All language subtitles for Famagusta +Ü01+Ľ21

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian Download
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Τι έγινε πατέρα; Τελείωσε η συνάντηση του Μακαρίου με τον Ντενκτάς;

Ναι, πριν από λίγο.

Ήταν εκεί διακόσιοι δημοσιογράφοι, αρκετοί εξ αυτών Τουρκοκύπριοι.

Και;

Κι αυτό που κατάλαβα χωρίς πολλά-πολλά, είναι ότι στη συνάντηση

μπήκαν οι κατευθυντήριες γραμμές για συνέχιση των πραγματεύσεων.

Κάτι άλλο, κάτι σημαντικό;

Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι ότι για πρώτη φορά η δική μας πλευρά

κάνει λόγο για δικοινοτική ομόσπονδη δημοκρατία.

Πράγματι, αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Όλα τ' άλλα είναι κουβέντα για την κουβέντα, διπλωματικά τερτίπια.

Σωστά.

Άκουσα κι ένα ωραίο του Μακάριου.

Του λέει στο τέλος ένας δημοσιογράφος Τουρκοκύπριος,

"Μακαριότατε τόσα χρόνια σας βρίζω για να βγάζω το ψωμί μου.

Αν τώρα καταφέρετε να φτάσετε σε συμφωνία, κινδυνεύω να το χάσω".

Και του λέει ο Μακάριος.

"Μην φοβάσαι, εσείς οι δημοσιογράφοι πάντα βρίσκετε τον τρόπο".

Γιατί μελαγχόλησες;

Γιατί, κόρη μου, πάνε δύο χρόνια από την τούρκικη εισβολή

-κι ακόμα τίποτα δεν έχει αλλάξει. -Και χρόνια...

Σιωπή. Η απόλυτη σιωπή.

Ο Ντενκτάς προσπαθεί να κερδίσει χρόνο.

Αλλά ο χρόνος

δεν είναι υπέρ ημών.

Εν κατακλείδι,

όπως προείπα,

ο Ντενκτάς ήταν ως συνήθως ασαφής.

Έτσι λοιπόν απέφυγε να δεσμευτεί σε οτιδήποτε.

Κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να υπάρξει κάτι το απτό.

Επομένως το πράγμα παραπέμφθηκε εις τας καλένδας.

Ουδεμία έκπληξη.

Ο Ντενκτάς δεν είναι αυτόνομος ηγέτης.

Πίσω του είναι η Τουρκία, η οποία υπαγορεύει κάθε κίνηση.

Ναι αλλά με αυτόν είμαστε υποχρεωμένοι να συνομιλούμε.

Σας είδαμε κάποια στιγμή να συνομιλείτε ιδιαιτέρως με τον Ντενκτάς

-σε τόνο μάλλον ελαφρύ. -Ναι.

Προσπάθησα να δημιουργήσω καλό κλίμα.

Του είπα, "Θα με καλέσεις στο πάρτι των γενεθλίων σου;"

Και μου απήντησε, "Δεν κάνω πάρτι στα γενέθλιά μου.

Αλλά αν επιθυμείτε να περάσετε στην τουρκική πλευρά,

θα το διευθετήσω,

και θα χαρώ ιδιαιτέρως".

Αυτό θα σας καταστρέψει.

Το ξέρω. Από αύριο θα το κόψω.

Δεν αισθάνομαι καλά.

Ειδοποιήστε τον γιατρό μου.

Δεν περνούσαν οι εβδομάδες.

-Μου έλειψες πάρα πολύ αυτή τη φορά. -Κι εμένα αγάπη μου.

Καλώς τον.

Θα κάτσεις τουλάχιστον μία εβδομάδα για Πάσχα πριν ξαναγυρίσεις Λονδίνο;

Θα κάτσω.

Πατέρα τι έμαθες για τον Μακάριο; Έμφραγμα ήταν τελικά;

Ναι. Ευτυχώς αυτή τη φορά τη γλίτωσε.

