Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Atje.
Është bërë.
Si doli?
Është aq e bukur sa duket e rreme.
Në rregull, mirupafshim.
Mirupafshim.
A po i merr edhe reçelet?
Po, duhet të sjell një dhuratë.
Dhe po merr edhe recetat dhe thikat e tua.
Dëgjo, Madeleine, është...
I kam këto thika që kur isha 15 vjeç.
Babai im shiti dy lopë për t'i blerë për mua.
Ky njeri i varfër porositi setin më të mirë të thikave nga Gjermania.
Dhe, në moshën 14 vjeç, u largove nga Carpunigno.
Me thikat e tua. Ne të gjithë e dimë historinë - përmendësh.
Por ajo që nuk e kuptoj është se çfarë ke ndërmend të bësh
me të gjitha këto thika të mallkuara gjatë fundjavës tënde.
Dhe a keni lëng për larjen e enëve me bazë limoni?
- Po. Jam i sigurt që ka disa këtu brenda. - Ah, po.
Limoni, është acidi më i mirë për t'u përdorur për larjen e enëve.
Dorezat! A i mbaje mend dorezat?
Po, e bëra. Ja ku janë.
Faleminderit.
Model i ri.
Më i ndjeshëm.
Për punët e shtëpisë
dorezat janë thelbësore.
Elasticitet dhe rezistencë.
Elasticitet, në mënyrë që të mos humbasë ndjesinë e objektit.
Rezistencë,
për ngarkesën e punës.
Kemi saktësisht katër javë shfaqje të regjistruara.
Mund të iki me qetësi të plotë shpirtërore. Zot i madh, çfarë gëzimi!
Por çfarë do të bëjmë më pas?
Më pas, janë ato projekte për të cilat ju tregova.
Por tani për tani, më duhet të rri vetëm për pak kohë.
Jam i lodhur. Kam nevojë për pak vetmi.
Çfarë ke? Mjaft u shqetëso kaq shumë.
Mendo për... çfarë? Televizioni nuk është jeta jote.
Mendo për jetën tënde. Ndalo, në rregull?
Po, mendoj se ke të drejtë. Do të filloj të bëj joga.
Mirë.
Para se të iki, do të bëj një vepër të mirë.
Do t'i bëj vajzës sime një dhuratë.
Të kam pritur për 45 minuta.
Përshëndetje, Kordelia.
Përshëndetje.
Zack Zakurawali.
Gëzohem që të takoj.
E di, kur dikush vendos të largohet...
Ku po shkon?
Më the të të takoj këtu. Pse?
Të të shoh para se të iki.
Nëse duhet të mbështetem tek ti për të më mbajtur të informuar...
A e ke parë nënën tënde? Si është ajo?
Jam i sigurt që po shkon mirë.
Nëse e kuptoj saktë, ti e sheh atë po aq pak sa unë.
Dëgjo, babi, me autoritetin tënd atëror...
Po, po iki.
Po bëj një seri raportimesh të lajmeve speciale.
A do të dëshironit të qëndronit në apartamentin tim?
Sigurisht.
Megjithatë, kini kujdes. Asnjë ngjallje e madhe.
Ki kujdes nga fqinjët. Janë të gjithë një tufë budallenjsh të vjetër.
Autoriteti atëror i muteve, si bonus.
- Faleminderit. - Faleminderit. Diçka tjetër?
Eja këtu.
Dua që t'i gjesh punë para se të largohesh
sepse ai kërcen shumë mirë.
Dua që t'i gjesh punë.
Çfarë po ndodh këtu?
Nuk ka më autobusë dhe autobusi është zhdukur.
- Oh, po? - Po.
Nuk ka makinë. Nuk kam idenë si ta sjell djathin parmixhano.
Anette, hajde. Dragutti, hajde.
Ja ku janë.
Kini kujdes, është e rëndë.
Hajde, i dashur.
Je me fat, mund ta rrotullosh.
Po.
Bravo, mirë.
Le të shkojmë, Marion.
Është ora dhjetë e mëngjesit.
Dhjetë e mëngjesit.
Hajde, zgjohu.
Ajo punë nuk ka mbaruar ende?
Më jep numrin tënd të telefonit, që të mund të të kontaktoj.
Në rast emergjence.
Pse duhet të të them gjithmonë se ku po shkoj?
Sepse duhet ta di.
- Pantoflat e tua! - Jo.
Zot, më jep durim.
Juria, pasi shqyrtoi provat e paraqitura në gjykatë
i dënuar...
Nëse kolegët e mi do të më shihnin...
Ata mendojnë se jam një zotëri shumë serioz.
Për herë të fundit, Philippe, ku po shkon?
Të kam thënë tashmë, po marr pjesë në një konferencë mbi jurisprudencën në Londër.
Kjo nuk është e vërtetë.
Je një gënjeshtar i madh dhe i trashë.
Barra e provës i takon paditëses, Nicole.
Le të mos luftojmë.
Sidomos sot.
Pse sidomos sot?
Mos u shqetëso për asgjë.
Nëse keni nevojë për ndonjë gjë...
Të kam dhënë akses në llogarinë time bankare.
A e kupton?
Nuk i kuptoj të gjitha këto gjëra me aksesin në bankë.
Jo, jo atë.
Ke përgjegjësi ndaj babait dhe nënës tënde
bekoftë shpirtrat e tyre,
por nuk dua të përzihem në punët e tua.
Kjo foto nuk do të largohet nga ky vend.
Të kam dhënë jetën time për të ardhur në këtë
duke mos ditur se ku po shkon.
Nikol...
Në rregull, mirë. E kuptoj.
Do t'i shohësh përsëri vajzat.
Hajde, ma jep atë foto.
Jo, kurrë.
Po sillesh si i çmendur.
- Hajde, ma jep. - Jo.
- Ma jep mua, Nikol. - Jo, jo.
Mos e bëj, Filip.
Mos shko në bordello.
Mendoni për karrierën tuaj.
Më beto se nuk do të shkosh në bordello.
Mund të vazhdoj të bëj sakrifica, siç kam bërë deri më tani.
Mund të qëndrojë në familje.
Por...
Nikol...
A e kupton çfarë po thua?
Kush të mori në krahë kur ishe i vogël?
Kush të ka ushqyer me gji?
Jo, Nikola.
Më duhet të iki.
Ti gjithmonë më përdhunon.
A mendon se disa kurva mund të më zëvendësojnë ndonjëherë?
Oh, jo, Filip.
A po hani vetë?
Po.
Është një shtëpi që e bleu babai im
menjëherë pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, nga një kimist polak.
Ai ia dha nënës sime, por ajo kurrë nuk donte të jetonte në të.
- A mund ta marr hua kapelen tënde? - Nëse dëshiron.
