Original subtitles

Znalazł pan coś o pułkowniku Mirreau?

Przestałem szukać. Za duże ryzyko.

Żona Ferrauda chce pisać o naszych działaniach, zajmę się tym.

Szukamy informacji o programie "Wartownicy".

Nie pracuję już dla Niemców. Zbyt niebezpieczne.

A jeśli pomożemy w odnalezieniu pańskiej pupilki, Gisele?

Proszę o informacje o tym człowieku.

Ciało było zwęglone. Pośpieszono się z identyfikacją.

- Co zamierzacie? - Pozostają Wartownicy.

Macie dwa dni, potem Mazaurica wywiozą.

Wolałbym wam oszczędzić takich misji.

Samobójczych?

FORT KARNY WOLXHEIM NIEMCY

Laboratorium jest zbyt prymitywne, nie wytworzy się w nim diksenalu.

Wiem, profesorze. Dlatego jutro pana przewieziemy.

Przedtem kogoś panu przedstawię.

Profesorze?

Panie komendancie?

Kolejny raz potrzebujemy pańskiej pomocy.

To francuski uczony kierujący programem "Wartownicy".

Zgodził się nam pomóc i potrzebuje próbek.

Do czego?

Jeżeli profesor ustali, co czyni pana tak...

wyjątkowym,

będzie mógł stworzyć panu całą armię.

Profesor wie, dlaczego jestem wyjątkowy.

Występują

Na podstawie komiksu "Les Sentinelles"

Muzyka

Zdjęcia

WARTOWNICY

Scenariusz

DROGA DO FORTU WOLXHEIM NIEMCY

Reżyseria

Panowie, szykujcie się. Przed nami Niemcy.

Panowie, szykujcie się. Przed nami Niemcy.

Stać!

Kontrola dokumentów.

Przepustka.

- Dokąd jedziecie? - Nie wiem.

Do Hollenburga.

Z benzyną dla 8. dywizji generała Luettwitza.

Przepustka nieważna.

- Jak to? - Nieaktualna.

Proszę wyłączyć silnik.

Proszę wyłączyć silnik.

O co chodzi?

Przeterminowana przepustka.

- Co wiezie? - Benzynę.

Coś nie tak?

Proszę wysiąść.

- Jakiś problem? - Rekwizycja.

Zabieram dwa kanistry.

Bardzo mi przykro, ale...

nie mogę na to pozwolić.

Słucham?

Mam dostarczyć paliwo.

- Jeśli części zabraknie... - Wyjaśni pan zwierzchności.

To rozkaz!

- Wyładować! - Na rozkaz.

De Clermont?

Ferraud, pomóż!

Henri?

Chyba mam trop.

Są wieści od naszych żołnierzy?

Jeszcze nie.

Powinni już być w pobliżu fortu.

Zbyt wcześnie na niepokój.

Nie dowiemy się niczego przed jutrzejszym popołudniem.

Nie dowiemy się niczego przed jutrzejszym popołudniem.

W najlepszym razie.

Przywiozą Mazaurica, to pewne.

List od żony?

Są teraz w Nicei.

Chciałem powiedzieć...

że jeśli ta misja się nie powiedzie,

program będzie zapewne kontynuowany.

Ale wątpię, żeby Joffre nadal nam ufał.

Upewniłem się, że czeka na pana miejsce w bazie w Tulonie.

Będzie pan bliżej rodziny.

A pan?

Zmierzę się ze swoimi sędziami.

Zmierzę się ze swoimi sędziami.

Uda im się, pułkowniku, jestem pewien.

Tymczasem program ma iść pełną parą.

Jeszcze dziś przywieźcie następnego kandydata.

Co z nadzorem?

Kontynuować.

Wiadomości z frontu!

- Znalazł pan coś? - Tak, narażałem się. Przesadnie.

- Znalazł pan coś? - Tak, narażałem się. Przesadnie.

Widzimy się ostatni raz.

Akta wojskowe Mirreau.

Gabriel Ferraud.

Rozpoznał go inspektor z 20. Parę lat temu - gang z Menilmontant.

- Syn Paula Charpentiera. - Tego karciarza?

