Original subtitles

Kim jesteście?

Profesor Mazauric, a to Berthier, mój zastępca.

Niemieckie komando w bloku B!

- Mordują wszystkich! - Mazauric.

Wybili prawie cały zespół.

- Co się stało? - To nie człowiek.

Świadectwa się pokrywają, ministrze. Ten żołnierz istnieje.

Należy go wyeliminować.

- Nie idźcie tam. - To demon.

- Mamy go zabić. - Jesteście Wartownikami?

- Co zrobiono mojemu mężowi? - Pułkownik Mirreau naciskał.

Mogę być dziennikarką.

Armand!

Szlag!

Z Bogiem.

Napiszecie do jego rodziców?

Dopiero po wojnie.

Znasz zasadę.

Głupiejesz, Etienne.

A ty miękniesz.

To nie pierwszy towarzysz broni, którego chowasz.

On to co innego.

Mówimy tak za każdym razem.

Występują

Na podstawie komiksu "Les Sentinelles"

Muzyka

Zdjęcia

WARTOWNICY

Handel morfiną już mieliśmy.

Ale to studenci medycyny i hrabina.

Ale to studenci medycyny i hrabina.

Handlująca arystokracja to jest coś.

Co jeszcze mamy?

Mitomana produkującego się w kawiarni.

Jednoręki, nakupił sobie medali i zarabia.

Gnojek.

Ma wielbicielki.

Podpisuje pocztówki ze sobą w mundurze.

Irene, pójdziesz z nim?

To twój debiut, potrzebujesz przyzwoitki.

A jeśli coś zaproponuję?

Co? O modzie?

Nie.

O wojsku.

Nikt się teraz nie zapuszcza na ten obszar.

Może my powinniśmy?

Z czym?

Teraz nie mogę powiedzieć.

Teraz nie mogę powiedzieć.

Zaraz.

Dziś zaczynasz i już się bawisz w chowanego?

Proszę o dwie doby. Nie zawiedzie się pan.

Masz dobę.

Powiesz mi jutro o tej porze.

Reżyseria

- Panie generale. - Krótko.

Co wiadomo o niemieckim superżołnierzu?

Jest bardzo mocny.

Mocniejszy od Wartowników?

Mówią, że ma nieziemską wytrzymałość.

I niezwykłe zdolności psychiczne.

Ponoć wdziera się do umysłu przeciwnika, by nad nim zapanować.

To możliwe?

Część Atlasów posiadła podobne możliwości, ale nie wytrzymali.

Część Atlasów posiadła podobne możliwości, ale nie wytrzymali.

O tym na razie ani mru mru. Ta misja to klęska.

Krytycy zmiażdżą program.

A słyszę, że kapitan Bonnefond nadal węszy.

Trzeba go odsunąć.

Zaczął przeglądać archiwa ministerstwa.

Znajdzie coś?

Zabrałem całą dokumentację Atlasa, ale zna pan armię.

Zobaczę, co da się zrobić, ale ma poparcie.

A pan niech mi szybko da dobry powód, żeby utrzymać moje zaufanie.

Panie generale.

Baronie?

Nie ma Gisele.

Co?

Zabrała swoje rzeczy i znikła.

Gdzie ona jest?!

Gdzie?!

Nie mogła odejść ot tak, niemożliwe!

Gdzie jest?!

Idź po nią! Szukajcie!

Pasożyty!

Kryjówka nie najpiękniejsza, ale pewna.

Tu nas nie znajdą.

Uroczo.

- Wyjeżdżamy za dwa dni. - Dwa dni?

- Nie było wcześniejszych biletów? - Nie, niestety.

Ale tymczasem...

Uczcimy moją wolność?

Dziękuję.

Odpraw jakiś rytuał.

Wyglądasz na ministranta.

Porzuciłem religię, sierżancie.

Wszystko zapomniałem.

Też nic nie pamiętam.

Niech nam wystarczy alkohol.

Towarzyszu...

- Za Armanda. - Za Armanda.

Twoje zdrowie, mały.

Przeczytałem twój raport.

Dzięki, że nic nie powiedziałeś.

Ferraud też będzie milczał.

Nigdy sobie tego nie wybaczę.

Armand leży w grobie.

Z nami będzie tak samo.

Wszyscy skończymy w piachu.

Zapomniani.

Dla tych na górze tym jesteśmy: numerami identyfikacyjnymi.

Dla tych na górze tym jesteśmy: numerami identyfikacyjnymi.

Zgodziliśmy się na to.

Łatwo się godzisz, co, de Clermont?

Łatwo ci milczeć.

Pomszczę go.

