Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Interlingua
Irish
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
،قویتر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه
متـرجم: اشــکان هیــدی
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
این است:
جهان ما،
دنیای ما،
کشور ما،
سرزمین باشکوه ما.
جایی که زبان در آن تفاوتی نمیکند.
فریاد بیصدای ابدیت در وجودمان.
جایی که همهچیز آغاز میشود و خاتمه مییابد.
بگذار تا تاریکی بیاید.
ممنونم.
واقعاً معرکه بودین.
مردم، فرماندار بین تماشاچیا بود.
لطفاً بمونین، میخوایم یه عکس با هم بگیریم.
ممنونم.
نمایش فوقالعاده بود.
استاد؟ شما اینجایین.
- تبریک میگم. - ممنون.
داریم عکس دستهجمعی میگیریم. دریا کجاست؟
- تبریک میگم. - خیلی ممنون.
- آقای عزیز. - بله؟
- نمایش معرکه بود. خیلی ممنون. - سپاسگزارم.
- من و همسرم خیلی تحت تاثیر قرار گرفتیم. - ممنون.
چه نکات مهمی رو مطرح کردین.
مردم تشنه همچین چیزاییان.
- از سریالهای سطحی تلویزیون خسته شدن. - فکرت؟
بله.
با فکرت کوجابی آشنا شدین؟ همکار دانشگاهیمه و خودش هم نمایشنامهنویسه.
تخصصش در زمینه گرسنگی اجتماعی و فیزیکیه.
- من برم یه سر به دریا بزنم. شب خوش. - شب خوش.
- داداش، تو هم میای بیزاده دیگه، نه؟ - حتماً.
حالا فرار نکنی بریها.
آقای عزیز، ببخشید، معذرت میخوام.
خیلی وقت بود منتظر این فرصت بودم. میتونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟
خانم دریا، فرماندار برای عکس گرفتن منتظرتونه.
فقط پنج دقیقه طول میکشه.
اگه بیای بیرون خیلی خوشحال میشه.
برلین در نقشِ آنکارا
نیروهای امنیتی به حملات تروریستی واکنش نشون دادن
که هدفشون به هم زدن ثبات کشور بوده.
درگیریها تو شرق و جنوبشرقی آناتولی ادامه داره، در حالی که اعتراضات تو شهرهای بزرگ همچنان جریان داره.
کجای آیرانجی میری؟
- خیابون گوونلیک رو میشناسی؟ - آره.
جلوی قنادی ملیس پیاده میشیم.
ببخشید، میشه صدای رادیو رو کم کنین؟
- صداش کمه که. - پس خاموشش کن.
- صداش کمه که. - پس خاموشش کن.
چشم.
چه خبر؟
هیچی.
مطمئنی؟ یه چیزی حس میکنم.
واسه اجرا دیر کرده،
یک ساعت زمان میخواد تا با ۵۰ نفرش بشینه،
و حتی گوشیش رو بیصدا نمیکنه. اصلاً قابلدرک نیست.
گوشیش سه بار زنگ خورد. سه بار.
فکر کردی واسه نمایش اومده بود؟ فقط میخواست عکس بگیره.
دیگه کلافه شدم.
یاووز، نیسا، سرکان، همه داشتن دنبالم میگشتن. تورو خدا.
نگام کن.
عالی بودی.
واقعاً. ریتم رو دقیقاً مثل تمرین حفظ کردی. عالی بود.
نمیدونم. هنوزم فکر میکنم پرده دوم خیلی کُند شروع میشه.
آره، همینطوره. ولی این خوبه.
هنوز نخوابیدی؟
امروز با «سوالهای مسخره مامان».
اگه بیداری، میتونستی بیای افتتاحیه.
نمیدونم.
مامان و بابات یه کاری راه انداختن که کل شهر میخوان ببیننش.
کنجکاوت نمیکنه؟
خب پس خلاصهشو واسم بازی کنین.
لطفاً. یالا دیگه.
این بچه منو میکشه. بچه کیه؟
دختر فرماندار؟
همهشون لپم رو میکشن و میگن: «وای، چقدر بزرگ شده!»
انگار اصلاً اونجا نیستم.
- کی این کار رو میکنه؟ موهات چربه. - همه: فکرت، نیسا...
- آدم ضربه روحی میخوره. - تحمل عشق سخته.
تحمل نمایشهای سه ساعته سخته.
عزیز، شنیدی؟
من فقط دیالوگهایی رو میگم که بابات مینویسه.
یه ساعت هم بس بود. دنیا رو که نجات نمیدین.
معلومه که داریم نجات میدیم.
- شوخی میکنی؟ - نه.
فکر میکنی با تئاتر داری دنیا رو نجات میدی؟
آره، فکر میکنم.
نه؟
برو تو اتاقت.
- ما رو تنها بذار. - منم دوستت دارم، بابا.
- سلامتی. - به سلامتی جفتمون.
راستی،
بعد از نمایش یه زن اومد سراغم.
چه زنی؟
یه زن جذاب حدوداً ۵۰ ساله، باکلاس و خوشپوش.
بلوند، ولی مصنوعی.
میخواست بهت تبریک بگه، ولی پیدات نکرد.
آره.
تو استانبول ایجنت سریالهای تلویزیونیه.
اگه گذرت به اون طرفا خورد، یه زنگی بهش بزن.
این روزا دیگه همه واسه ما ایجنت شدن.
ما هم باید ایجنت بشیم. درآمدشون خیلی بیشتر از ماست.
فقط واسه دیدن تو از استانبول اومده بود. باادب به نظر میرسید.
معلومه. باادب بودن واسه دلالهای صنف ما یه بایده.
پس این وسط شما بازیگرا چی میشین؟
- دارم میرم دوش بگیرم. - منم میتونم بیام؟
حالا ببینیم میشه ردیفش کرد یا نه.
با ایجنتم تماس بگیر.
نه به جنگ
خدا کمک کنه
کس دیگهای هم میاد؟
همهشون رفتن تجمع.
- پس چرا شما نرفتین؟ - میتونیم بریم؟
خب، اونا که اونجان.
پس میتونیم بریم؟
نمیدونم.
چی بگم؟ اگه میخواین میتونین برین. اینجا دانشگاهه.
من دارم میرم.
خب..
شماها کی هستین؟
ما... واسه دوره اینجاییم.
بچهها؟
بچهها،
اگه تئاتر دولتی رو ندیدین،
پس هیچی از دراماتورژی نمیتونم بهتون بگم.
اینو از دست ندین.
- با اجازهتون، منم برم. - بفرما.
میبینمتون بچهها.
عجله کنین.
خب؟
کس دیگهای نیست؟
من ترجیح میدم همینجا بمونم.
- منم همینطور. - ما اینجاییم که یاد بگیریم.
که یاد بگیریم.
حالا چی؟
منتظریم.
منتظر چی؟
گودو.
داداش؟
فکرت، بیا تو.
تو بیزاده اوضاع چطور بود؟
خبرهای جدید رو برام بگو.
داداش.
چه خبر؟
پس نشنیدی.
چی رو؟
پلین، دوگا، اولگای، دنیز و نیلسو
میرن به یه کافه تا تولد دوستشون رو جشن بگیرن.
این چیزا دربارهی ترتیبی که وارد اونجا شدن مشخصه:
نیلسو اولین نفری نبود که رسید.
اولگای یه کم قبل از دنیز رسید...
- سلام. - سلام.
- پلین، چطوری؟ - خوبم...
- میتونم یه چیزی ازتون بخوام؟ - بگو.
- میشه یه عکس با هم بگیریم؟ - وای، باورنکردنیه.
- حتماً. - بابام طرفدارتونه.
- بهشون سلام برسون. - بگیر رفیق.
اه.
خجالتآوره.
- خب پیتزا میخواین؟ - ما گرسنه نیستیم.
ما یعنی کی؟
وایسا، وایسا.
این چه وضعیه، مگه مسجده؟
احتمالاً مهمونن.
- چه خبره؟ - نپرس. کل اکیپ اینجان.
عصر بخیر، بچهها.
خوشحالم میبینمتون.
- خوش اومدی، دریا. چطوری؟ - خوبم، ولی...
- ببخشید بیخبر اومدیم. - یه ذره پیتزا گرفتیم. گشنته؟
- ما سیریم. ممنون. - من یه لقمه میخورم.
سیبزمینیها رو گرم کنم؟
- از سر کار اومدی خستهای. خودم انجامش میدم. - نه، خسته نیستم. ولی چه خبره؟
گریبان همه رو گرفته: صالحه، گامزه، جنیت...
دارم بهت میگم، این سیستماتیکه.
- اون که تابلوعه. - همش سیستماتیکه.
بچهها، چه خبره؟
یکی میتونه توضیح بده؟
همهمون رو تعلیق کردن.
کلاسهامون لغو شده، ثبتنامها متوقف و قراردادها فسخ شده.
«... چون از دوازده ساعت کلاس، فقط شش ساعتش رو درس دادین...»
«به دلیل اظهارات تحقیرآمیز و توهینآمیزی که نشاندهندهی
تعرض به حقوق شخصیه.»
فکر میکنیم به خاطر موضعمون در مورد جنگ باشه، ولی مطمئن نیستیم.
با قدریه صحبت کردم. فردا میریم سراغ رئیس دانشگاه.
- قدریه؟ - حقوق.
- استاد حقوق و مائوئیست. - رئیس دانشگاه میخواد چیکار کنه؟
- منظورت چیه؟ - خودش نامه رو امضا کرده.
چقدر نازه.
حسابی بزرگ شدهها.
ساعت چنده؟
نزدیک ۳ـه.
اونو بذار کنار.
داریم برنامهریزی میکنیم.
خوابیدن که اصلاً حرفش رو نزن.
باید بخوابی. فردا روز شلوغیه.
- بخاطر دریا، اون تو استرسه. - فکر میکنی من نمیفهمم؟
همیشه چی میگیم؟ از مشکلات نترس، از خودِ ترس بترس.
فردا یه روز جدیده.
همین حرفها ما رو به این روز انداخت.
- شیفت خوبی داشته باشی، حکمت. - شما هم همینطور، دریا خانم.
- دریا. - اومدم، فقط یه قهوه میخوام.
- دریا، میتونی یه نگاه بندازی؟ - باشه، باشه.
رمز اشتباه است
خوش اومدی، دریا.
- همهمون داریم جلسه میذاریم. - اومدم، ولی قهوه لازمم. به خدا.
منتظر میمونیم.
داداش، ما آمادهایم.
باشه.
دریا اینجاست، میتونیم شروع کنیم.
بچهها، یه خبر ناخوشایند دارم.
اونا عمداً دارن ما رو منتظر نگه میدارن.
نیم ساعته گذشته، این دیگه غیرقابلقبوله.
- خیلی خب، برین تو. - بیاین.
از بالا بهمون هشدار دادن.
اجرای نمایش رو موقتاً متوقف میکنیم.
- ببخشید؟ - موقتیه.
- نمایش عزیز؟ - فعلاً داریم از تو لیست اجراها حذفش میکنیم.
چرا؟
عزیز خبر داره؟
بهش گفتیم، مگه نه؟
لابد گفتیم دیگه.
میدونی همکارهات رو تو چه وضعیتی قرار میدی؟
میذاریشون تو عمل انجامشده؟
خانم قدریه، معلومه که همهی اینا رو میدونم.
همونطور که گفتم، من هیچ ربطی به اون نامهها نداشتم.
بچهها خیالتون راحت باشه، ما همهی راهها رو امتحان کردیم.
با توجه به شرایط، مجبوریم نمایش رو یه مدت تعلیق کنیم.
از سهشنبه، دوباره نمایش «لیلی و مجنون» رو اجرا میکنیم.
داری شوخی میکنی؟
خانم زینب.
منظورتون کدوم «شرایط»ـه؟ میشه ما رو هم روشن کنین؟
منظورم وضعیت سیاسیِ فعلیه.
