekken innemen.

Zelfs die van Hitler.

Ferdinand, ik geloof niet... - Ah, journalistje Luchaire.

De vader van het meisje,

het blondje,

het filmsterretje. 'Gevangenis Zonder Tralies'.

We eten van twee walletjes. Weet je wat ze van je zeggen?

Hij zou betalen om zichzelf te verkopen.

Denkt u dat?

Pas op. Hij is voorzichtig, hij is niet gematigd.

Hij is lauwhartig. Hij houdt van Joden.

Hij heeft er zelfs in z'n familie.

Hij is hier kind aan huis. - Zo is het genoeg.

Jullie collaboratie is al verrot, zo jong en nu al verrot.

Een kaartenhuis. Waardeloze, gewetenloze politici.

Een marionettenspel. Het is een marionettenspel.

Precies. Leve de keizer.

Gaat het? - Ja, het gaat.

In 1934 kocht ik Reis naar het einde van de nacht

in een Franse boekhandel in München.

Céline...

is een genie.

Een Frans genie.

Een taalgenie.

Maar als hij in de war is,

stelt hij ons teleur.

En ik veroordeel zijn provocaties.

Ik zie erop toe dat hem niets overkomt.

De geschiedenis zal oordelen.

En Corinne...

Je bent een groot artiest.

Heil Hitler.

Wat is er? - Ik voel me niet goed.

Sieg Heil.

Nee. - Echt niet?

Nee.

Lieve schat...

Je gloeit helemaal.

Het doet pijn. Het doet pijn.

Ik was bang.

Bang van de mensen met wie je omgaat.

Toen ik die onheilsplek zag, dacht ik aan een boot.

Een cruiseschip dat me het bos in zou brengen.

Ver van de levenden...

Van m'n glamourleven in Parijs.

Het is deze kant op.

Hier hebt u de zuurstof,

u hebt een spuwbak, handdoeken.

Ik haal er nog meer.

En dokter Baraché komt zo bij u kijken.

Dank u.

Het is als een ziekenhuis.

Het is snel voorbij.

Je hebt hier zuivere lucht, rust.

Ze hebben de beste dokters.

Als het niet bevalt, zoek ik wat anders.

Maak je geen zorgen.

Maak jij je ook geen zorgen.

Ik ben zo terug.

SPUWBAK

Weten we iets over de aanslag?

Zijn er doden?

Niet op de voorpagina. Ik bel eerst Abetz.

Dank je wel.

Hij sliep die nacht daar...

en is vertrokken.

Ik wilde dat. Er waren aanslagen in Parijs.

Er gonsde een nieuw woord: "het verzet".

OP DE GROND SPUWEN IS ANDERMANS LEVEN SCHADEN

Er was geen vaccin en de dodelijke ziekte kon iedereen treffen.

Mannen, vrouwen, armen, rijken.

Het was een slachtpartij.

Een genadeloze besmetting.

Dus werden zieken geïsoleerd om de epidemie in te dammen.

Ze verbannen als pestlijders.

De oorlog, het verzet, de collaboratie...

We dachten er niet aan.

We voerden onze eigen oorlog...

tegen de pijn,

het opgehoeste slijm,

angst voor een infectie die in enkele dagen fataal was.

Gaat het?

Ze zeiden ons: zuivere lucht, zon,

rust.

En vooral vet eten. Zes maaltijden per dag,

van slechte kwaliteit die ik daarna uitkotste.

Ik leegde mezelf.

Ik menstrueerde niet meer, m'n lichaam liet me in de steek.

Een lege stoel 's morgens en we begrepen het.

De kleren werden verbrand.

Er was geen genezing, alleen remissie. We wisten het.

We wachtten op onze beurt.

Hallo.

Hallo. - Mag ik erbij komen zitten?

Ja.

Ik ben Marina.

Corinne. - Ik weet wie u bent.

U gaat zich hier vervelen.

Het is een 'Gevangenis Zonder Tralies'.

Heb je sigaretten?

Dat mag toch niet. - Nou en?

Ik moet een sigaret of ik ga dood.

Want ik ben onschuldig, ik ben onschuldig.

Je zal zien, ze verstoppen hier flessen om te kunnen zuipen.

Daarboven liggen er veel.

Onder bijna alle bomen.

En kijk aan.

Welkom in de bar.

Het is geloof ik rum, pas op.

Het is rum.

Bruine rum, geloof ik.

We laten 'm hier. We zijn geen wrakken.

Hoe is een pneumothorax?

Ik geloof dat het pijn doet.

Maar ze geven je morfine.

Dat is fijn.

Dat is zelfs heel erg fijn. Geef maar aan mij, ik ben er dol op.

Ben je hier al lang? - Drie maanden.

Moffen komen hier niet, bang voor besmetting.

We verbergen ons voor de razzia's.

Als ze het hadden, gaven ze ons morfine.

Vooral de dag voor een operatie.

U gaat op de tafel liggen.

Het ergste van alles: ze noemden het een pneumothorax.

Er wordt ijskoude lucht in de borstholte gespoten

om de geïnfecteerde long omhoog te krijgen.

Dit is op de huid... Ik neem de naald.

Haal diep adem, zo diep mogelijk. Houd de adem vast.

Ik prik.

