Original subtitles

Od dawna w tej jednostce?

Dżibuti dwa lata, był pierwszy. Ja pół roku.

Mojego męża leczyli w Arras.

Prosiłabym o przepustkę, porozmawiam z lekarzem.

Przykro mi, nie mogę.

Zrobię wszystko, by wykryć informatora Niemców.

Przesłucham personel.

Zacznę od pana.

Nie wiem, co spotkało pani męża, ale...

Ale co?

Doktor nie powiedział wszystkiego.

Co tu się stało?

To nie człowiek. Wdarł mi się do mózgu.

On wszystkich zabił.

Jesteś z rasy Tytanów. Niebawem do mnie dołączysz.

Uśmiech, panowie!

Właśnie! Pomyślcie o bliskich, jacy będą z was dumni!

Bronicie Francji, jesteście jej chlubą!

Wdarł mi się do mózgu.

Rządzi mną jego głos.

Z filmu nakręconego przez naszą propagandę.

Znaleźli go moi ludzie.

Świadectwa się pokrywają.

Ten żołnierz istnieje.

Wiedzieliście o postępach Niemców?

Wiedzieliśmy o ich badaniach,

ale wedle informacji znacznie ich wyprzedzaliśmy.

Wygląda na to, że nadgonili.

Na razie mają tylko jednego, więc nie dopracowali procedury.

A wasze postępy?

Znów pracujemy. Skompletowałem nowy zespół.

Włożyliśmy w program wielkie pieniądze, zobowiązał się pan.

Włożyliśmy w program wielkie pieniądze, zobowiązał się pan.

Powtarzałem, że to długa, niepewna droga.

Drepczecie w miejscu,

a artylerii i lotnictwu brakuje środków na rozwój.

Niemcy mają swój program, nie zarzucajmy naszego!

Co jeszcze wiemy o tym żołnierzu?

Tyle ile ze słyszenia.

Przedwczoraj zaatakował kościół w Margival.

Pół godziny później zwiad z 4. namierzył go pod Goussainville.

60 km dalej?

- Głupstwa opowiadają! - W tym rzecz.

Te pogłoski nie mogą się szerzyć, byłaby katastrofa.

Nasze linie są zbyt słabe, jesteśmy bliscy punktu krytycznego.

Ten człowiek może sprawić, że przegramy wojnę.

Zatem należy go wyeliminować.

Ostatnie zgłoszenie mamy z lasu La Coudraye.

Wysyłamy komando, żeby go unieszkodliwić.

Pańskich ludzi?

- Wartownicy... - ...go zgładzą, panie ministrze.

- Wartownicy... - ...go zgładzą, panie ministrze.

- Prawda, pułkowniku? - Proszę zdać się na mnie.

Pojadą do La Coudraye.

Występują

Na podstawie komiksu Les Sentinelles

Muzyka

Zdjęcia

WARTOWNICY

Scenariusz

Doktor Roux otrzymał rozkaz milczenia

na temat pewnych zdarzeń z Arras.

Co zrobiono mojemu mężowi?

Wiem tylko, że pułkownik naciskał na doktora.

Jak to? Jaki pułkownik?

Mirreau.

Mirreau?

Proszę chwilkę zaczekać.

Reżyseria

BAZA WARTOWNIKÓW PIKARDIA

Dowództwo sprecyzowało obszar działania tego Niemca.

Dowództwo sprecyzowało obszar działania tego Niemca.

Zaatakował tu, tu i prawdopodobnie tutaj.

- Daleko do pierwszej linii fryców? - Ostatnio byli 3 km od La Coudraye.

- Co to? - Zakłady Pierrefeu.

- Zamknięte od lat. - Zapewne jego zaplecze.

Najświeższe dane ma pikieta z La Coudraye.

Pancerz robi wrażenie.

Widzicie broń? Kaliber 12 mm.

- Wiedział pan, kapitanie? - Nie.

A Mirreau?

Jesteśmy psami wojny, nie dzieli się wiedzą.

Tak czy siak, drań wyrżnął masę ludzi,

a zwiadowcy są bezradni.

- Wsiadać! - Wykończcie go.

To będzie zaszczyt. I przyjemność.

- Masz współrzędne pikiety? - Tak. Będzie ostrzał.

Jazda!

Można?

Proszę.

Raport z sekcji Grubera zdumiewa: jakby zmiażdżono mu serce.