یعنی چی؟
- شرایط حساسیه. - توضیح بدین.
آموزش عالی یا وزارت کشور، جفتش ممکنه.
با این حال، نباید از ما محافظت کنین؟
همکارهاتون باید شکم خونوادهشون رو سیر کنن.
شما در قبالشون مسئولیت دارین.
کی گفته من ازشون محافظت نمیکنم؟ لطفاً از این تهمتها نزنین.
- تهمت؟ - تهمت.
تهمتهایی که زده میشه هموناییه که توی نامههاست.
شما نمیتونین مردم رو از کار و جایگاهشون تو جامعه محروم کنین.
بلیطهای نمایش از قبل کاملاً فروش رفته.
- این خجالتآوره، این کار رو نکنین. - تماشاچیها ایستاده تشویق کردن.
حق با توئه سما، ولی این از دست ما خارجه.
ما این رو قبول نمیکنیم. اول باید دربارش بحث بشه.
- من قبلاً این کار رو کردم. - پس دوباره انجامش بده.
هر جور مایلین، دریا.
ببخشید؟ چی گفتی؟
داری ما رو مجبور میکنی که قضیه رو بکشونیم به دادگاه.
بیاین باعث ناراحتی همدیگه نشیم.
کشورمون همین الانشم داره برای بقاش با بقیهی دنیا میجنگه.
بقیهی دنیا یا رنگهای رنگینکمان؟
- ببخشید؟ - سخت نیست:
- قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی... - گوش کن.
اگه میخوای از من، دانشگاه یا ایالتمون شکایت کنی، بفرما.
این واقعاً مسخرهبازیه. اصلاً ما اینجا داریم چیکار میکنیم؟
حق ما این نیست.
خودتم اینو میدونی، مگه نه؟
دریا، اگه برای عکس گرفتن افتخار داده بودی و میآمدی، الان اوضاع راحتتر بود.
دیگه بیشتر از این چیزی نمیگم.
لعنتی.
دارین نمایش رو به خاطر یه عکس کنسل میکنین؟
- من اینو نگفتم. - چی رو نگفتی؟
اینکه نمایش به خاطر عکس نگرفتن تو کنسل شده.
پس چی گفتی؟
اینکه اوضاع راحتتر میشد. همین.
چرت و پرت تحویلم نده.
سلام من رو به فرماندار، نوچههاش و شنودش برسون.
دریا، مواظب حرف زدنت باش...
حواسم هست دارم چی میگم.
دارن کار ما رو لگدمال میکنن، اونوقت کی داره زیادهروی میکنه؟
ما داریم قضیه رو دوستانه براتون توضیح میدیم.
محض رضای خدا، میتونستیم یه پیام بفرستیم. خودمون رو از این همه بحث خلاص میکردیم.
آره، چقدر سخاوتمندانه. واقعاً ممنونیم.
- دریا، اشکالی نداره. - نه، خیلی هم اشکال داره.
هر روز که از این رفتارهای خاص با آدم نمیشه.
حق با دریاست...
دیگه بسه!
از سهشنبه به بعد، داریم «لیلی و مجنون» رو کار میکنیم.
خوب فکر کن ببین کجای کاری.
درسته.
این جلسه تمومه، ممنون.
این تویی.
به همین کوچیکی.
خیلی خب بچهها. میتونین برین.
باورنکردنیه.
تا حالا همچین چرندی نشنیده بودم.
اونا دقیقاً همین رو میخوان:
اینکه هیچکس نبینه پشت درهای بسته چیکار میکنن.
ولی با ما نمیتونن این کار رو بکنن.
یار من برای محبوبش آرزوی زندگی داره
اما کسی که عشق رو برای منفعت خودش بخواد، تاجره
خدایا، نذار قویترها مال ضعیفها رو بالا بکشن
همم
و نذار بستر دوست با دشمن یکی بشه
من یه دلشکستهام که دنبال یه دلشکسته دیگه میگرده، نه شوهر
در عوض ازت میخوام گل سرخ بچینم، پروردگارا!
فکر کنم میتونی یه بار دیگه امتحانش کنی.
منظورت چیه؟
تئاتر رو میگم.
لازم نیست عذرخواهی کنی، ولی حداقل بهشون نگاه...
عزیز، اگه ازم میخوای پاچهخواری کنم، به مشکل میخوریم.
نمیخوام پاچهخواری کنی، ولی اگه جفتمون بیکار بشیم...
- خودت حساب کتاب کن. - عالیه. انگار خودم نفهمیدم.
کلاسهای گیتار چی میشه؟
پول زیادیه. با خودش دربارش صحبت میکنیم.
- ببین کارمون به کجا کشیده. - مگه کارمون به کجا کشیده؟
- کلهشق کوچولوی من. همیشه وسط معرکهای. - تو دانشجوهات رو فرستادی تظاهرات.
- اون ربطی به این نداره. - من از نمایشنامهت دفاع کردم.
بیخیال تو رو خدا.
باید تکبرش رو میدیدی. میخوای نقش لیلی رو بازی کنم؟
- میتونستی خصوصی صحبت کنی.... - حتی اگه نقش لیلی رو بازی میکردم:
نمیبینی اونا با ما مشکل دارن؟
- یه بهونه دیگه پیدا میکردن. - جلوی همه ضایعش کردی، نه؟
الان وقت قهرمانبازی نیست.
فکر میکنی واقعاً دارم فاز قهرمانبازی برمیدارم؟
بعضی وقتها آره، فقط به فکر غرور خودتی.
- تو رو خدا در رو باز کن. - من تنها کسیام که این رو بهت میگه.
آقا ذوالفقار، بفرمایین تو.
عصر بخیر آقا ذوالفقار، خوش اومدین.
بفرمایین تو.
از این طرف.
نمیخوام حاشیه برم.
امروز پلیس اومده بود اینجا و کل ساختمون رو گشت، حتی خونه ما رو.
پرسیدن کی رفت و آمد میکنه و با کیا در ارتباطین.
- خب؟ - هیچی دیگه.
میگن اینجا پر از خائن و تروریسته.
گفتن اگه چیزی دیدیم بهشون خبر بدیم.
آقا ذوالفقار، میفهمم چی میگین، ولی ما چیزی درباره...
بچهها، خودتون میدونین که دوستتون دارم.
سالهاست داریم با هم زندگی میکنیم. مگه نه؟
ولی من توی ساختمونم آرامش میخوام.
اصلاً خوب نبود که پلیس امروز از همسایهها بازجویی کرد.
ما به این چیزا عادت نداریم.
وظیفه ماست که آرامش رو حفظ کنیم، مگه نه؟
اومدم این رو بهتون یادآوری کنم.
آقا ذوالفقار، جوری رفتار میکنین انگار کار اشتباهی کردیم.
من نمیتونم در این مورد قضاوت کنم، دریا.
حرفم رو زدم، بقیش با خودتونه.
دیگه من رفع زحمت کنم.
آقا ذوالفقار، هیچکس به خرابی حموم رسیدگی نکرده.
عزیز،
نمیخوام دوباره مجبور بشم به پلیس جواب پس بدم.
حالا دیگه تا دم در خونمون میان. این چه وضعیه؟
ممکن بود ازگی در رو باز کنه. ممکن بود بترسوننش.
آره، باید براش توضیح بدیم.
دارم دیوونه میشم؟
- میشه بیای اینجا؟ - چی شده؟
بیا اینجا.
اون مردا یه مدتیه این دور و بر دارن میچرخن.
- خب که چی؟ - دارن ما رو میپان؟
چرت و پرته.
ببین، ببین...
توهم نزن. داری منم به توهم میندازی.
ولی داره این بالا رو نگاه میکنه، عزیز.
- کی داره این بالا رو نگاه میکنه؟ - ازگی، نه...
بابات فکر کرد یکی از دوستاش رو دیده.
- کلاست چطور بود؟ - خوب بود، عالی.
صداش که خوب میومد. خب، ازش راضی هستی یا برم به حسابش برسم؟
داریم پیشرفت میکنیم.
اگه تو وقتای آزادش اتودها رو تمرین کنه، راه میافته.
- مگه نه، ازگی؟ - بله.
- ممنون. - ممنون.
تا دم در باهاتون میام.
- جمعهی دیگه میبینمت. مگه نه، ازگی؟ - بله، خداحافظ.
- شب بخیر. - شب بخیر.
جورابت در رفته.
وای، نه.
چه خبر، فکرت؟
آروم باش. چی شده؟
چی؟
کی؟
تو پارکی. باشه.
پس منم دارم میام.
- داری کجا میری؟ - ریختن تو دفترامون.
- امکان نداره! - یه عده رو هم دستگیر کردن.
خب
ما هر راهی رو امتحان کردیم.
ولی با توجه به شرایط اقتصادی فعلی،
فقط میتونیم بازپرداخت وامتون رو برای سه ماه عقب بندازیم.
- همینم از هیچی بهتره، مگه نه؟ - بله، دقیقاً.
بعد از اون، مجبوریم نرخ بهره رو بالا ببریم.
چقدر؟
- نوزده درصد. - نوزده درصد؟
نوزده درصد، بله.
نوزده درصد، خانم نسرین؟
هر کاری از دستم برمیومد کردم.
داروی تلخ رو باید قورت داد، مگه نه؟
دقیقاً.
ببخشید خانم دریا، شاید جاش نباشه...
من شما رو کجا دیدم؟ تو یه سریال تلویزیونی؟
آره، قبل از اینکه همهی شبکههای تلویزیونی دولتی بشن.
خیلی وقت پیش، اون موقعها که نرخ بهره اینقدر شرمآور بالا نبود.
بسیار خب. پس،
کار دیگهای هست که بتونم براتون انجام بدم؟
منظورتون از «دیگه» چیه؟
ما هیچ ارتباطی با سازمانهای غیرقانونی نداریم.
و هیچکس هم به ما خط نداده.
همه حق دارن توی صلح زندگی کنن و دقیقاً همین رو بخوان.
واسه همینه که اینجاییم و بازم اینجا میمونیم.
هیچکس حق نداره حقوق شهروندی ما رو محدود کنه.
این حق دموکراتیک ماست که توی این جامعه برابر زندگی کنیم،
و باهامون رفتار انسانی بشه.
شهروندای این کشور
دارن به طور سیستماتیک از کارشون
و از جایگاهشون توی جامعه محروم میشن.
این مردم شرافت دارن و خواستههاشون قانونیه.
هدف ما اینه که مثل یه درخت آزاد، مثل یه جنگل متحد و در صلح زندگی کنیم.
ما کارمون رو پس میخوایم!
شونه به شونهی هم، از حقمون برای آزادی، عدالت و صلح دفاع میکنیم.
هیچکس نمیتونه ما رو از حقوقمون محروم کنه.
حق! قانون! عدالت!
خسته نباشی، حکمت.
خانم دریا.
چه خبر، برادر حکمت؟
خب، چطوری بگم آخه؟
چی شده؟
«با استعفاتون موافقت شده.»
این از طرف کیه؟
اونا داخلن، دارن تمرین میکنن.
خب؟
بهم گفتن نذارم برین تو.
- چی گفتی؟ - منم تعجب کردم. فقط کاری رو میکنم که بهم گفتن.
این تصمیم کی بوده؟
برادر حکمت.
از من نشنیده بگیرین، اما کار خانم زینب بود.
خانم دریا.
کجایی؟
تو همون آدم شجاعی، همونی که اراده داره.
تو. تو. تو.
اونی که باید اینجا باشه تویی.
تو. تو. تو.
- اما کجایی؟ - کجایی؟
من اینجام، سما.
عالیه.
آفرین به همگی.
ادامه بدین.
هامبورگ در نقشِ استانبول
- خونهست؟ - آره، خونهست.
شاید نشنیده. دوباره بزن.
- عزیزای من. - سلام.
خوش اومدین.
عشق من. چقدر بزرگ شده!
خوش اومدین.
