All language subtitles for W.glebi.lasu.2020.S01E06.Dluga.droga.do.domu.NF.1080p.MULTi.WEB-DL.H264.DD5.1-RX.REQ_untitled_track3_[pol]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[matka szepcze] Pawełku...

Muszę na chwilę wyjechać.

[odpowiada śpiąco] Gdzie?

[szept] Nie mogę ci teraz powiedzieć. Bądź dzielny, wytrzymaj.

[cicho] Poczekaj.

[cicho] Kocham cię.

[cicho] Ja ciebie też, mamo.

[plusk wody]

[śmiech] Daniel!

[Daniel] I jak?

No jest cieplej.

Cieplej?

[mruknięcie zgody]

Dziękuję.

Proszę.

Ładne kwiatki...

[cichy śmiech]

[piosenka z radia: „Zazdrość”, Hey]

Monika!

- Cześć! - Cześć!

Cześć!

Cześć, piękna.

Co jest?

Mam do ciebie pewną sprawę.

[śmiech, dźwięki wygłupów]

Oho!

I kung-fu!

[śmiechy]

Teraz! Szybko! Rób zdjęcie!

[śmiechy]

Ej, chłopaki!

Dobra, chłopaki! Chodźcie, zaraz apel.

Co mówią lekarze?

Zmartwię pana.

Będę żył.

[wzdycha] To nie jest tak.

Wie pan, że w tej robocie każdy jest podejrzany.

Jedni są podejrzani bardziej, drudzy mniej.

[wzdycha] Przyznaję, że ten napis, który Goldsztajn zrobił krwią

w mieszkaniu Kowalskiego...

No co? Zmylił mnie przez chwilę.

Już nie jestem podejrzany?

Nie.

Badania balistyczne potwierdziły nasze przypuszczenia.

Goldsztajn zamordował Kowalskiego. Czy jak tam pan woli, Perkowskiego.

Włókna na ciele ofiary pochodziły z auta Goldsztajna. Krew też się zgadza.

Przesłuchał pan Laurę Goldsztajn?

Tak... Była w szoku. Powiedziała, że...

ojcu musiało się wydawać, że grozi mu jakieś niebezpieczeństwo.

Zresztą, wie pan co? Gówno mnie to obchodzi.

Sprawca palnął sobie w łeb. Sprawa do umorzenia.

Ja mam inne zajęcia. [wzdycha]

Bez urazy.

Tu poczta głosowa. Po usłyszeniu sygnału...

[pukanie do drzwi]

Proszę.

Mówiłem, żeby nie chodzić!

Chcę się wypisać na własną prośbę.

[śmiech] Czy pan zwariował?

Musi pan przynajmniej kilka dni zostać u nas. Rana może się otworzyć.

Jeżeli mnie pan nie wypuści, ucieknę w nocy przez okno.

Naprawdę muszę stąd wyjść.

Zaczekaj na mnie.

Zaraz wracam. [jęknięcie wysiłku i bólu]

[dzwoni domofon]

[buczy komórka]

Przykro mi z powodu twojego ojca.

Kochasz go?

Nie wiem.

Jesteś zły?

Nie, na to już chyba jestem za stary.

Boję się, że... zabrzmi to żałośnie.

Co?

[wzdycha] Nie zostawiaj mnie.

Mam dobrą informację.

Dawaj.

Kość łonowa.

Można bez zagadek? Naprawdę to nie jest dobry moment.

Tkanka chrzęstna łączy kości, tak? Zobacz.

Kości kiedyś się stykały...

a potem się rozeszły.

Znaleziona w lesie kobieta miała już za sobą poród.

Rozumiesz? To nie może być twoja siostra.

To nie znaczy, że to nie jest ktoś z mojej rodziny.

- Jak to? - Masz zestaw do DNA?

No jasne.

No to daj. No daj.

Zrób badania porównawcze, potrzebuję potwierdzenia. Bardzo mi na tym zależy.

[chrumkanie]

[dziecięcy, krótki śmiech]

Tatusiu... a czy ty jesteś ciężko chory?

