All language subtitles for W.glebi.lasu.2020.S01E05.Twoja.siostra.nie.zyje.NF.1080p.MULTi.WEB-DL.H264.DD5.1-RX.REQ_untitled_track3_[pol]

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

[sygnał przychodzącego SMS-a]

[dzwoni telefon]

Słucham?

Dzień dobry, Igor Kucz, telewizja MY.TV.

Pańska żona była siostrą Małgorzaty T...

Tu poczta głosowa. Po usłyszeniu sygnału proszę zostawić wiadomość.

Kuba, wiem kto wrabia Gosię... Mogę pomóc. Oddzwoń.

Jesteśmy przed siedzibą Prokuratury Rejonowej w Warszawie.

To tu pracuje prokurator Paweł Kopiński, którego nazwisko

od wczoraj pojawia się w kontekście aresztowania Małgorzaty T.

[redaktor] Igor, przypomnijmy widzom, jakie relacje łączą pana prokuratora

z zatrzymaną Małgorzatą T.

[Igor] Małgorzata T. jest szwagierką prokuratora Kopińskiego.

Jej siostra, a zarazem żona prokuratora,

była założycielką Fundacji.

Prowadziła ją z powodzeniem od 2012 roku.

[redaktor] Joanna Kopińska zmarła dwa lata temu,

a jej miejsce prezesa zajęła właśnie zatrzymana Małgorzata T.

[Igor] Jak udało mi się ustalić, to dobra rodzina.

Lubią się, spotykają.

Małgorzata T. często opiekuje się córką Kopińskiego.

[redaktor] Czyli są w stałych kontaktach.

Szanowni państwo, powstaje zatem pytanie, czy to możliwe,

że pan prokurator nie wiedział o defraudacji publicznych środków.

A może miał w tym swój osobisty udział?

Na to i na wiele inny pytań odpowiemy w drugiej części programu,

tuż po serwisie. Zapraszam serdecznie.

Krzysztof Dunaj-Szafrański. Zostańcie z nami.

[wzdycha] Hieny...

Słuchaj...

Twój kolega się nie wywinie.

Ale... przecież Paweł jest niewinny.

Ale nie dla nich. Oni już wydali wyrok.

[cicho] Pa.

Dunaj-Szafrański wrabia siostrę mojej żony.

Mści się na mnie za synka.

Złożył Broniarek ofertę ugody.

- Ile? - Dziesięć tysięcy.

Medyceusz, kurwa. Mówił, że da 50.

Na garnitury więcej wydaje.

Mam jeszcze dwa dni. Potem posiedzenie sądu.

I akt oskarżenia. Wiem.

Weź ją trochę przyciśnij. Przekonaj.

Powiedz, że i tak poznamy prawdę.

Dlaczego po prostu nie odpuścimy tej sprawy?

Bo ona mi przypomina kogoś. Kogo dawno temu znałem.

Kamilę?

Następnym razem za mną nie łaź.

Dempsey i Makepeace w akcji, kurwa.

Naprawdę chcesz się tym przejmować?

Zolder złożył na was zażalenie i zapowiada pozew cywilny.

Przekroczenie kompetencji. Próba wpłynięcia na świadka.

[ironiczny śmiech] Budda case. No geniusze. Geniusze, naprawdę.

- No dobrze, i co z tym zrobisz? - A co mam zrobić?

Zamierzam trzymać się procedur.

[Paweł parska ironicznie]

Zażalenie przyszło, przepadło.

Prawdopodobnie leży sobie gdzieś w szufladzie.

Dobra.

A teraz do roboty i bardzo proszę bez żadnych głupich,

szczeniackich wybryków. Bo następnym razem będę miała gorszy dzień.

Też cię kocham.

[dzwoni telefon]

Halo?

Nie... proszę pana...

Nikt z mojej rodziny nie będzie komentował tej sprawy.

Zamknęliśmy już ten rozdział. Tak. Do widzenia.

Prasa. Chcieli rozmawiać o aresztowaniu Malczaka.

A...

Dziękuję.

Tato... Gdzie jest mama?

[radio] A teraz wracamy do sprawy Wojciecha M.

Zatrzymanemu mężczyźnie prawdopodobnie zostaną postawione

zarzuty zabójstwa czterech osób...

Wciąż nieznany jest los pozostałej dwójki nastolatków

dziewczyny oraz chłopca, którzy byli uczestnikami obozu w Kochanowie.

Reportaż Anny Nienackiej po przerwie.

Matka... wyjechała.

