Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
„To się zdarzyło, kiedy miałam 16 lat. Byłam na letnim obozie.
Zakochałam się jak szalona. W tej opowieści będę nazywała go „P”.
Był naszym opiekunem.
Pewnej nocy poszliśmy do lasu. Nie powinniśmy.
Złamaliśmy regulamin. Nikt nie wiedział tego lepiej ode mnie”.
[przerażający krzyk kobiety]
Co... [ciężki oddech] Co to było?
Nie wiem.
[ciężki oddech]
- Biegnij! - Co?
Uciekaj, Laura!
Paweł?
Paweł?
[ciężki oddech]
Laura!
[szepcze na bezdechu] Tato...
Córeczko, co jest?
Co ci jest, kochanie?
Co się stało?
Już, już.
Och, kochanie.
To na dzisiaj wszystko. Dziękuję państwu bardzo serdecznie.
- Olo! - Tak?
Możesz na chwilę?
Oddaję. Dziękuję bardzo.
Co jest, królowo?
Czytałeś ostatnie prace studentów?
Wstydliwe wspomnienia? To jest kawał mocnej literatury.
No, muszę się dowiedzieć, kto napisał jedną z nich.
Ej, ale są anonimowe. To był twój pomysł.
Z tą zrobimy wyjątek.
Leon!
- O, już jesteś. - Hej.
Masz coś na nich?
Szafrański dzwonił?
[wzdycha] Wsadziłeś dwóch chłopaków na trzy miesiące.
Obrońca to zaskarżył, więc wyjdą, jeżeli nie masz mocnych dowodów.
Dziewczyna nie ma żadnej protekcji. Żadnej.
A tych dwóch gnojków broni cały świat, jak widzę. Łącznie z tobą.
Pukasz ją?
[prycha z niedowierzaniem] Tak, od świtu do nocy.
Mówię tylko, jak to może wyglądać.
Ostatni akapit.
„Broniarek była jednym ze świadków. Zeznała, że nie zna gościa”.
Wynajmowała od niego mieszkanie na I roku studiów.
No właśnie. Skłamała pod przysięgą.
Paweł, wycofaj się. Jeżeli nie masz dowodów, wycofaj się.
Jeszcze nie jest za późno. Mówię to jako twoja przyjaciółka.
Chcesz stracić dobre imię na takim... byle gównie?
Filmiku, o którym mówiła Broniarek, nie ma. Chłopaki szukają, ale...
Co, zdążyli skasować? Studenci?
Nic w przyrodzie nie ginie.
Zobacz, mamy to.
Nagrane na imprezie, przed domniemanym gwałtem.
Ona dla kogoś tańczy.
Trzeba sprawdzić, kto to nagrywał.
Nie ubrała się jak na zdjęciach.
Ładnie wyglądała, ale nie wyzywająco.
Czyli, że ich nie prowokowała?
To dla kogo ten taniec na stole?
Trzeba to sprawdzić.
[dzwoni telefon]
Tak?
Panie prokuratorze, inspektor Maciej Jork na drugiej linii.
Dziękuję. [wzdycha]
Można?
O, szybki pan jest.
Nie cierpię dużych miast.
Nic dziwnego, że potem wszyscy umierają na raka.
Moja żona miała guza mózgu, a całe życie mieszkała pod lasem.
Fundacja Dla Dobra Dzieci. Znam.
Pana żona bardzo pomogła córce moich znajomych.
Takie miała dziwactwo, pomagała ludziom. Chce pan rozmawiać o mojej żonie?
[smarka i wzdycha]
Mówi coś panu nazwa „Hotel Za Modrym Stawem”?
Nie.
Pokój 35.
Wie pan, kto tam mieszkał ostatnio?
Marek Kowalski. Ten Marek Kowalski. Identyfikował go pan w kostnicy.
Zapłacił z góry do końca miesiąca.
Weszliśmy do tego pokoju i wie pan co?
Ktoś tam był przed nami. Czysto, ani jednej osobistej rzeczy.
Nic, co mogłoby go łączyć z Arturem Perkowskim. Pana kumplem z letniego obozu.
To jest Artur Perkowski.
Hm.
A tak na marginesie, ten facet nie zginął pod mostem na Kartuskiej.