Αλλά δεν ξέρω μέχρι πότε. Δεν λέει να σταματήσει το κάπνισμα.

Κι όταν ξυπνώ, θυμάμαι

Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ Αχ, θυμάμαι

Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ

Σε έχουν αυτοί Μα σ' έχω εγώ

Κι αν, μισή, ακόμα ζω Είναι που δεν ξεχνώ

Κι αν μου πήραν την ψυχή Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί

Το 'κανα χρυσό Για να σ' το χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ. Σε θυμάμαι.

-Έλα πέρασε. -Χαίρετε.

-Τι κάνεις; -Καλά, εσύ;

Ελπίζω να μην σας διέκοψα από δουλειά.

Κάτι που πρέπει να ξέρεις για εμένα.

Είμαι εργασιομανής πράγμα που σημαίνει ότι πάντα με διακόπτεις από δουλειά.

-Τώρα νιώθω άσχημα όμως. -Όχι ρε, πλάκα σου κάνω.

Άλλωστε κάνουμε μοντάζ όλη μέρα κι έχει καεί το κεφάλι μας.

-Πάω να μαζέψω κάτι πράγματα. -Έλα κάτσε.

Μοντάζ;

-Δεν έχω ιδέα πώς γίνονται όλα αυτά. -Άμα θέλεις κάποια μέρα

έχεις όρεξη και χρόνο, θα σου δείξω.

-Λοιπόν, τι γίνεται; -Καλά.

Έμαθα ότι η οικογένεια βάζει στην άκρη την έχθρα με τη θετή σου μάνα,

-και σου προτείνει να κάνεις το ίδιο; -Ναι.

Κι εγώ έμαθα ότι ήταν δική σου επιθυμία.

Όλα σ' τα είπαν;

Πώς το βλέπεις;

Δεν ξέρω. Δηλαδή...

Δεν περίμενα ν' ακούσω κάτι τέτοιο, ειδικά από τη Χριστίνα,

που δεν ξέρω το χαρακτήρα της, όμως ξέρω την ιστορία της.

Ξέρω ότι μ' έψαχνε τόσα χρόνια, ξέρω ότι υπέφερε.

-Απεχθάνεται το μίσος. -Ναι.

Από την άλλη νιώθω ότι υπάρχουν λίγο δυο μέτρα και δυο σταθμά.

-Πώς το εννοείς; -Ας πούμε στην περίπτωση Θοδωρή.

Είναι απόλυτοι, δεν πρόκειται να τον συγχωρήσουν.

Ενώ στη Σοφία, που έκανε και αυτή ένα "έγκλημα"

-της δίνουν άφεση. -Δεν είναι το ίδιο

Η κυρία Κούρτη, το λάθος που έκανε ήτανε,

πώς να το πω, λάθος καρδιάς, το έκανε από υπερβολική αγάπη.

Ναι.

Σε 10 λεπτά πρέπει να φύγουμε. Σε περιμένω στο αμάξι.

Ναι.

-Γεια. -Γεια.

-Πρέπει να φύγεις. -Ναι, συγγνώμη.

Καταλαβαίνω, είσαι εργασιομανής είπαμε.

Θες να τα πούμε μια άλλη μέρα που θα είμαι πιο χαλαρά;

Ναι, αμέ! Να σου πω.

Αν δεν νιώθεις έτοιμος να συγχωρέσεις τη θετή σου μάνα, μην το κάνεις.

Απλά ήθελα η οικογένεια να βάλει την έχθρα στην άκρη.

Εντάξει, εγώ καταλαβαίνω πως το σκέφτεσαι, αλήθεια το καταλαβαίνω.

Τα λέμε.

Η Κύπρος είναι πολύ όμορφη. Θα σας αρέσει, θα το δείτε.

Δεν θέλω να έρθω στην Κύπρο λέμε.

Εγώ στο ξαναείπα μαμά μου Θα 'ρθω μαζί σου.