Ajo ndjeu se ishte një vend shumë i pavlerë.
Kështu që qëndruam në apartamentin në Paris.
Ja ku është Hektori i vjetër.
Ai ishte shoferi i babait tim.
Sa vjeç është ai?
Nuk e di.
Por unë gjithmonë e kam njohur.
Dhe tani ai jeton këtu krejt i vetëm
me qenin.
Përshëndetje, Hektor.
Përshëndetje, z. Filip.
Këta janë Ugo dhe Michel.
Kjo është Katerina e vjetër.
Mendoj se do të jeni të lumtur, z. Philippe.
Nuk kurseva në cilësi dhe mora artikujt më të mirë.
Shumë mirë, faleminderit.
- Marcello! - A mund të hyjmë brenda tani?
Hajde pra.
Mos harro t'u tregosh miqve të tu se qeni është i egër.
Kujdes nga qeni. Ai nuk është gjithmonë shumë miqësor.
Hajde, Katerina.
Katerina.
- Si je, Hektor? - Jam mirë, z. Filip.
- Po shëndeti juaj? - Mirë, z. Philippe.
Shumë mirë.
Më falni.
- Ku po shkon, Marcello? - Po ngjitem lart.
Kush është ai zotëri, Hektor?
Zotëria është nga ambasada kineze.
Ai ka sjellë një dhuratë.
- Përshëndetje, zotëri. - Përshëndetje, zotëri.
Më falni një moment.
Më lejo të kujdesem për mysafirët e mi, dhe pastaj do të jem tërësisht i yti.
Të lutem, merr kohën tënde. Do të të pres këtu.
Faleminderit.
Po eksploroni, Kapiten?
Është një rastësi mjaft e çuditshme që më gjen këtu
pasi rrallë më gjen në këtë shtëpi.
Edhe pse e kam unë... Epo, e kishte babai im.
Më falni, z. Diplomat, duhet të vizitojmë kuzhinën tani.
- Sigurisht. - Kemi shumë punë për të bërë.
Uluni, ju lutem. Do të jem me ju pas pak.
- Faleminderit. - Hektor!
Do të admirojmë mrekullitë që ke bërë në kuzhinë.
Këtu. Në të majtë.
Ka tre pemë dafine. Nuhas këtë.
Kjo është mirë.
Më lër të nuhas.
- Ja, shijoje këtë. - Po, faleminderit.
- Do pak salçiçe gjaku? - Jo, faleminderit.
- A është kjo verë nga vreshti juaj? - Sigurisht.
- Do pak salçiçe gjaku? - Jo, faleminderit.
Ku mund të gjej pak djathë?
- Nuk do salçiçe gjaku? - Jo, faleminderit.
Askush nuk do të provojë salçiçen time me gjak?
Marcello! Do pak salçiçe gjaku?
Marcello! Miqtë e tu kanë nevojë për ty.
Zotëri, më lejoni t'ju ofroj një meze të lehtë për mirëseardhje.
Unë dhe miqtë e mi jemi mbledhur për një seminar gastronomik.
Më lejoni t'ju dhuroj një dhuratë të vogël.
Është personazhi kryesor nga opera jonë e njohur "Fanari i Kuq".
"Fanari i Kuq".
Oh, Zot, është absolutisht magjepsëse.
Në të vërtetë.
Por Timeo Danaos et dona ferente s, ruhuni nga grekët që sjellin dhurata.
Marcello!
Je i kërkuar në kuzhinë.
Pra, dhoma kineze është e imja.
Më vjen shumë keq që duhet ta refuzoj ofertën tuaj
gjë që është mjaft e sjellshme, duhet ta them.
Më jep çelësat e makinës. Kam harruar valixhen.
A mund ta shijoj?
Është ai i vogli.
I kuptoj plotësisht arsyet e tua për refuzimin.
Nëse nuk ekziston një lidhje sentimentale me një shtëpi
nëse tradita familjare nuk është e ngulitur në çdo mur të saj
atëherë vetë koncepti i një shtëpie është i zbrazët dhe pa qëllim.
Një derr i egër, gati për marinadat më delikate.
Ky është mish i mirë.
Dy drerë të mrekullueshëm me sy të butë
mish i mbushur me parfumet e pyllit të Couves.
Është i ngrirë.
Pra?
Kur është e nevojshme, unë jam plotësisht për përparimin.
Ky është mish i mirë.
Dhjetë duzina shpendë deti gjysmë të egra ushqeheshin me drithëra dhe dëllinjë.
Marcello!
Miqtë e tu kanë nevojë për ty.
Bluza jote është e bukur.
Mendon kështu?
Makinë e bukur, apo jo?
Shumë, shumë e bukur.
E di, Bugatti i qepte këpucët me porosi
si një dorezë me një gisht të madh të ndarë.
- A është e vërtetë? - Po.
- Për të ngarë makinën? - Jo, për jetën e përditshme.
Ai ishte një artist.
A nuk është e gjitha kjo e mrekullueshme, ky dorëzim?
Tre duzina gjelash të pafajshëm të Ardennes.
Çfarë po ndodh?
Një duzinë pula nga dhe përreth Bresse.
Çfarë është kjo erë? Oh, është merluc! Që mban erë të keqe.
Një çerek i pasmë mishi viçi nga kullotat e pasura të Charolais.
Do të shihni sa argëtuese është ta prisni.
Pesë qengja të pafajshëm të livadheve të kripura nga Mont Saint-Michel.
Një kuzhinier i mirë mund të bëhet një kirurg i mirë.
- Ky është mish i mirë! - Bravo.
Duke qenë gjithmonë mendjelehtë ndërsa pjesa tjetër prej nesh punon.
Mos u sill vulgarisht, Ugo.
Festimet fillojnë.
Ky është mish i mirë.
Atje.
Gjithmonë e bëja këtë kur isha fëmijë.
Në rregull, Hektor?
A të kujtohet?
Oh, Hektor.
Ai është në gjumë.
Hektori.
Hektori.
Mund të largohesh tani.
Është koha për të shkuar në shtrat.
Faleminderit për të gjitha që ke bërë.
Më thuaj, a di ende të ngasësh makinën?
Po.
Unë ende e kam patentën e shoferit.
Sille makinën mbrapsht, në rregull?
Dhe mbi të gjitha, mos i thuaj asgjë Nicole-s.
Premtim?
- Po. - Mirë.
Kur mendoj për gjithçka që kemi ende për të bërë.
Për të përgatitur këtë kuzhinë...
A mund të këndojmë ndërsa punojmë?
Mbani mend, asnjë fjalë për Nicole!
Po, z. Filip.
Më falni.
Ajo duket si Pietà e Michelangelo-s.
Jam i sigurt që kjo është ajo që fotografi kishte ndërmend.