Znaleźliśmy dziwne włókna na jego włosach. Ktoś przeniósł ciało.
To jest Perkowski.
[wzdycha]
Niech pan poszuka jego rodziców.
A co mam im powiedzieć, pana zdaniem? Że to ich syn, który zaginął 25 lat temu?
Nie muszą od razu wiedzieć, że to on.
Ta dziewczyna też twierdzi, że to nie on.
Jaka dziewczyna?
Nie mówiłem panu?
Wiemy, z kim Kowalski sypiał. Ostatnio.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Ma pan rezerwację?
Szukam Ming Li.
A kto pyta?
Donald Trump.
Marek jadł czasami u nas obiad i tak się poznaliśmy.
Jak długo byliście razem?
Jakieś dwa miesiące. To był związek czysto platoniczny.
Po prostu rozmawialiśmy. Często.
O czym?
Nie pamiętam, o różnych rzeczach.
O różnych rzeczach... Odwiedzała go pani w hotelu?
Za Modrym Stawem? Może raz.
Może?
Mężczyźni pewnie często panią zaczepiają.
[parsknięcie śmiechem] To komplement?
Dlaczego właśnie on?
Był przystojny.
[parsknięcie] Nie był przystojny.
Szanował mnie i to dodawało mu urody.
Gdy pani sobie przypomniała coś jeszcze... ważnego.
Zabił go pan?
Skąd to pani przyszło do głowy?
Czasem lepiej zapytać, zanim będzie za późno, panie prokuratorze.
Kama?
Śpisz?
Kama?
Hej.
Siema.
Była u was Kama?
Twoja siostra?
No.
Widzieliście Kamę?
Nie, a co?
Nic.
Coś się stało?
Nie, w porządku.
Wojtek, nie widziałeś może Kamili?
Dziś?
Wszystkich pytałem.
Daniela też?
Nie... Pożyczył ode mnie gitarę wczoraj.
Mówił, że chce zrobić na kimś wrażenie. Ale że przez całą noc?
Ona ma 16 lat. Kurwa. Zabiję ciecia.
Paweł... pamiętaj, że to nie jest jakaś tam tania gitara.
- Wystraszyłeś mnie. - Sorry.
Nic ci nie jest... po tym... wczoraj?
- Nie chciałem, żeby to tak wyszło. - Wiem.
Przepraszam.
Nie no, Paweł, przecież... razem to robiliśmy.
To byli kłusownicy.
No nie wiem.
No a kto?
To pewnie oni zostawili tego poloneza wtedy przed bramą.
Tak krzyczy człowiek, Paweł. Nie sarna ani nie dzik.
Artur się tu gdzieś nie kręcił?
Nie. Chyba nie. A coś się stało?
Nie widzieliście Moniki Sowik?
Była wczoraj na dyskotece.
Ale na śniadaniu już jej nie było.
Mój syn znowu nie wrócił na noc.
A ja nie mogę znaleźć Kamili.
Kamila!
Dzieci!
Monika!
Kamila!
Kama!
Artur!
Kamila!
Daniel!
Kamila!
[cicha muzyka potęgująca napięcie]
Nazywam się Lubelski i prowadzę sprawę zabójstwa Moniki Sowik
i zaginięcia trzech innych osób.
Monika była ze mną na dyskotece.
Później mi powiedziała, że chce pójść do swojego pokoju, więc ją...
Poszedłem z nią. Odprowadziłem ją.
Jak szłam pod prysznic, to leżała w łóżku.
Potem już jej nie było.
Tańczyliśmy...
Nic więcej nie widziałam.
Nie wiem. Nie pamiętam!
Bawiliśmy się na dyskotece. Nic nie widziałem.
O której wróciliście z Laurą?
Nie wiem.
Późno.
Ktoś krzyczał w lesie.
Kto?
Dziewczyna.
Monika? Kamila?
Kamila żyje.
Wszyscy mamy taką nadzieję.
Ale ja to wiem. Czuję.
Szukajcie jej. Nie ma czasu, rozumie pan?
Tak. Oczywiście.
Kamila!
Miałaś ich pilnować.
A ty miałeś nie pić.
Tato...