منتظرتون بودم.
کفشاتون رو درنیارین. نه، درنیارین.
- از دیدنتون خیلی خوشحالم. - عشق من. خوش اومدین.
یکراست برین پذیرایی. بفرمایین تو.
چای درست کردم و کیک پختم. همه چی آمادهست.
این همه زحمت؟
تو تو اتاق من میخوابی و ازگی هم تو اتاق مهمون.
- تو چی؟ - من همینجا میخوابم.
- امکان نداره. - چرا، داره.
من که به هر حال همیشه جلوی تلویزیون خوابم میبره.
بحث بیبحث.
این اتاق منه؟
آره عزیزم.
پیتزای آنکارا بهتره.
- خب، این یکی گرونتر دراومد. - آره، به استانبول خوش اومدی.
دارم میرم تو اتاقم تا با پلین حرف بزنم.
- بشقابت رو فراموش نکن. - پلین کیه؟
دوستش تو آنکارا. من میز رو جمع میکنم.
ترهفرنگیهای خوشمزهای درست کردم. خراب میشن.
فردا میخوریمشون. نگران نباش.
ما میخوایم این جابهجایی برای ازگی راحت باشه. هر روز که اینطوری نمیشه.
نبایدم بشه. اون باید درستوحسابی غذا بخوره. تو سن اون این قضیه خیلی مهمه.
- دارین درباره من حرف میزنین؟ - گوشاش مثل گربه وحشی تیزه.
بیا اینجا عزیزم. بیا دیگه.
- نیازی به این کار نیست. - ممنون مامانبزرگ.
تو دخالت نکن. این یه موضوع بین خودمونه.
تو دیگه الان یه دختر جوونی و میتونی واسه خودت لیموناد بخری.
مجبور نیستی به بقیه وابسته باشی. کسی رو داری؟
منظورت چیه؟
!دوست پسر
- مامانبزرگ... - کسی که دوستش داشته باشی.
- وایفای داری؟ - چی؟
- اینترنت. - آهان، رو گوشیم دارم.
بیا، مال من رو بگیر.
سن قشنگیه.
آره. قهوه میخوای؟
آره حتماً. تو قفسه سمت راستیه. یه کم شیرین.
- تو چی؟ - آره، واسه منم شیرین باشه.
برنامهتون چیه؟ چیکار میتونم براتون بکنم؟
همین که ما رو راه دادی خودش خیلیه. چیز دیگهای نمیخوایم.
این تعارفتون آدم رو ناراحت میکنه. اینجا خونه خودتونه.
در ضمن، همیشه تنها بودن خیلی بده.
خب بهم بگو: حالا چیکار میکنیم؟
خب بهم بگو: حالا چیکار میکنیم؟
خب، دانشگاه شکایت کرده. ما هم شکایت متقابل کردیم.
- اون یکی پرونده کیفریه. - کیفری؟
دادستان اظهاراتم رو میخواد. انگار یه دانشجو ازم شکایت کرده.
شبکههای اجتماعیم رو زیر و رو کردن و پستها رو به پروندهام اضافه کردن.
دادستانی به خاطر توهین به رئیسجمهور تقاضای حبس کرده.
ممکنه بیشتر از چهار سال زندان داشته باشه.
به کسی توهین کردی؟
من فرق بین انتقاد و توهین رو میدونم.
من به کسی توهین نکردم. اونا فقط دارن ما رو میترسونن.
چطور میتونیم مطمئن باشیم؟
مگه این روزا چیزی هم هست که بشه ازش مطمئن بود؟
جلسه دادگاه کیه؟
نمیدونم. منتظریم.
تو به این عدالت باور داری؟ منتظر چی هستی؟
چیکار میتونم بکنم؟ وکیلا دارن پیگیری میکنن.
وکیلا به کنار، خودت داری چیکار میکنی؟
دارم درخواست میفرستم.
کجاها؟
خب، دانشگاههای خصوصی. ترجمه هم میکنم و اینجور کارا.
- تو چی، دریا؟ - منم میخوام کار کنم.
- یعنی چی؟ - مامان؟
چه زود بهت برمیخوره. یعنی حق ندارم بپرسم؟
دارم دنبال کار و یه مدرسه برای ازگی میگردم. داریم تمام تلاشمون رو میکنیم.
وقتی اوضاع یکم مشخصتر شد، برمیگردیم آنکارا.
بابا منظورم این نبود آخه.
منظورم رو اشتباه متوجه شدی، مامان.
ببین، من خیلی خوشحالم که اینجایین.
از نظر مالی و عاطفی همهجوره پشتتونم.
ممنون.
به ازگی هم کمک میکنم خودش رو واسه امتحانا آماده کنه.
- پس نگران نباش... - وای، قهوه.
اشکالی نداره.
اصلاً شاید بهتر باشه این موقع شب قهوه نخوریم.
چه خبر؟
عزیزم.
همهچی درست میشه.
پاشو.
پاشو وگرنه میذارمت تو فر،
- میپزمت و میخورمت. - ولم کن.
این وضع موقتیه.
دیگه رسیدیم. نمیایم تو؟
- میخوای سر کلاس بیام پیشت بشینم؟ - میتونی کلاست رو پیدا کنی؟
آره، دنبالمم نیا. خودم برمیگردم خونه.
- ساندویچت رو برداشتی؟ - آره.
- چیز دیگهای لازم نداری؟ - لطفاً فقط برید.
باشه.
مامان.
- خداحافظ. - موفق باشی.
هنرستان موسیقی شاید بهتر باشه. اون به موسیقی و هنر علاقه داره.
هنرستان موسیقی؟
- اون هیچوقت یه نوازنده حرفهای نمیشه. - چی گفتی؟
اگه نابغه بود، تا حالا بهمون میگفتن.
یعنی چون نابغه نیست باید بیخیالش بشه؟ بعضی وقتها واقعاً مسخره میشی.
- سلام. - سلام.
- سلام. - سلام.
ما بوفهمون رو تحریم کردیم و داریم امضا جمع میکنیم.
ما گرون شدن قیمتها و کیفیت بد غذا رو قبول نداریم.
واسه همین غذای خودمون رو میاریم و توی زنگ تفریح با هم شریک میشیم.
ولی مدیر دخالت کرد و گفت ممکنه توی غذا مواد مخدر قایم کنیم.
ما داریم با جمع کردن امضا از حق دموکراتیکمون استفاده میکنیم.
- امضا میکنید؟ - حتماً.
شوخیه دیگه؟
شوخی؟
- عالیه. - ممنون.
گفت مواد مخدر؟
بفرما.
دو سه سالی کار میکنه.
مدل جدیدش کی میاد؟
میگن بهار، ولی به دست ما نمیرسه...
تا تابستون. ولی اون تبلت رو بیخیال شو، بهت یه لپتاپ میدم...
- نه، نه. روش فکر میکنم. - باشه.
- روز خوبی داشته باشی. - همچنین.
بهبه، دریا خانم.
- چه عجب از این طرفا؟ - سلام برادر. بیا بغلم.
- خوش اومدی. - ممنون. چطوری؟
عالی، ممنون.
آخرین بار توی ختنهسوران پسرم دیدمت، نه؟
خب خودت که میدونی: آنکارا، دانشگاه، کار...
درسته.
بفرمایین
شکرو؟ اینجا رو تمیز کن.
ببخشید یه کم به هم ریختهست.
خب، خب. بگو میشنوم.
- میدونی که اسبابکشی کردیم استانبول؟ - آره میدونم. منتظر بودم زنگ بزنی.
به جاش خودمون اومدیم اینجا. گولین چطوره؟
خوبه، خدا رو شکر.
- بچهها چطورن؟ - اونا هم خوبن.
دلمون براتون تنگ شده بود.
- خب، ازگی کجاست؟ - مدرسهست.
بعدازظهرا با مادر عزیز درس میخونه.
- واسه امتحانات دبیرستان؟ - آره. دفعهی بعد میاریمش.
امیدوارم.
راستش اومدیم یه چیزی ازت بپرسیم.
- سیگار میکشی؟ - ممنون، ترک کردم.
- میشنوم. - پس میرم سر اصل مطلب:
اون زمینمون نزدیک کوه ایدا رو میشناسی؟
بیا بفروشیمش.
- دلیلش؟ - جان؟
- چرا میخواین بفروشینش؟ - به مشکل خوردیم.
پول لازم داریم، به همین سادگی.
- شاید شنیده باشی کارمون رو از دست دادیم. - آره، شنیدم.
آپارتمان چی؟ وسایلتون؟
تو انباره. ما هم پیش مامانم میمونیم.
دریا، واسه اینجور کارها نباید یهویی تصمیم گرفت.
شهرداری اونجا داره بکوب کار میکنه تا یه تونل بسازه.
اینطوری ارزشش بیشتر میشه، واسه همین باید یه خورده دیگه صبر کنیم.
- چی؟ - هیچی.
فقط برام سواله که اگه قضیه این ملک نبود، اصلاً میاومدی؟
میدونی، ما تو مخمصه مالی هستیم و میخواستیم ازت کمک بخوایم.
معلومه، کمک میکنیم.
ولی این یه تصمیم یهویی نیست. من دارم میرم نماز جمعه، باشه؟
عزیز، تو هم بیا مسجد.
شما برین. من همینجا میمونم.
دریا، حواست به مغازه باشه.
- میای نماز جمعه؟ - الان میام.
پس بیکاری؟
دارم واسه کارها درخواست میفرستم.
یه چند تا ترجمه هم دستمه که دارم انجام میدم.
ترجمه؟
میشه باهاش خرج زندگی رو درآورد؟
سلام رئیس. ببخشید، خیسم. چطورین؟
- خوبم. - ایشون شوهرخواهرمه، عزیز.
ایشون هم رئیس پلیسمون هستن.
منم
- هیچوقت نماز جمعهت دیر نمیشه. - تو هم همینطور.
بالا میبینمت. خدانگهدار.
واسه نوهش دنبال یه پلیاستیشن ۵ میگشت.
هیچجا پیدا نمیشد، حتی تو اروپا. من دو روزه واسش ردیف کردم.
اون رئیس پلیسه و منم آدمِ خودشم.
تو سورهای که دارم میخونم، خدا میفرماید:
«همانطور که به تو امر شده، استقامت کن،
و کسانی هم که با تو توبه کردند، باید استقامت کنند.
از حد و مرز عدالت و انصاف فراتر نروید.
قطعاً خدا به هر کاری که میکنید کاملاً بیناست.»
تو حدیثی که خوندم، فرستادهی خدا میفرماید:
«همانا راستگویی شما را به نیکوکاری هدایت میکند و نیکوکاری شما را به بهشت.»
منظور خدا از جهان، هیچوقت معنای ظاهریش نبوده.
قبول باشه.
سلام رجایی.
- داداش، قبول باشه. - قبول حق باشه.
با شوهرخواهرم آشنا شدی؟
- از آشناییتون خوشوقتم، عزیز. - خوشوقتم، رجایی.
مگه نگفتی دنبال رانندههای مطمئن میگردی؟
هنوزم میگردم.
عزیز یکی از شریفترین آدمهای دنیاست. میتونی کاملاً بهش اعتماد کنی.
خب، تو این جمعهی مبارک یه کار خیر دیگه هم انجام دادم.
فامیلهای صالح، فامیلهای منم هستن. اگه دوست داشتی فردا یه سر بیا.
خب، مطمئن نیستم. همهچیز خیلی یهویی شد.
شمارهی رجایی رو یادداشت کن.
شمارهش رو بنویس.
من رو به عنوان رجایی تاکسی بنویس.
۰۵۳۲..
سلام به همگی.
- سلام. - سلام.
- چیکار میکنین؟ - داریم درس میخونیم.
ولی خانوم کوچولو یه کم شاکیه.
این اولین باره.
این اولین باره.
این همه حفظیات: دادهها، فرمولها، اسمها... انگار اینترنت وجود نداره.
