Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
[Paweł] Czas wcale nie biegnie wolniej, gdy ktoś celuje do ciebie z broni.
Taśma cofnęła się. Znowu tam byłem. 1994 rok.
Właśnie kończyło się lato. I nasze dzieciństwo.
[niepokojąca muzyka]
[muzyka: „Konstytucje”, Lech Janerka]
Uwaga! Zapraszam wszystkich na zbiórkę!
[krzyk radości i podniecenia]
Hej, chłopaki!
[krzyki udawanego strachu] [radosne pokrzykiwanie]
Chodźcie. Zaraz apel.
[śmiech przez nos]
Chcesz usiąść?
Mogę?
[mruknięcie zgody]
[śmiech podczas wygłupów]
O, ty!
[niezrozumiałe] ...upadła...
[mruknięcie zgody]
...za umywalkę.
Ta...
Odwiązali motorówkę, rozpalili małe ognisko na dnie... Puścili.
[ironiczne mruknięcie] I ty masz luz?
O, moja córcia.
Paweł!
Gdzie wy się szwendacie? Szukałam was.
Luz, mamo. Wszystko w porządku.
Przez ciebie mogę stracić pracę. Masz się nimi opiekować...
Wiem. Znam swoje obowiązki.
Pamiętaj, poręczyłam za ciebie.
Damy im po półtora i zobaczymy, jak wyjdą...
Cześć, jestem Artur. Artur Perkowski.
Paweł. Hmm... Jestem tu opiekunem.
Przyjechałem na obóz z mamą... Trochę lipa.
Jestem... Daniel.
Laura.
Umm...
[trzask migawki]
Mieszka pięć minut od nas.
Mmm?
Mieszka pięć minut od nas.
Kto?
Daniel.
- Był z tobą nad wodą. - Yhm.
Mieszka niedaleko nas i nie ma dziewczyny.
Nieźle...
Patrz, co mi dał.
Straszny kicz.
Chrzań się.
A Laura co od ciebie dostała?
A co miała dostać?
Chcesz mieć dziewczynę czy pobzykać?
Zajmij się swoimi sprawami, Kamila.
To córka dyrektora, braciszku.
No i?
No i... Tylko mówię.
Idę na obchód.
Pawcio...
[krótki gardłowy śmiech]
Bu! [cichy wybuch śmiechu]
Co jest?
Nic.
Musisz coś zobaczyć.
Od rana tu stoi. W schowku są kluczyki.
Skąd wiesz? Byłeś tam?
[pogardliwe parsknięcie]
Zgaś to.
- Czyje to? - Może być nasze.
Na chwilę.
Artur, kurwa!
Ej, Paweł...
Matka mnie zajebie.
Ej, tu jest pełno piachu i liści.
Pewnie to leśniczego.
Albo kłusownika.
Nie.
[głośna muzyka] [ryk silnika]
Ale czad.
[radosne okrzyki i śmiech]
Ej, zwariowałeś?! Włącz jakieś światła! Artur!
[głośne wypuszczenie powietrza] Ja pierdolę. Co to było?
[ciężkie oddychanie]
Chyba kogoś przejechałem!
[zaczyna się śmiać]
Jezu, Artur, jesteś świrem!
Mhm. I to niezłym!
[okrzyk radości] Dobrze!
Ale nie, pięknie weszła! Piąteczka!
Dobrze! Świetnie! Brawo! Kaja!
Paweł? Padła ci bateria? Nie zrobiłeś Kai nawet jednego zdjęcia.
Tu jest więcej komórek niż dzieci.
No weź zrób fotkę.
Wszystkie prawie gołe. Nie wiadomo, kto to potem ogląda.
Nie każdy ma złe zamiary, panie prokuratorze.
Nie każdy ma dobre, nie?
Z kim my się zadajemy?
- Brawo! - Nie no, Kaja jest lepsza.
No ba!
Tata!
Hej!
Zajęłam trzecie miejsce!
Mama byłaby z ciebie dumna.
Piątka!
Super było, Kaja. Naprawdę super. Piąteczka.
Udało mi się.
No!
[wzdycha z rezygnacją] Mój mąż by cię zabił za taki bałagan.
Czekaj...
Yyyy...
Dobra, Paweł, teraz się skup.
Więc tak, pojemniki praktycznie wszystkie możesz sobie zamrozić.
Ale słoików nie. Słoiki, powtórz, Paweł.
Słoików nie.
Bardzo dobrze.
A wino jakieś kupiłaś?
Może mam jeszcze ci auto umyć?
