Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[westchnięcie] Zacznijmy jeszcze raz.
Artur Perkowski.
Kamila Kopińska. Co z nimi zrobiłeś?
[wzdycha] Nic z nimi nie zrobiłem.
Powtarzam po raz tysięczny.
Nie mam pojęcia, co się z nimi stało. Jestem niewinny.
Powiedziałem, co wiem. Po raz kolejny.
Ja tu siedzę od ponad czterech godzin. Albo jestem aresztowany, albo do widzenia.
Hej, Laura! Czekaj!
Odwal się Karol, nie mam ochoty na żarty.
Zgrywa niedostępną. Lubię takie.
No i co? Dalej nie znaleźli Artura i Kamili?
Wiesz coś o tym?
Laura, no czekaj!
Laura, czekaj!
Mamy coś dla ciebie. Laura! [szyderczy śmiech]
Wszystko w porządku?
- Zostaw mnie. - Laura!
Siemasz, Pawciu.
Zostawcie ją.
Wyluzuj, o co ci chodzi? Przecież to są tylko żarciki.
Spierdalać.
Uuuuuu.
Co powiedziałeś?
Powtórzyć?
Zostaw.
Zostaw. W tym zasranym mieście nikt nie ma poczucia humoru.
Spadamy.
Nara, Pawciu.
Noż kurwa mać.
[dzwonek domofonu]
Laura!
[poirytowanie]
[Paweł] Laura! Musimy pogadać!
Proszę cię, zejdź!
Słyszysz?
[kwilenie, płacz]
[mąż] Może najlepsze byłyby te ode mnie?
Prezent na pierwszą rocznicę.
Starasz się być złośliwy?
Zgorzkniały bardziej.
Jak wyglądam.
Yyyyy... Zdecydowanie za dobrze.
Na którą jesteś umówiona?
Lecę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Laura Goldsztajn.
Cześć.
Cześć.
Wieki całe.
Przepraszam, Iza Mostowicz, moja asystentka.
Laura Goldsztajn, przyjaciółka z dzieciństwa.
Miło mi. Napije się pani czegoś?
Kawy? Herbaty?
Nie, dziękuję.
[wzdycha]
To napisał twój student?
No.
Co, myślisz, że może ja?
Nie. Nie wiem.
Byliśmy dziećmi. Nie byliśmy w stanie czegoś takiego przewidzieć.
Obejrzyj to. Nie są drastyczne, spokojnie.
Dlaczego mi to pokazujesz?
Nazywał się Marek Kowalski. Ale to nie jest jego prawdziwe nazwisko.
Według mnie to Artur Perkowski.
[parsknięcie śmiechem]
Artur?
Tak.
Rozmawiałeś z jego rodzicami?
Perkowska powiedziała, że to nie on.
No to chyba to nie jest on.
Powiedziała, że na prawej ręce miał bliznę. Kłamie.
Znalazłem zdjęcia.
Blizna jest na lewej.
A nie możesz zrobić jakichś badań DNA?
Nie wyrażają zgody. A moje zdjęcia to żaden dowód.
Ktoś mógł wywołać lustrzane odbicia.
A może ty masz jeszcze jakieś zdjęcia z obozu?
Nie.
Jeżeli to naprawdę jest Artur, to...
To może...
może moja siostra żyje.
Kamila!
Znowu mi przyłożysz?
[westchnięcie]
Zrozum, to nie była moja wina. Dobrze wiesz, że nie chciałem.
To mają być przeprosiny? Żałosny jesteś.
Ty za to jesteś prima sort.
Pojechałaś na ten pierdolony obóz z dwójką dzieci, a wróciłaś z jednym.
[płaczliwe jęknięcie, dyszenie] Myślisz, że tego nie przeżywam?
Nie tak jak ja.
No tak, bo ty jesteś najważniejszy. Pępek świata.
Czy ty nie rozumiesz... że Kamila była dla mnie wszystkim?
Że bez niej nie mam już nic?
Nie mam nic, rozumiesz? Nic.
Paweł...
Pawełku, poczekaj.
Poczekaj chwilę.
Paweł...
[walenie do drzwi]
[głośna muzyka punkrockowa]
Później mi powiedziała, że chce pójść do swojego pokoju.
[chłopak] Poszedłem z nią, odprowadziłem ją.
Jak szłam pod prysznic, leżała w łóżku.