I pijaka lejącego pasem żonę i dzieci.

Pewnego wieczoru kompletnie mu odbiło i zastrzelili go policjanci.

Znałam go, u Ferrazziego. Oskubywał wszystkich.

Kantował?

Przechwalał się, że kontroluje umysły rywali.

- Czyli kantował. - Z pewnością, komisarzu.

- A co z tym czarcim nasieniem? - Niejasna sprawa.

Wyniósł się, słuch o nim zaginął,

przycichł.

- Ma adres? Jest żonaty? - Mogę się dowiedzieć.

- Ma adres? Jest żonaty? - Mogę się dowiedzieć.

Ale będziemy kwita?

Zobaczy się.

Jedź, psiakrew!

Nie odpływaj. Będzie dobrze, trzymaj się.

Mów do mnie.

Mów!

Ferraud, gazu, do cholery!

Wytrzymaj.

Zostań ze mną. Szlag!

Otwórz usta!

Wypij to!

Tak. Spokojnie, będzie dobrze.

- Sierżancie? - Tak?

Spróbujmy.

Ja go wezmę.

Ja go wezmę.

De Clermont, spójrz na mnie!

Jesteś sama?

- Czego chcecie?! - Usiądź.

Siadaj!

Dobrze...

Sprawdź, czy nikogo nie ma.

Zaraz wracam, zostań z nami.

Co z tobą?!

Nic.

Daj mu serum.

De Clermont!

Otwórz usta!

Połknij.

Wytrzymaj.

Ja to zrobię.

Nie ruszaj się!

Znam się.

Będzie żył.

Nie!

Przytrzymajcie go.

Trzymaj nogi!

Trzeba to odkazić. Więcej ręczników!

Trzeba to odkazić. Więcej ręczników!

Wyżyje.

Wszystko będzie dobrze.

Wyliżesz się.

Musisz tylko odpoczywać.

Tym razem musi się powieść.

To analiza hormonów Dżibutiego?

Aktualna.

Zmieniając eluent, uzyskamy drugą ekstrakcję.

To szansa na identyfikację tego hormonu.

Najlepsza, czas ucieka.

Panie pułkowniku.

Przyjechała.

Przyjechała.

Aria Sainte-Rose.

Z Bordeaux, wyrok śmierci za zabójstwo.

Nie jesteśmy jeszcze gotowi.

Nie ma wyboru.

Porwanie Mazaurica zmusza nas do pośpiechu.

To ochotniczka?

Jeszcze nie.

Dziękuję, Etienne.

Proszę usiąść.

Po co tu jestem?

Czeka panią egzekucja.

Damy pani szansę.

Damy pani szansę.

Jeśli pani dołączy, zyska pani prawo do życia.

Co mam zrobić?

Chcemy sprawdzić pani reakcję na specyfik, który tu wytwarzamy.

Serum, podane dożylnie, znacząco zwiększy pani potencjał fizyczny.

To armia?

Tak.

Wojskowe laboratorium.

To niebezpieczne?

Może pani nie wytrzymać.

I?

I to panią zabije.

- Pani decyduje. - O czym?

Kat w Bordeaux albo wasz produkt? To twój wybór?

- Naprawdę mam szansę przeżyć? - Tak.

- Naprawdę mam szansę przeżyć? - Tak.

A jeśli się uda?

Będzie pani mocniejsza.

Silniejsza od mężczyzn.

Są podejrzane zaginięcia w rejonie Atlasu.

W tym Charpentiera,

który zaginął w 1904 z całą kompanią: 400 ludzi.

Ani jednego trupa czy ocalałego. Jakby pochłonęła ich pustynia!

Pisano o tym?

My nie, pamiętałbym.

Kogo ciekawi karny batalion z Maroka?

Dalej.

Kto w owym czasie spędza rok na tej pustyni?

Pułkownik Mirreau.

Oficjalnie - nadzoruje wykopaliska.

- W co nie wierzysz? - Nieistotne, w co wierzę.

- W co nie wierzysz? - Nieistotne, w co wierzę.

Mirreau jest w 1904 w Maroku, tam, gdzie zniknął Charpentier.