- Jak masz ochotę. - Baran.
Śpią. Dzięki, że z nimi zostaniesz.
Moja siostra byłaby załamana tym bałaganem.
Wziąłbyś sobie kogoś do sprzątania.
Dam ogłoszenie.
Nie dasz. Zapomnisz. Jesteś pracoholikiem, Paweł.
Pracuję, żeby nie myśleć o Asi.
No to przenieście się bliżej nas.
Fundacja może w każdej chwili wymówić ten wynajem.
Nie, Kaja ma tutaj fajną szkołę. Przyjaciółki.
Byłoby jak kiedyś.
Nigdy nie będzie jak kiedyś.
Muszę lecieć.
Dwie godziny, góra.
Mam bardzo poważną sprawę. Muszę się przygotować.
Trudno.
Dzięki.
Pan Paweł Kopiński? [wydech] Inspektor Buczkowski.
Byłem u pana w domu. Szwagierka powiedziała, że tutaj pana znajdę.
Zechce pan pofatygować się ze mną?
Dokąd?
To nie potrwa długo.
„Nie potrwa długo”? Nie znam takiego miejsca.
Bardzo zabawne.
Proszę zadzwonić jutro rano. Teraz mam masę pracy.
Niestety, ta sprawa nie może czekać.
Dobry wieczór. Inspektor Jork.
Mamy komplecik. Chodźmy.
[Paweł] Dowiem się wreszcie, o co chodzi?
Niejaki Marek Kowalski został zamordowany zeszłej nocy.
Nikogo takiego nie znam.
Ciało znalazł przechodzień, pod mostem, na Kartuskiej.
I co to ma wspólnego ze mną?
Sądzimy, że będzie nam pan mógł pomóc.
Powiedziałem już, że go nie znam.
Za to Kowalski znał pana.
Bardzo, kurwa, ciekawe.
Znaleźliśmy przy nim przedmioty wskazujące na pana.
Jakie przedmioty? Dywan? Pralka? Lodówka?
Słuchaj pan...
Seba... Człowiek miał przy sobie prawo jazdy na nazwisko Marek Kowalski.
Sprawdziliśmy – to fałszywka. Jego odcisków palców nie ma w bazie.
I jak dotąd nikt go nie zidentyfikował.
I myśli pan, że mnie się uda?
Tak myślę.
Dostał w głowę? Ile razy?
Zna go pan?
Nie.
Na pewno?
Po co ja tu jestem?
Miał w kieszeni pana adres. I kilka wycinków z gazet o panu.
Jestem prokuratorem. Może był zamieszany w jakąś sprawę, którą prowadziłem.
Tyle że te artykuły, nie były tylko o panu.
Dwadzieścia pięć lat temu był pan opiekunem na obozie. Prawda?
[gwizdek] Punkt!
[gwizdek] Jest!
Artur!
Dawaj!
[muzyka: „I Love You”, T.Love]
Dawaj, Perkowski!
[buczenie]
Wstawaj.
Sorry!
Proszę bardzo. Faul dla was.
Paweł!
[krzyczą z radości]
Podoba ci się?
Kamila? To moja siostra, debilu.
Nie, stary. Zapomnij.
Luz. Wolę szczupłe.
Tej to powiedz.
Tylko uważaj na nią. Może mieć każdego.
A będzie miała mnie.
Artur... Co tu się wyrabia?
Daj spokój.
Mamo...
Oż ty głąbie, ty.
To jest twoja mama?
Monia...
[wzdycha]
Dobrze mnie widać?
Wojtek Malczak.
[zakłopotany śmiech]
Lubię, jak na mnie patrzą.
Opiekun na obozie liceum im. Korczaka.
Nie wiem, być... takim Bobem Dylanem.
No cóż...
Jestem... Kamila.
[śmiechy] [trzask migawki aparatu]
O! Teraz lepiej, teraz lepiej.
Zbieg okoliczności.
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Nie mogę panom pomóc.
Do widzenia.
A gdzie pan był w nocy z soboty na niedzielę?
Jestem o coś podejrzany?
Będziemy z panem w kontakcie.
[energiczne kroki Pawła]
A czemu ty jeszcze nie śpisz?
Obiecałeś poczytać. Tylko jeden rozdział.
Tata, proszę. Tylko jeden.
Ale nie będę zmieniał głosów.
Okej.
Gdzie myśmy skończyli?
„Tego dnia dziewczynka szła sobie polną drogą, zupełnie sama.
A dookoła latały ptaki kolorowe”.