Nog even doorzetten.

Eén.

Een tweede.

En een derde, alstublieft.

En na de operatie

leefde je met de angst van de volgende. De dag erop.

Het wordt als een leven in het leven.

Mijn lichaam is voortaan mijn vijand.

Dus het is waar.

Al die tijd dacht ik aan mijn pijn.

En niet aan die van de anderen.

Dat is zo.

Ze praten over een razzia.

Duizenden arrestaties.

Ja, hoofdzakelijk buitenlandse Joden.

De Franse politie heeft de operatie georganiseerd.

Met weinig enthousiasme.

Je hebt me niks gezegd.

Ik kan je niet alles zeggen, Jean.

Niet alles.

Waar gaan ze heen?

Waar worden ze heen gebracht?

Naar werkkampen, fabrieken. We hebben mankracht nodig.

En gaan de kinderen ook werken?

We laten ze bij hun ouders.

Die zorgen voor ze.

Het is een politieke noodzaak.

Het is een fase. Hitler wil alle Joden uit Europa zetten.

We bestuderen een plan om ze te herenigen in Madagaskar of Palestina.

Om ze een opvangland te geven.

Zij zijn verantwoordelijk voor deze oorlog.

Zo dacht je vroeger niet.

Ja, ik weet het.

Ik ben veranderd.

Het is nu duidelijk voor mij geworden.

Joden zullen zich nooit assimileren. Nooit.

Het is hun eigen besluit, dus is het hun fout.

Ze zijn te blij met hun verschil.

Het volk zal dit geweld nooit accepteren.

Daarom moet de pers ons helpen, Jean.

Deze politiek uitleggen.

Zorgen voor acceptatie.

Je wilt je familie helpen,

je vrienden...

Je hebt gelijk.

Je weet wat ze van jou zeggen?

Céline, die geen moment stilzit,

weet je wat hij in Parijs rondbazuint?

Dat jij geen overtuigingen hebt...

dat je onder Joodse invloed staat. In Berlijn hoorden ze er al van.

En dat kan ons schaden, Jean. Jou, mij en ook Corinne.

Dus jouw krant moet onze anti-Joodse politiek steunen.

Céline is gestoord.

Ik weet hoe ik hem bijstuur.

Doe dat dan.

Meneer de Ambassadeur. Ze zijn er.

U kunt aan tafel. - Ja.

Excuus dat we te laat zijn.

Jean Luchaire.

Fijn u te ontmoeten. - Insgelijks.

Ik wil u geruststellen.

Het papier wordt rechtstreeks geleverd aan uw drukker.

Er was een administratief probleem.

Dank u wel.

Ook namens mijn werknemers en arbeiders. Ze hebben hun werk nodig.

U moet meneer de ambassadeur bedanken.

Uw lange vriendschap

is een mooi voorbeeld van Frans-Duitse solidariteit.

Mooi gezegd.

Op de vriendschap. - Op de vriendschap.

Op de vriendschap.

"Mijn beste Céline,

Met de felheid die u karakteriseert,

weet ik dat u mij onherroepelijk veroordeelt

omdat ik een man zou zijn zonder geloof, zonder moed,

die geen knopen doorhakt.

U zegt zelfs dat ik onder Joodse invloed sta.

De collaboratie is voor mij noodzakelijk.

Maar ik wil deze met intelligentie en tact uitvoeren,

met een politieke visie.

En niet schuimbekkend van haat.

Weet dat ik de Joden geenszins vergeet.

Ik ben zelfs geheel antisemitisch geworden.

Wat enkele maanden geleden nog niet zo was.

Wat u "gebrek aan overtuiging" noemt,

is eerder de voorzichtigheid van een man die liever denkt dan schreeuwt.

Ik zal het u niet aandoen puntsgewijs in te gaan op uw beledigingen,

maar dit wil ik u wel zeggen: ik sta niet onder Joodse invloed.

Ik heb mijn ogen, mijn oren,

en vooral mijn geheugen.

Ik heb gezien en ik heb begrepen.

En ik ben veranderd.

Tot slot, wees gerust.

Ik werk met een talentvol hoofdredacteur, Guy Crouzet,

die deze kwesties aandachtig volgt binnen mijn krant.

Met vriendschappelijke groet, Jean Luchaire."

Ik voel me niet zo goed. Pardon.

Ga uw gang.

Clotilde, kun je ons alleen laten? - Natuurlijk.

Wat is er? - Ik wil je spreken, de balans opmaken.

Ik probeer je al dagen de stand van zaken te vertellen.

De verkoop valt tegen, adverteerders blijven weg.

We hebben geld nodig, nu.

De lonen moeten betaald, drukkerij...

Dit is het financiële overzicht.

Ik kan cijfers nog verdoezelen, maar niet lang.

En er is ook nog het papierrantsoen.

Abetz heeft me papier beloofd.

Maar kan de ambassade geen subsidie geven, steun,

of met de bank praten?

Nee, dat gaat niet langer zo.

Er is nog iets. We moeten oppassen met de onkostendeclaraties.

Als er een controle komt... - Ik werk.

Ik moet Duitse officiers uitnodigen om te onderhandelen,

om concessies te krijgen.

Ik stel mezelf bloot.

Ik neem risico's.

Begrijp je?