Ας μην πάρουμε αυτή τη στιγμή απόφαση.

Σκεφτείτε το και θα τα ξαναπούμε.

-Γιατί δεν θες να 'ρθεις; -Σου εξήγησα, δεν θέλω.

Κοίτα, φατσούλα. Το βλέπεις εκείνο το ζωάκι;

Χθες ήταν άρρωστο αλλά σήμερα είναι καλά.

-Το είδες; -Ναι, έχει θερμόμετρο;

-Τι να έχει; -Θερμόμετρο;

Ναι.

Δεν υπάρχεις, το ξέρεις;

-Είναι τέλεια εδώ. -Έχει έρωτα με τη φάρμα.

Αφού σου αρέσει τόσο πολύ θα σε κάνουμε μία βόλτα κάθε μέρα.

Ευχαριστώ μαμά.

-Πώς με είπες; -Μαμά.

- Έλα να σε φιλήσω. - Όχι φιλί, όχι!

- Όχι φιλί; - Θα σε πνίξουμε στα φιλιά.

- Όχι εσύ! - Εγώ ναι. Εγώ όχι;

Μετά την εισβολή και τον βίαιο ξεριζωμό των Κυπρίων από τα σπίτια τους,

χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους και παιδιά,

κυρίως στην περιοχή της Καρπασίας, αρνήθηκαν να φύγουν από τη γη τους.

Και απέμειναν να ζουν υπό αντίξοες συνθήκες ως εγκλωβισμένοι.

Μέσα σε αυτούς, η Ελένη Φωκά.

Ήταν τότε 26 ετών και εργαζόταν ως δασκάλα

στο δημοτικό σχολείο του χωριού της, της Αγίας Τριάδας, Γιαλούσας.

Έβλεπα στα μάτια αυτών των εγκλωβισμένων παιδιών

των ελεύθερων πολιορκημένων, τον φόβο.

και την ανάγκη κάποιος να τα βοηθήσει.

Οι τούρκοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο

να τρομοκρατήσουν τα παιδιά και τους γονείς τους,

ώστε να τους αναγκάσουν να φύγουν.

Με βιασμούς και με ξυλοδαρμούς.

-Με "κέρφιους". -Δηλαδή απαγόρευση κυκλοφορίας;

Ναι, σωστά.

Για μεγάλα χρονικά διαστήματα να μην μπορούν να βγουν καθόλου από το σπίτι.

Η ζωή αυτών των ανθρώπων και ειδικά των παιδιών,

ήταν μια αβάσταχτη κόλαση.

Όμως ένιωσες ότι δεν μπορούσες να εγκαταλείψεις τους μαθητές σου.

Όχι.

Ένιωσα πως είχα την ανάγκη να κάνω κάτι για τον τόπο μου.

Και πως ίσως ο Θεός μού έστειλε αυτή τη δοκιμασία σαν μια αποστολή.

Προσπαθώ να φανταστώ

πόσο δύσκολη πρέπει να είναι η απόφαση να μείνει κανείς εγκλωβισμένος.

Σαν το πρόβατο ανάμεσα στους λύκους.

Εσύ που το έζησες για πάρα πολλά χρόνια,

το μετανιώνεις; Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω τον χρόνο,

θα ερχόσουν στης ελεύθερες περιοχές;

Θα έφευγες, να φτιάξεις μια οικογένεια, να ζήσεις μια πιο εύκολη ζωή;

Όχι. Δεν το μετανιώνω.

Αν και πολλές φορές λύγισα.

Πολλές φορές έκλαψα.

Πολλές φορές ρώτησα τον Θεό, "Θεέ μου,

γιατί μας έστειλες αυτή τη συμφορά;"

-Ένιωσες θυμό; -Ναι.

Μερικές φορές, ναι. Ένιωσα θυμό και οργή.