Një blasfemi paksa e vogël.
Duart poshtë!
- Marcello, gati për garë? - Po.
Le të shkojmë!
Sekonda Quinze!
- E pranoj humbjen. - Pa fat.
Ajo kishte thithka shumë të bukura, Catherine...
Kjo është pamja e një epoke të tërë.
Dhe unë jam ajo që jam e fiksuar pas seksit?
Po të ngazëllon një funeral!
Nuk po nxehemi.
Është një koleksion që e kam krijuar kur isha i vogël
e cila është njëkohësisht sentimentale dhe artistike.
Kjo është jeta, shiko.
- Stjuardesë? - Stjuardesë.
A mund ta puth gocën e detit?
Goca e vogël.
Këtu.
Çfarë ndriçimi artistik.
Ky vizatim është i shkëlqyeshëm.
Është një vizatim i Galé-s i vitit 1890.
Shumë e bukur.
Hapeni këtë, ju lutem.
Çfarë do të dëshironit për ëmbëlsirë?
- Qumësht me reçel apo Crêpes Suzette? - Crêpes Suzette për mua.
Zotërinj, ne nuk jemi këtu për të bërë një orgji vulgare.
Nuk duhet të qëndrojmë në këtë tryezë përgjithmonë.
Në fakt, nuk mund të qetësohem derisa të pastrohet dhoma e ngrënies.
Presidenti...
Nisur për në punë.
Jo, nuk ka portokalle sot.
Nesër, për mëngjes, portokalle.
Hajde pra.
Hajde pra.
Duhet ta heqim dhjamin nga supa me yndyrë.
Duhet t'i ushqejmë gjelat me çokollatë, arra dhe konjak.
Konjak?
Po. U jep atyre një shije të mrekullueshme.
Çfarë duhet bërë?
- Je asistentja ime apo jo? - Epo, po.
Pra, lani duart.
- A urinove? - Je një idiot i vërtetë.
Sa është ora?
Gjashtë e gjysmë.
E di në çfarë ore duhej të zgjohesha
kur isha djalë kuzhine në Senatin e Charltonit?
- Jo. - Në orën katër të mëngjesit.
Ja, aksioni.
Brumi.
Mirë.
- Çfarë është kjo? - Sitë.
Bravo.
Ne do të...
Faleminderit.
Kullojeni lëngun e mishit.
Shumë mirë.
Baza e një stoku është baza e një kuzhine.
Mirëmëngjes.
Mirëmëngjes, Marcello. Je zgjuar tashmë?
Nuk fjeta fare.
U rregullove mirë këtu brenda.
Më pëlqen veçanërisht shtrati im me katër shtylla pranë oxhakut.
Është bota ime.
Je i dashuruar me shtëpinë.
Më vjen keq të them se në këto kushte nuk mund të qëndroj këtu.
Pse? Çfarë nuk shkon?
A nuk të pëlqen shtëpia?
Ndryshimi i atmosferës, çfarë?
Jo, e di, në punën time...
Më është dashur të mësohem të fle kudo.
Por më duhet të qifsha.
Sigurisht, jemi zotuar të mbyllemi këtu, por...
Dëgjo, ne nuk morëm një betim dëlirësie.
Bëj durim. Do ta diskutojmë më vonë.
Për momentin, duhet të mendojmë për mëngjesin.
Një filxhan i mirë kakao i nxehtë rreth orës njëmbëdhjetë
hap oreksin për darkë.
- Kush e shkroi këtë? - Brillat-Savarin.
Në djall të qoftë, z. Di gjithçka.
Ai di gjithçka.
Çfarë është kjo?
Veshkat Bourguignon.
Oh po?
Është për mua.
Dreq, kjo më ndodh gjithmonë.
Është një pjesë muzikore shumë e bukur.
Shumë seksual.
Gjalpë?
Bagetë.
Më falni.
Në fakt, është një ide e mirë të ftosh vajza, z. President.
Edhe mua më pëlqejnë gratë.
Unë thjesht mendoj se në këtë rast.
Mund të bëjmë edhe pa të, kaq është.
Këtu, Filip.
Unë nuk jam ndonjë që të bën të humbasësh gëzimin.
Ju duhet të krijoni një menu të veçantë.
Për shembull:
"Darka e ofruar nga katër zotërinj Bourguignon"
"te tre prostituta të këndshme nga Canterbury."
Sepse ato duhet të jenë kurva.
Mirë.
A shpresonit për diçka tjetër?
Më shkoi ndërmend një menu e jashtëzakonshme.
"Menuja e Kurvës".
Një salcë e skuqur me yndyrë dhe pa yndyrë e ofruar nga katër epikurianë gurmanë,
për tre zonjusha të reja në dymbëdhjetë kurse.
A është kaq?
Karavidhe si Mozart mbi një shtrat orizi...
- Pesë sekonda. - Me salcë të mrekullueshme Aurore.
Karavidhe me guaskë të butë shërbehej si pjatë e parë.
- Mirëmëngjes, zotëri. - Mirëmëngjes.
A mund ta shohim pemën e blirit të Boileau-t?
- Ai që është në kopsht? - Po.
Sigurisht. Kush të dërgoi?
Mësuesi/ja.
Ajo dëshiron të shohë pemën e blirit të Boileau-s?
Po.
Epo, i thuaj asaj se mund të vijë në çdo kohë.
A je arab?
Sigurisht që jo, vogëlushja ime.
Mos ki frikë. Unë nuk jam arab. Mos u shqetëso.
Fëmijë, më dëgjoni.
Shiko. E sheh këtë pemë?
Është një pemë bliri.
Nën këtë pemë, zoti Boileau do të pushonte.
Kush mund të më tregojë se kush ishte Boileau?
Jo, nuk e di.
Boileau ishte një poet i madh francez.
Po. Ai lindi në vitin 1636 dhe vdiq në vitin 1711.
Ai shkroi gjëra të bukura.
Ai e donte natyrën.
Kjo është arsyeja pse ai do të pushonte nën këtë pemë,
dhe ai do të shkruante poezi.
Nxito atëherë butësisht Dhe mos e humb zemrën.
Shikoje.
Njëzet herë në tezgjahu Vazhdo të endësh artin tënd.
A e kuptuat kuptimin e saj?
Ki kujdes.
Z. Bugatti është një artist, si një piktor ose një muzikant.
Dhe kjo makinë është kryevepra e tij.
A të pëlqejnë makinat?
- Po. - Po.
Faleminderit, zotëri.
Nuk do asnjë?
- Faleminderit, zotëri. - A doni ndonjë?
Zotëri, a jeni ju kryekuzhinieri?
Po, me urdhrin tënd. Ha, ha.
Ka një aromë të mrekullueshme.