A ty jesteś z policji czy książkę piszesz?

Mówiłem ci już. Lekko przeziębiony.

Kiedy wrócimy do naszego mieszkania?

Jak się wyśpisz porządnie.

[wzdycha z ukrywanym bólem]

Daj tej drogiej whisky twojej żony.

Bez twojej pomocy sprawa Gośki skończy się wyrokiem skazującym.

Pójdzie siedzieć.

Nie dam rady bez niej. Ja nie mogę jej stracić.

Chcesz ze mną rozmawiać o stracie żony? Czy pić alkohol?

Jeżeli możesz, pomóż nam. Proszę cię.

[wypuszcza powietrze nosem z niedowierzaniem]

A ty akurat musiałeś odkurzać, jak ona się pakowała w gówno?

Kuba...

[stuknięcie kieliszków]

Jesteś pewien, że to tu?

Przyjedź po mnie za pół godziny.

[pyta ironicznie] Może ci jeszcze kawę przywieźć?

[wzdycha] I ciastko.

Moje uszanowanie.

Co to za miejsce? Wziąłeś rozwód z rozumem?

A co? Miałem cię odwiedzić w biurze?

W ogóle nie powinnam z tobą rozmawiać. Znasz moje zasady.

[parsknięcie śmiechem]

Masz jakieś zasady? Ludzie się zmieniają.

Wiem, że pomawiana jest twoja szwagierka.

Chcę tylko zobaczyć akta sprawy.

Wykluczone.

Jedno pytanie. À propos zasad... [wzdycha]

Jak się twój mąż odnajduje w legalnym biznesie?

Masz dwie minuty.

A jednak brałaś to pod uwagę? Jak miło.

I tak zrobię wszystko, żeby twoja szwagierka siedziała.

Wiem.

[włącza silnik]

[pukanie do drzwi]

Męża nie ma w domu. Ja nie mam o czym z panem rozmawiać.

A jednak porozmawiamy.

Co ty sobie wyobrażasz?

To jest wynik badań porównawczych DNA. Tego zmarłego i pani.

Nie ma żadnych wątpliwości. To jest pani syn.

Oszukała mnie pani.

Kto go zabił?

Ten sam, który strzelał do mnie. Dawid Goldsztajn.

Moja siostra przeżyła?

Wtedy tak.

Ale ja jej nie widziałam... 25 lat.

Czy teraz żyje? Gdzie jest? Nie mam pojęcia.

Co tam się stało?

[wzdycha ciężko]

[śmiech]

[Kamila] O co chodzi?

Dobra, Malczak, dokąd idziemy?

To niespodzianka.

Niespodzianka?

Uwierz mi. To jest wszystko w twoim dobrym interesie.

[gardłowe parsknięcie] Jakoś ci nie wierzę.

Nie wierzysz? Chodź.

Dobra, Kamila. Chodź. Niech nam pokaże i spadamy.

W sumie, co nam wisi?

[zaskoczone nieme parsknięcie]

Czekaj.

[płaczliwie] Ty świnio! Po co mi to pokazywałeś?

Ja? A to w porządku, że Danielek i Monika grają na dwa fronty?

Powinniście mi podziękować. Przynajmniej wiecie,

z kim macie do czynienia.

Wiem, jak im można utrzeć nosa.

No niby jak?

Zrobimy ognisko.

- Ognisko? - Ognisko.

Gdzie?

Nad jeziorem.

Nie możemy wychodzić poza teren obozu.

Ja jestem waszym opiekunem.

Pójdziemy tam po dyskotece.

[muzyka na dyskotece: „Lipstick on the Glass”, Maanam]

Proszę bardzo. Piwko dla wszystkich, zgodnie z obietnicą.

Dzięki.

Dziękuję.

- A ty masz? - Ja już mam.

[poirytowane mruknięcie]

Co jest?

Co? Nic.

Co taka dzika jesteś?

Może wrzucimy coś na ruszt, co?

[mruknięcie zgody]

Kama...

[radosne śpiewne mruczenie]

Kiełbaski?