هوش مصنوعی داره به ریشمون میخنده.
مراقب حرف زدنت باش.
حق با اونه، ولی همهمون مجبور بودیم این دوران رو بگذرونیم.
چرا واسه تو باید فرق کنه؟
چون من تو عصر حجر به دنیا نیومدم.
خب، از روز اول مدرسهت برام بگو.
- مسخره بود. - مسخره؟
کمپین جمعآوری امضا کجاش مسخرهست؟
- یه مشت احمقن. - تو هم امضا کردی؟
- فقط واسه اینکه روز اول از جمع طرد نشم. - درسته. باشه.
- پس فردا به یه ساندویچ بزرگتر نیاز داری. - یه دنیا ممنون.
امروز در مورد مدرسههای دیگه حرف زدیم. اگه امتحانا رو خوب بدی...
بیخیال شو مامان. من قبول نمیشم، تازه همهشون هم افادهایان.
از چی میترسی؟ آزمونات رو که خوب دادی.
من میخوام هنر بخونم، هنرمندا هم باید خودشون راهشون رو پیدا کنن.
اوه، جدی؟
مدرسههای غیرانتفاعی لازم نیستن. دولتیها خوبن.
- همین الان نگفتی یه مشت احمقن؟ - همهشون نه. گیتاریست هم بینشون هست.
- بهبه، پس از الان دوست پیدا کردی. - هنوز دوست نشدیم عزیزم.
- مامان، نوشابه خریدی؟ - من نه. احتمالا کار اون بوده.
کار من بود عزیز. کار من بود.
دلم خواست. آخر دنیا که نشده، نه؟
خب
- هر چی میگی رو تکرار میکنه. - من که چیزی دربارهی مدرسهها نگفتم.
مگه به فکرت نگفتی یه هنرمند باید خودش راهش رو پیدا کنه؟
چیکار میتونم بکنم؟ هر چی میشنوه رو سریع یاد میگیره.
به هر حال اون راه خودش رو انتخاب میکنه.
چیزی که مهمه موضع ما در قبال خانوادهست.
- موضع ما؟ - آره، اینکه چطور با مشکلات کنار میایم.
بهترین کاری که میتونیم بکنیم اینه که واسه زندگی آمادهش کنیم.
دقیقاً مثل دیالوگهای فیلمای آبکی.
- اینطوریه؟ - از اون بدهاش.
همه که نمیتونن مثل عزیز توفان باکلاس باشن.
سلام قدریه.
نه، هنوز بیداریم. چه خبر؟
نمیشه سریعترش کرد؟
باشه. باشه.
عیبی نداره. مرسی.
باهات در تماس میمونم. شب بخیر.
چی گفت؟ وقت دادگاه هفت ماه دیگهست.
- هفت ماه؟ - هفت ماه.
- میخوای به اون یارو تاکسیداره زنگ بزنی؟ - کی؟
دوست داداشم.
نمیدونم. هنوز بهش فکر نکردم.
کل این هفت ماه رو میخوایم چیکار کنیم؟
همهچیز خیلی نامشخصه.
گیرم من تاکسی برونم، تو میخوای چیکار کنی؟
شاید برم توی یه سریال بازی کنم.
یا مدلینگ.
به خوشگلیت اعتماد داریها.
یا اینکه کامیون میرونم.
من کامیون، تو تاکسی. نظرت چیه؟
زندگیمون رو میچرخونیم.
چرا که نه؟
گوش کن.
من صورتم رو عمل نمیکنم
یا واسه فالوور بیشتر، خودم رو مسخرهی عام و خاص نمیکنم.
یا واسه فالوور بیشتر، خودم رو مسخرهی عام و خاص نمیکنم.
کسی هم ازت چنین انتظاری نداره.
ولی شبکههای اجتماعی این روزا مهمن.
حالا لطفا از حرفم سوءتفاهم نشه، اما...
حالا لطفا از حرفم سوءتفاهم نشه، اما...
- اما چی؟ - خودت که از اوضاع کلی باخبری.
بله.
اگه یه سری از پستهای قدیمی شبکههای اجتماعیت رو پاک کنی، شانست بیشتر میشه.
کدومها رو؟
اون سیاسیها رو.
الان چیزی نگو. خوب روش فکر کن.
- کاری رو بکن که فکر میکنی درسته. - ما همعقیده نیستیم، کبری.
بابت چای ممنون.
روزها مشتری بیشتره و شبها ترافیک کمتر. کدوم رو ترجیح میدی؟
شب رو.
باشه، شبها. ولی حواست باشه، کلی آدم عوضی اون بیرون هست.
حواسم هست.
- استانبول رو بلدی؟ - آره، اینجا بزرگ شدم.
- سیگار که نمیکشی، نه؟ - نه.
- مشتریها هم حق ندارن بکشن. - فهمیدم.
عالیه.
اون علامت «X» جدیده. قبلاً روش نوشته بود «تاکسی».
در پناه خدا.
آمین.
سینما دریمینگ
ساعت چنده؟
چهار و نیم.
داری چیکار میکنی؟
دارم واسه ازگی ساندویچ درست میکنم.
- برو بگیر بخواب. - والا خوابم نمیبره.
سلام!
نمیتونم همهتون رو سوار کنم، مخصوصاً با الکل. لطفاً پیاده شین.
داری چی نگاه میکنی؟
از دانشکده اخراج شدن، واسه همین تو پارکها کلاس میذارن.
«آکادمی خیابانی»
همه چی درست میشه.
بگو.
همه چی درست میشه.
بگو دیگه.
همه چی درست میشه.
- سلام. خوش اومدین. - سلام.
کادیکوی، لطفاً.
کجای کادیکوی؟
تئاتر بلوک. بلدین کجاست؟
بله، حتماً.
- بقیهش مال خودت. - ممنون.
- چی دارین تماشا میکنین؟ - نمیدونم. دوستامون دعوتمون کردن.
- باشه. خوش بگذره. عصر خوبی داشته باشین. - ممنون.
سلام.
سلام. خوش اومدین.
کل بازار رو با خودت آوردی خونه.
مامانبزرگ ما رو کشوند به دورترین جاهای بازار. چرا؟ چون ارزونتره.
راست میگه. جلوی بازار از همه جا گرونتره.
ارزش اون دو لیر رو داشت؟
پول که علف خرس نیست. دلت واسم تنگ نشده بود؟
ممنون بابت این شفافسازی، و نه، نشده بود.
یالا برو.
- واسه امشب مهمون دعوت کردم. - مهمون؟
داداشم و خونوادهش واسه افطار.
جدی؟
- چرا، مگه سرت شلوغه؟ - نه، معلومه که میتونن بیان.
- قهوه میخوای؟ - نه، روزهام.
- چیه؟ - جدی میگی؟
آره. مگه باید دلیل بیارم؟
نه، منظورم اینه.
- واسه اینکه خودتو تو دل داداشت جا کنی؟ - مگه من ریاکارم؟ بچگیهامونم روزه میگرفتیم.
من که چیزی نگفتم. خدا قبول کنه.
- تو تاکسی چطور بود؟ - خب، بد نبود.
اتفاقی از جلوی تئاتر باران رد شدم.
کدوم باران؟ میتونی پیازها رو خرد کنی؟ عجله داریم.
- از گروه تئاتر قدیمیمون. - باران تونجیورک؟
- آره. - ریزشون کن.
تو نمایش خودش تو کادیکوی بازی میکنه.
فکر کنم یکی از مالکاشه.
- مگه نداشتی تاکسی میروندی؟ - یه مسافر رو اونجا پیاده کردم.
شلوغ پلوغ بود، واسه همین رفتم تو.
واسه سهشنبه هم برامون بلیط گرفتم.
اگه یه وقت دلمون خواست بریم.
- باید یکی هم واسه مامانت میخریدی. - چرا؟
نمیدونم. یه کم عصبی به نظر میرسه.
اون و ازگی خیلی با هم بحث میکنن. باید بره بیرون.
مامانم کلاً اینطوریه. فقط باید تحملش کنی.
مادربزرگ قهوه میخواد.
اوه، عالی شد.
پس خودت درستش کن و همهچیز رو از ما نخواه. بابات میتونه دقیقاً بهت نشون بده چطوری.
باید برم دوش بگیرم.
- اول آب رو میریزی... - طرز تهیه قهوه رو بلد بودم بابا.
صدای توپ بود؟
بشقابهاتون رو بدین لطفاً.
آره، میتونیم شروع کنیم.
- قبول باشه. - قبول باشه.
دستت درد نکنه دریا. چه سفرهی قشنگی.
یهویی شد، ببخشید دیگه.
نوش جونتون.
خب، پسرا.
چطورین؟ خیلی وقت بود ندیده بودمتون.
ما خوبیم، خاله دریا.
ما که خیلی دعوتتون کردیم بیاین آنکارا.
- حیف شد بازیتون رو روی صحنه ندیدیم. - تو یوتیوب هست.
چرا؟ دیگه اجرا نمیکنین؟
- نمیدونم. هنوز معلوم نیست. - واقعاً؟
منم خیلی دلم میخواست بازیت رو ببینم.
صالح به همه میگه خواهرش ستارهی تئاتر دولتیه.
تعریف کردن نداره. تئاترهای مستقل از ما شجاعتر بودن.
تعریف کردن نداره؟
من همهی مقالهها رو نگه داشتم.
بیشتر در مورد بازیگرا مینویسن.
کسی به نمایشنامهنویسا اهمیت نمیده.
سرنوشت نویسنده همینه. ولی کسایی که عزیزِ من رو میشناسن، درک میکنن.
میخواستم پسرا تو مدرسه تئاتر بازی کنن، ولی خودشون نخواستن.
- گروه تئاتر دارین؟ - معلومه که داریم.
یه گروه تئاتر هست، ولی...
- ولی چی؟ هست یا نیست؟ - آره، ولی نمایشای عجیبی اجرا میکنن.
مثلاً چی؟
- من که سر در نمیارم. چیزای عجیبیه. - شاید تئاتر ابزورد باشه.
که واسه بچهها یلینک یا هاینر مولر اجرا نمیکنن. فقط نمایشای بیخطرن.
اونا کین، مادربزرگ؟
الفریده یلینک یه نویسنده فمینیست اتریشیه.
تو مدارس دولتی از این چیزا خبری نیست.
میشه امشب در مورد این موضوع حرف نزنیم؟
- کدوم موضوع؟ - پدر و مادرم میخوان برم مدرسه خصوصی،
- ولی به نظرم لازم نیست. - ازگی.
- چیه؟ - وایسا.
میخوای به این خاطر ملک رو بفروشم؟
خب، آره.
درآمد که نداریم، کلی هم خرج داریم. مدرسه اونم که دیگه تیر خلاص بود.
باریش، اردینچ، پاشین.
پاشین.
- دریا، چی میبینی؟ - چی باید ببینم؟
نقص خاصی میبینی؟ ناهنجاریای چیزی؟
لطفاً بشینین پسرا.
پسرای فوقالعادهای هستن. با عشق، احترام، همهچی.
مدارس دولتی ما از اون چیزی که فکر میکنی بهترن.
- موضوع این نیست. - پس موضوع چیه؟
فروختن زمین.
هر دومون به ارث بردیمش. همونقدر که مال توئه، مال ما هم هست.
- دریا. - یه لحظه، عزیز.
حالا که بحثش شد، بذار حرفم رو تموم کنم.
دریا راست میگه. سطح مدارس تو سالای اخیر تغییر کرده.
- الان بحث مدرسه نیست. - دریا، دوباره میگم:
اگه پول لازم داری، کمکت میکنم.
ما یه خانوادهایم دیگه. مگه نه، گولین؟
معلومه دریا، خوشحال میشیم کمکت کنیم.
معلومه دریا، خوشحال میشیم کمکت کنیم.
یه کار خیر تو ماه رمضون میشه.
بیخیال این بحث بشیم.