Po, është mbushja për pulat e majmura.
Njëra është për pulat e majmura, tjetra për derrat që pinë gji.
Po.
Atje.
A e dini çfarë do të bëjmë me peshqit?
Do ta hamë.
Shokët e mi shumë të këqij duan të hanë të gjithë peshqit.
Shiko, ka një, dy, tre...
Për derrin, diçka më rustike, me gështenja, proshutë të tymosur...
Me tartufë?
Tartufe. Janë të bukura, apo jo?
Oh, janë të mrekullueshëm.
Zonja, Kiddles Bordelaise.
Ka një aromë shumë të mirë, por unë po pi çokollatë.
- Nuk ke dëgjuar kurrë për Rousselin? - Jo.
Ah, Roussel ishte një shkrimtar i shkëlqyer, i panjohur, paksa surrealist
i cili preferonte t'i kishte të treja pjatat e tij në një.
Ai do të fillonte me një tas të madh me kakao të nxehtë të bërë me krem
e ndjekur nga disa pjata, të tilla si Veshkat Bordelaise.
Është një pjatë e lehtë për t'u përgatitur.
Është i flambuar mirë?
Shumë mirë.
Duhet të nisem tani.
- Tani? - Po.
- Jo. - Po.
Sonte do të bëjmë një festë.
Nëse dëshironi të jeni mysafiri ynë, do të ishim shumë të lumtur.
Ugo, nuk mendoj se zonjusha Andrea do të ndihej rehat.
Rreth mysafirëve të Michelit dhe Marcellos.
Pse jo?
Nuk e di nëse mund të vij.
Zonja është një grua botërore.
Pikërisht.
Nuk e di nëse do të vij.
Marcello, komandanti i madh i qiellit.
Hajde, hyr brenda. Vetëm përpara.
Mirëmbrëma, zotëri.
Sigurisht që po vij.
Hiqni palltot tuaja.
Shoku im, Ugo!
Gëzohem që të takoj.
Përshëndetje.
Danielle.
Danielle.
Dhe ti?
Ana.
Të pëlqejnë boat?
- Kjo varet. Po ti? - Po.
Çfarë marenge!
- Po unë? - Një marengë çokollate!
Kjo është mirë.
Është një farsë.
Çfarë është një farsë?
Është një farsë, vajzat mbërrijnë dhe janë zhdukur!
- Kjo ishte e parashikueshme. - E parashikueshme!
Nuk parashikove asgjë.
- Të lutem. - Jam i lodhur nga kjo.
Meqenëse nuk po hamë, do t'i ushqejmë peshqit!
Ja ku jeni, hani, peshqit e mi të vegjël.
Ha! Ha!
Filipi po çmendet.
- Përshëndetje. - Përshëndetje.
Emri im është Mishel.
Përshëndetje.
Shumë e bukur.
Ugo, duhet të shkosh në kuzhinë.
Po, po.
Pra, shkoni në kuzhinë dhe...
Dhe nuk më shikon?
Unë, një vajzë e vogël jetime.
Po, po. Le të shkojmë në kuzhinë.
- Më falni. - A jeni ju zotëria i tretë?
Zonja dhe zotërinj, në shkëlqimin e mishit të saj...
Gita!
Dukesh shumë mirë kështu.
Çfarë po bën ajo pulë atje? Në një akuarium?
Mendon se është normale?
Është pulë-peshk.
Franca është e bukur.
- Nuk je francez? - Jo.
Pashteja ime e bërë në shtëpi
gjeldeti im i pjekur në qymyr,
dhe të gjitha gatimet e tjera.
A dini të gatuani?
Jo, unë preferoj të ha.
Jo, jo, jo, jo!
Jo jo?
Nuk e di kush je apo nga vjen, por më pëlqen.
Mirëmbrëma.
Mirëmbrëma, zonjushë.
Kam vendosur ta pranoj ftesën tuaj.
Shumë e sjellshme nga ana juaj.
Do të jesh në shoqëri të mirë.
- Mirëmbrëma. - Mirëmbrëma.
Hyr brenda.
Çfarë ishte e thyer?
Dekanteri?
- Ndihuni si në shtëpi, zonjushë. - Faleminderit.
Atmosfera e shtëpisë është edhe më e çuditshme natën.
Të lë në shoqërinë e këtyre zonjave.
Nëse doni të luani bilardo...
A dini të luani bilardo?
Jo.
Mirazhi, ëndrra, është bërë realitet.
Një grua është këtu.
- Cila grua? - Mësuesja.
E shikon, ajo erdhi.
Po i japim fund tani për tani.
Të lutem, ftoje këtë vajzë të varfër mes tre kurvave të tua.
Do të shkoj të fle. Do të fle.
- Po të lë në qetësi. - Ajo nuk është kurvë. Është grua.
- Mirëmbrëma. - Gruaja.
- Erdhët? - Po.
Po largohesh?
Jo, thjesht po shkoja në dhomën e ndenjes
për të parë se si po shkojnë gjërat.
Çfarë torte e bukur!
Po, Ugo është ai që e bëri atë.
Ai është një pastiçer shumë i mirë.
Në fakt, ne të gjithë po punojmë nën drejtimin e tij këtu.
Më erdhi pak turp që të pashë të arrije më herët sepse.
Ata ftuan edhe tre vajza të tjera që unë nuk i njoh fare.
I takova. Duken shumë të sjellshëm.
- Vërtet? - Po.
Nuk të shqetëson të hash darkë me ta?
Jo. Pse?
Sepse...
Epo, mendoj se ata kanë
moral të shthurur.
Do ta shohim.
Po.
Çfarë është ajo?
Bravo, Marcelo.
Është pak melankolik.
Ajo mendon se është e tmerrshme.
Ideale do të ishte të vazhdoje të hash kështu pafundësisht.
- Çfarë mendon? - Sigurisht. Do të ishte e mrekullueshme.
Për ty, thëllëzën, dhe për mua, gjelin.
Unë them se gratë që e vlerësojnë ushqimin...
Marcello!
Pirat.
Privat.
Falni. Ai është pilot linjash ajrore. Ai shoqërohet me këdo.
- Nën komandën time, Ugo! - I pranishëm!
A ke ftohtë?
Unë kam lëkurë alabastri.
Haje atë.
Nuk ke uri?
Nuk më pëlqen shumë të ha.
Ke humbur fatin këtu, atëherë.
Unë mendoj se po, po.
Nuk është e nevojshme të sillesh si bishë në tryezën e darkës.
Italianët jashtë vendit.
E ngre gotën, nuk e di për çfarë arsye,
por unë e ngre të gjithën njësoj.
Më falni.
Duke menduar për bisedën tonë të mëngjesit...
Duhet të them se i vlerësoj shumë teoritë tuaja mbi arsimin.
