Original subtitles

- Kapitan Bonnefond węszy. - Trzeba go odsunąć.

Ma poparcie.

- Baronie? Nie ma Gisele. - Co?

Dajemy się okpiwać smarkaczom?

Louis Duval nigdy tam nie mieszkał.

Synku... Tęsknię za tobą.

- Można prosić? - Nie tańczę, przepraszam.

Nie tańczy!

Dziękuję, że pan przyjechał, mam nowinę. Dobrą i złą zarazem.

Zarządziłem ekshumację ciała profesora.

To nie on, Mazauric żyje.

Jeżeli jest u nich, ich program nabierze błyskawicznie rozpędu.

Ferraud?

Występują

Na podstawie komiksu "Les Sentinelles"

Muzyka

Zdjęcia

WARTOWNICY

Scenariusz

Reżyseria

Ciało było zwęglone. Pośpieszono się z identyfikacją.

Informacje dwójkarzy nie pozostawiają wątpliwości.

Więzień wysokiej rangi w forcie karnym w Wolxheim,

człowiek, którego tożsamość skrzętnie ukrywają...

to Mazauric.

Jeżeli podejmie współpracę, to, co miał dać nam,

czyli armię superżołnierzy, dostaną Niemcy.

Ile czasu zajmie im stworzenie takiej armii?

Kilka miesięcy?

Jeśli nie tygodni, panie ministrze.

Mówią mi panowie, że jeszcze tej wiosny

Mówią mi panowie, że jeszcze tej wiosny

żołnierz, którego widzieliśmy w akcji...

że dziesiątki, a może i setki takich żołnierzy ruszą na Paryż?

To hipoteza,

nad którą należy zacząć pracować.

Nie możemy dopuścić do stworzenia tej armii!

- Jakie są możliwości? - Ten fort to niemiecka granica.

W czwartek wywiozą Mazaurica głębiej na północ.

To dwie doby. Co zamierzacie? Odbić Alzację i Lotaryngię?

Mamy Wartowników, panie ministrze.

Już raz zawiedli.

Pozostaje nam tylko to.

Jeśli nie powiesz, co się stało, nie będę mogła ci pomóc.

A po to przyszedłeś, prawda?

Więc mów.

One nie ustają.

- Co? - Wizje w mojej głowie.

Zmasakrowałem ich.

Kogo?

Ludzi z ulicy.

Przyjąłeś serum?

Nie.

Jak to możliwe?

Jego poziom we krwi wzrasta.

Jakby twój organizm wydzielał własny diksenal.

Podejrzewamy, że to któryś hormon,

- trudno określić który. - Nic nie wiecie.

A igracie z ludzkim życiem.

Pułkownik mówił − to badania. Nowy obszar.

Ale ja jestem niebezpieczny.

Jak mój ojciec.

Chcę zobaczyć swoich bliskich.

Ale nie tak, nie w tym stanie.

Rozumiem.

Pomóżcie mi.

Pomóżcie...

Ustalimy przyczynę.

Pomogę ci, Gabrielu.

Obiecuję.

Nie zostawię cię.

Przyrzekam.

Wszystko dobrze?

Tak.

Co z tobą?

Chyba widziałam Gabriela.

O czym ty mówisz?

Byłam wczoraj w tej kawiarni i...

sama nie wiem...

przyszedł mężczyzna...

Nie, zdawało mi się.

Przeżywasz trudne chwile.

Przyszykuję się.

Ile to? 100 kilometrów za liniami Niemców?

Ile to? 100 kilometrów za liniami Niemców?

108.

Macie dwa dni.

Potem Mazaurica wywiozą i już nic nie zrobimy.

Kapitan Martin czeka w Bois-Leger.

Jego zwiad was przeprowadzi.

Poprosiłem artylerię o wsparcie.

Na wasz znak

ostrzelają pozycje niemieckie pod Bois-Leger.

Przygniotą szwabów do ziemi.

Choć raz artyleria pomoże piechocie.

Wolałbym wam oszczędzić misji tego rodzaju.

Samobójczej?

Nie, trudnej.

Trudnej...

Odbicie Mazaurica ma kapitalne znaczenie.

Dlatego zaopatrujemy was w diksenal.

Żeby wygrać tę wojnę.

Pan Monnetier?

Dziękuję za to spotkanie.

Legioniści po trzydziestce, tatuaże, zwerbowani przed 1912?

Będzie takich ze stu.

Przejrzę wszystko, dziękuję.

- Muszę wracać. - Chwileczkę...

Pytałam o pułkownika Mirreau.

- Nic pan nie znalazł? - Przestałem szukać.

Samo wymówienie tego nazwiska to ryzyko.

Niech pan zaczeka.

Proszę.

To ważne.

Dobrze.

Ferraud?

Nie mieliśmy wielu okazji do rozmowy.

Wiem, że przeżywa pan... trudne chwile.