ازگی، میشه باقلوایی که آوردیم رو از آشپزخونه بیاری؟
شاید جو رو عوض کنه.
بشین سر جات، ازگی.
همیشه دخترا، مگه نه؟
اردینچ، باریش، امروز شما دسر رو بیارین.
بشینین پسرا. خودم میرم.
عزیزم، نگام کن.
به جای اینکه پشتم در بیای، اونجا تو بزدلی کردی، عزیز. حرفی ندارم.
- عزیزم، من فقط میخواستم... - برو.
الان نمیخوام باهات حرف بزنم. برو بیرون.
باقلوای گولواوغلو یه چیز دیگهست.
عملیاتهای برونمرزی ادامه داره.
وزارتخونه اعلام کرد: «ما متعهدیم که تروریسم رو از ریشه نابود کنیم.»
تعداد زیادی از اهداف در عملیاتهای هوایی و زمینی نابود شدن.
مقامات تأکید کردن که این عملیاتها
مطابق با قوانین بینالمللی و حق دفاع از خوده.
چه عالی. عطر زدی؟
از طرف مادربزرگته؟
و گوشوارههای جدید؟ اون ماره؟ از کجا گرفتیشون؟
- اون پسر خوششانس کیه؟ - اوه مامان.
- بهم بگو. - یکی از بچههای گیتارزنه، ولی اونطوری که فکر میکنی نیست.
- ولی برات کادو گرفته؟ - اون پولش به کادو نمیرسه.
احتمالاً فقط یه هدیه تبلیغاتیه.
احتمالاً اشانتیونی چیزیه.
عکسشو داری؟
نه. از شبکههای اجتماعی استفاده نمیکنه.
- باحاله. - منم همین فکر رو میکنم.
میخوایم هفته بعد بریم تئاتر.
- با ما بیا و اونم با خودت بیار. - اصلاً حرفشم نزن.
معرفیش نکن. طوری رفتار میکنیم که انگار همدیگه رو نمیشناسیم.
نمیتونم چیزی بهت بگم. تو فقط میخوای شوهرش بدی.
فقط کنجکاوم.
ولی من حریم خصوصی میخوام. بهم فضا بده.
عزیزم، ما مادرا فقط میخوایم بدونیم بچههامون با کی میگردن.
چیز مهمی نیست. ما فقط با هم گیتار میزنیم.
چیز مهمی نیست. ما فقط با هم گیتار میزنیم.
خوبه. وقتی آدمای خوب وارد زندگیت میشن خوشحال میشم.
به بابا نگیها، باشه؟
داری چی مینویسی؟
وقتی تموم شد میتونی بخونیش.
نظرت درباره ازگی چیه؟
منظورت چیه؟
شماها اصلاً با هم حرف میزنین؟
حواست رو پرت کردم؟
ما با هم زندگی میکنیم. معلومه که حرف میزنیم.
ولی بحث ازگی نیست.
- پس چی؟ - بحث توئه.
تو.
این شرایطی که توش هستیم برای هیچکس آسون نیست.
ولی دیگه نمیذارم مثل امشب کسی بهم سرکوفت بزنه.
- بابا، میخوام یه چیزی ازت بپرسم. - بپرس عزیزم.
چرا بهم کُردی یاد ندادی؟
تو کردی بلدی؟
- آره، دارم کلاس کردی میرم. - که چی بشه؟
زبان مادریمونه. میخوام بدونم کی هستم.
- تو سلطانی. - ولی میخوام ریشههام رو بشناسم.
- تو سلطانی. - ولی میخوام ریشههام رو بشناسم.
ریشه؟ تو که گیاه نیستی.
- بدون کمک تو یاد میگیرم. - عالیه. یه ستاره هم تو دفترت میذارم.
- داری مسخرهم میکنی؟ - اصلاً.
نمیدونم باید به چه زبونی باهات حرف بزنم.
شاید منم بتونم انگلیسی یاد بگیرم.
حتماً بابا.
خوش اومدی.
بذار بغلت کنم. دیدنت اینجا خیلی خوبه.
ما هم از دیدنت خوشحالیم.
- باز شروع کردی. - چی رو؟
ناراحته که از ضمیر جمع استفاده کردم: «ما خوشحالیم».
اصلاً نمیتونم تحمل کنم زوجها به جای هم حرف بزنن.
- از دیدن باران خوشحال نیستی؟ - خوشحال نیستم، ذوقزدهام.
- نمایش عالی بود. - ممنون، دریا.
آبجو؟ شراب؟ چی میخوای؟
- آب. - آبجو.
- آبجو. - روژدا، دو تا آبجو و یه آب لطفا.
حتما.
من و روژدا اینجا رو میچرخونیم. بدون اون کارم لنگ بود.
- خواهش میکنم. بس کن. - نه.
اینطوری نمیشه.
ممنونم.
خب رفقا، زندگی چطوره؟
داریم از بوی گند استانبول لذت میبریم. تو چطور؟
- شنواییت چطور شده؟ - هنوز منتظریم.
میتونی به زودی برگردی دانشگاه؟
حقمه که برگردم. همکارام هم همینطور.
- ولی هیچکدوم نمیدونیم چی پیش میاد. - خوب میدونم.
- به مبارزه ادامه بده. - درسته.
تو چطوری، باران؟
سعی میکنم اینجارو سرپا نگه دارم. امروز شاید ۵۰ نفر اومده بودن.
اگه اینقدر دوستت نداشتم، میگفتم: بیا همینجا با هم بجنگیم.
امشب مال تو بود.
تئاتر ما به بزرگی اونجایی که بهش عادت داری نیست.
ما اومدیم که تو رو ببینیم.
حرف منم همینه: هر روز بیاین منو ببینین.
بیاین مثل قدیما یه کاری راه بندازیم. بازیگر، نویسنده، سالن... همهچیز داریم.
تصمیمش با من نیست. از وزیر فرهنگ و وزیر خارجه بپرس.
اون فقط کنترل نخستوزیر، رئیسجمهور و وزرای آموزش و کشور رو دستش داره.
دقیقاً. یه کلمه اشتباه بگی، لهت میکنم.
حواست باشه.
پیشنهادش به نظرت چطوره؟
خب،
با این همه بلاتکلیفی، الان وقت مناسبی نیست.
نباید به جای زندگی تو بلاتکلیفی، سرنوشت رو خودمون به دست بگیریم؟
منظورت چیه؟
مگه نگفتی تو آنکارا نمیتونیم اونقدر که دلمون میخواد شجاع باشیم؟
- خب؟ - خب فکر کنم حق با توئه.
وقتی به عقب نگاه میکنم، میبینم تو آنکارا راضی نبودیم، مگه نه؟
همیشه مجبور بودیم اول نمایشنامهها رو تایید بگیریم.
یادته اولش چه رویاهای بزرگی داشتیم؟
حالا تنها رویامون اینه که فقط روزمون رو بگذرونیم.
گذروندن روز که نمیتونه رویا باشه.
نباید باشه.
- قهوه میخوری؟ - یه قلپ از مال تو میخورم.
بفرما.
نامههای زرد؟
بعدش چی میشه؟
اول بخون. بعدش حرف میزنیم.
خوندیش؟
نظرت چیه؟
فکر نمیکنی همونیه که لازم داریم؟
صدا.
نامههای زرد
و حرکت.
حرکت.
یکی یکی.
- بیاین تو. - بفرمایید.
بفرمایید.
برین.
عجله داریم.
لطفاً از این طرف.
- شما برین، من میام. - نه، منتظر میمونیم.
اینجا نمیتونین منتظر بمونین. لطفاً برین جلو.
دستگاه ضربانساز یا ایمپلنت پزشکی دیگهای دارین؟
نه. فلزِ توی سوتینمه. چیز مهمی نیست.
باشه، لطفاً منتظر بمونین.
- چای میخوری یا قهوه؟ - اون جمله رو حذف کن.
سلام.
- دیرمون شده، باید بریم. - باشه، باشه. مشکلی نیست.
- برو جلو. - بفرما.
کت.
کفش.
سوتین.
چی گفتی؟
- باید سوتینت رو دربیاری. - خدای من، داری شوخی میکنی؟
- ما فقط داریم دستورات رو اجرا میکنیم. - همهمون فقط داریم دستورات رو اجرا میکنیم.
خواهش میکنم.
بفرما.
بهت گفتم بهخاطر فلزه.
خدایا، دوباره بوق زد.
- شلوار هم باید دربیاد. - چی؟
- شلوارت رو دربیار. - بدون شلوار امتحانش کن.
- شورت هم دربیارم؟ - حتماً.
- داری کی رو اینجا لخت میکنی؟ - دلیلی نداره بیادبی کنی.
داری کی رو لخت میکنی؟
ببرینش.
- مگه چیکار کردم؟ - خودت میفهمی.
باشه، باشه.
عزیز.
فکر کنم این صحنه باید جور دیگهای تموم بشه.
چطور؟
باید زن رو کامل لخت کنن.
منظورت چیه؟
کاملاً برهنه؟
خب...
باشه.
- نظرت چیه؟ کاملاً برهنه؟ - کاملاً برهنه؟
ما که اروپا نیستیم، واسه همین نمیدونم.
روژدا، تو چی میگی؟
اگه مطمئن نیستی، باید به حس بازیگرها اعتماد کنی.
ولی جای سواله که آیا بدن زن باید اینطوری به نمایش دربیاد.
بحث سر این نیست که ما چی میخوایم،
بلکه بحث اینه که صحنه چی میطلبه.
واسه همینه که مردها نباید تا وقتی شلوارش رو درنمیاره، ولش کنن.
بحث سر عبور از خط قرمزه.
نباید قبل از اینکه به خواستهشون برسن، دستگیرش کنن.
باشه. یادداشت شد. در موردش فکر میکنیم.
فعلاً بذارین با صحنه دستگیری ادامه بدیم.
تا شش هفته دیگه؟
تا اون موقع میتونیم تمومش کنیم. تو چی میگی؟
باید عجله نکنیم.
- نظرت در مورد عنوان چیه؟ - منظورت چیه؟
«نامههای زرد» خوبه، ولی میتونیم یه چیز بهتر پیدا کنیم.
«نامههای زرد» خوبه. مبارزهمون باید شفاف باشه.
- موافقم. - منم همینطور.
اگه نامههای زرد نبود، اصلاً اینجا نبودی.
روژدا، میخوای بیشتر در موردش توضیح بدی؟
- فقط دارم میگم اوضاع چطوریه. - خب چطوریه؟
خب، تا وقتی که خودتون درگیر نشده بودین، همه چی براتون راحت بود.
سالها با خوشحالی توی تئاتر دولتی کار کردین، مگه نه؟
روژدا، این طرز حرف زدن نیست.
- راحتی ما اذیتتون کرد؟ - حق با اونه.
ولی خیالمون رو راحت کنین، ما این موضوع رو خیلی جدی گرفتیم.
خیلی خب. افتتاحیه شش هفته دیگه است.
در مورد برهنگی چی میگین؟
مشکلش چیه؟
به دل نگیر. مجوز برای یه نمایش دیگه...
به دل نگیر. مجوز برای یه نمایش دیگه...
- میتونیم سر اصل مطلب بمونیم؟ - کدوم مطلب؟
همون برهنگی.
مردم قرار نیست در مورد خود نمایش حرف بزنن، در مورد لخت شدن دریا توفان حرف میزنن.
بذار حرف بزنن. چشم یا سینه، چه فرقی میکنه؟
شخصیت تو نمیخواد لخت بشه، پس نمادگرایی سیاسیاش زیر سواله.
علاوه بر این،
جای سوال داره که یه نویسنده و کارگردان مرد
بتونه همچین چیزی رو از یه بازیگر زن بخواد.
پس اگه یه زن نوشته بودش فرق میکرد و تو از شکایتها میترسی.
ما به شکایت عادت داریم.
فقط یه پیشنهاد بود.
فقط یه پیشنهاد بود.