Qetësohuni, për hir të Zotit.
Nëse nuk mund të ha, ndihem në siklet.
- Je mirë, zemër? - Hë?
Je mirë?
Hapni rripat!
Të lidhësh apo të zgjidhësh rripat?
Ky është Kapiten Minghetti që po flet.
Për në kabinën e pilotit!
Marcello!
Jam mirë.
Pra, i ke provuar pulat e majmura?
Tani po kalojmë te mishi i derrit.
Më fal.
I pranishëm. Ugo.
Natyrisht. Këtu.
Banderillat!
Çfarë mbrëmjeje e mrekullueshme!
Eja këtu. Mbylle derën.
Hiq mbathjet.
Ha.
Këtu.
Hiqe pallton.
A të pëlqen makina?
Shumë shumë. Më pëlqen shumë.
Çfarë lloj makine është?
Te Bugatti-t.
- Kjo, e di ti...? - Për çfarë shërben?
Është një shumëfishtë.
- Të pëlqen? - Po, shumë.
Është ftohtë!
Mos u shqetëso. Do të ngrohet.
- Është ftohtë. - Po, kështu.
- Të pëlqen? - Po.
Të pëlqen kështu e vështirë?
Të duash të jesh Marlon Brando është kotësi.
Z. Brando, Marlon është një lloj epifenomeni.
- Është shumë mirë. - Kotësi e kotësive.
Oh, Marlon, eja këtu, ti.
A do të dëshironit pak?
Do të doje pak? Është vërtet e shijshme, e di?
Më bën shumë të lumtur.
Dashuria ime, dashuria ime!
Të dua shumë, e di?
Je mirë? A ndihesh mirë?
Është një melodi shumë sensuale.
Do ta shohësh.
Përveç ushqimit, gjithçka është epifenomenale.
Rërë, plazhe, ski, dashuri, punë.
Shtrati juaj. Epifenomen.
Ashtu si në Predikuesin, dhe është ashtu siç është.
Ha pak.
Ha.
Ha.
Ha, vajzë.
Haje, kurvë.
Ha.
Nuk kam uri.
- Ha. - Jo.
Ha!
Është qesharake, nuk kam takuar kurrë një gjyqtar.
Duhet të jetë fantastike të mbretërosh mbi drejtësinë.
Kryesisht ka të bëjë me zbatimin e ligjit.
Shpesh është ndryshe.
E di, është e bukur ajo që sapo the.
Duket sikur ne të dy jemi krejt vetëm.
Diku në fshat.
- Ke frikë nga unë? - Jo.
Jo, është sepse mungojnë dy butona.
Oh, e dashura ime e varfër e vogël.
Nëse dëshiron, mund t'i qep përsëri.
- Mund ta bësh këtë? - Po, sigurisht.
- Kjo është mirë nga ana juaj. - Hajde.
Eja, gjykatësi im i varfër i frikësuar.
Ja, ha.
Ugo.
Ugo, të lutem.
Le të bëjmë një pushim të shkurtër dhe të argëtohemi pak sipër së bashku.
- Jo. - Hë?
Kemi shumë kohë.
- Por... - Më vonë, ha. Ha.
Por kjo është e gjitha që kemi bërë!
Këtu.
Mos ki frikë, nuk do të të shpoj.
Je me fat që gjete një zanë shtëpiake.
E dashura e varfër.
Më vjen keq.
Më vjen keq, zonjushë.
Dua të them, Andrea.
Më vjen keq. Më falni.
Zonjusha...
Më lejo të të kërkoj zyrtarisht të martohesh me mua.
Ju lutem.
Zgjohu!
Zgjohu.
Nëna ime vdiq kur isha dy vjeç e gjysmë.
Infermierja ime më rriti. Ajo është ajo.
I varfëri Filip.
- A nuk është e bukur? - Shumë e bukur.
- Një fytyrë e bukur. - Po.
Më falni, po ju presim në dhomën e ndenjes.
A nuk mund të trokasësh para se të hysh, Marcello?
Çfarë idioti.
Mos u shqetëso, do ta legjitimojmë shpejt situatën tonë.
Unë jam kllouni.
Ugo, e njeh shokun tim?
Ajo është çuditërisht e butë.
Hajde. Do të të prezantoj asaj.
Hajde pra.
Në tryezën e operacionit, flokëkuqja po vdes.
Trupi i një gruaje është një kotësi.
Oh, kotësi. Oh, kotësi. Oh, kotësi.
Trupi i një gruaje është një kotësi.
Trupi i një gruaje është një kotësi.
Marcello.
Oh, kotësi. Oh, kotësi.
Kotësi.
Zotërinj.
Zotërinj.
Kam një mesazh të rëndësishëm për të dhënë.
Zotërinj, ju lutem! Michel, Michel!
Unë dhe zonjusha Andrea kemi vendosur të martohemi.
Jo, Andrea.
Marcello! Marcello!
Atje!
Mirëmëngjes.
Mirëmëngjes.
Po iki. Vjella gjithë natën.
Mund t'i zgjidhësh paratë me Anin.
Po.
Mirupafshim.
Mirupafshim, i dashur.
Mirupafshim, të gjithëve!
Mirupafshim, Gita!
Faleminderit!
Faleminderit shumë.
O, gëzim!
Michel, të lutem bashkohu me ne në tavolinë.
I urrej këto perde rustike me kuadrata.
Do t'i ndryshojmë. Asgjë e madhe.
Pra, çdo fundjavë mbylleni brenda për të ngrënë?
Jo.
Vetëm herë pas here.
Kur vjen këtu, a ha gjithmonë kaq shumë?
Këtë herë, është ndryshe.
Jo, Marcelo.
Filipi.
Do të ishte më mirë me pak sallatë.
Në fund të fundit, digat kanë të drejtë.
Burrat janë shumë bezdisës, e di.
Çfarë duhet të bëjmë për t'ju argëtuar?
Diçka tjetër përveç të ngrënit, të hani, të hani, gjithmonë të hani.
Si të luash flautin e Panit?
Për shembull, po.
Faleminderit.
Këtu.
Një picë provansale.
Gjithë aroma e Mesdheut.
Dhe shkëlqimi i syve tuaj.
Je grotesk. Grotesk dhe i neveritshëm.
Pse ha nëse nuk ke uri? Nuk është e mundur. Nuk mund të jetë uri.
Marcello.
Marcello.
Marcello!
Misheli është i sëmurë. Ai po të kërkon ty.
Po vij.
Nuk ndihem mirë. Mos u sill keq, Marcelo.
- Qetësohu. - Relaksohu.
Marselo, mos u sill keq.
Është e tmerrshme.
Kur isha i vogël, nëna ime...
Nëna ime gjithmonë më ndëshkonte rëndë.