Przetrząsnę każdy okop,

każdą szwabską dziurę,

przemierzę całe Niemcy, jeśli będzie trzeba...

przemierzę całe Niemcy, jeśli będzie trzeba...

Znajdę im tego wojaka...

i go zarżnę.

Straszne, mówię ci.

Spójrz mi w oczy.

Nie ma drugiego takiego.

A widziałem już wielu na polach bitew.

A widziałem już wielu na polach bitew.

Nie przepadam za waszą gazetą.

Ale się spotykamy.

Jak mnie pani znalazła?

Popytałam.

Jedyny dziennikarz, który interesował się płk. Mirreau.

Raczej on mną.

Ledwo liznąłem tę sprawę, a już miałem wypadek.

Potrąciła mnie dorożka.

Skąd pan wie, że to robota Mirreau?

Co pani chce o nim wiedzieć?

- Co ukrywa. - Tak daleko nie zaszedłem.

Opowie pan?

10 lat temu zajmowałem się sensacyjkami w 19. i 20. dzielnicy.

Pewnej nocy jakiś jegomość rzuca się na ludzi.

Przygodnych, bez powodu.

Oczy nabiegłe krwią. Morduje każdego, kogo spotka.

Rzeź.

Rzeź.

Zabijają go policjanci.

Jatki w takich miejscach to mój chleb.

Sprawdzam temat pod artykuł, ale ciało znikło z kostnicy.

Przyjechał po nie wojskowy, oficer, zanim denata zidentyfikowano.

Pułkownik Mirreau?

Jaką dokładnie pełni funkcję w armii?

Wiem, że studiował medycynę.

Później kierowano go za granicę i do kilku ambasad.

Od 1905 roku przydział nieznany.

- Może go zwolnili. - Nie.

Zakonspirowali, objęli tajemnicą.

Zebrał pan świadectwa świadków?

Jednego naocznego, kobiety.

Prostytutki, trochę zawianej, więc naczelny by tego nie puścił.

A po wypadku... dałem sobie spokój.

A po wypadku... dałem sobie spokój.

Poda mi pan jej nazwisko?

To niebezpieczne, panienko.

Jestem żołnierzykiem.

Nie umiem nic innego.

Robię, co mi każą.

Idę, gdzie mnie wysyłają.

Dość wypiłeś, Emile.

A ty?

Na pewno masz plany.

Musisz.

Z twoimi inżynierskimi dyplomami przebudujesz nam kraj.

Ale ja? Co ja mam?

Ale ja? Co ja mam?

- Co?! - Chodź.

Idziemy spać, jesteś wykończony.

Na co się gapisz?

Powiem ci: wszyscy zginiemy.

Zakopią nas.

Pozbawionych głów przez wcielonego szatana.

Mówię ci.

Wszyscy zdechniemy!

Kładź się, potem zobaczymy.

Tak?

Ja po jedną teczkę.

Proszę wejść.

To notes znaleziony przy Gruberze?

Podobała mi się pedanteria Grubera.

Zamiłowanie do dobrze wykonanej pracy.

Ale ze skrupulantami jest kłopot − zostawiają ślady.

Nie mogą się powstrzymać.

Robią, co mówią,

ale, nieszczęściem dla siebie,

mówią też, co robią.

Wszystkie zapiski starannie zaszyfrowane.

Jego metoda szyfrowania dała mi zdrowo w kość.

W tej dziedzinie niemieckie wykształcenie nie ma konkurencji.

Ostatnia notka mówi o dostawie sprzętu.

"Materiallieferung", w związku z atakiem na laboratorium.

Niczego wtedy nie ukradli?

W wieczór śmierci Mazaurica?

Nie brakuje czegoś?

Diksenalu?

Nie.

Nie znikła żadna próbka.

Ciekawe...

Przecież procedura wytwarzania serum powinna ich interesować.

Szmat czasu, co?

Mam nadzieję, że wojna pana nie męczy, komisarzu?

- Czego się pan napije? - Niczego, śpieszę się.

Jak zawsze, gdy pan przychodzi.

Wszystkie dane, które panu podał,

są fałszywe.

Louis Duval nigdy nie mieszkał pod wskazanym adresem.

Ani w jedenastce, ani w okolicach.

- Jest pan pewien? - Całkowicie.

I nie figuruje w kartotece.

Cóż to, baronie, dajemy się okpiwać smarkaczom?

Pójdę już.

Pójdę już.

I co z tym Louisem?

Pracuje u ciebie trzy miesiące,

nie ukrywa twarzy.

Wie, że nie jesteś mięczakiem.

Musi być bardzo pewny swego.

Potwierdzają to fałszywe papiery.

Starannie to przygotowano.

Dziewczyna wpadła w pułapkę, to pewne.

Dopijmy.