Oby w jego zapiskach coś było.

Szukam też jego pośrednika...

i znajdę go.

Przeszkadzam w pracy?

Przykro mi.

Zadziwiające miejsce, to laboratorium.

Dla kogoś takiego jak ja.

Zadziwia wiele osób.

- Nasze techniki... - Nie, nie to mnie dziwi.

Pytałem o bilanse oraz sprawozdania z działalności

i ponoć ich nie ma.

Nie ma to nic wspólnego z przedmiotem śledztwa.

Przesłuchując pańskich współpracowników, odnoszę wrażenie,

że boją się mówić.

To tajny program.

To tajny program.

Przestrzegają instrukcji.

A ja sądzę, że boją się pana.

Mnie?

Skądże.

Wymyślam?

Obawiam się, że tak.

Jeśli się nie mylę,

program wdrożono już w 1905 roku.

Na jakim etapie były wówczas wasze eksperymenty?

Nie muszę odpowiadać.

Zajrzałem do waszych archiwów.

Brakuje całego tamtego roku.

W ministerstwie powiedziano, że był pan za granicą.

Co pan sobie wyobraża?

Że jestem kim? Złodziejem?

Przemytnikiem?

Nie jestem synem senatora jak pan.

Mój ojciec był węglarzem.

To fach brudny, ciężki, ale potrzebny.

To fach brudny, ciężki, ale potrzebny.

Wykonuję swoją pracę, jak on, bo ktoś musi to robić.

Nie gonię za awansami i odznaczeniami.

Kieruję programem, który może przyniesie nam zwycięstwo.

A teraz proszę wyjść, czekają na mnie.

W sprawie Wartowników jest za dużo niejasności.

Zostaną rozwiane

i wątpię, żeby wyszedł pan z tego bez szwanku, panie pułkowniku.

Taki stek to w Paryżu rarytas.

Nie jestem głodna.

Skosztuj wina.

Też niezłe.

Pytałem, kiedy znów otworzą operę.

Raczej nieprędko.

Muszę cię tam zabrać.

Zobaczysz, to wspaniałe.

A latem, jeśli skończą z tą przeklętą wojną,

pojedziemy nad morze.

Najwyższy czas.

Kajasz się?

Jeśli chodzi o tamtą prośbę...

Jeśli chodzi o tamtą prośbę...

- wolałbym... - Nie było wyjścia?

Tak?

Więc puśćmy to w niepamięć.

Poznaj Damiena Berrarda, ochotnika w programie.

To mężny żołnierz. Usunięto mu pocisk z prawego płuca.

Postawi mnie pani na nogi?

Panna Fontanay pokieruje iniekcją.

Brak mi doświadczenia, to profesor znał procedurę.

Nie ja decydowałam o...

O czym?

O ofiarach?

Co w razie powikłań?

Mazauric działał, nie tłumaczył.

Program jest zagrożony.

Poparcie Joffre´a słabnie, potrzebujemy wyników.

Niemcy mają już superżołnierza, depczą nam po piętach.

Nie czas na słabość.

Nie wiem, czy podołam.

Myliłem się, przyjmując panią do programu?

Ciąży pani brzemię odpowiedzialności.

Ale sprosta pani zadaniu.

Po wojnie chciałbym pracować przy koniach,

ale widząc ich dzisiejszą rzeź...

One nic nie rozumieją, biedaki.

Gdybym studiował, to weterynarię.

Po co?

Chcesz mieć ranczo? Bawić się w kowboja?

Tak, czemu nie?

Jak spałaś?

Dobrze.

Ale wciąż myślę o tym, co powiedziała ta pielęgniarka.

Zaraz idę na dywanik.

Redakcji nie spodobała się moja wyprawa na front.

Może to był zły pomysł.

Spytać Soupleta, czy cię zatrudni?

Spytać Soupleta, czy cię zatrudni?

Nie, poradzę sobie.

Bez obawy.

Nie boję się.

No, może trochę.

Tylko nie wyobrażaj sobie Bóg wie co.

Myśl o synku, to pomoże.

Muszę wiedzieć, co spotkało Gabriela.

Przykro nie wiedzieć, jak umarł, ale zajmij się sobą.

Kiedy zmarł twój wuj, myślałam, że się nie pozbieram.

Ale potem...

powoli...

dzień po dniu...