Nic o tym rano nie mówiła.

Kiedy wróci?

Nigdy.

Zostawiła nas, synku.

Uciekła stąd...

Zostaliśmy sami.

Nie podoba ci się? Przecież to twoja robota.

Nie zabiłem ich.

Dalej chcesz bawić się w podchody, gnoju?

[jęki bólu]

Nieważne, kto zabił, ale kogo da się wrobić?

Gdzie schowałeś zwłoki Artura i Kamili?

[jęki bólu] [płacz]

Gdzie ich schowałeś? Mów! Mów, gdzie ciała?

[płacz]

Gdzie!?

Mamy go?

Przyznał się?

Kopę lat, Paweł. A raczej... panie prokuratorze.

Gratuluję. Daleko zaszedłeś. Nie to, co ja. [ironiczny śmiech]

Wojtek, odpuśćmy sobie miłe wstępy. Nie po to tu jestem.

No to po co?

Chcę wiedzieć, co się stało wtedy w lesie.

A tak, słyszałem w radiu. Wykopali kości i wspomnienia ożyły?

To była moja siostra.

To prawda?

A jak miała na imię? Czekaj! Nie, przypomnę sobie. Kamila.

Piękna, miła Kamila. Naiwne dziecko. Tak bardzo chciała

zaimponować Danielowi, że dla niego zrobiłaby wszystko.

Co tam się stało?

„Gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,

a ciało wystawił na spalenie... lecz miłości bym nie miał...

nic bym nie zyskał”.

Ostatnio sami nieoczekiwani goście.

Kto cię jeszcze odwiedził?

Dlaczego miałbym ci powiedzieć?

Pan Malczak miał ostatnio jakichś gości?

[głos męski] Można sprawdzić w rejestrze.

[śmieje się]

Niejaki Karol Nowak.

Prywatny detektyw. I zgadnij, o kogo pytał.

Szukają na ciebie haka, kolego.

Nie, nic im nie powiedziałem.

Za kilka miesięcy wychodzę. Po co robić sobie nowych wrogów?

Zabiłeś moją siostrę?

Nie.

Nie zabiłem Kamili. Artura też nie.

Moniki i Daniela też nie zabiłem.

Popełniłem wiele błędów, Paweł. I płacę za nie.

Ale wtedy... w tamtym lesie... to nie byłem ja.

Artura na pewno nie zabiłeś.

Widziałem się z nim niedawno.

Od kiedy wiesz?

Od kiedy wiesz?

Dwoje to nie czworo! Rozumiesz?

To nie ma żadnego znaczenia. Co się stało z moją siostrą?

Nie ma znaczenia...

Chuja ci powiem!

[strażnik] No, no!

[rzuca słuchawką]

Znajdę ją!

Koniec widzenia.

„Dwoje to nie czworo”?

Nie wiem.

A może Malczak dostałby mniej, gdyby go osądzili za dwa morderstwa?

Tyle samo by dostał. Zabił człowieka.

No dobrze, czyli... Malczak wiedział, że Artur przeżył tamtą noc.

Ale bez świadków nie mógł tego udowodnić.

To nie znaczy, że Kamila też przeżyła.

Wiem. [wzdycha] A jeżeli to Artur zabił?

Może był wspólnikiem Malczaka?

Mógł być wściekły na Monikę. Miał powód.

Upokarzała go.

I poderżnął jej gardło. Może w afekcie.

A Kamila i Daniel to widzieli przypadkiem.

I dlatego musiał zamknąć im usta.

[wzdycha] Syn sprzątaczki. Zaatakował na obozie chłopaka.

Byłby głównym podejrzanym.

I co? Upozorował Artur własną śmierć?

A może... Nie wiem, może powiedział o wszystkim rodzicom?

I pomagali mu przez tyle lat ukrywać się?

Ale przecież sam się teraz nie zabił i, kurwa, nie...

nie przewiózł swojego ciała.

Malczak siedzi w więzieniu. Nie wychodzi na przepustki.

No to musi być ktoś jeszcze.

Jest jeszcze ktoś.

[dzwoni telefon]

Halo?

Cześć.

Cześć. [mówi ironicznie] Piękne miejsce.

No...

Dziennikarze są jeszcze pod domem?

Nie pytaj, jak mi się udało wydostać.

Dlaczego ty nie odbierasz telefonów, co? Kuba?

Przepraszam. Musiałem zebrać myśli.

Jeżeli mamy ją z tego wyciągnąć, to musimy działać szybko.

Ale spokojnie, wiem, kto ją wrabia.