Για την απερίγραπτη αδικία να έρχονται από μια άλλη χώρα με τα όπλα

για να κλέψουν τη ζωή σου.

Ένιωσα και περήφανη.

Μα συνάμα και πολύ ταπεινωμένη για όσα πέρασα.

Ξέρω πως περηφάνια και εξευτελισμός δεν μπορούν εύκολα να συνυπάρξουν.

Αλλά έτσι ένιωθα.

Ήταν εξευτελιστική η συμπεριφορά των Τούρκων απέναντι σας;

Προσεύχομαι στον Θεό να μην ζήσει άλλος λαός

τα βάσανα και τον εξευτελισμό που πέρασαν

οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας

Οι περισσότεροι από τους εγκλωβισμένους

ήταν παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι, χωρίς όπλα.

Ποιος ο λόγος να τους φερθούν με τόση σκληρότητα;

Για να τους αναγκάσουν να φύγουν.

Να σφετεριστούν τα σπίτια τους και τη γη τους.

Αλλά πιστέψτε με.

Κι αν προσωρινά κρατούν τα σπίτια και τη γη τους,

κανένα όπλο δεν μπορεί να τους δώσει τη δύναμη

να πάρουν την ψυχή μας.

Αυτό το μήνυμα ήθελα να τους δώσω.

Και για αυτόν τον λόγο άντεξα τόσα χρόνια εγκλωβισμένη.

-Καλώς την. Κάθισε. -Καλημέρα.

-Άργησα, με συγχωρείτε. Δεν πειράζει.

Πώς είναι ο Παύλος; Το πήραμε τηλέφωνο αλλά μάλλον δεν έχει σήμα.

Τώρα μαζί ήμασταν. Πριν από λίγο τον άφησα.

Μου ζήτησε με τον πάω εγώ στο σπίτι του Μάικλ.

Γιατί, δεν οδηγεί πια;

-Φοβάται; -Όχι, δεν οδηγεί πια, καθόλου.

Μίλησέ μας. Πώς είναι η καθημερινότητα του;

Έχουν ξεκινήσει κάποιες κρίσεις, κινητικές κυρίως.

Αλλά έρχονται και φεύγουν προς το παρόν.

Ψυχολογικά;

Δεν ξέρω, δεν μου λέει.

Μάλλον τα κρατά όλα μέσα του.

-Το παιδί έχει καταλάβει κάτι; -Όχι.

Ο Παύλος αποφεύγει να μένει μαζί του εντελώς μόνος τις περισσότερες φορές.

Εσύ πώς είσαι;

Χάλια.

Αρνούμαι να το πιστέψω αυτό που συμβαίνει.

Όλο περιμένω κάποια ανατροπή, ότι θα συμβεί κάτι,

ότι κάτι θα αλλάξει, ότι θα πάνε όλα καλά.

Είναι πάρα πολύ άδικο. Γιατί;

Γιατί σε εκείνον, γιατί τώρα, γιατί σε εμάς;

Το όνομα Ελένη Φωκά,

είναι στην Κύπρο συνώνυμο της αντίστασης στην κατοχή.

Γνωστή και ως "δασκάλα του έθνους".

Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της και τους μαθητές της,

και παρέμεινε για 23 ολόκληρα χρόνια εγκλωβισμένη.

Υπομένοντας κάθε μορφής εκφοβισμό και εξευτελισμό

κυρίως από τον τουρκικό στρατό αλλά και από τους εποίκους.

Κυρία Φωκά,

μπορείτε να μας πείτε μερικά περιστατικά

που ίσως δεν τα ξέρει ο κόσμος, αλλά που είναι χαραγμένα στη μνήμη σας;

Δεν θα ξεχάσω τη μέρα,

που δυο νεαροί έποικοι κακοποίησαν άσχημα τον πατέρα μου.

Μία νέα κοπέλα, γύρω στα 18,

κι ένας Τούρκος έποικος στρατιώτης μπήκαν στην αυλή μας

για να βγάλουν νερό από το πηγάδι.