Tenże Mirreau zjawia się w 1906 roku w kostnicy

i uniemożliwia zbadanie jego zwłok.

Co ich łączy?

Nie wiem.

Wiem, że ten żołnierz nie mógł umrzeć dwa razy.

A co z pozostałymi zaginionymi?

Pewnie wie to Mirreau.

Ale jest chroniony, nietykalny.

Nie, to jeszcze za wątłe na rzetelny artykuł.

Jeden na czterystu − może dezercja albo błąd administracji.

Za duże ryzyko.

Wierzę w twoją intuicję...

ale potrzebujemy więcej materiału.

De Clermont?

- Słyszysz mnie? - Słyszę, sierżancie.

Nie możemy czekać, aż się pozbierasz.

Zostawimy cię.

Przykro mi, że zawiodłem.

Jak tylko będziesz w stanie, znikaj stąd.

Rozwiąż je i pędź do naszych linii.

Z tym wszystko się uda, szeregowy.

Będzie dobrze, Emile.

Idziemy, Ferraud.

Idziemy, Ferraud.

Ferraud, urodzony jako Gabriel Charpentier,

drobny przestępca, który się ustatkował.

Szczegóły w kopiach rejestru skazanych i książeczki rodzinnej.

Przed wojną urodził mu się syn.

Doskonale.

Czego od niego chcecie?

Jest pan zbyt ciekawy.

Jest pan zbyt ciekawy.

Co z Gisele?

Liczę, że znajdę ją w najbliższych godzinach.

Dam znać.

Być może moi wrogowie są także pańskimi.

Niech pan będzie gotowy. Wkrótce się odezwę.

Proszę pani?

Jest pani dziennikarką.

Tak.

Rzadkość wśród pań, winszuję.

To wymaga odwagi.

Niebezpieczne zajęcie, zwłaszcza w tych czasach.

Niebezpieczne zajęcie, zwłaszcza w tych czasach.

Mam to traktować jako groźbę?

Jako ostrzeżenie.

Ale my ostrzegamy jedynie raz.

Wy, czyli?

52 kilogramy.

Źrenice normalne. Spojrzeć w górę.

172 centymetry.

Żuchwa: 15 cm.

Twarzą do mnie.

Pani jest ze wsi?

Tak.

Ja też.

Wkłuję się.

Ma pani rodzeństwo?

Nie wiem.

A rodziców?

Matkę. Ojciec zmarł dwa lata temu.

Proszę coś powiedzieć o człowieku, którego pani zabiła.

Proszę coś powiedzieć o człowieku, którego pani zabiła.

Potrzebujemy informacji o pacjentach.

Żeby lepiej was poznać.

Zabiłam, więc wiesz, jaka jestem?

- Sama mi powiedz. - Ściągnij akta z więzienia.

Czytałam.

Niewiele tego.

Mężczyzna, 45 lat, dzierżawca.

- Pchnięcie nożem w gardło. - I co?

Znałaś go?

Właściwie nie.

Zrobił ci coś.

Pogadamy, kiedy nie umrę?

Dwie godziny marszu.

A potem?

Zabieramy Mazaurica i w nogi.

- W porządku, sierżancie? - Zżera mnie przeklęty diksenal.

Przystaniemy?

Nie, trzeba iść.

Zostałem żołnierzem jako szesnastolatek.

Zostałem żołnierzem jako szesnastolatek.

Chciałem uciec z domu,

ale nie miałem dokąd i byłem bez grosza.

Wojsko było dla mnie idealne.

Jesz...

walczysz...

śpisz.

Bez zbędnego główkowania.

Nie wiedziałem jednego: że jestem stworzony do wojaczki.

Jak ty.

- Nie wiem. - Wiesz.

Widziałeś w okopach. Co tam masz?

Jeden na dziesięciu jest naprawdę w stanie walczyć.

Nie potępiam ich, ale tak jest, to nie zabójcy.

My tak.

Więc nawet jeśli serum wypala mi bebechy, dojdę do końca.

Nie rozumiem, co się ze mną dzieje.

Ten ich żołnierz jakby...

- Co? - Jakby wdzierał mi się do umysłu.