Ja nie chcę się z tego wyleczyć.

Z tego się nie wyleczy.

Nie martw się.

Przygotować iniekcję.

- Będzie boleć? - Proszę się nie bać.

Zagryźć.

Trzynasty kwietnia, godzina 16.15.

Zaczynajcie.

Początek procedury. Zaczynajcie.

Tętno: 150.

160.

Adrenalina: 8.

180.

- Dodać robuten? - Tak.

220!

Co robimy?

Marthe?

Zanotować: procedura 6-4B, wynik niejednoznaczny.

LAS LA COUDRAYE

Bez nerwów, gramy w jednej drużynie.

Kto dowodzi?

Ja.

Porucznik Brunet zginął.

Kapral Becker.

- Który pułk? - Wolni strzelcy.

Czekacie na posiłki?

Czekacie na posiłki?

Od wczoraj nie ma łączności. Wy coś wiecie?

Wspaniale.

Lepiej, żebyście lubili fasolę z fasolą.

- Przynajmniej gorąca. - Nie odmówię.

Nie odesłali go na tyły?

Lekarz mówi, że pocisk świsnął mu za blisko głowy.

Samo się rozwiąże.

- Jak długo macie tu zostać? - Aż zdechniemy.

Generał nas uprzedził: kto się cofnie − pod ścianę.

Więc wiadomo.

Musimy się dostać do zakładów Pierrefeu.

Ile to przez las?

Pan tam nie idzie.

Podobno siedzi tam demon.

Zabija wszystkich Francuzów, walczy z Bogiem.

Zabija wszystkich Francuzów, walczy z Bogiem.

Wymordował w środku mszy wszystkich wiernych.

Księdza, dzieci, starców.

Widziałeś go?

Mówią, że potrafi zabić wzrokiem.

Ponoć w pojedynkę zdobył cały fort pod Brejon.

Z takim wojakiem fryce będą szybko w Paryżu.

Mówicie tak, jakbyśmy już przegrali.

- Wierzysz, że można wygrać? - Oczywiście.

- Tamci jak się czują według ciebie? - Są wyczerpani.

Marzną.

I oglądali śmierć wielu towarzyszy.

Jak my.

Jak my.

Tyle że oni są daleko od domu. I już nie prą do przodu.

Powiedziano im, że nas rozdepczą w kilka tygodni.

A my trwamy. Trzymamy się.

I w końcu ich odeprzemy.

Wiecie, po co przyjechaliśmy?

Zabić waszego demona.

To wy...

jesteście Wartownikami?

Mówi się, że my też mamy o wiele twardszych żołnierzy.

Jak olbrzymy.

Wyglądamy jak olbrzymy?

To kwestia zasad. Nie cieszy mnie to.

- Rozumiem, panie Girardin. - Niby rozumiesz.

- Ale szkoda. - I to wielka.

- Ale szkoda. - I to wielka.

Byłam tu korektorką cztery lata.

Punktualną, nie choruję i to moja pasja.

Pasjonuje cię poprawianie czasów i dostawianie akcentów?

Lubię tę pracę.

Trzeba było myśleć wcześniej. Znalazłem już inną korektorkę.

A dziennikarstwo? Weźcie mnie na dziennikarkę.

- Ciebie? - Brakuje panu piór.

Descombela i Rosiera powołano, za tydzień wezmą Marchanda.

Mam cię nie zwalniać, tylko awansować?

To wyjątkowa sytuacja, a wie pan, że umiem pisać.

To za mało.

Tu potrzebny jest tupet.

A nawet trochę cwaniactwa.

Ukradłam przepustkę, żeby się dostać na front. Nie wystarczy?

W porządku?

Spokojnie.

Nawet ja nie mogłem zasnąć.

Co to?

Medalik, talizman.

Babcia mi dała.

Była uzdrowicielką.

Kiedyś nie wierzyłem w te jej bzdury.

Teraz wiem, że bez niego już bym nie żył.

Czysto.

Więc oddaję.

Dobra, chłopaki, ruszamy.

Mordować starców...

dzieciaki...

Dlaczego on to robi?

Chce nas przestraszyć. Wkraść się do naszych mózgów.

Nie robi to na tobie wrażenia?

Dorastałem w miejscu, gdzie lepiej ukrywać uczucia.