Dhe kjo është hera e parë...
Kjo është hera e parë, si i rritur...
Prite tragjedinë, hap këmbët.
- Shtyj. - Oh, jo!
A je i lehtësuar?
Është çkongjestionues.
Shtyj.
Hajde, edhe pak.
- Nuk përtyp mjaftueshëm. - Marcello, mos u sill keq.
Mm, po. Kështu. Të bën të ndihesh mirë.
Ja, pak pure e shijshme.
Pak pure e mirë. Është mbiemri i gabuar...
- Nuk është koha e duhur, Philippe. - Do të doje pak?
- Për të thithur ajrin. - Jo, jo, jo.
Mishel.
E bëra posaçërisht për ty.
Po bën një gabim, Michel.
Duhet të kesh pak, e di.
Jo!
- Do të të bëjë të ndihesh më mirë. - Jo!
- Sot ndihem si një shtëpiake. - Hej, qetësohu me enët!
Dua të vjell.
- Andréa, a do pak? - Po, Philippe, më pëlqen pureja.
Nuk është keq.
Faleminderit.
I mungon pak gjalpë, mendoj.
E bëra me qëllim.
Sigurisht, është pure medicinale.
Pure medicinale?
Po.
Aspak keq.
Hajde pra.
Të gjithë do të vdesin prej saj, kështu që...
Bëj një përpjekje, Michel.
Është çështje vullneti.
Është e vërtetë.
Mendoje veten si një indian në Bombay, një indian i vogël.
Dhe ke uri.
Je shumë i uritur.
Po, je shumë i uritur, çfarë bën? Ha.
Hajde pra.
Po e mendon?
Pra?
Ha edhe pak.
Ha edhe pak, Misheli im i vogël.
Ha.
Nëse nuk hani
nuk do të vdesësh.
Duhet të hani.
Duhet të hash!
Mendova se Philippe duhet të ishte i pari.
Gjyqtari!
Ata janë të çmendur!
Qëndro i qetë, qëndro i qetë.
Nëse duan të kryejnë vetëvrasje, atëherë duhet ta bëjnë.
Hajde, Andrea, le të ikim.
Do të largohesh me ne?
Të katër janë budallenj.
Idiotë me të meta mendore.
Faleminderit.
Po humb kohën kot.
Largohu me ne.
Jo.
Unë po qëndroj.
Çfarë tabloje.
E mrekullueshme. Një natyrë e qetë e Sterlinit.
Kush??
Një mik i imi.
Një piktor i madh, një piktor i shkëlqyer.
Nuk jam i sigurt nëse ngrënia e niseshtesë është një ide e mirë për aerofagjinë time.
Po, është.
Jam i uritur!
Do t'ju bëjë të ndiheni më mirë.
Me emrin tim.
Ishte një prekje shumë delikate nga ana e Ugos, të shkruash emrin tënd.
- Është shumë e sjellshme. - Kjo është shumë e sjellshme.
Duket e shijshme.
Kam vështirësi në artikulim.
Diabeti.
A e di origjinën e salcës, Michel?
A e dini historinë e salcave italiane?
Që u ofruan si dhuratë nga familja Gonzaga...?
Jo jo.
Ende ndiheni të sëmurë?
Jo jo.
A ndiheni mirë?
Mirë.
Filipi.
Filip, guxim.
Gjithçka do të shkojë mirë. Merre ngadalë.
Ndjeva lodhje për një moment.
Tortellini me krem dhe kërpudha.
Dua edhe pak më shumë.
Sigurisht, prit një sekondë.
Faleminderit.
A do të të shqetësonte kjo, Marcello?
Nëse do të shtrihesha në shtratin tënd?
Sigurisht.
Faleminderit.
Nuk e di çfarë më ka ndodhur, por po dridhem.
Me lejen e Filipit, eja me mua.
Do të shtrihem edhe unë. Kam ftohtë. Nuk ndihem shumë mirë.
Sigurisht, Michel, nëse është për shëndetin tënd.
- Bëhu rehat. - Po.
Jo, jo, nuk është ide e mirë të shkojmë të gjithë në shtratin e Marcellos.
Është...
Ja ku jeni. Pantallonat poshtë.
Je mirë?
Jam mirë.
Mishel.
Mishel.
Hajde, Mishel.
Michel, unë jam një grua, hajde.
Mos u sëmur, në rregull?
Duhet ta bëjmë, por ndërkohë që jemi gjallë.
Kush po gatuan?
- Fli, Filip, fli. - Ka ndonjë në kuzhinë?
Po, po.
Michel, hajde, është faji yt.
Më entuziazmove kur po kërcenim, hajde.
Eja, këtu, më prek. Ndjej sa i lagur jam.
Natën e mirë.
Shikoni se si lëviz gjaku.
Zbret, zbret.
Mut.
Mut!
Mut, mut!
Më thuaj, Filip.
A ke dërguar ndonjëherë dikë në gijotinë?
Është ndryshe.
Të pashë duke fjetur me Mishelin.
Nuk është e rëndësishme.
Do të martohesha me ty, edhe nëse do të flije me të gjithë.
E di. Je shumë mirëkuptues.
Ka një buton që është i çaktivizuar këtu.
Më vonë.
Për momentin, gjelat.
Dëshironi një martesë fetare?
Çfarëdo që preferoni.
Shiko, Marcello, ajo është ajo që po i vret ata.
Një vrasëse femër.
E dija.
A je i lumtur?
Po, po, vazhdo.
A funksionon?
Po funksionon, po.
Si është foshnja juaj?
Ju lutem...
Mos bëj shaka për këtë.
A e ndjen zhurmën që po bën?
Çfarë mendoni për këtë jetë të re në komunitet?
Çfarë jetese të përbashkët?
Shtrati.
Jam unë që duhet të të pyes, meqë po përfiton.
Ju lutem.
E keni gjetur zgjidhjen.
Epo, njeriu duhet të argëtohet.
Kemi një rrugë të gjatë përpara.
Është fantastike.
Por unë doja, ëh...
- Marcello. - Eja me mua.
- Jo. - Hajde.
- Jo. - Hajde.
Filipi...
- Eja me mua. - Jo.
Ejani me ne.
Hajde pra.
Ejani, ka një surprizë.
Sillu mirë.
Sillu mirë, kthehu në gjumë.
Gjumi.
Hyr brenda.
Çfarë makine e bukur.
Je i pari që ke nderin ta provosh.
Je shumë i sjellshëm, Marcelino.
A funksionon?
Funksionon.
Çfarë vendi romantik.
Marcelinus.
Hiqe pallton.
Jo, Marcello, jam krejtësisht lakuriq.
Hiqe atë.
Është shumë ftohtë.
Gjithë natën, mendova për ty.