Ήθελαν να ποτίσουν τα κλεμμένα ζώα τους.

Το αλακάτι έτριζε,

Ήταν παλιό κι αν υποχωρούσε το χώμα,

υπήρχε ο κίνδυνος να πέσουν και να σκοτωθούν.

Έτρεξε ο πατέρας μου να τους πει να προσέχουν.

Εκείνοι όμως νόμισαν ότι ήθελε να τους διώξει.

Όρμησαν πάνω του με λύσσα.

Η νέα κοπέλα τον χτυπούσε μένα σκληρό ξύλο στο κεφάλι.

Κι ο έποικος στρατιώτης τον κλοτσούσε με όλη του τη δύναμη.

Μετά ανέβηκε στην κοιλιά του

κι εξακολούθησε να τον κλωτσά μέχρι που τον τσάκισε.

Έπρεπε επειγόντως να χειρουργηθεί.

Παρακάλεσα τον Τούρκο γιατρό να το στείλουν σε νοσοκομείο

στις ελεύθερες περιοχές.

Και για να τον περιποιηθούν καλύτερα

και για να τον δουν τα άλλα του παιδιά.

Ίσως για τελευταία φορά.

Αρνήθηκε.

Τότε βρήκα τον διευθυντή του νοσοκομείου.

Γονάτισα μπροστά του και τον παρακάλεσα.

Ένιωσα εξευτελισμένη

που γονάτισα μπροστά σε έναν Τούρκο.

Αισθάνθηκα ντροπή για αυτό που έκανα.

Μίσησα τον εαυτό μου.

Με δυσκολία στάθηκα ξανά στα πόδια μου.

Τελικά τον εγχείρησαν οι γιατροί στα κατεχόμενα;

Ναι.

Του φέρθηκαν τουλάχιστον με ανθρωπιά;

Σαν είδα τις ραφές από την πληγή της εγχείρησης, ανατρίχιασα.

Από κάτω στην κοιλιά μέχρι το στομάχι

σχηματιζόταν ένα μισοφέγγαρο

με τον τρόπο που τον έραψαν.

Ένα μισοφέγγαρο στην κοιλιά του πατέρα μου.

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας, Χριστέ μου;

Τον έραψαν πρόχειρα, σαν σακί με πατάτες.

Έκλαψα,

και αγανάκτησα, ώσπου δεν άντεχα άλλο.

-Φαίνεται πολύ νόστιμο. -Ναι, καίει όμως.

-Όχι μόνο φαίνεται, είναι κιόλας. -Θα σερβίρω τώρα, περίμενε.

Τι θέλει ο Νικήτας και παίρνει εμένα τηλέφωνο;

Τι θες Νικήτα;

Ναι, ετοιμαζόμαστε να φάμε.

Τι είπες τώρα;

Τι έγινε;

Έλα Νικήτα; Τι του είπες και χλώμιασε;

Κατάλαβα.

Τι έγινε Αντρέα;

-Ο Κλεάνθης. -Τι;

Αυτοκτόνησε.

Ήταν λοιπόν πολύ δύσκολη η ζωή των εγκλωβισμένων

και ειδικά η δική σου.

Τα πρώτα χρόνια μας έκαναν τον βίο αβίωτο.

Στρατιώτες κυκλοφορούσαν με πάλες κι απειλούσαν να μας σφάξουν.

Πετροβολούσαν το σπίτι.

Κλωτσούσαν τις πόρτες.

Σκορπούσαν τον πανικό.

Το χωριό ήταν αραιοκατοικημένο.

Το σπίτι μου ήταν μακριά από τα άλλα σπίτια.

Η οικογένεια μου είχε φύγει για τις ελεύθερες περιοχές,

μετά από πολλά βάσανα, ξυλοδαρμούς,

φυλάκιση του πατέρα μου.

Ένα βράδυ μπήκαν στο σπίτι.