Ik begrijp het.

En ik hoef me niet te verantwoorden, nergens voor.

En we liggen stil, net als gisteren. Ik prik.

Ja, perfect.

De Slag om Stalingrad was een grote zege.

Acht generaals en 45.000 Duitse soldaten zijn gevangen genomen.

Een nieuwe nederlaag voor de Wehrmacht.

Nazi-Duitsland is niet meer onoverwinnelijk.

Schenk me wat bij.

Adem in, adem in.

Bedankt.

Ik wil niet zo jong sterven.

Maak je geen zorgen.

Met al dat lawaai worden jullie betrapt.

De patrouilles weten dat hier een krant zit.

Mag ik het lezen?

TREK TEN STRIJDE

Ik weet wie u bent.

U zou zulke dingen niet moeten publiceren.

De Duitsers buiten...

Ze fusilleren elke dag mensen.

U moet kortere zinnen maken.

Pak jullie spullen en smeer 'm.

Wees discreter in het vervolg.

Daar ligt papier.

Ik heb u niet gezien.

Dagelijks ontvangen de moffen miljoenen voor hun bezettingskosten.

En ze weten niet wat ze met die miljoenen aan moeten.

Veel Fransen willen niet met ze handelen.

Zaken doen met nazi's is geen stijl.

Dus bedachten ze de dekmantelfirma's,

bemiddelingskantoren genaamd.

Firma's die bemiddelen tussen Franse leveranciers en Duitsers.

De Fransman kan zeggen:

"Ik werk met een Franse firma, niet met moffen."

En die bemiddelaars steken een hoog percentage in hun zak.

Op elke transactie.

Honderden miljoenen die circuleren

zonder controle, zonder accijnzen, belasting, niets.

Dus dat is jouw business, bemiddelingskantoren?

Dat zou ik wel willen.

Het probleem is...

Voor zo'n kantoor is een Duitse vergunning nodig.

Een kantoor dat grote deals kan sluiten met het Duitse leger.

Geen gerommel.

Jij blijft buiten beeld en ik ook.

We gebruiken stromannen. Veel Russen staan te trappelen.

Het gaat erom een vergunning te hebben.

Overhandig hem dit persoonlijk.

Men noemde ze "de gravinnen van de Gestapo".

Ze waren de koninginnen van de zwarte markt.

Ze hadden Russische namen, zoals gravin Tchernitscheff

die in illegale drank handelde.

Er waren de prinsessen Mourouzy of Wolinska,

heroïneverslaafd, die prostituees aan officieren leverde

in ruil voor kleine diensten.

Of barones Ivanov die rechtstreeks met de Gestapo werkte.

Ze waren actrice, naaktdanseres of prostituee

voordat ze het aanlegden met Wit-Russen die de bolsjewieken waren ontvlucht.

Ze waren de stropoppen voor Guy's handeltjes.

Men wilde koste wat kost profiteren,

zich volproppen aan het banket dat de oorlog bood.

Juffrouw. - Mijn poppetjes.

Mooie verrassingen.

U gaat Franse specialiteiten proeven.

Moet je hem zien. - Ik heb hem alles geleerd.

Mijn vriend daar, kijk.

Goedenavond.

Bedankt.

Er is een theater te koop in Parijs.

Is het duur?

Ik schiet het geld voor.

Jij geeft me aandelen als borg.

Voor Corinne.

Dat zal haar plezier doen.

Ik wil niet dat je met haar omgaat.

Dat wil je wel.

En je kunt je sowieso niet permitteren om te weigeren.

Blijf uit de buurt van m'n dochter.

Shit.

Rustig aan.

Jean, hier...

Dat kalmeert je.

WERK - GEZIN - VADERLAND

Weet je dochter dat je avontuurtjes hebt?

Zij oordeelt niet.

Zo zijn wij niet.

Heb je met haar geslapen?

Jij verpest alle mannen voor je dochter.

Dames en heren, de trein uit Lille arriveert.

Dit is Marina.

AANVRAAG VOOR DOORLAATBEWIJS

Ze zitten daar al maanden.

Ze willen naar Portugal, maar ze kregen geen doorlaatbewijs.

Ze moeten niet die naam opgeven, te riskant.

Kunnen we Otto erom vragen?

Ja.

Jean Luchaire. - Dag.

De ambassadeur zei dat u informatie

en papieren nodig heeft. - Inderdaad.

Dit is zoals de vorige keer.

Een arbeider van mij die is opgeroepen voor de arbeidsinzet.

Hij moet van de lijst af. Hij heet Bartoldi.

Dit gezin wil nieuws over hun opgepakte zoon.

Zat in Fresnes en is overgeplaatst.

De naam is Morel. René Morel.

Dit gezin zit in Haute-Savoie en ze hebben doorlaatbewijzen nodig.

Hun naam is Bergeron. Op de achterkant staan de voornamen en geboortedata.

Prima. Ik zorg ervoor.

Het spijt me.

Ik heb de bandrecorder weer nodig voor mijn werk.

Hebben ze gezegd wie ik ben?

Dat gaat mij niet aan.

Ik wil niet weten wat je hebt gedaan.

Ik had het niet begrepen.

Ik ben hoe dan ook fout.

Is dat het?

De mensen wisten het niet, Eva. Ik wist het niet.