Jeśli w poprawczaku okazujesz strach,

prosisz się o kłopoty.

Trzymasz strach pod korcem?

Z czasem się nauczyłem.

Świetnie ci to wychodzi.

A ta moc wdzierania się do mózgu − myślisz, że to możliwe?

Nie wiem.

Jest taki jak ja.

Uważasz, że to możliwe.

Pamiętajcie, kim jesteśmy.

Jesteś z nami czy nie?

Weź się w garść.

Nie myśl o tych głupotach.

Już niedaleko.

Przygotować się.

Policja przetrząsa bary na przedmieściach.

Pytają o Grubera.

Pytają o Grubera.

Siedzieli godzinę u Ferrazziego, teraz są "Pod Strzelcem".

Gruber jednak sypnął?

Masz dowód, że nie.

Co wiedzą? Barów są dziesiątki.

- Jesteś zbyt pewny siebie. - Przestańcie się trząść.

Przekażemy Niemcom wiadomość i zrywamy współpracę.

Znikaj.

- Nie patrz jak łasica. - Mam cię gdzieś.

Gisele, chodź!

- Mam mało czasu. - Mam papiery.

Państwo Deslauriers?

Nowożeńcy, najbardziej wiarygodne, nie?

- Zabije cię, jeśli nas odnajdzie. - Nie odnajdzie, przysięgam.

- Zabije cię, jeśli nas odnajdzie. - Nie odnajdzie, przysięgam.

Popłyniemy do Londynu, a potem za Atlantyk.

Znajdę pracę, wystarczy zapytać.

- Kiedy wyjeżdżamy? - Wkrótce.

Dam znać, jak kupię bilety. Bądź gotowa w ciągu godziny.

Możesz zabrać jedną walizeczkę.

I tak nic nie jest moje.

- Muszę iść. - Pędź.

O tylu rzeczach muszę milczeć...

tyle ukrywać...

Coraz mi trudniej.

Wspomnij słowa Łukasza, dziecko.

"Nie ma nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw".

Nie ja decyduję.

Czasem myślę, że...

powinnam to rzucić.

- Niekiedy... - Kontynuowaliście eksperymenty?

Były kolejne ofiary.

Nie wolno nam odbierać życia bliźnim.

To święte przykazanie.

Mamy dobre zamiary.

A ja pamiętam zamiary błyskotliwej studentki,

od niedawna w Paryżu, przekonanej, że nauka ocali ludzkość.

Spójrz, do czego zmusza cię owo przekonanie.

Nie sypiam...

jestem zagubiona...

A jednak trwasz w tym.

Na co dziś liczysz, Marthe? Na rozgrzeszenie?

Na Boże miłosierdzie.

ZAKŁADY PIERREFEU

Psiakrew...

Ferraud!

De Clermont.

Chłopaki, serum!

De Clermont, Ferraud, osłaniajcie! Idziemy z Armandem od środka.

Weźmiemy go w kleszcze.

Dżib?! Oberwałeś?!

To przez diksenal.

Zostaw mnie.

Poradzę sobie.

Będzie dobrze. Dołącz do reszty.

- Chodź. - Dołącz do nich! No już!

Nie ruszaj się.

Zajmiemy się tobą.

Będzie dobrze.

Będzie, jasne?

Padnij!

Żyjesz?

Tak.

Za tobą!

Musisz wybrać stronę.

Panie Boże, zgrzeszyłam.

Ilekroć zwracałam się ku złu,

wracałam na ścieżkę dawnego życia.

Pomóż mi porzucić złe uczynki, bym odnalazła drogę do prawdy.

Pomóż mi porzucić złe uczynki, bym odnalazła drogę do prawdy.

Nie igraj ze mną,

okaż mi miłosierdzie.

A jeśli znów zgrzeszę,

skieruj na mnie swój słuszny, ogromny gniew.

Amen.

W porządku, Dżib?

Tak. Jestem przy tobie.

Cieszę się.

Będzie dobrze, mały.

Wyliżesz się.

Wyciągniemy cię stąd.

Nic nie widzę.

Patrz na mnie!

- Nie chcę umierać. - Nie umrzesz, jesteś Wartownikiem!

Armand!

Nie rób mi tego...

Szlag!

Fragment Ewangelii wg św. Łukasza za Biblią Tysiąclecia

Wersja polska: Canal+ Tekst: Grzegorz Schiller