Zrobię tak, że wyjdzie za kaucją.

Powiedz, że to pożyczyłeś jej te pieniądze.

Że o wszystkim wiedziałeś. Że taka była umowa.

Że ona bierze 100 tysięcy, a potem oddaje z zyskiem.

Czekaj, co ty teraz do mnie mówisz?

Że ona tylko pożyczyła...

O czym ty do mnie mówisz teraz?

Nie rozumiesz?

Nie, kurwa. Nie rozumiem.

Inaczej pójdzie do więzienia.

I koniec. Koniec rodziny, koniec... koniec wszystkiego.

Mogła o tym pomyśleć, zanim okradła fundację.

Chciała kupić ziemię...

Chcieliśmy... inwestować, pomnażać majątek.

Fundacja by na tym zyskała. Fundacja twojej żony!

Fundacja mojej żony nie jest, kurwa, od pomnażania waszego majątku.

Dlaczego ja nic o tym nie wiedziałem, co?

Bo to była okazja. Oferta za bezcen. Kupujesz tanio, sprzedajesz drogo.

Ta dziewczyna chciała szybko sprzedać majątek po ojcu.

Ma fabrykę w Polsce, bogaty Chinol.

Chinka?

[mruknięcie zgody] Mhm.

Jak się nazywa?

Nie wiem, Gośka z nią negocjowała.

Ładna taka. Czarna. Jak z obrazka.

Ładna, czarna? Jak z obrazka? Koneser.

Ta?

Znasz ją?

To słup, kurwa!

Słup, kurwa!

Wszystkich nas wrobiła.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Szukam Ming Li.

Przykro mi, ona już tutaj nie pracuje.

Od kiedy?

Od kilku dni. Podobno wróciła do domu.

Ma pani do niej jakiś telefon? Jakiś kontakt?

[głos po chińsku]

Kurwa!

[pukanie do drzwi]

[głos męski] Idziesz?

Idę.

Chociaż szampana otwórz.

W końcu mamy pana prokuratora.

Nikogo nie mamy.

Słuchaj,

w tej sprawie jest tylko jeden podejrzany.

Ale to za łatwo idzie, rozumiesz? Za łatwo.

Jakby ktoś nam podawał Kopińskiego na talerzu.

Nie czytałeś, tak?

On ciągnął kasę z fundacji.

To nie on, tylko siostra żony.

Bidulek. Bladego pojęcia nie miał. No proszę cię.

Bogatym zawsze się wydaje, że mogą więcej.

Kopiński nie jest bogaty. To budżetówka. Tak samo jak ty i ja.

Ja po prostu chcę rozwiązać tę sprawę,

a nie wsadzać pierwszego z brzegu.

[Paweł] Dzień dobry.

- Dzień dobry. - Napije się pan czegoś?

Porozmawiajmy. Hipotetycznie.

Jestem prokuratorem. Bardzo lubię hipotezy.

Niech pan siada.

Załóżmy hipotetycznie, że ten zabity...

ten... Marek Kowalski...

rzeczywiście jest moim synem...

Co by to znaczyło dla naszej rodziny?

Że mnie okłamaliście.

Nie. Nie tylko pana.

A kogo jeszcze?

Wszystkich.

Nasze rodziny wytoczyły proces. Dostaliśmy duże odszkodowania.

Hipotetycznie teraz... [wzdycha] zostalibyśmy oskarżeni o wyłudzenie.

Rozumiem.

Może nawet o utrudnianie śledztwa.

Cztery osoby weszły do lasu,

jedna wróciła żywa i ukryła ten fakt.

Hipotetycznie mogła zabić trzy pozostałe.

Artur tego nie zrobił.

Mam panu wierzyć na słowo?

[wzdycha ciężko] A nawet jeśli...

to co?

Wskrzesi go pan? Osądzi? Skaże?

Zabił Kamilę?

Nie.

Nie?

Panie Perkowski, kto to, kurwa, zrobił?

Zostawi pan w spokoju moją rodzinę.

Jeśli nie będę musiał postąpić inaczej.

Hipotetycznie, ma pan moje słowo.

Jeśli Artur wyszedł żywy z tego lasu,

to nie był sam.

Nic więcej nie wiem.

[radio] Małgorzata T., prezes Fundacji Dla Dobra Dzieci,

to prywatnie szwagierka prokuratora Pawła Kopińskiego.

Fundacja Dla Dobra Dzieci od lat pomaga...

[wzdycha] Możesz to ściszyć?