We hoorden het pas na de oorlog.

We wisten van de razzia's, van werkkampen.

Niemand had het over uitroeiing, over gaskamers.

Niemand kon zich dat voorstellen.

Wist je vader ook van niks? Met al z'n kennissen...

M'n vader heeft er nooit wat over gezegd. Hij was genereus.

Hij regelde dingetjes met de ambassade, zoals doorlaatbewijzen.

Wat betekent "dingetjes regelen"?

Dat is geen excuus.

Maar hij was m'n vader.

Dat kun je toch begrijpen?

M'n vader.

Dank u.

"We weten dat de verantwoordelijkheid van Joden voor dit conflict

net zo duidelijk is als de ster op hun borst.

Als Joden een andere huidskleur hadden dan de onze,

hadden de raszuivere Fransen

hun rug gerecht voordat het Israëlitisch imperium

erin was geslaagd door te dringen op ons grondgebied

in de gehele maatschappij

en vaak op machtsposities."

Weet Jean van deze column?

Hij zei dat hij me vertrouwt.

"Wij zien niet wat er onmenselijk is

aan een onderscheidingsteken, een gele ster,

voor een categorie mensen wier gevoelens, passies

en interesses niet gelijk zijn aan die van raszuivere Fransen."

Dit komt op de voorpagina. Dank u, heren.

Het is vooral dankzij zijn moed

en inzet voor een verantwoordelijke pers

dat hij wordt erkend als een groot man in ons vak.

Ik vraag u om een applaus

voor de nieuwe baas van de Franse persvereniging:

meneer Jean Luchaire.

Dank, Bertrand. Mijn geachte collega's.

Het is voor mij een eer de belangen van ons vak te verdedigen.

U kent mijn passie voor de journalistiek en het debat.

U kent ook mijn inzet voor het collaboratiebeleid.

Ik heb voor u belangrijke concessies losgekregen.

Zoals een loonsverhoging,

bedrijfskantines, vakantiekampen en een ondersteuningsfonds.

Ik wil ambassadeur Abetz en zijn diensten bedanken,

dat hij bereid was te luisteren

naar de journalisten en arbeiders in het perswezen.

Goed. Ik laat het hierbij, want...

straks gaan ze me ook nog verwijten dat ik communist ben.

Dank, succes met uw werk en vergeet niet

dat u de trots bent van de Franse pers.

Dank u.

Goering gelooft niet meer in de collaboratie.

Hij wil me terugroepen naar Berlijn.

Geloven ze nog in de oorlog na Stalingrad?

De nederlagen in Noord-Afrika?

De oorlog gaat door, Jean. Het is niet anders.

Nee, het is verknald, Otto.

Dat weet je.

Maar geen zorgen.

M'n journalisten schrijven wat je wilt.

Ik schrijf niet meer.

Ik ga me wijden aan...

m'n nieuwe taken.

Hoe is het met je gezondheid?

Ik hoest steeds meer bloed op.

Ik ben al gestraft. Mij kunnen ze niks meer doen.

Ik ben dood vóór mijn berechting.

Afijn... vóór onze berechting.

Ze zagen je medisch dossier.

Ze weigeren je te verzekeren.

Geen enkele productie of film neemt dat risico.

Ik heb echt m'n best gedaan.

Maar ik moet toch werken...

Ik moet spelen.

Ik moet de kost verdienen, zelfs met een kleine rol.

En je rookt nog...

Goed, we hebben wel wat aanbiedingen.

De radio, foto's.

Er is ook een parfum. - Een parfum?

Ik ga geen reclame maken voor een parfum.

Luister.

Ik kan een vals medisch dossier regelen.

Corinne... Mensen weten dat je ziek bent.

De verzekering weigert.

Begrijp je dat?

Tijdens de bezetting zijn veel films gemaakt.

Soms geproduceerd door Duitsers, Continental Films.

Ik heb niet voor ze gewerkt.

Ik wist nog niet dat ik nooit meer in een film zou spelen.

Ik was een jaar of twintig en ik was al een fantoom.

Een fantoom van een actrice.

Met zwarte vlekken die m'n longen wegvraten,

als vuiligheid, als schandvlekken.

Ik mocht niet meer drinken,

niet meer feesten en zeker niet roken.

De artsen zeiden dat het m'n dood zou betekenen.

Dat het suïcidaal was.

Waarom niet?

Corinne...

Gaat het niet goed?

M'n verband moet verwisseld, ik heb pijn.

Gaat het? - Ja.

Heb je hulp nodig? - Nee, bedankt.

Ik geloof dat ik van je hou.

Dat mag je niet zeggen.

Wat denk je wel?

Nee.

Dit maak je me niet, dit kan niet. Blijf daar.

Je maakt me bang.

Hoe kan je nou van mij houden?

Hoe kan je nou van mij houden?

Ben je gek? Kijk naar me, hoe kan je van me houden?

Waarom? - Wacht...

Nee, ga weg. Laat me met rust!

Ik kwam vreselijke artikelen over mezelf tegen

in Amerikaanse en Engelse nieuwsbladen.

Ze publiceerden lijsten van "foute Fransen"

die na de oorlog de doodstraf verdienden.

De hele wereld zag mijn naam

tussen Pétain, Laval, Céline en anderen.