Lepiej niż na dyskotece?

No lepiej.

No lepiej czy nie lepiej!?

Lepiej!

[śmiechy, wygłupy]

O, nie!

Ej! Może się przekąpiemy, co?

Daj spokój. Nikt nie ma stroju.

Po co nam stroje?

[zakłopotane mruknięcie]

[zakłopotany śmiech] Co? Nie...

[śmiechy]

[Monika] No dobra!

[śmiech, wygłupy]

Chodźcie!

[śmiech, piski]

No dawaj, Perko!

[śmiech, piski]

Ej!

Ej! Co wy robicie!?

No co? Wracacie do obozu na golasa. Powodzenia!

[wesoło] No Kama, daj spokój. Kama, co ty robisz. Odbiło ci?

Daniel!

Perkowski!

No co? Możesz tu zostać i pieprzyć się ze swoją Monisią.

Wszystko widziałam.

[Daniel] Co?

[Monika] Widziałaś?

No to masz, przypatrz się.

Teraz już, wiesz czemu woli mnie?

Perkowski!

Zawsze będziesz tylko... śmierdzącym pasztetem.

[dźwięki walczących dziewczyn]

[Monika] Złaź ze mnie!

[Kamila] Co? Teraz też ci jest tak wesoło?

[gulgotanie, duszenie się]

Puść! Kama, wystarczy!

[wszyscy ciężko dyszą]

- Co ty robisz? - Wojtek...

Weź... nie wygłupiaj się...

[przeraźliwy krzyk]

Wystarczy.

[wytłumione odgłosy przerażenia]

Jesteśmy w tym razem. Ekstra, co?

[płacz, ciężkie oddychanie]

Kurwa!

Uciekajcie! Zostaw nas, pojebie!

[drwiąco] Ale jesteś bohaterski, ojejku jej...

Jakie to słodkie. Słodkie, co!

[dyszy]

[ciężko oddycha, płacze]

[sapanie, odgłosy walki, jęki]

[gulgotanie, odgłosy konania]

[płaczliwie] Synku... ale co się stało?

Pani doktor, pani patrzy, co się dzieje. Nasze dzieci, takie nieszczęście.

Córeczko... co się stało? Co się stało!? Mówcie!

Słyszysz?

Co się stało? Proszę cię, mów! Mów! Artur, co się stało?

[płacze] Ja nie chciałem... Ja nie chciałem...

Musisz nam powiedzieć, co się stało. Artur, proszę cię.

Ja nie chciałem...

Ale co, Artur?

Oni nie żyją... [ciężki oddech] Nie żyją...

Chryste Panie...

Boże...

Nie żyją!

Ja i twoja matka byłyśmy przerażone.

Kto by uwierzył Arturowi, że to był przypadek? A twoja siostra?

To ona pierwsza zaczęła bić i dusić Monikę. I co?

To nie ona poderżnęła jej gardło, tak?

Poza tym przypuszczałyśmy, że Malczak tak by to wszystko przedstawił,

że każdy by mu uwierzył, że jest niewinny.

Na początku pomyślałyśmy, że ukryjemy ich przez jeden dzień,

dopóki się nie znajdzie jakieś rozwiązanie.

Ale szybko się okazało, że...

jedynym wyjściem jest...

ukrywać ich przez...

przez całe życie.

Dlaczego moja matka nic nie powiedziała ojcu?

Nienawidziła go.

A czemu mnie zostawiła? Dlaczego mnie nie zabrała ze sobą?

Dlaczego uciekła?

Dlaczego o mnie nie powalczyła?

Dlaczego?

Jak się czujesz?

Chujowo.

Perkowska mówi, że moja siostra przeżyła.

Mam coś, co poprawi ci humor.

Pan Falkowski chce się z nami podzielić szczegółami w sprawie Klaudii Broniarek.

Chcesz, żebym została?

[łamiący się głos] To ja nagrywałem ten filmik.

Jak oni jej to robili.

I nic nie zrobiłem. Nic.

Zachowałem się jak ostatni skurwiel. Jak tchórz.