Normalne, przemawia przez ciebie strach.

To tylko żołnierz, jak my.

Jeśli wyjdziemy stąd żywi, skończę u wariatów.

Nie martw się, Ferraud.

Masz większe szanse zdechnąć niż trafić do obłąkanych.

Cóż, śmierć u mojego boku w niemieckim forcie

to pewnie nie to, na co liczyłeś.

to pewnie nie to, na co liczyłeś.

Wyobrażałem sobie różne paskudne finały,

- ale nie taki. - Ja też.

Wyobrażałem sobie śmierć, sam nie wiem...

chlubniejszą?

Wasz superżołnierz oszalał.

To barbarzyńca, zagrożenie dla ludzkości.

Potworności, których się dopuszcza, to wasza wina.

Kontynuowaliśmy tylko pańskie badania.

Niepotrzebnie.

Pan zamierza mi prawić morały?

My uczyliśmy się na swoich błędach.

Wy zamierzacie je kopiować i powielać tę aberrację.

Wy zamierzacie je kopiować i powielać tę aberrację.

Nasz superżołnierz to zło konieczne.

Gdy będziemy mieć takich setkę, wojna skończy się w parę dni.

Stworzycie potwory.

Ale będziemy umieli je wyeliminować.

A jeśli się wam nie uda?

Uda się.

Prosimy o coś bardzo trudnego.

Prosimy o coś bardzo trudnego.

Mazauric też ponosił porażki.

Ale uda się pani, jak jemu.

Pułkownik tego nie powie, ale obawia się, że zamkną program.

On pana przysłał?

Co pan sprawdza?

Moją lojalność?

Chcę móc mu powiedzieć, że sprosta pani zadaniu.

Jutrzejsza operacja musi się udać!

Od tego zależy pani praca tutaj.

Przepraszam.

- Chodzi o Gisele. - Co tam?

Ci Niemcy...

odnaleźli ją.

Dotarliśmy.

Bez improwizacji, Ferraud.

Znajdujemy go i zabieramy do Francji.

Idę za tobą.

Pusto.

Góra?

Nic.

Nic.

Idziemy.

Podejrzany spokój.

Co robimy?

Ryzykujemy, nie ma wyjścia.

Nareszcie się spotykamy.

Brać ich.

- Pożałujesz tego. - Idź.

- Co oni mi zrobią? - Nie wiem.

Ale bardzo ich interesujesz.

- Ty się boisz. - Cicho.

Pora się pożegnać.

Dobry wieczór.

Jest niebezpieczna.

Doskonale.

- Chodźmy. - A dopłata?

- Chodźmy. - A dopłata?

Oczywiście.

Poprowadzę panią.

Nie ruszać się!

- Ta mała idzie ze mną. - Baron?

Nie ruszaj się. Ty też.

Ktoś ty?

Kto cię wysłał?

Pogadamy sobie.

Uważaj!

Baronie, uważaj!

- Dziewczyna! - Jest ze mną.

Nie bój się.

Tutaj.

Baronie, chodź.

Nie, czekaj...

- Co to za ludzie? - Nie wiem!

- Pracujesz z nimi! - Nie wiedziałem, kto to.

- Pracujesz z nimi! - Nie wiedziałem, kto to.

- Jak ich poznałeś? - Zagadnął mnie pod więzieniem.

- Kto? Ten gość? - Tak.

Miałem się u pana zatrudnić i uwieść Gisele.

- Dokąd ją zabierał? - Nie mówił.

- Jakieś nazwisko, adres? - Nic mi nie mówił!

Nic nie wiem, przysięgam!

- Więc jesteś zbędny. - Nie!

Nie zabijaj go.

Proszę.

Otworzyć.

Wedle rozkazu, panie komendancie.

Wiedziałeś, że Francuzi mieli jeszcze jeden program: "Atlas"?

Uczestniczyłem w nim.

Coś nas łączy, Gabrielu.

I mnie, i ciebie stworzył Mirreau.

Wersja polska: CANAL+ Tekst: Grzegorz Schiller

Wersja polska: CANAL+ Tekst: Grzegorz Schiller