Ti nuk më shikove kurrë.
Kjo nuk është e vërtetë, hajde. Hiqe.
Filipi.
Eja këtu, Ugo.
Pra?
Kthehu.
Më trego faqet e tua.
Jo.
- Hajde, tërhiqe lart. - Jo.
Tërhiqe lart.
- Mendo për Philippe-in. - Philippe të do.
Nuk më intereson.
Unë prapë do të martohem me të.
Ajo po e bën këtë si një akt mirësjelljeje.
Jo me ves.
Kuptuar?
- E kuptove? - Po, po, po.
Mirë.
Nëse je mirë ti, të gjithë jemi mirë.
Hajde, hajde të hamë.
Ejani në tavolinë!
Në tryezë! Po hamë!
Ejani në tavolinë!
"E shoqëruar me një pjatë zbukuruese me bukë të thekur..."
Dhe një shtresë havjar bliri
e zbukuruar me një shtrat ullinjsh
dy feta limoni, kedër dhe sheqer.
Ëmbëlsirë.
Katër pjata me copa fiqsh të thata të skuqura
"portokaj të prerë në katër pjesë, të spërkatur me sheqer..."
Ndalo. Po më shkakton të përziera.
Është një recetë e bukur.
Nuk është bërë.
Pse po vrenjtet?
Nuk po mërzitem.
Je shumë i pashëm sot.
Zonjushë, a mund të më pëlqente?
Filip, të lutem më kupto.
Shumë i keq, Marcello ynë.
Pse nuk ka mbushje në këtë gjel deti?
Ugo, pse nuk e mbushe? Është budallallëk, është e trishtueshme.
Duhet t'i quash gjërat ashtu siç janë, i dashur Philippe.
Është e tmerrshme kështu.
Është e thatë.
Shikoje këtë.
Nuk ka shpirt.
Mund të hani diçka tjetër.
Ka pure, krem të...
Salcë molle dhe pure gështenjash.
Dhe mbushja?
Jeta të mbush me barrë.
Ndalo së ngrëni.
Ndalo.
Marcelinus.
Pureja e gështenjës është një nga veset e mia.
Atëherë është një ves i vetmuar, sepse e urrej.
Nga ana tjetër, më pëlqen shumë salca e mollës, sepse është shumë e ëmbël.
Sa keq që nuk ka dardha.
Duhet ta bësh!
Duhet ta bëj!
E bëj çdo natë të jetës sime.
Ul kokën.
Mbylle gojën!
Mut!
Duhet ta bëj!
Marcelo, nuk është faji im.
Nuk është faji yt! Nuk është faji yt!
Ti nuk kupton asgjë! Ne nuk mund të vdesim nga hamë veten!
Po iki!
Qetësohu, Marcelo, qetësohu.
Çfarë nuk shkon? Çfarë po ndodh, Marcelo?
Ai ka të drejtë.
- Çfarë është ajo? - Jam shumë i shëndoshë.
- Jo, Andrea. - Po.
- Dëgjo, nuk je, asnjë mënyrë. - Pëllumbi im i vogël.
Je e bukur. Nuk je e shëndoshë.
Je i butë. Je i sjellshëm.
Je i lehtë.
Dhe gatuani mirë.
- A nuk është e vërtetë kjo, Ugo? - Po.
Ajo është edhe sensuale, gjithashtu.
Ju jeni tre idiotë!
Kjo është fjala e duhur.
Mund të mendosh se do ta hash veten për vdekje sepse je i tëri i kastruar!
- Marcello, të lutem, i kastruar? - Po.
Nëse dikush është i kastruar, ai/ajo je ti. Sapo e vërtetove.
Jo, ju të tre jeni!
Hesht! Nuk është koha!
Ndalo!
Do të më rrahësh? Hajde pra!
Vetëm sepse nuk mundët ta qëllonit siç duhet!
- As unë! Nuk munda. - Nuk është koha!
A kuptohet kjo? Është ai me xhelozinë e tij.
Nuk ka asnjë grua në këtë histori.
Duhej të zgjidhje gruan më vulgare.
Shko dhe shpëlaj gojën.
Kuptoni? Po, po, po.
Të freskohem? Nuk kam nevojë të freskohem!
Je ti! Ju të gjithë duhet të freskoni idetë tuaja!
Shikoje këtë. Çfarë është kjo?
Mut! Mut!
Marcello!
- Je i lënduar? - Jam i mbuluar me mut!
Sa e tmerrshme, po bie përmbytje!
- Shkoni të qifshoheni! - Mut! Sa e tmerrshme, Zot i madh!
Ugo!
Ugo!
Ejani më ndihmoni!
Është një katastrofë!
Është e tmerrshme! Është e ndyrë!
Është e tmerrshme! Është monstruoze!
Mos më lër vetëm!
Shpërthimi.
Më ndihmo!
- Mos më lër vetëm kështu! - O Zot, Zot, Zot, Zot, Zot!
Eja këtu!
Ugo! Filip!
Filip!
Është plot me ndyrësi!
Mendoj se Ugo mund të jetë pak i sëmurë.
Po, mendoj kështu.
Më ndihmo!
Unë? Qëndro këtu? Je i çmendur?
Po bie borë.
Dhe me erë.
Një stuhi dëbore.
Aroma e jashtëqitjes nuk do të na largohet kurrë.
A nuk jeni të lodhur ju të dy?
Michel, pas gjithë punës që bëmë...
Me këtë erë, nuk mund të flemë.
Hajde, le të flemë.
Përmbytja universale.
Nga mut.
Marcello po lufton me një përbindësh plastik pranë makinës së tij.
A e pe? Ai kishte frikë se mos vdiste.
Ai është larguar.
Mishel.
Michel, qetësohu tani. Hesht.
Fqinjët...
Filip, duhet ta varrosim.
Asgjë nuk bëhet fjalë.
Varrimi i paligjshëm i kufomave ndëshkohet rëndë me ligj.
Artikull... Nuk më kujtohet.
Është ftohtë.
- A është gati? - Është gati.
Jo keq.
Aspak keq.
Faleminderit, Ugo.
Po, po, po, po, po...
Dëgjo.
Çfarë po bën?
Sekreti i tregtisë.
Një shije e mrekullueshme.
A mund ta shijoj?
Më dhemb koka.
Nuk ke fjetur mirë?
Kam fjetur mirë, por më dhemb koka.
A mund ta shijoj?
Goja jote mban erë borscht.
Jo.
Eja këtu.
Kam një ide.
- Po? - Po.
Çfarë është? Më trego.
Më trego.
Andrea e Tartë.
- Fantastike! - Le ta shohim.
Po.
Këtu.
Një, dy, tre!
Hajde, shtyj, shtyj.
Shtyj!