Ale ty oczy zamykaj. Ja będę czytał, a ty oczy zamykaj.
„I nagle spotkała Marysię.
Marysia była w czerwonej sukni. »Jak pięknie wyglądasz!«”
[piosenka po angielsku]
Kama, Kama!
Pojebało cię?!
Musimy pogadać!
Co?
Jesteś ze mną czy nie?
Z tobą? Chyba za długo na słońcu stałeś.
Słyszałeś? Spierdalaj, Perkowski.
Chciałbyś, kurwa.
Zostaw go!
[głos w tle] Ej! Uspokójcie się!
[głos w tle] Ej! Wojtek!
Artur!
Ej!
Wojtek!
Co, kurwa, mamusia już po robocie? Kibelki obsrane wysprzątała?
Co ty, kurwa, powiedziałeś?
Twoja matka moje gówna myje.
Skurwiel!
Już, wystarczy.
Rozchodzimy się, raz!
Zabiję gościa.
Uspokój się.
Nie będzie ta, będzie inna.
Pan się nigdy nie zakochał?
Szczerze?
Nie.
To do bani, nie?
Miłość, panowie, jest przereklamowana.
Tak?
Czemu niby?
Boli. Powoduje ból.
A ty lubisz, jak cię boli?
Dobra, daruj sobie, Wojtek.
Może przesadziłem.
Ale co fakt, to fakt: masz spieprzony wieczór,
a ona się tam bawi z tym... szczurzym łbem.
Nie podburzaj go, co?
To jest najlepszy sposób na złamane serce.
Wiśniówka.
No co?
Chodnik zapluły, ludzi przepędziły Siedzą na ławeczkach i ryczą do siebie
Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy hej hej la la la la hej hej hej
Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy hej hej la la la la hej hej hej
Tony papieru, tomy analiz Genialne myśli, tłumy na sali
Godziny modlitw, lata nauki Przysięgi, plany, podpisy, druki
Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy hej hej la la la la hej hej hej
Wszyscy mamy źle w głowach, że żyjemy hej hej la la la la hej hej hej
Dzieci wesoło wybiegły ze szkoły...
No i pompa!
Cześć, chłopaki. [śmiech]
Cześć.
[histeryczny śmiech]
No dobrze...
Chcecie wiśnióweczki, co?
To co? A ty?
Nie.
No już.
[odgłosy wymiotowania]
Wszystko okej?
[odchrząkuje, mruczy twierdząco]
Chcesz wody albo coś?
[mruknięcie odmowy]
Co robisz?
Przepraszam, obudziłem cię.
Szukam czegoś.
Mama.
Chcesz pogadać?
Co trzeba mieć w głowie, żeby zostawić własne dziecko?
Kim trzeba być...
żeby coś takiego zrobić?
Nie wiem, Paweł.
Musiała mieć powód.
Jaki powód?
Po prostu mnie porzuciła.
Paweł!
[pijane mruknięcie]
Paweł, kto z tobą pił? Gadaj!
Nikt.
Jak nikt? Sam to wszystko niby wypiłeś?
Nie krzycz.
To ten chłopak Perkowskiej?
Mamo, mówiłem ci. To jest wszystko moje. Sam tu byłem.
Jeszcze raz wytniesz mi taki numer, a nie ręczę za siebie.
Dzięki.
Jaki ojciec, taki syn.
Artur przywiózł alkohol na obóz.
Niech pani przeszuka jego rzeczy.
Ale mamy jedną torbę. Ja bym coś widziała.
Coś ty tam zmalował znowu, Arturek?
Jeśli jeszcze raz dasz chociaż łyk alkoholu Pawłowi,
wylatujesz stąd, zrozumiano?
Ja mu nic nie dałem.
Kłamiesz.
Mówię, jak było.
I trzymaj się od Pawła z daleka. Za wysokie progi na twoje nogi.
- Chyba twoje. - Artur!
Coś ty powiedział?
Nic nie powiedział, pani doktor.
Głąbie, ty!
Karol!
Pora spać.
- Pogramy jutro? - Pewnie.
Dzięki, szefie.
Chodźcie.
Proszę.
To jest ona?
Żartujesz.
Czy pani poznaje tych panów?
Tak.
Bartosz Marancz i Emil Dunaj-Szafrański.
Zgwałcili mnie.
Nie przyznają się.
A my nie mamy świadków, którzy mogliby potwierdzić pani słowa.
Bo byliśmy sami.
Ja i oni w tym pokoju.
Podczas obdukcji nie stwierdzono żadnych śladów przemocy.