تو از ما خواستی شجاعتر باشیم، عزیز. نقطه شروع من اون بود.
به هر حال، بیایین تبلیغات خوبی انجام بدیم.
به هر حال، بیایین تبلیغات خوبی انجام بدیم.
مردم باید بدونن که کار تو ادامه داره.
میتونی به کل دنیا بگی، ولی سالن فقط ۱۰۰ تا صندلی داره. بیایین جلوی هزینههای اضافی رو بگیریم.
ازگی.
ازگی.
ازگی، افتادی توی توالت؟
بیا دیگه، میخوام یه چیزی ازت بپرسم.
نقش بازیگر. چهار حرفی.
جدی میگی مادربزرگ؟ نقش، دیگه چی میتونه باشه؟
واحد پول آلبانی. دو حرفی.
لک.
یه کلمه دیگه برای احمق، ده حرفی.
- نمیدونم. - نینکامپوپ.
نینکامپوپ؟ چه باحال.
داغه، رو معدهت هم سنگینی میکنه.
- دارم میرم پیش دوستام. - ولی داره هوا تاریک میشه.
همین جلوی در هستیم.
صبر کن، کجا داری میری؟ اونا کی هستن؟
دوستام هستن و گوشیم هم همراهمه. دارم میرم هوا بخورم. نگران نباش.
- سلام. - سلام.
بریم.
- میدونی نینکامپوپ یعنی چی؟ - نینکامپوپ؟ یه جور دیوه؟
نه. این یه کلمه دیگه واسه احمقه.
حضور محترم جناب قاضی و دادگاه عالی
به عنوان یک شهروند صلحطلب که همواره تا آخرین رقم مالیاتش را پرداخت کرده
و حتی یک جریمه پارک هم نداشته،
متعجبم که شاهد آن هستم که با اتهامات جنایی جدی روبرو شدهام.
- عالی به نظر میاد. - آره.
من یک عضو پیوستهٔ فرهنگستان هستم،
و قصد دارم امور علمی خود را در آرامش و آزادی به انجام برسانم.
آزادی فکر و بیان برای هر دموکراسیای ضروریست.
مشکلات اجتماعی باید با عقل سلیم و گفتگو حل شوند، نه با خشونت.
دریا، یه چیز جالب برات دارم:
یه نقش اصلی تو یه سریال، آدمای خوب،
و یه بودجه حسابی هم داره.
این چیزی نبود که با هم قرار گذاشتیم.
- میدونم. - دریا، قهوه میخوری؟
اگه برات ایدهآل نبود، زنگ نمیزدم.
من فقط از جنگهایی که سالهاست ادامه دارند انتقاد کردم،
که جان خیل عظیمی از انسانها را گرفته و زخمهای عمیقی بر جامعه گذاشته.
من مردم را تشویق کردم که از ابراز عقایدشان نترسند.
من هیچ مقصود مجرمانهای نداشتم، هیچ دستوری نگرفتم و درگیر تبلیغات هم نشدم.
- داشتم منتظر میموندم... - نه، اول جمله، بعد برو سراغش.
یا چی گفتیم؟ خط اول، درسته؟
منتظرم، ولی نمیدونم منتظر چیام.
پرنسس از راه رسید.
- کدوم پرنسس؟ - بیخیال دیگه.
ببخشید. برگرد.
- اون قضیه دستها چیه؟ - خب خودت انجامش بده.
من بازیگر نیستم. نه، نه.
دوازده تا برند مختلف رو دیدم و بهترین گزینه خرید رو پیدا کردم.
انتخاب درست خیلی مهمه. درست مثل دوستا. میدونی؟
بله؟
- منظورت ایزوئه؟ ما حتی با هم قرار هم نمیذاریم. - و فامیلیاش؟
- این دیگه چیه مامان؟ - سعی کن درک کنی:
نمیخوام مجبور باشم نگران بشم.
کاراجاباش. بفرما. حالا خیالت راحت شد؟
یا شماره پاسپورت و آدرس و بقیه چیزاش رو هم میخوای؟
سس گوجه.
سس گوجه.
من این اتهامات را رد میکنم و خواستار تبرئه فوری هستم.
- دانشجوهای ما امیدوارن. - آره، دوشنبه...
- دلمون برات تنگ شده بود. - روز بزرگ فرا رسید.
- و بیانیهات؟ - دریا داره میخوندش.
- بهش سلام برسون. - سلام میرسونه.
- همچنین. - باشه، مراقب خودت باش.
مختصره.
خوبه.
- بچهها؟ - اوه، بیدارت کردیم.
- ساعت چنده؟ - ساعت پنجئه.
به هر حال خوابم نمیبره. چیزی خوردی؟
واسه تو راه یه چیزی آماده کردیم.
ساندویچهای ازگی رو تو یخچال یادت نره.
نگران اون نباش.
- باید برم، قطار منتظر نمیمونه. - بذار یه بغلت کنم.
تا آخرش از خودت دفاع میکنی، بچهم.
برات دعا میکنم.
خداحافظ.
اینا هم اومدن.
بجنبین رفقا، داریم دیر میرسیم.
اگه داشتنِ یه ایده جرم نیست، پس بیان کردنش هم جرم نیست.
ساکت. بشین سر جات.
هم وقت شما داره تلف میشه هم وقت ما. این جرم نیست.
- یه روزی به دانشگاه برمیگردیم. - دقیقاً.
اینجا کلاس درس نیست.
لطفاً اینو فراموش نکنین. حالا ادامه بدیم.
- ۲۰۱۸-۲۴. - حاضر.
شما پسرِ مهمت و گونگور هستید،
متولد ۱۲ ژانویه ۱۹۷۵، در کادیکوی، استانبول،
آدرس فعلی: آپارتمان ۱، پلاک ۶ خیابان باشاک، منطقه اساداوغلو، چانکایا، آنکارا.
- درسته؟ - الان ساکن استانبولم.
مجتمع مسکونی اولین پارک، بلوک سی، آپارتمان ۴۶، فیکیرتپه،
کادیکوی، استانبول.
- تحصیلات؟ - دکترا.
و شغل؟
- من استادم. اخراج شدم. - حقوقت؟
دیگه حقوقی ندارم و به عنوان راننده تاکسی کار میکنم.
- حقوقم زیر حداقل دستمزده. - شهروند ترکیه، بدون سوءپیشینه.
شکایتی علیه شما ثبت شده.
شما در مورد رئیسجمهور تو شبکههای اجتماعی مطلب نوشتین.
شما در مورد رئیسجمهور تو شبکههای اجتماعی مطلب نوشتین.
میخواین توضیحی بدین؟
من فقط یه استاد نیستم، یه نویسنده هم هستم.
من تو دنیای فکر و تخیل زندگی میکنم.
هر چیزی که مینویسم، شامل نمایشنامههام، از زندگی الهام گرفته شده.
من این مطالب رو با توجه به وضعیت سیاسی منتشر کردم.
فکر نمیکنم توهینآمیز باشن و اتهامات رو رد میکنم.
این دفاعیه کتبی ماست، ولی یه دفاعیه شفاهی هم ارائه میدم.
لیست رو دیدین. ما صدها پرونده داریم. سه جمله بهتون وقت میدم.
سه جمله؟
- سکوت! - این غیرقابل قبوله.
من با موکلم موافقم. ما دفاعیهمون رو برای دادستان فرستادیم و اتهامات رو رد میکنیم.
پستهای اون صرفاً انتقاده و جرم محسوب نمیشه.
به خاطر یه شکایت، پلیس تو شبکههای اجتماعی جستجو کرده.
پلیس، دادستان و قوه قضاییه با عجلهای بیسابقه عمل کردن.
اونا مشخصاً موکل من رو هدف قرار دادن تا بترسوننش و منصرفش کنن.
پستهای اون همگی تحت حمایت آزادی بیانه.
درخواست لغو ممنوعالخروجی و تبرئه موکلم رو دارم.
من موافقت نمیکنم.
ما شکایتی که علیه متهم شده بود رو بررسی کردیم.
متهم دانشجوهاش رو تشویق کرده که وسط کلاس برن تظاهرات.
اون دانشجوهایی هم که به حرفش گوش ندادن رو تحت فشار گذاشته.
اسمشم بذارن ضد جنگ، باز هم کاملاً علیه دولت ما بوده.
توی اون سمینار یه ویدیو ضبط شده.
ما درخواست داریم که الان پخش بشه.
این ویدیو توی کیفرخواست نبود.
درخواست ردش رو داریم.
این دیگه به نظر دادگاه بستگی داره.
- ویدیو چقدر طولانیه؟ - کوتاهه، جناب قاضی. سی ثانیه.
تصمیم گرفته شد:
ویدیوی توی پرونده باید پخش بشه.
ولی زود تمومش کنین.
بچهها.
اگه تئاتر دولتی رو ندیدین،
پس هیچی از دراماتورژی نمیتونم بهتون بگم.
اینو از دست ندین.
- با اجازهتون، منم برم. - بفرما.
خب؟
کس دیگهای نیست؟
من ترجیح میدم همینجا بمونم.
- منم همینطور. - ما اینجاییم که یاد بگیریم.
که یاد بگیریم.
همونطور که میبینین، ویدیو واضحه.
ما درخواست داریم به جرم تبلیغ برای یه سازمان تروریستی
و توهین به دولتمون اعلام جرم بشه.
حکم صادر شد:
درخواست رفع ممنوعالخروجی متهم رد میشه.
ممکنه جرم سنگینی رخ داده باشه.
علاوه بر این، نظارت قضایی هم اعمال میشه.
درخواست شاکی برای اعلام جرم نزد دادستان عمومی
در تاریخ دیگهای بررسی میشه.
به نام مردم
- مادرت سه بار بهم زنگ زد. - به منم همینطور. چی شده؟
میفهمم چی شده.
الو؟ مامان؟
یه اتهام جدید از تو آستینشون درآوردن و قاضی هم تاییدشون کرد:
تروریسم و توهین.
پروندههای بیشتری در راهه. منتظریم.
خیلی متاسفم.
بگو چی شده.
گوشی رو بده به من.
مامان، چی شده؟
گوش نمیده؟
باشه مامان.
داریم میایم.
چی شده؟
- باید برگردیم. - چی شده، کجا دارین میرین؟
بچهها، اوضاع استانبول هم خیلی متشنجه. باید بریم.
بجنبین دیگه!
- چرا اومدین که حالا بخواین برین؟ - دیگه اینجوریه، فیکو.
ولی شما که سالی یه بارم به زور میاین.
- من میتونم برم، تو بمون. - نه، نه.
فیکو، تمومش کن، لطفاً.
ما مثل برادر ازتون استقبال کردیم، حالا دارین همینجوری میرین؟
- ولشون کن برن. - کجا برن؟
قرار بود فردا تو پارک درس بدیم.
شاگردات کلی منتظرت بودن.
باشه، باشه، پس دفعه بعد.
اینجوری که نمیشه. تو هم باید مسئولیتپذیر باشی.
مگه نه بچهها؟ امروز ممکن بود مستقیم بفرستنمون زندان.
- داری اغراق میکنی. - نه، نمیکنم.
ما داریم یه بچه بزرگ میکنیم. باید درک کنی. واسه تفریح که برنمیگردیم، خب؟
بفرمایید برین. دیگه مزاحمتون نمیشیم.
- داری چرت و پرت میگی. - من دارم چرت و پرت میگم؟
باشه، اصلاً هیچی نگفتم. ازگی مشکل داره و مادرمم تنهاست.
باید برم استانبول، همین. شب خوش.
فهمیدم. شب خوش. مراقب خودتون باشین.
- این دیگه پرروییئه. - من پرروام؟
این حرفا مزخرفه. چه شِرُ وری میگه.
حالا افتادیم به جون هم.
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
میخواستم باهاش حرف بزنم.
داد زد که «چرا داری تو کیفمو میگردی» بعدشم با عصبانیت رفت بیرون.