Oh, Hugo.
Do ta shohësh, do ta shohësh, çfarë ëmbëlsire.
Mirëmëngjes, Filip.
Mirëmëngjes, Marcello.
Po përpiqem të bëj ushtrime,
por jam pak i lodhur.
A e dije që gjeta kashtë?
Në kuzhinë.
Për çokollatën e nxehtë.
Unë isha oficer kundërajror.
Shko për mëngjes. Ka një surprizë.
Një surprizë e madhe.
Shtrihu.
Pra, do ta hamë këtë tartë apo jo?
Më frikësove. Mendova se ishte Marcello.
Hajde pra.
Mirëmëngjes, Marcello.
Jo, nuk është Marcello.
Por ai mban stemën e pilotit.
A e pe?
Është torta Andrea.
Pjesa e pasme e saj.
Do të dëshironit një copë?
Jo, faleminderit.
Duket mirë, por jo tani.
Më vonë.
Po ha këtu?
Prite, Ugo.
Ti luan mirë, Marcello.
Pothuajse aq mirë sa Michel.
Faleminderit.
Ja ku është pjesa jote.
Jemi mësuar me të.
Mishel.
Ejani këtu, ejani këtu, bisha të mallkuara!
Pjesa më e vështirë e kësaj pjate
është të përcaktojë marrëdhënien midis shijes së verës,
dhe në momentin që pjata është gati.
Duhet të zhytet në të njëjtën verë në të cilën do të gatuhet pjesërisht.
Faza e fundit e gatimit do të bëhet në një brumë brioche.
Kaq ishte.
Në rregull?
Pra, le të fillojmë.
Më fal, miku im, por...
Në rregull.
Sheri për shpendët.
E lehtë.
E lehtë.
Përreth.
Kaq mjafton.
Port për rosën.
Dhe shampanjë për patën.
Atje.
Më shumë?
Pak më shumë.
Ja ku është. Si është gjithçka?
- Mirë, po ti? - Mirë.
Ha. Ha brioshin tim.
Do ta shohësh.
Më pëlqen ta zhyt brioche-n në qumësht.
Sidomos për diabetin tuaj.
Pse fetat e vezëve?
Sepse vezët, sipas hebrenjve
janë simbol i vdekjes.
Mund të bëhem miliarder brenda një muaji
nëse e kam përgatitur këtë gjellë për të tjerët.
Por të tjerët nuk do ta dinë kurrë se çfarë po humbasin.
Nga ana tjetër, për ne,
dhe miqtë tanë...
Unë ngre gotën time.
Atje.
Ke nderin.
Do ta presim.
Si mund ta prerë këtë?
Nuk mund të presim feta, është...
Është shumë e madhe kjo gjë.
- Shumë e madhe? - Po.
Kjo është një poezi.
Epo, poema juaj është shumë e madhe.
Dëgjo, me pirunin.
Një kafshatë e vogël.
Si është?
Është mut.
Më fal, Andrea.
- Është mut! - Jo, nuk je i sinqertë.
Është një poezi e ndyrë.
Andrea, e ke shijen.
Ju lutem.
Është mirë, apo jo?
Është mirë, Ugo, por nuk do të bjerë poshtë.
Ne duhet të hamë.
Epo, do t'i ha të gjitha.
Do ta pres.
Atje.
Është fantastike.
E mrekullueshme.
Përshëndetje, Marcello.
Përshëndetje, Mishel.
Do të fle për pak kohë.
Po vjen, Andrea?
Jo, do të rri këtu me Ugon.
Do t'i bëj shoqëri.
Faleminderit.
Shko! Shko!
Po, natën e mirë.
Natën e mirë, Filip.
Pate pate, pate shpendësh.
Pate me rosë.
Michel, Marcello.
Philippe thotë se është mut.
Është fantastike.
Filipi.
Filipi.
Zbrit në kuzhinë për të parë Ugon.
Ai duhet të ndalojë së ngrëni. Hajde.
Ugo është një djalë i madh. Ai e di çfarë po bën.
Hajde, të dy do t'i themi të ndalet.
Unë nuk kam asnjë ndikim mbi të.
Po, do ta bëjmë të ndalojë.
Ugo.
Ugo.
Ndalo.
Ndalo tani.
Kaq mjafton.
Ndalo.
Përndryshe do të vdesësh.
Heshtni, qen!
Hesht!
Ndalo së lehuri.
Atje.
Nesër do të më bësh një tjetër paste.
Do ta ha.
Po ngroh pak ujë për ty, Ugo.
Është i mirë me sheqer, për t'u tretur.
Jo jo.
Andrea.
Po?
Dëgjo.
Më ke borxh diçka.
E di?
Po.
Po.
Është shumë mirë.
Oh, po.
Është mirë.
Është mirë.
Po.
Po ta lë kullën si suvenir.
Faleminderit.
Po, Andrea.
Po.
Më shumë.
Më shumë!
Ugo.
Ai është i vdekur.
Ugo.
Hajde, Filip. Le të shkojmë të flemë.
Çfarë duhet të bëjmë me Ugon?
Do ta lëmë këtu në kuzhinë.
Është domeni i tij.
Do të shqetësohemi për këtë nesër në mëngjes.
Je shumë i uritur, Ugo.
Ti ha shumë.
Ti gjithmonë ke ngrënë shumë.
Për ty.
Është shumë e ëmbël.
Dhe shumë mirë.
Eja dhe ulu pranë meje.
Marcello.
Mishel.
Dhe Ugo.
Zoti e di çfarë mendojnë për mua.
Mjaft më, Ugo. Ndaloje.
Ata duhet të mendojnë se i kam braktisur.
Ja ku jemi, ne të dy, të lumtur.
Dhe ata...
Më prit, Filip.
Do të shkoj të shoh kush është aty.
Shko drejt përpara.
A ka dikush në shtëpi?
Ndalo.
- Përshëndetje, zonjushë. - Përshëndetje, zotëri.
Është mishi. Ku duhet ta vendosim?
Në kopsht.
- Në kopsht? - Po, në kopsht.
- Është mish i mirë. - Po, në kopsht, atje.
Për Ugon.
Një dërgesë me mish sapo mbërriti.
A mund të lëvizësh? Hajde.
- A është mirë? - Shumë mirë, Philippe.
A është vulosur me "Grada A"?
Po.
Është më i miri.
Sepse herën e fundit
nuk ishte më e mira.
Do t'ia thuash shefit tënd
atë herën e fundit viçi
ishte i dorës së dytë.
Filipi.
Më falni.
A ndiheni më mirë?
Kam ftohtë.
Kam shumë ftohtë.
Kam ftohtë!
Filipi.
Filip!
A është në rregull kështu, zonjushë?
Mish në kopsht.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.