Τα φώτα ήταν σβηστά.

Μας έκοβαν το ρεύμα τακτικά.

Άναψαν τα φώτα του στρατιωτικού αυτοκινήτου και φωτίστηκε το σπίτι.

Με άρπαξαν και με κόλλησαν στον τοίχο.

Και ήθελαν να με αναγκάσουν να βγάλω φωτογραφία με το ζόρι.

Φώναζα πώς δεν ήθελα.

Αλλά ποιος να με ακούσει;

Για ποιον λόγο ήθελαν να σε βγάλουν φωτογραφία;

Ήθελαν να βγάλω ταυτότητα τουρκική.

Τους έλεγα πως δεν ήθελα να βγάλω ταυτότητα.

Είχα ταυτότητα, δεν ήθελα άλλη.

Με χτύπησαν άγρια.

Έριξαν κάτω λιπόθυμη, ματωμένη.

Η μύτη μου άνοιξε κι έτρεχε αίμα που δεν σταματούσε.

Ήρθε τρέχοντας η ξαδέρφη μου με κίνδυνο της ζωής της.

Ευτυχώς είχαν φύγει λίγα λεπτά προηγουμένως.

Διαφορετικά θα την σκότωναν.

"Γιατί ήρθες;" τη ρώτησα όταν συνήλθα.

Νόμιζα πως σε σκότωσαν οι κακούργοι",

μου είπε.

"Σήκω να φτιάξουμε την πόρτα

γιατί θα ξαναέρθουν οι αναθεματισμένοι".

Έκανε να βγει από την πόρτα κι έπεσε κι εκείνη κάτω.

"Τώρα ποια θα βοηθήσει ποια;" της είπα;

Κλάψαμε ως το χάραμα παρέα.

Οι μαθητές σου πώς αντιδρούσαν όταν έβλεπαν τους Τούρκους

να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπάσουν το ηθικό σου;

Οι μαθητές μου...

Τα μωρά μου...

Από αυτούς έπαιρνα τη δύναμη να αντέχω.

Και από τον Θεό.

Μία μέρα τους έδωσα σταυρουδάκια

που είχαν στείλει παιδάκια από τη Λαμία

για τους εγκλωβισμένους μαθητές.

Δεν μου έχουν πάρει το κλειδί

Το έκανα χρυσό Για να σ' το χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ, σε θυμάμαι

Κι όταν γελώ, λυπάμαι

Κι όταν για ελπίδα μιλά Οι Τούρκοι εξαγριώθηκαν.

Με πήραν στο διοικητήριο τους

και ήθελαν να προσκυνήσω τη φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ.

"Ποτέ μα ποτέ δεν θα το κάνω!" τους φώναζα.

Ξανά με σκότωσαν στο ξύλο.

Δεν έκλαψα μπροστά τους.

Τέτοια ικανοποίηση δεν θα τους την έδινα.

"Να τελειώσουν τα βάσανα μας μια μέρα",

μου είπε ένας ηλικιωμένος παππούς.

"Μα δεν με νοιάζει για τα δικά μου βάσανα, παππού"

του είπα.

"Θέλω μόνο να τελειώσουν τα βάσανα του τόπου μου".

Δασκάλα Ελένη Φωκά,

σε ευχαριστώ για την μαθήματα που δίνεις σ' όλους μας.

Δεν ξεχνώ, σε θυμάμαι

Ηρώ μου, κορίτσι μου.

Δεν υπάρχουν λόγια.

Πριν από λίγο το μάθαμε.

Αν θέλεις να μείνεις μόνη σου θα το σεβαστούμε.

Είχαμε ανάγκη να σε δούμε. Να έρθουμε να σε στηρίξουμε.

Έχω τύψεις.

Τον έδιωξα.

Έπαιξε πάλι στο καζίνο, τα έχασε όλα.

Φαίνεται ήταν σε απελπισία. Ποιος ξέρει από πού έχει δανειστεί.