Masz w dupie moje dzieci. Od zawsze miałaś.
To są też moje dzieci, Władek. Dobrze wiesz, bardzo je kocham.
Od dawna chcesz odejść od nas. No to na co czekasz?
Przyrzekałam, że cię nie opuszczę. Ale...
Ale co?
Wystarczy ci już.
Nie wtrącaj się, gówniarzu. Ale co?
Czemu nie sprawdziłaś, czy Kamila śpi w swoim domku?
- To moja wina, nie mamy. - To nie twoja wina.
Nie twoja.
Gdzie byłaś, do cholery?
Gdzie wtedy byłaś?
Z Dawidem.
Rozmawialiśmy bardzo długo, o bardzo ważnych rzeczach.
Dziwka.
Przeproś mamę!
Paweł, idź do swojego pokoju.
- Ale... - Idź!
[chrząka]
Dawid Goldsztajn. Dyrektor liceum i organizator letniego obozu w Kochanowie.
Coś z tą organizacją poszło nie tak, panie Dawidzie.
[wzdycha]
Może rzeczywiście trochę mojej winy jest.
Powinienem był sam wszystkiego dopilnować.
Ja nic nie zrobiłam.
Oczywiście. Ale muszę zadać ci kilka pytań.
Laura...
Ładne imię. A jak to jest zdrobniale?
Lara... Nie wiem. Chyba tak...
Gdzie jest nasz syn?
Gdzie jest Artur?!
Jak zabezpieczyłeś obóz, że to się stało? Jak zabezpieczyłeś obóz, ty skurwysynu!
Bogdan!
Tylko spokojnie.
Bogdan! Uspokój się!
Opowiedz, jak to było wszystko.
Poszliśmy do lasu na spacer.
Żeby... pobyć sami.
Która była godzina, jak wychodziliście z obozu?
Nie wiem.
Już było ciemno.
Wracaliście razem?
Paweł szedł za mną, chyba.
Chyba? Nie jesteś tego pewna?
To znaczy... Tak, Paweł szedł za mną.
Może słyszeliście lub widzieliście coś, co was zaniepokoiło?
Może widzieliście kogoś, kogo nie powinno tam być?
Nie. Nikogo obcego nie widziałam.
Na pewno?
Na pewno.
Już, już.
Już po wszystkim. Masz to za sobą. Idziemy do domu.
Boję się.
Wiem. Ja też.
Dzień dobry.
Gdzie jest Daniel? Gdzie jest nasz syn?
Znajdziemy ich wszystkich. Daniela, Artura i Kamilę.
Gdzie byłeś, jak to się działo, człowieku?
U siebie w pokoju, pracowałem.
Jasne! Spałeś pewnie!
Sprawdzałem wszystkie furtki. Były zamknięte.
A i tak wszyscy wyszli!
Wymykali się codziennie. Chłopcy i dziewczyny, razem.
Nie zwalaj winy na nasze dzieci.
Mówię tak, jak było. No co, mam kłamać? Wtedy mi uwierzycie?
Żydzi! Potraficie tylko pięknie gadać, to wszystko.
Tylko dać im kasę, nie? Resztę macie w dupie, co?
Wynocha, jak ci się nie podoba, Żydku.
Coś ty powiedział?
Dość!
Fragment jednego z waszych tekstów.
Spokojnie, oczywiście bez nazwisk.
Posłuchajcie, po lekturze poproszę o komentarze. Rozpoczniemy dyskusję.
„Miłość w lesie”. Autor: Piwonia.
„To się zdarzyło, kiedy miałam 16 lat. Byłam na letnim obozie.
Zakochałam się jak szalona. W tej opowieści będę nazywała go P.”
Dzień dobry! Cześć. Dzień dobry!
Jak tam?
Połowa zasnęła, a reszta siedziała na Tinderze.
Sylwia Nowakowska.
Chciała pani ze mną rozmawiać.
Proszę, siadaj.
Posłuchaj... chodzi o twoją pracę.
Ale przecież... one miały być anonimowe. Obiecała pani.
Wiem, co obiecałam.
Ale w jaki sposób? Ja nie chcę z panią rozmawiać.
Ale musisz!
Nie, nie muszę.
Kto ci to podyktował?
Ale co?