Iedereen van de Rue de Lille.

Ze herhaalden weer dat ik Abetz z'n minnares was

sinds m'n 15e.

En dat ik Goerings favoriete hoer was als hij in Parijs zat.

De echte Franse hoer,

dochter van een collabo,

van een smeerlap.

Zet dat in het souterrain.

Doe wat hij zegt. Rustig aan!

Voorzichtig.

Alles goed? - Excellentie...

Dus... ik laat dit hier.

Ik vertrouw je. - Ik heb geen reserves.

Ik geef alles uit.

Jean, ik maak me zorgen om Corinne.

Ze schijnt niet meer te werken.

Kan ik iets doen?

Ze is erg ziek.

Ze wil niet meer naar een sanatorium.

Filmen kan niet meer.

Zou ze begrijpen dat... - Weet ik niet.

Schreeuw maar. Dat lucht op.

Bravo!

Corinne!

Ben je met hem getrouwd?

Zonder mij of je moeder wat te zeggen?

Waarom heb je dat gedaan?

Waarom nu? - Je zei dat je hem mocht.

Jullie doen zaken, hij helpt je aan geld.

Aan wat voor geld?

Die vent is een gangster.

Hij is toch je compagnon?

Ja of nee?

Ik kan waarschijnlijk geen kinderen krijgen.

Hij zei dat dat niks veranderde.

Dat wilde ik graag horen.

Neem me niet kwalijk...

Ik heb nooit echt samengeleefd met Voisins.

We bleven wat we waren: vrienden.

Bedgenoten, feestvierders.

Hij liet Lydia bij me intrekken.

Wat later hoorde ik dat ze zwanger was.

Hij zwoer me dat het niet van hem was.

Ik wilde hem geloven.

Ik was sowieso bereid alles te geloven,

of wie dan ook.

In het Frans graag.

De Franse politie heeft informatie doorgespeeld over vermeende banden

van Luchaire en zijn dochter

met bepaalde louche zakenlui

en zelfs met gangsters.

Het verslag zit in het dossier.

Er staan cijfers in. Schulden.

Les Nouveaux Temps heeft tegenwoordig

de kleinste oplage van de dagbladen.

Luchaire sjoemelt met de boekhouding.

Subsidies volstaan niet meer om het hoofd boven water te houden.

Ga door. Wees niet bang.

Dus zoekt hij overal geld. Hij geeft veel uit.

Steeds meer.

Z'n dochter schijnt voor geld te zijn getrouwd

met een oplichter die zaken doet met haar vader.

Genoeg!

Wij hadden een overeenkomst.

Ik heb u een voorschot gegeven.

Ik wil nu m'n geld terug.

Waar vind ik twee miljoen? - Laat het kasboek zien.

Ik heb 10 procent van het kapitaal.

Er is geen geld, het is er niet meer.

Abetz kan u niet lang beschermen. Z'n macht is tanende. Laat me los.

Jullie worden gefusilleerd. Oplichter.

U bent de oplichter!

Blijf waar u bent.

De sleutel...

Door jou aan te pakken, willen ze mij raken.

Ze kennen jouw banden met de zwarte markt.

Ze namen alles in beslag. Het geld, de...

de kasboeken met alle namen.

Ook jouw naam, heb je wat getekend?

Ik geloof van niet. Ik weet niet.

Je gelooft van niet? Ze gaan alles uitkammen,

onze levens, alles.

De geringste subsidie of storting.

Ze hebben Voisins.

Corinnes man en aandeelhouder, natuurlijk komen ze bij ons uit.

Waarom liet jij je in met zo'n smeerlap?

En hem laten trouwen met je dochter?

Laat haar erbuiten. Ze heeft je niks gevraagd.

Dacht je dat?

Meneer Luchaire.

Naar de krant.

Ook ik was in opspraak,

bezoedeld,

beschadigd.

Ik ging lijken op wat ze over me zeiden.

De lafheid, de blindheid,

de droevigheid, ja.

Schrijf dat alles maar op m'n rekening.

Ik zal ervoor betalen,

al ontbreken me de middelen.

VERRADERS - SMEERLAPPEN

COLLABORATEURS

HOER

Vuile collaborateurs! - Collabo's!

Leve De Gaulle.

Leve het verzet.

Leve De Gaulle.

Niet schieten, het zijn kinderen.

Gaat het?

Het is bloed.

Kom binnen.

Excellentie.

Ze hebben je overal gezocht.

Je liet de krant zelfs betalen voor de huur van je maîtresses.

Je keerde jezelf torenhoge salarissen uit.

Als meest gehate man van Frankrijk...

moest ik ook maar het meest verdienen.

Moet alles per se zo eindigen?

In de... decadentie.

In het leven kan er ook orde zijn.

Orde.

Voisins verraadt alles om z'n hachje te redden.

En jij valt ook.

Hij heeft me alles verteld.

Hoe hij je bescherming kocht.

De vrouwen.

Je vrijgezellenflats in Parijs.

De schilderijensmokkel en de rest.

Jij hebt niets tegen mij.

Voisins praat niet meer.

Hij heeft zich opgehangen in z'n cel.

Hij was een parasiet.

Ongedierte.

Zijn leven was niks waard.