Kazali mi to zrobić...

Jeżeli zeznasz w sądzie, co tam się tak naprawdę stało...

na pewno będzie ci wdzięczna.

Podpisał?

[Iza] Tak.

Film?

W komórce skasował, ale wcześniej zgrał na kompa.

Marancz i Dunaj-Szafrański się nie wywiną.

Pozamiatane.

Co z Laurą? Dodzwoniłaś się?

Ma wyłączony telefon.

Ale... dzwoniła pani patolog i prosiła, żeby ci przekazać, że...

że...

Znaleziona w lesie to moja matka.

Zabieram cię do szpitala.

- Już? - Tak.

To jest ten moment, kiedy pan może powiedzieć: „A nie mówiłem?”.

Odpuszczam. Leżącego się nie kopie.

Jak tu wszedłeś?

Pieniądze otwierają wiele drzwi.

To powinien wiedzieć ktoś tak mało pojętny, jak ty.

Ten szantaż związany ze śmiercią mojej żony to ty, prawda?

Prawda.

Gówno na mnie masz.

Nagrana rozmowa o niczym nie świadczy.

Nie ma na to żadnego dowodu, że jej pomogłem.

Skąd miałeś to nagranie?

Detektywi przetrzepali chmurę, całe wasze archiwum elektroniczne.

Twoje, twojej żony, nawet twojej córki.

Gówno na mnie masz, chuju.

Mam, nie mam. U twojej szwagierki ostatnio nie najlepiej.

Zajmę się tym.

Szczerze wątpię. Dziennikarzy mam na smyczy.

Tylko czekają, żeby połączyć cię z tą sprawą.

Jutro umorzenie w sprawie mojego syna i jego kolegi.

Albo nagłówki z prokuratorem przewalającym kasę z fundacji.

Miłego wieczoru.

[pukanie do drzwi]

Otwarte.

Gdzie byłaś?

Gdzie ty się podziewasz, co?

Pisałem do ciebie, dzwoniłem. Nie odzywasz się, nie odpowiadasz.

Co się dzieje?

Wszystkich, których kocham, tracę.

Siostrę, matkę... żonę...

Ciebie też pewnie stracę.

Co jest?

Akt oskarżenia w sprawie Broniarek.

Niezawodny, jak zawsze.

Niezupełnie.

- Rezygnacja? No co ty... - Tak.

Kolejność jest następująca: najpierw podpisujesz moją rezygnację,

ja się wyprowadzam z firmy, a potem...

natychmiast składacie akt oskarżenia do sądu.

[wzdycha]

Chyba po tylu latach należy mi się jakieś słowo wyjaśniania, prawda?

Dunaj-Szafrański mi nie odpuści.

Już szykuje jakieś gówno.

A ja nie chcę, żeby narobił syfu w firmie.

Dobra, powiedzmy przyjmę twoją rezygnację. Co dalej?

Pomogę szwagierce w fundacji.

Moja żona to zaczęła, ja dokończę. Dawno powinienem był tak zrobić.

Paweł, zwariowałeś.

Nie, dlaczego? Wezmę kredyt, oddam pieniądze.

A potem zobaczymy. Spróbuję to jakoś poukładać.

Jestem to winien Asi i Kai.

[dzwoni telefon]

Przepraszam cię bardzo. Tak, słucham?

Tak.

[wzdycha] Ta prasa u ciebie to twój pomysł?

Tak.

A poza tym, nie doceniłem Dunaj-Szafrańskiego.

Jest gotów zrobić wszystko, żeby ratować własne dziecko.

Bardzo dobrze go rozumiem.

Szanowni państwo, prawo, bez względu na piastowane stanowisko,

powinno być równe dla wszystkich. Tak uważam i tego mnie uczono.

Dlatego chciałem poinformować,

że w dniu dzisiejszym zrezygnowałem z funkcji prokuratora.

Czy to ma związek z aferą w fundacji założonej przez pańską żonę?

Tak.

To ja... bo chyba tego nie można określić inaczej, bo ukradłem te pieniądze.