Nie możemy tu zostać, znajdzie nas.

Wiem.

Oho!

Położymy się, tak?

Pomału.

Zaczekaj.

Kręci mi się w głowie.

Chodźmy.

Powoli.

Zaraz przyjdę.

Chwileczkę.

Co robisz?

Masz.

Woda, dobrze ci zrobi.

Synku...

Jesteś śliczny...

Kocham cię, wiesz?

I tęsknię za tobą.

Tęsknię...

To ty?

Tak.

- Nie chciałam cię budzić. - To nic.

- Nie chciałam cię budzić. - To nic.

Jak poszło?

Dobrze.

- Odgrzeję ci zupę. - Nie, wychodzę.

Wezmę tylko na taksówkę.

- Dokąd? - Na rozmowę do artykułu.

- Ta kobieta pracuje w kawiarni. - Gdzie?

W Clignancourt.

I jedziesz tam sama?!

Tak, ale nie bój się.

Wiem, co robię.

Wracaj do łóżka.

Teraz do Clignancourt.

Tak, proszę pani.

- Niech pani na siebie uważa. - Dziękuję.

CLIGNANCOURT PÓŁNOC PARYŻA

Co?

Kogo mam upolować? Leje jak z cebra!

Ładniutka jesteś, ale cuchniesz.

Jesteś zwykłą dziwką.

Wybacz, stary.

Przepraszam? Szukam Roxane.

Roxane?

Tam, ta chuda.

Roxane? Możemy porozmawiać?

Porozmawiać?

Chce rozmawiać!

O zdarzeniu w okolicy, 10 lat temu.

O zdarzeniu w okolicy, 10 lat temu.

Złych wspomnień wolę nie pamiętać.

Ja też, ale niektóre trudno zapomnieć.

Prawda. Męczą człowieka.

Co chcesz wiedzieć?

Podobno widziałaś zabójcę.

Podobno to zwidy.

Nikt mi nie uwierzył, nawet dziennikarz.

Ja cię wysłucham.

Ty też z jakiejś gazety?

Widziałam z okna, jak roznosi w puch dwóch gości.

Nie byli cherlakami, ale on...

Ta jego siła, prędkość! Istna bestia!

Opiszesz mi go?

Czterdziestolatek.

Charakterystyczny. Pewnie Cygan.

Charakterystyczny. Pewnie Cygan.

Najważniejsze: miał wytatuowane całe ramię!

- Pomyślałam, że to legionista. - Dlaczego?

Mam paru klientów z podobnymi tatuażami, z Legii Cudzoziemskiej.

Witaj, piękna. Można prosić?

- Nie tańczę, przepraszam. - Nie tańczy!

Nalegaj!

Widywałaś go w dzielnicy?

- Nie odrzuca się zaproszenia. - Głuchy jesteś?!

Dziękuję.

Nie wychodź.

Wracam do domu.

Nie podobam ci się?

- Udajesz skromnisię? - Proszę mnie puścić!

- No! - Nie dotarło? Ona nie tańczy.

- A ty coś za jeden? - Zmiataj!

Zmiataj, powiedziałem.

Dziękuję.

Chwileczkę.

Postawię panu, żeby podziękować.

Gdzie pana ranili?

Znaczy, w którym miejscu.

Pod Sarrebourgiem.

Przynajmniej ma pan to za sobą.

Proszę zaczekać!

Patrzcie.

No proszę.

Znów się spotykamy.

Pamiętasz mnie?

Pamięta.

Stój!

Już nie jesteś taki chojrak.

Patrz na mnie, jak do ciebie mówię! Zgrywałeś twardziela?

Podnieście go.

Chodź tu.

Chodź tu.

Pokaż swoją gębę.

No właśnie.

Gabrielu...

Przytrzymajcie go.

Ty sukinsynu!

Wykończcie go, chłopaki!

Co pan robi?

Dziękuję, że pan tak szybko przyjechał, mam nowinę.

Dobrą...

a zarazem złą.

Słucham.

Zarządziłem ekshumację ciała profesora Mazaurica.

Przykro mi, musiałem.

To nie ten nieboszczyk.

Proszę?

To nie jest profesor Mazauric.

Sądząc po stanie uzębienia,

powiedziałbym, że to jakiś biedak zwieziony z ulicy.

A to wiedzie mnie do konkluzji, że Mazauric żyje.

Żyje?

To po niego przyszli Niemcy.

Jeżeli jest u nich...

ich program nabierze błyskawicznie rozpędu.

ich program nabierze błyskawicznie rozpędu.

Na front wyleje się fala superwojowników...

i unicestwi nasze wojska w parę dni.

Wersja polska: CANAL+ Tekst: Grzegorz Schiller