Na pani ubraniu nie było żadnych śladów biologicznych.
Ale ja mówię prawdę.
To są bardzo poważne zarzuty. Zdaje sobie pani z tego sprawę?
No dobrze. To musimy ustalić parę faktów.
Czemu nie zgłosiła się pani bezpośrednio zaraz po zajściu?
Nie wiem. Wstydziłam się.
A potem dowiedziałam się, że jest filmik z tej akcji.
Skąd pani wie?
Ludzie mówili.
Aha. Ludzie mówili. Jacy ludzie?
No... nie... [jąkanie] Nie wiem, na korytarzu uczelni. Nie znam ich.
Może się pani przesłyszała.
Nie.
[pociąga nosem]
Marancz i Dunaj-Szafrański mieli wtedy telefony w rękach.
Ale ja nie wiedziałam, że oni kręcą.
Oni naprawdę to zrobili.
Proszę jeszcze raz opowiedzieć, co się zdarzyło tamtej nocy, dobrze?
Minuta po minucie. Od momentu, kiedy pani wyszła z domu.
Z akademika. Ja jestem z Gozdawy pod Rakoszycami.
Zajęte?
Krzysztof Dunaj-Szafrański.
Poznaję pana z telewizji.
Paweł Kopiński. Proszę.
Myślałem... [westchnięcie]
...że prokuratorzy bywają w lepszych miejscach.
A z tym jest coś nie tak?
Och... to bar.
To po co pan tu przyszedł?
Podobno ma pan córkę.
Co by pan zrobił, żeby ją ochronić?
Przede wszystkim nie puściłbym jej na imprezę z pańskim synem.
To nie jest śmieszne.
Nie miało być śmieszne.
Ta dziewczyna, Klaudia Broniarek, ona kłamie.
- Emil jej nie zgwałcił. Bartek też. - O tym zadecyduje sąd.
To był zwykły studencki melanż. Wypili. Zabawili się.
Wszyscy byliśmy kiedyś młodzi, panie prokuratorze. Robiło się głupoty.
Gwałt to nie jest głupota, proszę pana. To jest bardzo poważne przestępstwo.
Dam Klaudii Broniarek 50 000 złotych.
Dwa razy tyle na fundację imienia pańskiej żony.
To chyba uczciwa oferta.
Czy coś panu dorzucić?
„Dorzucić”?
Niech pan spojrzy na to łaskawym okiem. O nic więcej nie proszę.
Pański syn i jego kolega dwukrotnie byli wzywani na przesłuchanie.
Dwukrotnie się nie stawili.
Pan nigdy nie popełniał błędów, panie prokuratorze?
Każdy ma tajemnice, panie Kopiński.
A ja jestem kurewsko dobrym dziennikarzem.
[muzyka: „Dzieci”, Elektryczne Gitary]
Idziemy?
Muszę ich pilnować.
Nie mogę.
Pilnowałeś ich cały obóz.
To jest ostatnia noc.
W porządku?
W porządku.
Bateria nam chyba pada.
Trudno.
Jesteś pewna?
[ostry, przeraźliwy pisk kobiety]
[dyszenie]
Co to było?
Nie wiem.
[krzyki kobiety]
Wstawaj. Chodź.
- Masz, biegnij. - Co?
Uciekaj, Laura!
[przeraźliwe krzyki kobiety]
Paweł!
Wnoszę o zastosowanie wobec podejrzanych
środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.
W związku z potrzebą zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Wysoki Sądzie, jesteśmy w trakcie gromadzenia materiału dowodowego.
Ustalamy okoliczności faktyczne sprawy. Dysponujemy dowodem w postaci nagrania.
W porządku?
Nagranie, szefie? Kurwa, jakie nagranie?
Moment. Panie Kopiński!
Nie posłuchał mnie pan.
[sygnał połączenia telefonicznego]
[detektyw] I co, pamięć wróciła?
Możemy się spotkać jeszcze raz w kostnicy?
[głos Pawła] Ten obóz, na którym byłem opiekunem, skończył się tragicznie.
Cztery osoby weszły do lasu i nigdy nie wróciły.
Dwa ciała znaleziono dosyć szybko.
A pozostałej dwójki, w tym ciała mojej siostry, nie odnaleziono nigdy.
Ja pierdolę.
To jest niemożliwe.
Jednak go pan zna?
Ja pierdolę.
Kto to jest?
Artur Perkowski.
[głos Pawła] Jeżeli to Artur... to może moja siostra przeżyła?
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.