Jak państwo... zapewne wiecie, moja żona, Joanna Kopińska była śmiertelnie chora.

Te pieniądze wykorzystałem, by ratować jej zdrowie.

Oczywiście w świetle prawa to nie jest żadne usprawiedliwienie.

Zamierzam zwrócić całą sumę. A potem dalej prowadzić fundację.

Ponieważ takie było marzenie... mojej świętej pamięci żony.

Naturalnie po tym, jak odbędę wymierzoną karę.

Moja szwagierka, Małgorzata Tatarczuk, jest całkowicie niewinna.

Panie Krzysztofie...

pozdrawiam.

Dziękuję bardzo.

Panie prokuratorze, kiedy pieniądze wrócą do fundacji?

[Paweł] Dziękuję bardzo.

[Iza] Paweł?

Paweł, ktoś do ciebie.

Dzień dobry, Paweł. Możemy porozmawiać?

Proszę bardzo.

Co to jest?

Przyszedł jakieś dwa miesiące po wyjeździe dzieciaków.

Ja go dostałam, jak...

jak twoja matka zaginęła.

Brak nadawcy...

Paweł, to jest list od Kamili.

To jest do pani.

Proszę przeczytać.

„Droga pani Bożeno, [smarka] wiem, że mieliśmy nie utrzymywać kontaktu,

ale sytuacja jest wyjątkowa. [smarka] Mija kolejny dzień bez wieści od mamy.

Jestem tutaj sama, wśród obcych ludzi. O to wam chodziło?" [płaczliwie]

Artur przez lata utrzymywał z nią kontakt.

Łączyła ich wspólna tajemnica. Wspierali się.

Ukrywali się oboje, ale rozmawiali raz w miesiącu.

Paweł, nie miej żalu do mnie i do Natalii.

Rodzice są naprawdę w stanie zrobić dużo, żeby chronić swoje dzieci. [smarka]

Szkoda, że nie wszystkich dzieci to dotyczy.

Nie, to nie tak. [płacz, jąkanie się]

Rozmawiałam z Natalią i ona chciała po ciebie wrócić. Naprawdę.

[Paweł] Kto mógł ją zabić?

[kobieta] Mogę się tylko domyślać.

Zwariowałaś.

Malczak w więzieniu, oskarżają go za wszystko. Nie wywinie się.

Nie chcę, żeby Artur ukrywał się całe życie. Jest niewinny.

To nie jest dobry pomysł.

Czemu? Pójdziemy i opowiemy, jak było.

[wzdycha] Ty słyszysz, co mówisz? Przecież oni mu pomogli, tak?

W każdym razie policja tak będzie na to patrzeć.

Jesteś gotowa zaryzykować życie własnego dziecka?

A jak ja mam rację? Bożena...

Pójdziemy wyjaśnić...

i nigdy ich już nie zobaczymy.

[wzdycha ciężko]

Odwiozę cię do domu. Zrobisz, co zechcesz.

Tylko milcz o Kamili, słyszysz?!

Ja robię to dla dobra własnego dziecka. Tobie radzę to samo.

Masz jeszcze jedno dziecko.

Wrócę po Pawła.

Nie rozdzielę własnych dzieci. Prędzej umrę.

Gdzie jest Paweł?

Poszedł do Karola... Wróci jutro rano.

Odchodzę od ciebie. Słyszysz?

Słyszę.

Nie oddam ci syna.

Bez niego się nie ruszę. Umawialiśmy się.

Wiem, gdzie jest Kamila.

Gdzie?

[dźwięk wysiłku]

Wystarczy.

Jej tu nie ma.

Słyszysz?

[oddycha ciężko]

No, to idziemy.

- Chodź. - Natalia...

Nie zabierzesz mi drugiego dziecka.

[odgłosy duszenia]

Powie mi pani, gdzie jest moja siostra.

[szept] Powiem...

[smutna muzyka]

Przez te wszystkie lata nie było dnia, żebym nie myślał o tobie.

Może dostaliśmy kolejną szansę?

[bicie dzwonów]

Kamila?

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.