[chłopak] Ktoś krzyczał w lesie.
[Jork] Kto?
[chłopak] Dziewczyna.
[dziewczyna] Poszliśmy do lasu.
[Jork] Która była godzina, jak wychodziliście z obozu?
[dziewczyna] Nie wiem.
[chłopak] Już mówiłem, ja nic nie zrobiłem. Nic nie zrobiłem!
[Jork] Mów, co wiesz.
[chłopak] Ja nic nie wiem!
Lepiej się przyznaj. Będzie łagodniejszy wymiar kary. Nie mamy całego dnia.
[pomruk zadowolenia]
[dzwoni telefon]
Nigdy wcześniej się na mnie nie wylało takie...
antysemickie szambo...
Boję się o Laurę.
Czy ty trochę nie przesadzasz?
Przesadzam? Chodź, posłuchaj.
...wyjdziesz, kurwo, na ulicę,
to tak ci wjebie w tego twojego żydowskiego ryja, że, kurwa, popamiętasz.
Morderco pierdolony! Kurwa, jebany w chuju. Dzieciobójco pierdolony!
Gdzie, kurwa, byłeś, gdy dzieci trzeba było pilnować! Pierdolona żydowska świnio.
Zostawcie nas w spokoju, proszę.
[rozmowa rozłączona]
[rzuca słuchawkę]
Dawid, ucieknijmy stąd.
Mamy dzieci.
Zabiorę ze sobą Pawła. Lubią się z Laurą.
Masz męża.
Proszę cię...
[wzdycha] Jesteś tchórzem.
Jestem.
- Cześć. - Cześć.
- [Paweł] Wszystko w porządku? - W porządku.
Co ty tak burczysz? Zrobiłem ci coś?
Nie, nie, Paweł... tylko...
Tylko co?
Nie odzywasz się do mnie, unikasz mnie.
Ja też mam jakieś uczucia. Tak mówię, jakbyś nie wiedziała.
Wiem.
To co się dzieje?
Ojciec chce, żebyśmy wyjechali.
[jąka się] Ale jak to? Nie, Laura, wy nie możecie teraz wyjechać.
Przecież widzisz, co się tutaj dzieje.
Przepraszam, muszę już iść.
Laura! Ale ja... ja cię...
Nie! Błagam cię, Paweł, nie mów tego.
Przepraszam.
To... widzimy się jutro.
Wiem, że wyszłaś za mąż. Sprawdziłem.
[śmieje się] No.
Oddałam obrączkę do czyszczenia.
Strasznie... się grzebią. [cicho się śmieje]
W ogóle się nie zmieniłaś.
Zmieniłam się. Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Bardzo mi przykro z powodu twojej żony.
- Radzisz sobie? - Tak.
Cholernie dobrze cię widzieć.
Też się cieszę, że cię widzę.
[pociąganie nosem, cichy płacz]
Hej...
[pociąganie nosem, cichy płacz]
Co się dzieje?
Tatusiu, a ty mnie nie zostawisz?
Co ty mówisz?
Nigdy cię nie zostawię.
Mama mówiła tak samo, a teraz jej nie ma.
Tęsknię za nią.
[łkanie]
Martwię się o nią.
Chodzi o to, że... jest coś bardzo przykrego w tym, że...
ona się musi chować bez mamy, tak samo jak ty.
Twoja siostra była śmiertelnie chora,
a moja matka mnie po prostu zostawiła. Nie porównuj tego.
Paweł, a może twoja matka miała powód?
Może się coś stało? Są miliony możliwości. A Władek nie był święty.
Ale był.
Był.
[dyszenie z wysiłku]
[dyszenie]
- To jakiś psychol był, według mnie. - A jak, kurwa.
[Paweł] Nie macie już innych tematów?
Jak dla mnie, to był Goldsztajn.
Pojebało cię? To nie był Dawid.
[parsknięcie] Pawciu, ja wiem, że Laura ma bardzo fajne cycki,
ale żeby ci cały świat od razu przesłoniły?
Goldsztajn to Żyd i takich się woruje.
Odwołaj to.
Uuuuuu.
Uspokój się, okej?
[odgłosy walki, pojękiwania]
Uspokój się! Spokój! Zanim ci zrobię krzywdę, rozumiesz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
[bicie dzwonów]
[ksiądz] Niech Bóg da wam pić ze źródła wody życia.