Hij raakt Corinne nooit meer aan.

Je mag niet accepteren dat alles altijd bezoedeld wordt.

Heb je het over puurheid?

Ik veroordeel jou niet.

Ik ben je vriend.

Ik geloof nog in de vriendschap.

Ik heb het allang geaccepteerd.

Leven is jezelf compromitteren.

Niet iedereen is verdorven, Jean.

Labarrière bijvoorbeeld, heeft niets gezegd.

Liever Hitler dan de communisten?

De enige naam die hij gaf,

was die van hemzelf.

Dus niet iedereen is verdorven.

Dat kun je niet zeggen als je je moet verdedigen.

Duitsland ging de oorlog verliezen.

Het was tijd voor afrekeningen, wraaknemingen.

Om het eigen leven te redden, verried men buren, vrienden.

Mensen die je geld schuldig was, of die te veel wisten.

Als Fransman en patriot zeg ik u:

we moeten Duitsland helpen het judeo-bolsjewieks rapaille te verslaan.

Een andere weg is onmogelijk.

Adolf Hitler is de redder in nood, aan wie Europa

haar leven zal danken. Dus ja, we moeten alles opofferen om te helpen.

Een andere politiek is onmogelijk.

Sieg Heil.

Het is te koud.

De koorts zal zo zakken.

Het is belangrijk.

Bel me als er wat is.

Wie zijn dat?

Vliegeniers van de basis hiernaast.

Ik meen Oostenrijkers.

Ze zeiden dat er een invasie komt.

Maak je geen zorgen.

Dus het is zover?

Ze gaan ons vermoorden?

Naar de ambassade.

De destructie van Parijs moet voorbereid.

Dat vraagt om radicale maatregelen.

Openbare executies van opstandelingen.

Alle bruggen over de Seine opblazen.

Historische monumenten verwoesten.

Parijs verliezen, is Frankrijk verliezen.

Verdedig de stad tot aan de laatste man,

tot aan de laatste patroon.

Bevel van de Führer.

Parijs mag niet in vijandelijke handen komen,

of alleen als een totaal verwoest gebied.

Dat is het bevel.

Ik heb dit telegram nooit gezien.

En ik heb geen militair gezag.

Begrepen.

Misschien gaat u de geschiedenis in

als de man die Parijs heeft gered?

Ik kreeg je bericht te laat. - Je moet weg.

Hier hebt u doorlaatbewijzen voor u en uw familie.

Er is een auto beschikbaar die u naar Duitsland brengt.

Corinne gaat met ons mee.

Ze is hier in gevaar.

Ik heb uw films gezien in Salzburg.

Ik vond ze erg mooi. Vooral die met de militair.

"Ik Wacht Op Je" is toch de titel?

En ik wacht nog altijd.

Waarom spreekt u zo goed Frans?

Het Duits staat me tegen.

Wij zijn ook voorgelogen.

Ik mag niet meer.

Daarom juist. Ik mag ook niet meer hier zijn.

Wat geeft het, dat zijn geen erge dingen.

De geallieerden gaan Parijs innemen.

We hebben verloren.

Verboden.

Ja.

Er waren geen pijnstillers meer te vinden,

noch koortsverlagers.

Ik had mijn dood aanvaard.

En toen was er die jongen, de vliegenier.

Hoe hij naar mij keek.

Zijn tederheid.

Voor het eerst sinds lange tijd voelde ik me gerespecteerd,

beschermd.

Ja, hij was een Duitser.

Afijn, een Oostenrijker.

En wat dan nog?

Onder die arme meisjes die ze zouden kaalscheren,

waren er vast ook echt verliefd.

De Stralen en De Schaduwen

"De mensheid staat op Ze wankelt nog

En met overschaduwd voorhoofd loopt ze naar de dageraad

Elk mens op aarde heeft twee gezichten: goed en kwaad

Alles afkeuren, is niets begrijpen

De menselijke ziel is gemaakt van lood en goud

De geest van de wijze is ernstig

En slaat zijn bliksem niet op alle hoofden in het wilde weg stuk

Voor de eeuw waarin we leven en lijden, helaas,

zijn we immer onrechtvaardig en lijkt alles misdaad"

Wolrad wilde mij met hem meenemen

naar Salzburg, de stad van Mozart.

Een gezin stichten, een leven leiden

dat normaal wordt genoemd.

Ver van mijn vader.

Ik ben er niet heen gegaan. Ik heb hem nooit meer gezien.

Ik zou m'n vader nooit verlaten.

We zaten in het foute kamp.

Dus moesten we vluchten.

Naar Duitsland, naar Sigmaringen.

Ik had net gehoord dat ik zwanger was.

Daar waren de collaborateurs gestrand,

onder bescherming van Abetz. Alweer hij.

Sommigen verbleven in een kasteel,

anderen zaten in herbergen in de buurt.

Een sfeer alsof de wereld verging,

waarin we vasthielden aan onze illusies.

Er waren oud-ministers, oplichters, militieleden,

mondaine vrouwen of prostituees.

Ze waren daar, de schipbreukelingen van de Rue de Lille,

de vervloekten.

Dank u. Alstublieft.

We deden alsof we de geallieerde vliegtuigen niet hoorden.

We zeiden zelfs dat Hitler een nieuw wapen had,

raketten die de loop van de oorlog zouden omkeren.