[radio] Dzięki pomocy darczyńców i wolontariuszy fundacja od lat

wspomagała kliniki onkologii i hematologii dziecięcej,

pokrywając koszty nierefundowanych leków i rehabilitacji...

[Laura] Halo?

Laura, muszę koniecznie spotkać się z twoim ojcem.

Teraz nie mogę. Wpadnę do ciebie wieczorem, to pogadamy.

Dobra. Cześć.

W porządku?

Tak.

Proszę.

[zakłopotany śmiech] Nie, dzięki.

Wierzysz mu?

Perkowskiemu?

[mruknięcie zgody]

A dlaczego miałby kłamać?

Powiedział dokładnie to, co chciałeś usłyszeć.

Nie dziwi cię to?

Pokój 45. Lepiej wcześniej zadzwonić.

A, ojciec.

Zgodził się z tobą spotkać, ale pod jednym warunkiem.

Że będziesz sam.

Jasne.

[drzwi otwierają się, kroki]

Tatusiu, boję się.

Ty się boisz? Niemożliwe.

Kaja, Laura.

Cześć.

Późno już. Będę lecieć.

Widzimy się szybko?

Tak, pewnie!

Yyy, to pa!

Hej!

- Cześć. - Cześć.

Udało się coś ustalić.

Myślę, że to może być dla ciebie ważne.

Dzięki.

Napijesz się czegoś?

Nie, dziękuję. Słuchaj, nikomu jeszcze o tym nie mówiłam.

Uważam, że powinieneś dowiedzieć się jako pierwszy.

Nie obchodzi mnie, czy miałeś coś wspólnego z tym defraudacjami.

Każdy ma jakieś tajemnice, o których nie chce mówić.

Ja też kogoś straciłam.

Ojca. Wyszedł z domu, jak miałam dziesięć lat, i ślad po nim zaginął.

Współczuję.

Zrobiłabym wszystko, by dowiedzieć się,

co się z nim stało. Prawda jest najważniejsza.

Co ty mi chcesz powiedzieć?

Te kości należały do kobiety, ale...

to już wiesz. [wzdycha] Szczególnie ciekawa była jedna z kości.

Kość gnykowa – część krtani, w kształcie podkowy.

Była złamana na pół.

Co to znaczy?

Popełniono morderstwo. Ofiara została uduszona.

To nie wszystko. U młodych ludzi kość gnykowa przypomina chrząstkę,

jest elastyczna. Innymi słowy, nie złamałaby się na pół.

Raczej zmiażdżyła. Zrobiłam kilka zdjęć rentgenowskich,

żeby zbadać ośrodki kostnienia.

I...?

Jestem pewna. Szkielet należał do kobiety po 40.

Na pewno nie do dziewczyny w wieku twojej siostry.

Jeśli to prawda, Perkowski nie kłamał.

Nie, to tylko oznacza, że to nie są kości Kamili.

A czyje?

Nie wiem, Paweł. Nie wiem.

Przepraszam, muszę kończyć.

Przycisnęłam Klaudię, tak jak prosiłeś.

Powiedziałam, że nie odpuścimy.

Że będziemy grzebać, aż poznamy prawdę.

Zaczęła coś kręcić, że ona to wszystko wymyśliła, bo potrzebuje kasy.

Ale widać było, że się plącze w zeznaniach. To poszłam na całość.

Jakiś konkret?

Powiedziałam, że mamy dowody na to, że wykorzystało ją trzech,

nie dwóch chłopaków i rozszerzamy akt oskarżenia.

Herman nas zajebie.

Szukaliśmy wszędzie, ale nie tam, gdzie trzeba.

Ani Marancz, ani Dunaj-Szafrański

nie mogli nic nagrać, skoro byli „w akcji”.

Czyli ktoś im pomagał.

Tak. Ktoś, kto był na tej samej imprezie,

był blisko i miał dostęp do Klaudii.

Jaś Falkowski.

Nigdy nie powiedziała, że też ją zgwałcił

albo że miał z tym coś wspólnego.

Bo ona go kocha, Paweł.

I podświadomie próbuje go kryć.

[dzwoni telefon]

Słucham?

[Jork] Halo? Chyba mam coś, co pana zainteresuje.

Na ciele Marka Kowalskiego moi ludzi znaleźli charakterystyczne włókna.

Pochodzą ze starego samochodu. Najpewniej z lat 70.

Obok mostu przy Kartuskiej, gdzie znaleźliśmy jego ciało,

jest szrot. Pewnie pan go zna.