Prochem jesteście i w proch się obrócicie. Ale Pan was wskrzesi w Dniu Ostatecznym
Żyjcie w pokoju.
Złożymy teraz ciała
Moniki i Daniela w grobie.
[Dawid] Jest mi strasznie przykro...
Naprawdę...
Chodźmy. Tato?
Chodź Paweł, siadaj.
Bardzo nam ciężko. Dzisiaj ten cały pogrzeb...
Najgorsze, że my nawet nie możemy... [wzdycha] pochować naszej Kamilci.
Proszę cię, nie mów tak. Kamila na pewno jeszcze żyje.
Ta niepewność jest najgorsza.
Tak bardzo chciałbym ją... znowu zobaczyć.
[płacz]
Powiedz, synek... była najwspanialszą siostrą na świecie, prawda?
Powiedz.
Czy wy... myślicie w ogóle, jak ja się czuję?
W kółko tylko to samo... Kamila! Kamila, Kamila, Kamila!
Zachowuj się, dobrze? Nie jesteś teraz najważniejszy.
Tak, to już wiem. Udowodniliście mi to przez ostatnie dni.
Rodzina jest najważniejsza.
Tak? To po co chodzisz do Goldsztajna?
To też jest twoja rodzina, tak?
[dyszenie z wysiłku] [szlochanie]
Dobrze już. Już dobrze. Będzie dobrze, synku.
[Paweł płacze]
Przepraszam.
Mama cię kocha. Zawsze cię będę kochać.
Nigdy cię nie zostawię, Pawełku. Nigdy.
Coś się stało?
Tato!
Pozwy cywilne. Od każdego z rodziców.
Ubezpieczyciel orzekł... że to było zaniedbanie, więc to ja...
ty... my za wszystko zapłacimy.
Ale może to jest jeszcze...
Chcą ze mnie zrobić kozła ofiarnego...
Ale to przecież nie moja wina!
[płacze histerycznie]
Proszę cię, uspokój się. Ciii...
Panie Dawidzie... zimno, już byśmy wracali, co?
Panie Dawidzie, co się stało?
Proszę mi pokazać. Mogę zobaczyć, co się stało?
Tylko na chwilkę, proszę mi pokazać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy ja mogłabym z panią słowo zamienić?
Oczywiście, słucham.
Wolałabym w moim gabinecie. Zapraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie chciałam pani niepokoić telefonem.
Wolałam, żeby przyjechała pani z kolejną wizytą.
Pan Dawid był ostatnio nadpobudliwy.
Ja przepraszam... w jakim sensie „nadpobudliwy”?
Powiem wprost: był wręcz agresywny.
Zaatakował jedną z naszych pracownic.
Rozumiem.
Jeśli to się powtórzy, będę musiała przenieść go na inny oddział.
Jak się masz?
Świetnie.
A co tam było ostatnio?
Hmm?
Aaa...
Rysunek mi się poplamił. To wszystko.
Wiesz, kogo spotkałam ostatnio?
Hm?
Pawła. [krótki śmiech] Pamiętasz?
Paweł Kopiński?
Kopińscy, pamiętam. Oczywiście.
Powiedział, że potrzebuje zdjęć. Z obozu.
Masz jakieś? [westchnięcie] Chciałabym mu pomóc.
Pomóc?
A ktoś nam wtedy pomógł? Co?
My sobie świetnie dajemy radę sami.
A jemu trzeba pomóc. Masz?
Mam.
Tam są, w tej skrzynce drewnianej.
Tato... Tu nic nie ma.
Dlaczego to zrobiłeś?
To nie ja.
A kto?
To las.
Wszyscy powinniśmy byli zostać w tamtym lesie...
Ty, ja...
zostać tam.
[odgłosy stłumionej złości]
Tato! To ja! To ja.
Przepraszam, mogłaby się pani wpisać do księgi wizyt?
Oczywiście, zapomniałam.
Proszę.
I co? Udało się? Masz coś?
Nie... podarł wszystkie zdjęcia, jakie miał.
Podarł? To ciekawe.
Paweł... wiesz, kto go odwiedził dwa tygodnie temu?
Kto?
Marek Kowalski.
Trzeba jutro jechać do Perkowskich. Nie pojechałabyś ze mną?
Dobrze.
To na razie.
Paweł, szefowa chce cię widzieć.