Będzie pan zaszczytnie służył Francji...

Mam gdzieś to gadanie.

Doktor Fontanay bada, co panu dolega.

To wasze serum!

Wpędza mnie w obłęd!

Muszę z tym skończyć.

Rozważymy sprawę po waszym powrocie.

Ręczę za to.

Tworzę zabójców na pola bitew, a nie na paryskie ulice.

Tworzę zabójców na pola bitew, a nie na paryskie ulice.

Tak, słyszałem o pańskiej nocnej eskapadzie.

Przywieź mi Mazaurica,

a ja zrobię, co trzeba, żebyś uniknął galer.

Baronie, mamy gości.

- Pani...? - Proszę mi mówić Diane.

Przejmuję sprawy po Gruberze.

Szukamy informacji o programie "Wartownicy".

Nic z tego.

Nie pracuję już dla Niemców. Zbyt niebezpieczne.

Obejdę się bez waszych pieniędzy.

Może wynagrodzenie innego rodzaju

skłoniłoby pana do rozważenia naszej propozycji?

Nie sądzę.

Odpowiedź nadal brzmi: nie.

A jeśli możemy pomóc w odnalezieniu pańskiej pupilki?

Gisele?

Wy coś wiecie!

Wszystko o tym człowieku.

Nazwisko, rodzina, co potrafi.

Proszę to dla mnie zrobić,

a pomogę panu.

Louis?

LINIA FRONTU BOIS-LEGER

- Gdzie kaptan Martin? - Tam.

- Kapitan Martin? - Tak.

- Gdzie zwiadowcy? - Kto?

- Mają nas przeprowadzić. - Nie żyją.

Uprzedziłem dowództwo.

Tu nie przejdziecie.

Opuszczacie pozycję?

Walą zewsząd! Wycofujemy się o 4 kilometry!

- Da się jeszcze przejść? - Jeśli ruszycie od razu.

Tunel, 500 metrów, dochodzi do linii frontu.

Dalej trzy kilometry odkrytego terenu do lasu.

To linia Niemców, stan sprzed dwóch godzin.

- Straciliśmy Feralda! - Bogui przejmie dowodzenie!

Artyleria zacznie ostrzał na nasz znak.

- Macie radiotelegrafistę? - Jednego, o ile jeszcze żyje.

- Jazda! - Powodzenia.

Szybciej, chłopaki!

Szybciej, chłopaki!

Wycofujemy się, tempo!

- Okop siedemnasty? - Tak.

Tutaj.

Kapitan uprzedził.

- To wy chcecie przejść? - My.

Tłuką od dwóch godzin. Ustawili cekaem 200 metrów z prawej.

Jesteśmy gotowi, niech kapitan da znać artylerii.

Wywołaj dowództwo.

Możecie! Zaraz zaczną walić.

Kto to?

Leonard, nie chce się wycofać.

Nikogo nie słucha, pokaleczył dwóch naszych.

Nie znam waszego zadania, ale...

trzymajcie się.

Chłopaki, gazu, wycofujemy się!

Couturier!

Zabiliście go!

Zemsta!

Zostały mu tylko dwa dni!

Prosto.

Dlaczego przerwali ostrzał?

Nie ma wyjścia, idziemy dalej.

Za dwa dni miał wrócić do domu!

A wy do niego strzelacie!

Namierzą nas przez niego!

Couturier!

Zemsta!

Cholera!

Za dwa dni miał jechać na przepustkę!

Wycofaj się!

A wy strzelacie!

Zemsta!

W porządku?

Poszło bokiem.

Policzysz ich?

Dwóch lub trzech przy cekaemie.

Dwóch lub trzech przy cekaemie.

I dwóch z boku.

Załatwię to.

Uważaj, stary.

Z prawej.

Witamy w Niemczech.

Co tam, śliczna, zabłądziłaś?

Nie.

Nie.

Nie.

Nie.

Żaden z nich.

- Na pewno? - Tak.

Czekaj.

Ten.

To on?

On, poznałam go.

Kapral Charpentier.

Co?

Widziałaś, jak bił się na ulicy w 1906 roku?

Tak jest.

- Już mi nie wierzysz? - Wierzę, ale...

według karty zginął w Maroku w 1904.

Skoro tak, to nie wiem.

Widziałam ducha.

Przytomniejesz, piękna?

- Louis? - Tak?

Dlaczego to robisz?

To nic przeciwko tobie.

Nie jest mi miło.

Nie?

Będziesz spokojna, a wieczorem kończymy.

- Zawiozę cię do zleceniodawców. - Kto to?

Tacy jedni.

Otwórz buzię.

Przestań.

Odwiąż mnie.

Odwiąż mnie.

Odwiąż mnie.

Nigdzie nie pójdziesz.

- Baron cię dopadnie. - Nie dojdzie do tego.

Wyjedziesz. Ja też, tylko gdzie indziej.

I więcej się nie spotkamy.