ساعتها بود که رفته بود.
با کی؟ کجا؟ خیلی ترسیده بودم.
باید یه خونه پیدا کنیم.
برداشتت همین بود؟ خدایا.
اشتباه برداشت نکن، این قضیه ربطی به تو نداره.
خیلی خب. ولش کن.
خودم باهاش حرف میزنم.
در رو باز کن، منم.
ازگی.
- ببین منو. - ای بابا، بابا، فقط تنهام بذار.
خیلی خب، بیا.
روشنش کن.
بیا یه نخ بکشیم.
گوش کن. چی بگم؟ منم سیگار میکشم.
دیگه بچه نیستی. خودت میفهمی.
بابا، تو و این اخلاقِ «درک کردن»ت خیلی رو مخه.
چی انتظار داری؟ اینکه دیکتاتور باشم؟
با ممنوعیت و تنبیه و این حرفا؟
ما میخوایم ازت محافظت کنیم، ولی تو بزرگ شدی و من باید بهت اعتماد کنم.
ما میخوایم ازت محافظت کنیم، ولی تو بزرگ شدی و من باید بهت اعتماد کنم.
- اون تو کیفمو گشت. - هیچکس تو کیفتو نگشته.
میفهمیم که عصبانی هستی، ولی مادربزرگ فقط داشت لباسای کثیفت رو چک میکرد.
اگه منم میرفتم سراغ دفترچهت، تو هم شاکی میشدی، مگه نه؟
بیا.
راحت باش.
بعضی یادداشتها خیلی تداعیکنندهان.
اگه برات جالبه، بیانیهی امروزم اونجاست.
نمیخوام.
خب، به هر حال میذارمش اینجا.
پست حذف بشه؟
پست حذف بشه؟
راشیت، نمیدونم چی بگم.
فقط یه پیشنهاد بود، عشقم.
و هنوزم سر جاشه.
مجبوریم این بلا رو سر هم بیاریم؟
چی رو؟
این بحثها رو.
میتونیم کوتاه بیایم.
جفتمون میدونیم تهش به کجا میرسه.
داری چی میگی؟
من میگم: «داری خفهم میکنی، احساس حبس شدن دارم. نمیفهمی؟»
تو میگی: «ولی برای منم آسون نیست. من تو یه رابطهی ممنوعهم.»
بعد من میگم: «متاسفم، ولی این مشکل توئه، گندکاری خودته که باید درستش کنی.»
فکر میکنی چون مریضم باید هوامو داشته باشی،
ولی من اون مدل توجهی که اسمش دلسوزیه رو نمیخوام.
تو میگی چه حسی بهم داری، ولی من اونم نمیخوام، پس این یه بنبسته.
بعد اون قیافهی درهمشکستهای رو میگیری که گاهی اوقات برام جذابه.
و اون لحظهی درخشان توئه.
بلند میشی و مثل یه متفکر بزرگ اعلام میکنی: «آره،
یه کم فاصله گرفتن برای جفتمون خوبه.»
بعد وسایلت رو جمع میکنی و تمام.
میری. میری؟ کجا؟
کات. میری پیش زنت.
- عالی بودین. ممنون بچهها. - فکر کردم قراره منو ببلعه.
شخصیت رو اینجوری تصور نکرده بودم،
ولی تاثیر فوقالعادهای داره. خیلی ممنون.
باعث افتخار من بود.
باعث افتخار من بود.
- کی خبردار میشین؟ - کی خبردار میشیم؟
- هرچه زودتر. - خیلی زود باهاتون تماس میگیریم.
عالیه. دریا، با من بیا.
- مراقب خودت باش. - خیلی ممنون. خداحافظ.
- میبینمت. - خداحافظ.
این جواب نمیده. بعداً بهش میرسم.
باید موقع حرف زدن حرکت کنه؟
- مثل دیروز. - مثل تمرین آخر.
اینجا میشینه.
پس دیگه ثابت نیست.
کجا بودی؟ جواب تلفنت رو نمیدادی.
الان اینجام.
ولی همهمون منتظر بودیم.
- یه کاری داشتم. - چه کاری؟
عزیز، بیا بحث نکنیم. الان اینجام. باشه؟
بیا شروع کنیم.
- عجلهای نیست. راحت باش برو یه قهوه بگیر. - نه، ممنون. از کجا شروع کنیم؟
«منتظرم.»
خیلی خب، از پرده سوم شروع میکنیم، همون مونولوگ.
منتظرم.
یه مدتیه منتظرم.
حتی نمیدونم منتظر چیام.
ولی منتظرم.
شاید خودت بدونی:
مجبور شدن به انتظار، یه جور اعمال کنترله که توسط اون شخص یا نهادی که تو رو منتظر نگه داشته، انجام میشه.
منتظر نگه داشتنِ بقیه، ابزار رژیمهای استبدادیه.
ولی...
اگه ندونی منتظر چی هستی،
توی بلاتکلیفی غرق میشی. توش خفه میشی.
و بلاتکلیفی، حتی فراتر از استبداد، یه روش تمامیتخواهه.
آ
چه خبر؟
- عزیز، نمیدونم. - چی رو نمیدونی؟
داریم درباره تعیین سرنوشت حرف میزنیم، که خب خیلی هم خوبه،
ولی یه جورایی خودخواهانه به نظر میاد.
خیلی آمرانه میاد: «اینطوریه یا اونطوریه.»
فکر کنم باید دوباره متن رو بازبینی کنیم.
فکر کنم باید دوباره متن رو بازبینی کنیم.
بیخیال دریا.
- بیا یه استراحت کنیم؟ - استراحت؟ تازه شروع کردیم.
ببخشید.
کجا داری میری؟
کجا داری میری، دریا؟
چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
امشب بریم پیتزا بخوریم؟ ازگی دوست داره.
مامانم گوشت خریده. اگه نریم قیامت به پا میکنه.
- مهم اینه که مامانت راضی باشه. - چیزی شده؟
سرم درد میکنه. حتماً دارم پریود میشم.
باشه. امروز رو تعطیل کنیم؟
- کی پشت خط بود؟ - یه دوست.
یه دوست؟ چه خوب.
- لازمه بهت توضیح بدم؟ - معلومه که نه.
فقط برام سوال بود که کی بوده که به خاطرش همه چی رو ول کردی.
عزیز، دیگه خیلی داره زیادهروی میشه. میشه نمایش رو بذاریم کنار تا تکلیف خودمون رو روشن کنیم؟
ما همین الان داریم تکلیفمون رو روشن میکنیم، دریا. ضایعم نکن.
- جلوی کی؟ - جلوی کسایی که ازمون استقبال کردن.
باید با هم همکاری کنیم. وگرنه حق رو به روژدا میدیم.
باشه. بیخیالش شو، عزیز.
دیگه داره مسخره میشه.
- خوبه؟ - آره، ولی من دیگه گوشت نمیخورم.
اون دندهها به قیمتشون میارزن.
اینم یه دلیل دیگه برای گوشت نخوردن.
قدیمیا میگفتن: تو خونهای که گوشت باشه، غمی نیست.
- اون قدیما، گوشت چیز خاصی بود. - آره بابا.
- اون قدیما، گوشت چیز خاصی بود. - آره بابا.
از اون موقع تا حالا چیز زیادی عوض نشده.
دریا، تو که چیزی نمیخوری.
- مامان رژیم آبجو گرفته. - آبِ جو.
- مامان رژیم آبجو گرفته. - آبِ جو.
ممنون، همه چی خیلی خوشمزهست.
میخواستم ببرمتون بیرون، ولی اینم خوبه.
یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
چی شده؟
- حاملهای؟ - ول کن مامان.
- حاملهای؟ - ول کن مامان.
- حس خواهر بزرگه رو داری. - خوشبختانه من از اون مرحله گذشتم.
چرا؟ الان دیگه زنا تو پنجاه سالگی هم بچه میارن.
خب، چیزی که میخواستم بگم اینه:
دارم یه کار جدید شروع میکنم.
چی هست؟
یه سریال تلویزیونی. نقش اصلی.
واقعاً؟
بفرمایید، سراپا گوشیم.
قراره نقش یه زن ثروتمند و شهری رو بازی کنم که صاحب یه آژانس تبلیغاتیه.
«باغ بهشت»، که اسم سریال هم همینه.
رابطههای زیادی داره، ولی هیچکدوم جدی نیست. زبونشم خیلی تنده.
پدرش باهاش زندگی میکنه. همیشه فکر میکنه مریضه... اسمش چیه؟
- هیپوکندری. - دقیقاً.
همش بهش زنگ میزنه، واسه همین یه گوشی دوم میگیره.
- بعدش چی؟ - خب...
جمری چیگدم کارگردان جوان و بااستعدادیه. تیمشون عالیه.
پس با تیمشون ملاقات کردی؟ کی؟
همین تازگیا. خیلی سریع پیش رفت.
پس اون تماس واسه این بود. چرا چیزی نگفتی؟
باید تست بازیگری میدادم. هنوز هیچی قطعی نبود.
- کدوم شبکه؟ - شبکه ک. هفته بعد شروع میکنیم.
کانال کِ؟
- دلیل اینکه میخوای نمایش رو عقب بندازی همینه؟ - یا این، یا اینکه یکی دیگه نقشش رو بازی کنه.
صبر کن، صبر کن. یکی دیگه؟
دریا، کانال کِ؟ هفته بعد؟ یکی دیگه؟ اصلاً میفهمی داری چی میگی؟
- این یه فرصته که کارها رو... - پس الان شدیم فرصتطلب؟
اون کانال ما رو هدف گرفته بود.
این موضوع آینده ازگیه. اگه اینو نمیفهمی...
اگه نگران آیندهای، ببین این سریالها چی تو جامعه تزریق میکنن.
فیلمنامهها پیشرو هستن. با تئاتر هنری هم نمیتونی شکم یه خونواده رو سیر کنی.
ما اینجا عملاً مفتخوریم.
- اینجا خونه تو هم هست. - نه، اینجا آپارتمان شماست و ما مهمونیم.
حقالزحمه چقدره؟
- ببخشید؟ - منظورش دستمزدته.
اونقدر که یه نفسی بکشیم و خرج مدرسه ازگی رو بدیم.
- من نمیخوام برم مدرسه خصوصی. - مامان، تو پیشنهاد دادی بهمون کمک کنی، مگه نه؟
- کدوم پیشنهاد؟ - مدرسه ازگی.
- من اون مدرسه احمقانه رو نمیخوام. - پیشنهاد هنوز سر جاشه؟
- من اون مدرسه احمقانه رو نمیخوام. - پیشنهاد هنوز سر جاشه؟
خیلی ممنونم، ولی میخوام خودم پول دربیارم.
خیلی ممنونم، ولی میخوام خودم پول دربیارم.
خودت درباره استقلال فردی حرف میزدی.
- واسه همینه میگن هر کسی یه قیمتی داره. - منظورت چیه؟
- همون که گفتم. شنیدی چی گفتم. - داری درباره چی حرف میزنی؟
عزیز، نگام کن.
داری واقعیت رو نادیده میگیری. وسواس تو نسبت به هنر پر از تکبره.
- مامان، یه چیزی بهش بگو. - بهش؟ داری به من میگی بهش؟
بیا منطقی حرف بزنیم. اگه بتونه پول خودش رو دربیاره که خوبه.
پول، پول، همهچی فقط پوله که واسه همه مهمه.
دقیقاً همونجایی که میخوان ما باشیم. نمیبینی؟
از مقاومت کردن خسته شدم.
اینکه تو تئاتر فعالیت کنی تو رو تبدیل به یه مبارز میکنه؟
- کاش اصلاً واردش نمیشدم. - دقیقاً.
تو حق نداری منو قضاوت کنی.
دوستات تو خیابونن و تو داری به ایگوت میرسی.
- ایگوی من؟ خجالت بکش. - دوست واقعی حقیقت رو میگه.