Je zou daarmee moeten oppassen.

En dat zeg jij?

Dames en heren, uw aandacht.

Amerikanen teruggedrongen in de Ardennen. Staat in de krant.

Dan is het vast waar.

We gaan de oorlog winnen!

Onze broeders marcheren met vaste tred

De kameraden, neergeschoten door

Het Rode Leger en reactionaire krachten

Marcheren in gedachten mee in onze rangen

Het gaat regenen.

Wie zal het zeggen.

Kom schat, we moeten weg.

Waar zijn Suzanne en Otto? - Al weg.

Ik moet benzine vinden. Schiet op.

Wat kan ik doen? - Water erbij, maar dat is er niet.

Is de grens ver? - Die kant op.

Ik ga weer.

Laat u ons zo staan? - Ik wens u sterkte.

Kom, we snijden af.

Ik kan niet meer... Ik ben het zat.

We moeten stoppen.

Hou op!

Het is jouw schuld. Waarom bracht je me hier?

Parijs werd te gevaarlijk. - Door jou!

Ik heb niks gedaan! - Rustig.

Het komt goed.

We hoorden vreselijke dingen over de jacht op vluchtende collabo's.

Gewelddadigheden, executies zonder proces.

We zijn dagenlang op de vlucht geweest, als zwervers.

We sliepen waar het kon.

Eerst in Oostenrijk en toen in Italië.

Er was te veel leed geweest.

Een sfeer van burgeroorlog.

Goedendag.

Let op haar.

Wat doet u?

Waar brengt u hem heen? Waar brengt u hem heen?

Raak haar niet aan.

Raak haar niet aan.

Hoe heet je? - Raak haar niet aan.

Raak haar niet aan. - Hoe heet je?

Corinne.

Corinne! - En, juffie Luchaire?

Corinne! - Hoer.

Vooruit. - Hup, Corinne.

We filmen, Corinne.

Kom, sneller.

Kom, handen omhoog. - Loop door, Corinne.

Hup, sneller.

Raak haar niet aan.

Hup, mijn Corinne.

Kapitein Marino, Eerste Leger.

Wie zijn jullie?

We horen bij de Amerikaanse BI 88.

Ja...

Wat doen jullie?

Doe ze af...

De armbanden.

Dat is een bevel.

Stelletje hufters.

Daarvoor is Frankrijk niet bevrijd.

Sta op, mejuffrouw.

Waar is mijn vader?

Wat deden jullie met m'n vader?

Ik ben hier.

Hitler was dood. De klokken werden geluid.

De winnaars schreven geschiedenis.

Voor ons zagen we de gezichten van hen die ons opjaagden.

Sommigen hadden zich net bij het verzet aangesloten, schaamteloos.

MOFFENHOER

Hup, neem ze mee. - Laat me los.

Mag ik een officier zien?

Sta op.

Sta op.

Vuilak.

Hup, daarheen. Sta op.

Sta op! Sneller. Hup, omhoog.

Collabo! - Sta op.

Sta op, zeg ik.

Doorlopen.

Abetz had de collaborateurs in de steek gelaten.

Zijn marionetten.

Hij hield zich wekenlang schuil in het Zwarte Woud.

Suzanne had hij ergens veilig ondergebracht.

Handen omhoog.

Otto Abetz?

Ik heet Philipp Laumann, ik heb m'n ID-kaart.

We volgen u al drie dagen. We weten wie u bent.

Spreekt u Frans?

Ik zal het proberen.

Ik werk met kinderen.

Ik ben tekenleraar, heren.

Tekenleraar? - Ja.

O. Abetz - datum: maart 1944

Kunnen we wat regelen?

Misschien?

Praten?

Otto werd gevangengezet in afwachting van zijn proces.

Na de bevrijding....

werd de ene collaborateur na de andere geëxecuteerd.

Men noemde dat "de zuivering".

Mijn vader wilde zich verantwoorden.

Ik liep in de stad waar ik was opgegroeid.

Een vreemdelinge in eigen land.

Zij die verraad pleegden met de pen,

deden dit meestal uit ideologie.

Het fascisme.

Maar Luchaire...

pleegde verraad uit omkoopbaarheid,

winstbejag en hang naar luxe, uit maatschappelijke ijdelheid.

Hij was geen gemanipuleerde man die van niets wist,

noch een verwarde ambtenaar en noch minder een soldaat,

meegesleurd in de beroering.

Nee.

Jean Luchaire was een machtig man.

Een man die wist.

En omdat hij wist, is zijn schuld des te groter.

Hij had alles om anders te handelen.

De intelligentie, de culturele bagage,

de connecties...

Maar hij koos voor de vijand.

Hij koos voor het goud.

Hij koos ervoor om te verraden.

Collaboreren met de vijand noemde hij:

"praten in goede verstandhouding."

We weten het: lafheid maakt subtiel.

Maar verstandhouding met de vijand...

is het meest ernstige verraad.

Want woorden van schoften voorzien domoren van wapens.

Ze zullen u zeggen...

dat Luchaire een zieke man is.

Wetend dat hij was opgegeven,

wilde hij met de dood dansen

door te proeven van alle uitspattingen tot aan de roes.