A ten co?

Kolejny wariat.

Ty tam, z drogi!

Panowie.

Wyłaź!

Pośpiesz się.

Panno Fontanay?

Panie kapitanie.

Nie przyszła pani porozmawiać, więc przychodzę ja.

Pracuję, kapitanie.

Ja też, panno Fontanay.

W jakim wieku zrobiła pani doktorat? Dwudziestu pięciu lat?

Imponujące.

Zwłaszcza dla córki rolnika.

Dziękuję.

Mogłaby pani pracować w najlepszych szpitalach.

Dlaczego pani wybrała ten program?

Dlaczego pani wybrała ten program?

Dał mi wstęp do nowoczesnego sektora,

który zrewolucjonizuje naukę.

Nowoczesny sektor...

z wysokim wskaźnikiem niepowodzeń.

Tracić ludzi

zamiast ich ratować?

Chyba nie po to chciała pani zostać lekarzem?

Pracuję dla armii francuskiej, nie dla Czerwonego Krzyża.

Zatrudniając się u płk. Mirreau, wiedziałam, że ta misja ma...

trudne aspekty.

Sądziłam, że ocalimy tysiące istnień.

Wierzy w to pani jeszcze?

Oczywiście.

Kiedy pani tu przyszła? W 1909?

10?

We wrześniu 1911 roku.

Więc nie pracowała pani nad "Atlasem".

Nad projektem "Atlas"...

poprzedzającym "Wartowników".

Mazauric ani Mirreau o nim nie wspomnieli?

Nie.

Ciekawe, jak cały projekt potrafi zewsząd wyparować.

Zostawię panią.

Gdyby miała pani jakieś informacje...

Kapitanie?

Panie pułkowniku.

Wścibski?

- Powinnam... o czymś wiedzieć? - Nie.

Niech mi pani wierzy.

Czasami niewiedza to tarcza.

A Bonnefond niepokoi panią ostatni raz.

FORT KARNY WOLXHEIM NIEMCY

Jestem Maximilian Neuer.

Nie zna mnie pan, pracowałem u Strellera do jego śmierci.

Nie zna mnie pan, pracowałem u Strellera do jego śmierci.

Ambitny pan Neuer.

Streller podziwiał pańską pracę. Ja też, ogromnie.

Zwłaszcza badania nad serum.

Czerpię z nich, ale jak dotąd z niewielkim powodzeniem.

Bez geniuszu pewnych granic się nie rozepchnie.

Nie pomogę wam.

Jestem gotów umrzeć.

Oczywiście.

Ale...

czy...

pańska żona...

i dziesięcioletni syn...

są gotowi ponieść konsekwencje pańskiego wyboru?

są gotowi ponieść konsekwencje pańskiego wyboru?

Proszę się dobrze zastanowić.

- Jest pan... - Tak?

Odrażający.

Jeszcze nie.

Ale jeśli pan odmówi, tacy się staniemy.

Dam panu kilka godzin.

Jeśli zmieni pan zdanie, zabierzemy się do pracy.

Nie mogę się doczekać.

Pewnie uzna pan to za przesadę, ale widzę w panu mentora.

Miłego dnia, profesorze.

Zaryglować drzwi.

MINISTERSTWO WOJNY

- Panie generale. - Bonnefond.

Nie mam ostatnio wielu okazji do rozmowy z waszymi służbami.

Przykro mi.

Prowadzi pan wojnę.

Czytam pańskie raporty, zawsze dokładne, wnikliwe.

Ileż pan osiągnął w parę miesięcy!

Co za upór!

Dziękuję.

Potrzebuję pana w Lyonie.

W Lyonie?

Z dala od frontu wkrada się rozprzężenie.

- Tak, ale... - Gen. Grangeray jest za miękki.

Zaprowadzi pan tam dyscyplinę.

Muszę...

Wolałbym...

zostać w Paryżu.

To jest awans, Bonnefond.

Śledztwu w laboratorium daleko do końca.

Muszę przesłuchać podejrzanych, dostrzegam związki

z półświatkiem...

A co do pułkownika Mirreau, proszę wybaczyć szczerość...

Też mam wątpliwości.

Innego rodzaju, ale...

Przyda się pan bardziej w Lyonie.

- A śledztwo? - Magnin je poprowadzi.

Magnin?

Przepracowuje się.

- Nie widać go zza teczek. - Czekają na pana.

Liczę na pana.

Proszę o kolejne raporty.

To pożyteczna lektura.

Panie generale.

Prosił pan, żebym przyszedł?

Namyślił się pan?

Pomogę wam.

Wspaniale, profesorze Mazauric.

Tak?

Ferraud.

Jego żona węszy.

Według informatorów planuje artykuł o naszych działaniach.

Zajmę się tym.

Ktoś ty?

Coś ty za jeden?

Wersja polska: CANAL+ Tekst: Grzegorz Schiller