Twoje opowiadanie.
Nikt.
To moje... wspomnienie.
Obie wiemy, że to jest nieprawda.
Ale skąd... skąd pani to wie?
Ja napisałam... że to był wujek.
A to był Adam.
To Adam mi to zrobił.
Adam?
Mój brat.
Przez te wszystkie lata... cała podstawówka...
To o nim jest ta praca. To o nim napisałam.
Piwonia... To nie jest twój pseudonim.
[płaczliwie, cicho] Nie...
Przepraszam cię.
Bardzo mi przykro.
[szloch, pociąganie nosem]
[matka] To jest moje życie, mój dom!
[ojciec] Nie kochasz mnie. Po co się męczysz?
Męczysz? To twoje słowa, Władek. Twoje... [niezrozumiałe]
[muzyka: „Anarchia”, Tomasz Karolak & Dirty Track]
[Paweł] Hej! Spierdalać! Słyszałeś?
Bo co?
Bo gówno! Słyszałeś? Wypierdalaj!
[Laura] Cały czas ją widzę.
Monikę. Tam w lesie.
Wszystko się rozpada, Laura.
Nie mów tak.
To jak mam mówić?
Nie mam już rodziny. Nie mam siostry.
Ale powiedziałeś przecież, że Kamila żyje. Że tak czujesz.
Ona na pewno zwiała gdzieś z Danielem.
Moja matka ma romans z twoim ojcem.
[fuka, śmieje się z niedowierzaniem] Nie. To niemożliwe.
Czemu?
Po prostu. Nie, bo nie.
Ktoś poderżnął gardło Monice Sowik.
Kama zaginęła. Daniel, Artur!
Wszyscy przepadli, nagle, bez wieści.
Więc nie mów mi, że coś jest niemożliwe. Jasne?
Jasne.
Nie krzycz na mnie, dobrze?
Paweł...
A ty myślisz, że kto to zrobił?
Nie wiem.
A co, jeśli to był ktoś z nas?
To znaczy... ktoś, kogo znamy?
Kto?
Daniel.
Albo Artur.
Nic na nich nie macie.
Dziewczyna chce wyciągnąć pieniądze od bogatych chłopców, to wszystko.
Zamknęli się z ofiarą w jednym pokoju. Mam świadków, którzy to potwierdzą.
Panie Kopiński, serio? Chce pan marnować pieniądze podatników na coś takiego?
Chcę poznać prawdę.
Poszła z Emilem i Bartkiem do łóżka.
Rano obliczyła, że mogła wystawić wyższy rachunek.
Tak to się u nich robi... Na wsi.
Chamieje pan.
O sprawie będą trąbiły wszystkie media.
W końcu mówimy o synach dwóch znanych osób.
Screenshot.
Z filmu, który krąży w sieci.
Tak się tylko zastanawiam...
ile porządnych dziewczyn robi sobie w okolicy pośladków coś takiego?
„Enjoy the view”. Faktycznie, jest co podziwiać.
Zapraszam.
Ale to był zmywalny tatuaż. Ja już go nawet nie mam.
Zrobiłam go tylko na tę jedną imprezę, dla Janka.
Dla Janka? Kto to taki?
[wdech] To był mój pierwszy raz.
I oni o tym wiedzieli.
Zmusili mnie, chociaż tego nie chciałam. Ja ich prosiłam, błagałam. [płacz]
Pani wie, że takie tatuaże nie działają na pani korzyść?
Ja jestem porządną dziewczyną.
Jeżeli jest coś, o czym nam pani jeszcze nie mówiła,
to jest najlepszy moment. Potem będzie za późno, naprawdę.
Powiedziałam już wszystko.
Pojechałam na jej uczelnię.
I...?
Mam listę studentów. Jest trzech Janków.
Jedno nazwisko wydaje się być znajome, Falkowski.
Falkowski?
My TV, Kinga Falkowska. To jego matka.
Pracuje z Dunaj-Szafrańskim. Czyli się znają.
Znają się i to bardzo dobrze. Są małżeństwem, Paweł.
Dunaj-Szafrański jest jej drugim mężem. A to znaczy, że...
Emil jest przyrodnim bratem Janka.
O rok starszym.