من دوست تو نیستم. اگه میدونستم اینقدر زود خودت رو میفروشی، من...
تو چی؟
جملهت رو تموم کن.
کجا داری میری؟
جواب نمیده.
اشکالی نداره مامان. احتمالاً با همن.
واقعاً نمیخواستم اینطوری بشه. ما رو ببخش.
با توام، عزیزم.
اگه میتونی پول خودت رو دربیاری، برو دنبالش.
بله؟
کجایی عزیز؟
تو راهم که به باران بگم داریم ولش میکنیم.
خودم انجامش میدم، مشکلی نیست.
- واسه همین زنگ زدی؟ - ازگی پیشته؟
نه، چرا باید باشه؟
- فکر کردم شاید دنبالت اومده باشه. - بهش زنگ زدی؟
خیلی وقتا. نمیتونیم نه خودش رو پیدا کنیم نه دوستاش رو.
- کجا ممکنه رفته باشه دریا؟ - نمیدونم.
- شاید رفته خونه داداشت. - چرا باید بره اونجا؟
ولش کن. دارم برمیگردم. میبینمت.
هیچی.
کجاست؟
بیا بریم پلیس.
- منم بیام؟ - همینجا بمونید شاید برگشت.
- الو. - سلام داداش.
- چه خبر دریا؟ - خواب بودی؟
- نه، بیداریم. - ببخشید مزاحمت شدم.
- این چه حرفیه. چه خبر؟ - یه کم درگیر یه بحران شدیم.
- یعنی چی؟ - ازگی پیش شما نیست؟
ازگی؟ نه.
- باشه، ممنون. - چی شده؟
- بعداً زنگ میزنم، باید برم. - نصفه شبه. الو؟
هیچی؟ آخه کجا ممکنه باشه؟ الان همه جور آدم عوضی تو خیابونه.
- خب، یه پسری بود... - کدوم پسر؟
- کسی که باهاش میگرده. - داری چی میگی دریا؟
- دوستپسر دخترمون، عزیز. - ایول. حالا اینو بهم میگی؟ کی هست اصلاً؟
ایزو یا همون اسماعیل. از مدرسه. گیتار میزنن. گفت رابطهشون مسئلهدار نیست.
نپرسیدی کیه، پدر و مادرش چیکارهان، کجا زندگی میکنه؟
- پرسیدم، ولی جواب درستی نگرفتم. - همهتون دارین دیوونهام میکنین.
حس میکنم زیادیام. تو خونه خودم غریبه شدم.
رفتار تو با خانوادهات فرقی نداره.
- این چرت و پرتا چیه؟ - یا تو تاکسیای یا تو تئاتر.
آخرین بار کی با ازگی وقت گذروندی، با هم درس خوندین یا جایی بردیش؟
من سحرخیزم و براش ساندویچ درست میکنم.
اونم میده به بچههای دیگه. اینو نمیدونستی؟
از خوردن هر روز یه چیز تکراری خسته شده و از من پول میخواد.
همه اون سکوتها، حالا همهش داره بیرون میریزه.
صبر کردم و امیدوار بودم، ولی اگه دست تو بود، ده سال با مادرت زندگی میکردیم.
از من چی میخوای؟ به هر کاری میکنم ایراد میگیری.
- مسئولیتپذیر باش. - مسئولیت؟
بزرگترین مسئولیت من اینه که الگوی خوبی برای بچهام باشم،
- نه اینکه پشت سرت یواشکی کار کنم. - یواشکی کار کردن؟
واسه کار کردن باید از تو اجازه بگیرم؟ تو کدوم قرنی زندگی میکنی؟
اجازه؟ من تو عمل انجامشده قرار گرفتم.
آره، و مجبوری قبولش کنی.
نوشتن نمایشنامههای شبهفمینیستی فایدهای نداره. سعی کن واقعاً زندگیش کنی.
حرفها رو نپیچون. جفتمون میدونیم قراره واسه چه کانال آشغالی کار کنی.
معلومه که میدونیم. فقط تو اینجا باهوشی؟
تو از نظر اخلاقی ورشکستهای.
اخلاق؟ الان داریم در مورد اخلاق حرف میزنیم؟ حداقل من میدونم چرا دارم این کار رو میکنم.
باید تو این سن و سال تو اون تئاتر کوچیک بپوسم؟
فقط واسه اینکه یه مشت شبهروشنفکر بشینن دور هم و با ارضای ایگوشون، ادای انقلاب دربیارن.
داری سالها زحمت رو با دو تا جمله به باد میدی.
و تو فکر میکنی با تئاتر میتونی دنیا رو نجات بدی.
- داری دنبال رویاهای پوچ میدوی. - پس با من ندو.
ازگی به خاطر اون «دوستاش» تو اون مدرسه گم شده.
نمایشت رو اجرا کن و با اکیپت راکی بزن، ولی به من نگو چی درسته و چی غلط.
بحث اخلاقی رو تو شروع کردی. تویی که داری همه چیز رو قضاوت میکنی.
خب؟
تمام زندگی ما دور تو میچرخه.
مادر عزیز گوشت خریده، بشینید بخورید.
از نمایشنامه عزیز دفاع کن، اخراج شو.
برو دادگاه عزیز، احمق به نظر برس.
عزیز داره نمایشنامه مینویسه، وایسا کنار.
پس نکن. کاش حتی یه خط هم برای آدم نمکنشناسی مثل تو ننوشته بودم.
نباید مینوشتی. من بهت نیازی ندارم. خودت نقشش رو بازی کن.
- یادت رفته از کجا اومدی. - فکر کردی کی هستی؟
من تو رو ساختم. اگه من نبودم، هیچی جز یه آشغال نبودی.
تو هیچی نبودی. من ازت یه بازیگر ساختم.
درسته.
تو من رو ساختی.
من یه آشغالم.
ما رو برسون به اداره پلیس.
ببخشید.
- ببخشید. - بله؟
- عصر بخیر. - عصر بخیر.
ما دنبال دخترمون میگردیم. رفته بیرون و هنوز برنگشته.
نمیتونیم پیداش کنیم و خیلی نگرانیم.
آخرین بار کی دیدینش؟
- حدود سه ساعت پیش. - خیلی خب. از این طرف.
ما یه سیستم جستجو و نجات برای افراد گمشده داریم.
ولی فقط چند ساعت گذشته.
ما فقط اگه بیش از ۲۴ ساعت گذشته باشه، تیمهای نجات رو اعزام میکنیم.
خب حالا باید چیکار کنیم؟
متاسفانه باید صبر کنید.
صبر کنیم؟ نمیفهمم. صبر برای چی؟
بچه ۱۴ ساله ما تو خیابونهاست. صبر برای چی؟
سیستم ما... برای چی باید صبر کنم؟
- که جنازهاش رو پیدا کنیم؟ - اگه میخواید دردسر درست کنید...
- من دنبال دخترمم. - بسه، آروم باش و بذار حرف بزنم.
مامانته. جواب بده.
سلام مامان. ازگی برگشته؟
نه. تو اداره پلیسم.
- میشه اسم و عکسش رو بذاریم؟ - من که مشکلی ندارم.
لازم نیست عصبانی بشی. ما فقط داریم کارمون رو انجام میدیم.
ازگی فیروزه توفان.
میشه یه لطفی در حقم بکنی؟
اسماعیل کاراجاباش، میشه آدرسش رو بهمون بدی؟
اسماعیل کاراجاباش؟
حتی اگه داشتمش هم نمیتونستم بهتون بدم. این کار غیرقانونیه. متاسفم.
اسماعیل کاراجاباش؟
بیا بریم.
به برادرت زنگ بزن.
چرا باید این کارو کنم؟
خیلی خب، خودم زنگ میزنم.
صالح، سلام.
ما تو کلانتری هستیم و هیچ خبری از ازگی نیست.
اون رئیس پلیسه رو میشناسی؟ شاید بتونه برای آدرس کمکمون کنه.
- سلام. - سلام.
باهاش حرف زدی؟
آره. حتی نصفه شب هم چند تا تماس گرفت.
شانس آوردی: فقط سه تا اسماعیل کاراجاباش تو استانبول هست.
یکیشون ۵۵ سالشه، یکیشون ۳۴ و اون یکی ۲۳ سالشه.
بیست و سه ساله؟
ترجیح میدادی ۵۵ ساله باشه؟
- ازگی گفت یه سال ازش بزرگتره. - تو هم حرفشو باور کردی؟
دیگه چیکار میکردم؟ فرض میکردم داره دروغ میگه؟
- خب آدرس اون ۲۳ ساله رو داریم؟ - ۵۵، ۳۴ یا ۲۳. یکیشو انتخاب کن.
برون.
از اونجا بپیچ سمت راست.
راست، راست.
باید همینجا باشه.
برو جلو. من همینجا منتظر میمونم.
وگرنه ممکنه تصادف بشه.
شاید اینجا باشه.
اسماعیل کاراجاباش اینجاست؟
ایزو؟
- بله؟ - تو اسماعیل هستی؟
چه مرگتونه؟
ازگی.
اوه، دارین خوش میگذرونین.
بچهها،
اگه دارین ازگی رو از ما قایم میکنین، پشیمون میشین.
هیچی. اینجا نیست.
- فقط داریم وقت میگذرونیم... - خفه شو.
حرف نزن.
پاشو. داریم میریم خونه.
- شانس آوردی که نمیکشمت. - اون همین الان پیداش شد...
خفه شو.
میکشمت. وظیفهت بود که به ما خبر بدی.
عوضی.
بزن بیرون.
- گریه نکن. - عزیز، دیگه بسه.
کارش به اینجا کشید...
برو تو.
تو هیچ فرقی با برادرم نداری.
لباس زیر.
هی، خوشتیپ. اینطوری حرف بزنی، کارمون به مشکل میخوره.
هدفت چیه؟ میخوای به کسی کمک کنی یا فقط یه بازی قدرت کثیفه؟
حتی اگه باشه، به تو چه؟
چون دیگه بخشی از زندگی تو نیستم.
جایی که تو پر کرده بودی، راحتترین بخش برای جایگزینی بود.
- اوه، عجب. - آره، اوه عجب.
بینگو و کات.
وقت ناهاره، بچهها. نوش جان همگی.
- خانم دریا، غذاتون توی تریلره. - ممنون، شافاک.
ممنون.
خوش برگشتی.
- چطوری؟ - خوبم، تو چطوری؟
عالیام، ممنون. تو چی؟
مامان، داریم تمام تلاشمون رو میکنیم.
- گرسنته؟ بیا غذا بخوریم. - نه، باید برم سراغ تاکسیم.
بیا. هفته بعد میبینمت.
میتونی بمونی. میتونیم با هم غذا بخوریم.
بیا دیگه.
غذای خوبیه.
واقعاً دارن تلاش میکنن.
- عزیز، تو هیچی نخوردی. - گرسنه نیستم، ممنون.
- امروز کی کارت تموم میشه؟ - حدوداً دو ساعت دیگه.
جمری چیگدم سکانس آخرم رو جلو انداخت تا مجبور نباشم منتظر بمونم.
تو چی؟
باید ماشین رو پس بدم و بعد دوباره دنیا رو نجات بدم.
تو هم موفق میشی.
نقدها خوبن.
نقدها؟
در مورد «نامههای زرد».
مخصوصاً سکانس فلزیاب.
- رتبهبندیهات چطورن؟ - خوبه، اوضاع روبهراهه.
ولی سخته، رقابت خیلی شدیده.
مامان، کارگردان داره از چی نگاه میکنه؟
منظورت چیه؟
دوربین نیست. از توش نگاه میکنه و بعد به مدیر فیلمبرداریش نکته میگه.
نمایاب کارگردان
بذار معرفیت کنم.
و باید کلاهگیس رو درست کنم، درست سر جاش نمیمونه.
تو چی؟
- میتونم اینجا بمونم؟ - حتماً.
راحت باش.
متـرجم: اشــکان هیــدی
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.