Wkurwiona?
Chyba tak.
O co?
Jesteś na okładce. Czytałeś ostatnie... [mówi z pogardą] Super Newsy?
A my się przejmujemy tym syfem?
Przecież Polacy wiedzą, że bandytów łapią policjanci z seriali.
Jeden z tych gnojków jest synem celebryty z telewizji.
Ona tańczy w nocnym klubie za kasę.
Dlatego on jest święty, a ją można gwałcić? Mam świadka.
Tak?
Tak.
No. No i super. I to jest jakiś konkret. Zezna na papier?
Jutro, pojutrze.
Paweł, masz to mieć na wczoraj.
Coś jeszcze?
Nie.
Powiedziałem jej, że mam świadka.
Jakiego świadka?
No właśnie masz go znaleźć.
Jadę po córkę.
Naprawdę potrzebuję pomocy.
A rozejrzeć się?
Rozejrzałam się.
Co ty robisz?
O Jezu, przepraszam cię!
[klakson]
W porządku?
Ale były wyścigi! [klakson] Już!
Cześć!
Cześć, ciociu!
Cześć, kochanie!
Madzia, mamy gości!
Wszystko w porządku?
Muszę tu jutro coś załatwić.
A jak tam ten... pan prokurator?
Zwykłe spotkanie.
Trochę wspomnień.
Muszę na uczelnię jutro jechać.
Dużo pracy?
No, trochę mi się nazbierało ostatnio.
Może ja też pojadę. Posiedzę trochę w czytelni.
Nie miałeś gdzieś jechać?
[śmiech] Nie bój się, żartuję. Nie popsuję ci twojej soboty.
Ale... o czym ty mówisz? Jak to popsuję? Przecież ja tam jadę do pracy.
A gdzie zapodziałaś swoją obrączkę?
Ty zazdrosny jesteś?
Perkowscy wiedzą, że mamy do nich przyjechać?
Dzwoniłem do nich wczoraj. Nie chcą się spotkać.
Przecież wyraźnie powiedzieliśmy, że ten człowiek to nie jest nasz Artur.
Żona bardzo przeżyła wizytę w kostnicy.
Jeśli to wszystko, to do widzenia.
Rozumiem. Przepraszam, czy mógłbym tylko skorzystać z toalety?
[wzdycha]
Proszę, tutaj.
Dziękuję.
Nie dosłyszałem pani nazwiska.
Goldsztajn.
Laura Goldsztajn.
Do widzenia.
Do widzenia.
[Laura] Dziwne.
[Paweł] Co?
[Laura wzdycha] Coś ukrywają.
Też to zauważyłem.
I to mieszkanie. Wzbogacili się na nieszczęściu mojego ojca.
Wszystko nam zabrali, by mógł zapłacić te cholerne odszkodowania.
Mój ojciec też wziął te pieniądze. A teraz co jest najważniejsze?
Co to jest?
DNA.
To jest legalne?
Nie.
[dzwoni telefon]
Halo?
Jednak coś się pani przypomniało?
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Naprawdę jest pan prokuratorem?
Przecież widziała pani legitymację.
Taką legitymację... wie pan, teraz wszystko można kupić.
Jak pan wyjdzie z restauracji, ostatni budynek na prawo.
Trzecie piętro, mieszkanie numer siedem.
Miał mieszkanie, a przeniósł się do hotelu?
Dlaczego?
A pani nie idzie ze mną?
Do widzenia.
[Paweł] Do widzenia.
[otwieranie drzwi]
Proszę, proszę... Można wiedzieć, co pan tu robi?
Prowadzę śledztwo.
Tak? To ciekawe, bo ja też.
Dlaczego nas pan nie powiadomił, że wie pan, gdzie de facto, mieszkał Kowalski?
Bo wiem o tym od pięciu minut.
[mruknięcie] Wszystko to bardzo ciekawe, nie?
Tajemnicze.
Znajdujemy martwego gościa, przy nim materiały związane z panem.
Pan go niby nie zna... A tu nagle...
Takie spotkanie w mieszkaniu denata.
Ale trochę się spóźniłem, nie? Podłoga przetarta chlorem.
Jestem o coś podejrzany... to mnie aresztuj.
Nie mogę, cwaniaku, bo chroni cię immunitet.
Ale spokojnie, wszystko w swoim czasie.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.