[sygnał SMS-a]
Kurwa mać!
Dzień dobry. Maciej Jork.
Dzień dobry.
Perkowski Bogdan. Moja żona.
Dzień dobry.
Proszę to przeczytać.
To pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach świadka. Proszę siadać.
[westchnięcie i jąkanie] Ale po co nas tu wezwano?
Kilka dni temu w okolicach mostu na Kartuskiej popełniono morderstwo.
Ofiarą jest mężczyzna w wieku od 35 do 45 lat.
Ma 180 cm wzrostu i waży 82 kilo.
Mężczyzna posługiwał się przybranym nazwiskiem.
Mamy więc kłopot z ustaleniem jego tożsamości. [westchnięcie]
Sprowadziliśmy świadka, żeby zidentyfikował ciało.
Według niego... to może być wasz syn, Artur.
Nasz syn...
Ale Artur został zamordowany w 1994. W sierpniu, w lesie pod Kochanowem.
Tak, znam tę historię.
Chce pan przez to powiedzieć, że znaleźliście jego ciało?
Czy o co chodzi?
Artur miał 17 lat, jak zaginął. Ten człowiek, denat, jest pod 40.
Ciała waszego syna nigdy nie odnaleziono, zgadza się?
Tak.
Nie chce pan chyba powiedzieć, że...?
To niemożliwe.
Wiem, jak to brzmi.
Skąd w ogóle taki pomysł, że to może być Artur?
Już mówiłem, mamy świadka.
Kogo?
To nie ma znaczenia.
Jak to, nie ma znaczenia?
Takie są procedury.
No to na co czekamy?
To nie Artur.
[muzyka potęgująca napięcie]
Jest pani pewna?
Miał 17 lat, gdy go widziała pani po raz ostatni. Dłuższe włosy.
Na środku głowy. Z boków golił.
[westchnięcie]
Ten człowiek jest dużo starszy. Minęło wiele lat.
To nie on!
A pan, panie Perkowski?
Tylko wiek się zgadza, poza tym nic.
To znaczy?
Pokażcie im jego ramię.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Paweł Kopiński? Brat Kamili.
Tak.
To pan zidentyfikował ciało?
Ramię. Artur miał bliznę na ramieniu.
Tak... sąsiad hodował lisy.
Miał ogrodzenie z drutu kolczastego. Artur chciał przez nie przejść.
Dwadzieścia dwa szwy mu założyli.
A mnie mówił, że bił się na noże. Niech pani obejrzy to ramię.
Bardzo proszę.
Ale po co? To nie on.
Bardzo panią proszę.
Niech pani obejrzy to ramię.
To jest lewe ramię. Artur miał bliznę na prawym. Nie była taka długa i głęboka.
Panie inspektorze, to wszystko?
Jest pani pewna?
Panie Kopiński, to nie on.
Ja wiem, dlaczego tak panu zależy, żeby to był Artur.
Artur i Kamila nie żyją od 25 lat.
Bożenko, chodź.
Oni nie żyją.
Od 25 lat.
Chłopaki wrócili z lasu.
Podziurawiony jak szwajcarski ser. Nożem.
Kto?
Jeden z tej czwórki zaginionej. Daniel Kotler.
Zjemy coś?
Laura?
- Laura. - Co?
[śmiech] Pięknie wyglądasz.
Nie umiesz kłamać.
Pytałem tylko, czy masz ochotę coś zjeść.
Muszę popracować.
Dwudziestoletnia. Długi finisz. Dębowe taniny.
Co tam jeszcze było?
- Zioła, tytoń. - Spróbuj.
Nietania impreza. Stać was na to?
Dziewczęta, zapraszam. Ale najpierw myjemy zęby.
A nie możemy jutro?
- Dobranoc. - Dobranoc.
Gdzie Gosia trzyma klucze od fundacji?
A po co ci to?
Chcę odwiedzić swoje stare mieszkanie. To jest zabronione?
Nie, tylko pytam.
Kwiatki wam popodlewam. W gabinecie.
[głos męski] Kto to?
Znajomy.
Prokurator?
[cicho] Jest na lewym.
[sygnał nawiązywanego połączenia]
[Paweł] Tak, słucham?
Cześć.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.