Maar de loerende Dood

kan u ook boven uzelf verheffen.

Hij hoeft niet het slechtste in uzelf naar boven te brengen.

De loerende Dood kan van u een verzetsstrijder maken

en geen verrader.

Ze zullen u ook zeggen dat Luchaire tegenstrijdig was.

Hij speelde dubbel spel met de bezetter...

zogenaamd om Frankrijks belangen beter te verdedigen.

Net als zijn grote vriend Abetz.

De francofiele nazi,

medeplichtig aan de ergste razzia's tijdens de bezetting.

Ten slotte zal men u zeggen dat er achter het gezicht van de collabo

een mens zit met zijn zwaktes en tegenstrijdigheden,

in verval geraakt op een tragisch moment in onze geschiedenis.

En dan komt de beroemde uitspraak:

"Wat zou ik hebben gedaan als ik hem was geweest?"

Weg met die lakse moraal.

Met de publicatie van zijn krantenartikelen

heeft hij bijgedragen aan de demoralisatie

en het banaliseren van de meest verachtelijke ideeën.

Ze heet Brigitte.

Bij het proces ga je vreselijke dingen horen.

Ik kom niet.

En ze zullen aanvoeren dat Luchaire geen echte antisemiet was.

Hij heeft zelfs Joden geholpen.

Hij had Joodse familie en Joodse vrienden.

En hij publiceerde zonder overtuiging

weerzinwekkende teksten die waren opgelegd

door de bezetter.

Ze zullen ook zeggen

dat hij veel kleine diensten heeft verleend.

Die zogenaamde deugdzaamheid van kleine diensten.

Je helpt een gezin aan doorlaatbewijzen,

terwijl er tienduizenden worden gedeporteerd

en je hebt de indruk dat je deed wat je kon.

Wat dreef Luchaire echt met al deze tegenstrijdigheden?

Zoek het niet te ver.

Het is het geld.

Geld, altijd maar weer.

De bevrediging die steeds verder in het verschiet ligt.

Hij, de man van links,

die zijn jeugdidealen overboord zette

en een krant begon die extreemrechts steunde.

Hij, de humanist uit de jaren dertig

die banden had met liga's die antisemitisme bestreden,

en zich uiteindelijk schikte

naar de meest walgelijke ideeën,

uit politiek opportunisme,

uit eigenbelang.

Het Verzet treurde al over zijn doden,

toen Luchaires dochter champagne dronk in dancings,

in de armen van een gangster of nazi-officier.

Het is smerig wat u daar zegt.

Wat weet u ervan wat smerig is?

Verontwaardiging past slecht bij u, Luchaire.

Heel slecht.

Wanneer u hem berecht,

denk dan aan hen die hebben geweigerd

te schipperen met principes.

Denk aan de helden die hun leven offerden, terwijl Luchaire

zei goed overleg te plegen met de vijand

door elke dag - en ik benadruk elke dag - te lunchen

bij Maxim's,

of als de heren dat zat waren bij de Tour d'Argent,

terwijl het volk stierf van de honger.

Denk aan Labarrière

en zijn wapenbroeders uit het Verzet, gesneuveld voor Frankrijk.

Denk aan de gijzelaars, gefusilleerd

of opgehangen aan balkons.

Denk aan de families die zijn uitgedund

in gruwelijke vernietigingskampen van de nazi's.

Al die mensen zijn dood.

En die verrader mag leven?

Ik vraag u om de zwaarste straf.

Verlos Frankrijk van deze smeerlap.

Word je iemand anders als je weet dat je doodgaat?

Ik weet het niet.

Hij keek de dood in de ogen.

Misschien ook wel zijn fouten.

Leg aan!

Vuur!

Is ze dat?

Zoek uit in welk appartement ze woont.

Wie is daar?

Het is Léonide, Corinne.

Léonide Moguy.

Ik ben onschuldig.

Ik ben onschuldig.

Weet je nog?

Hallo.

Ik heet Léonide, en jij?

Brigitte. - Leuk je te ontmoeten, Brigitte.

Wat is dat?

Ik help een vriendin met haar werk.

Rook je nog?

Dat maakt nu toch niks meer uit.

Hoe is het met uw familie?

Uw zus, Hélène?

Ze is niet teruggekomen uit het kamp.

Dat wist ik niet.

We wisten niets.

Heb je geprobeerd iets te weten te komen?

Ik koester geen wrok tegen jou, Corinne.

Ik wil weer een film met je maken.

Maar dat is voorbij.

Ik ben veroordeeld:

10 jaar verlies van burgerrechten, dus mag ik niet werken.

En als we ergens anders filmen? In Italië?

Daar kan je nog wel werken.

Alleen de cinema rest ons nog.

De cinema.

Corinne Luchaire overleed op 22 januari 1950 aan tbc vóór de filmopnames in Italië.

Ze was 28 jaar.

Otto Abetz werd veroordeeld tot 20 jaar dwangarbeid en kreeg gratie in 1954.

Hij en z'n vrouw kwamen in 1958 om in een auto-ongeluk.

Men verdenkt de Franse geheime dienst ervan dat ze een man wilde liquideren

die te veel wist over de collaborateurs.

De tapes die Corinne had opgenomen, bleken leeg.

Wellicht een probleem met de bandrecorder.