[Paweł] Macie chyba dostęp do tych kamer, prawda?

Nie dziwi to pana?

To na pewno było ciało.

[wzdycha]

Dobra. Sprawdzimy to.

Dziękuję.

[wzdycha ciężko]

To ja dziękuję panu.

Może lepiej powinienem jechać taksówką.

Nie biorą tego kursu. Sprawdziłam.

To jest na końcu świata. Poza tym nie stać cię.

Jesteś pewien, że chcesz tam jechać?

Twój ojciec rozmawiał z moją matką tuż przed jej wyjazdem. Może coś wie.

To wszystko jest cholernie kruche. Boję się, że zadasz złe pytania.

Nie ma złych pytań.

Teraz jestem gotowy się z nim zobaczyć.

Ale są odpowiedzi, których lepiej nie znać.

To tutaj?

[Laura wzdycha ciężko]

Hej... Co jest?

Lepiej już idź.

A ty?

Miałeś być sam.

[Laura] Kocham cię.

Dzień dobry, pani.

Dzień dobry.

Moje nazwisko Kopiński. Byłem umówiony z panem Goldsztajnem.

Pan Dawid czeka na pana w parku.

- Tam. - Dziękuję.

Dzień dobry.

Pan prokurator Kopiński.

Czemu chciałeś się spotkać?

Próbuję rozwiązać jedną sprawę i...

chciałem panu zadać parę pytań.

Ja jestem chory, Paweł. Szwankuje mi serce.

I głowa.

To nie potrwa długo. Interesuje mnie tylko tamto lato.

Tamto lato... no...

To było gorące lato. Rekordowo gorące.

Asfalt się topił na jezdni.

Co panu powiedziała moja matka, zanim wyjechała?

Zanim uciekła od twojego ojca?

Tak.

Zanim nas zostawiła. Nagle. Bez powodu.

Zanim zerwała ze mną wszystkie kontakty.

Po śmierci twojej siostry wszystko się posypało.

Związek twoich rodziców....

Przecież moja siostra nie zginęła w tamtym lesie.

Słucham?

Artur Perkowski też nie. Przecież był u ciebie.

Odwiedził cię niedawno. Nie pamiętasz?

Marek Kowalski. Tak się przedstawił. Rozmawialiście.

Czego on chciał od ciebie? Po co przyjechał?

Wiemy, kto był właścicielem tego auta z nagrania.

Dawid Goldsztajn.

Mówi ci to coś?

Dobra.

To jest ten facet, który prowadził obóz.

Dyrektor tamtego liceum.

Mieszka w domu opieki. Na totalnym zadupiu.

Chodź.

Dzień dobry.

Pani tata z gościem wyszli jakieś pół godziny temu.

- A dokąd poszli? - Do parku.

Czego on chciał od ciebie?

[wzdycha]

To niedobrze, że...

ty nas wtedy widziałeś w lesie z Malczakiem.

Wy też mnie widzieliście.

Ja tak. Wojtek nie.

Ej!

Poczekaj!

Stój!

Zastanawiałem się, komu najpierw wypaplasz.

Laurze?

Lubelskiemu? Twojej matce?

Ale nie. Siedziałeś cicho.

Nastraszyłeś mnie wtedy.

Jeśli powiesz komukolwiek, że widziałeś mnie z Malczakiem,

to zabiję ciebie i twoją matkę! Rozumiesz?

Próbowałem chronić Laurę. To normalne.

A ty co byś zrobił, żeby chronić własne dziecko?

I tak bym nikomu nic nie powiedział. Kochałem twoją córkę.

To ty ich zabiłeś?

Ja? A może ty?

Co się stało z moją siostrą?

Biedna. Taka była śliczna.

Co Artur o niej mówił?

Kamila, Kamila, Kamila.

Przeżyła?

Już po wszystkim, Paweł.

Co o niej mówił? Co ci powiedział?

To było tak dawno temu.

Czego on chciał od ciebie? Po co wrócił?

On też zadawał pytania!

Jakie pytania!?

Oni nie żyją, Paweł! Zostaw umarłych w spokoju!

Muszę to wiedzieć, rozumiesz? Muszę to wiedzieć!

Co z wami, chłopcy?

Ty też tego nie zostawisz w spokoju, prawda? Szkoda.

Paweł! [dyszy]

[jęczy z bólu] [dyszy]

Paweł!

[odgłosy walki, jęczenie]

Tato! Tato, nie! [płaczliwie] Nie!

Twoja siostra nie żyje.

[Laura krzyczy przeraźliwie]

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.