Σώπα...

-Μάριε, σου έφερα αυτό. -Ευχαριστώ.

Ελπίζω να σ' αρέσει. Για να δούμε.

-Σου αρέσει; -Τέλειο.

-Σ' αρέσει; -Ναι.

Μπράβο, ρε συ, Μάριε. Το σκέφτηκα πάρα πολύ.

-Ευχαριστούμε. -Να 'σαι καλά.

Μήπως θέλετε να το αναβάλουμε γιατί δεν σας βλέπω πολύ καλά.

Αυτοκίνητο!

Μας συγχωρείς απλώς πριν από πέντε λεπτά μάθαμε κάτι πολύ δυσάρεστο.

Τι;

Μάριε; Θα πας στην Αφροδίτη

και θα της πεις να ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί

να κεράσουμε τον καλεσμένο μας, εντάξει;

Δεν ήθελα να ακούσει ο Μάριος.

Ο Κλεάνθης αυτοκτόνησε.

Όχι...

-Τι αγάπη μου; -Έχει μείνει πίσω η δουλειά σου;

Όχι μωρέ, θα προλάβω, δεν είναι τίποτα.

Από αύριο θα κυκλοφορώ με ταξί. Δεν θα με ξαναπάς πουθενά εσύ.

-Έλα τώρα. -Αυτό που σου είπα.

Τι έγινε;

Το πόδι σου πάλι;

-Μούδιασε τελείως. -Έλα, δεν είναι τίποτα.

Σε λίγο θα περάσει.

Μέχρι πότε;

-Τι εννοείς; -Μέχρι πότε θα περνάει.

Κάποια στιγμή δεν θα μπορώ ούτε στο μπάνιο να πάω μόνος μου.

Να σου πω κάτι τώρα.

Σε έχει πιάσει πανικός και είναι λογικό, αλλά κάνε λίγο υπομονή.

Την προηγούμενη φορά σου πέρασε μέσα σε πέντε λεπτά.

-Άσε με να σου κάνω λίγο μασάζ. -Όχι, Ιφιγένεια.

Πρέπει να το χωνέψω. Όλοι μας δηλαδή, και πρώτη εσύ.

Αύριο μέσα στη μέρα θέλω να κάνουμε μια πολύ σοβαρή κουβέντα.

Οι δυο μας. Σε παρακαλώ.

Εντάξει. Ό,τι θες εσύ.

-Πώς είσαι; -Διαλυμένη.

Χάλια.

Θα σε κάνω εγώ να νιώσεις καλά.

Τι κάνεις;

-Τι κάνω; -Πας καλά;

-Γιατί, επειδή θέλω τη γυναίκα μου; -Πώς μπορείς;

Πριν από λίγο μάθαμε ότι πέθανε ο Κλεάνθης

και ειδικά εσένα ήταν ο καλύτερος σου φίλος.

-Αγάπη μου; -Άσε με! Είσαι ένα κτήνος τελικά;

Πρόσεξε τι λες.

Ό,τι θέλω θα λέω, ρε μαλάκα, θα μου σφραγίσεις και το στόμα τώρα;

Μην με ακολουθήσεις, θα πάω να κοιμηθώ στον καναπέ.

-Επιτέλους! -Γεια σου αγάπη μου.

Δεν σε πήρα πριν για να μην ενοχλήσω. Πώς είσαι;

Και να μου τηλεφωνούσες δεν θα μπορούσα να το σηκώσω.

Έχω ελάχιστο χρόνο για μένα.

Απλώς ήθελα να σε πάρω να δω τι κάνεις και να σου πω μια καληνύχτα.

Ναι, αλλά δεν απαντάς. Πώς είσαι;

Πολύ περίεργα. Προσπαθώ να κουμαντάρω την κατάσταση.

Τα παιδιά κυρίως που έχουνε φρικάρει μ' όλο αυτό.

Το παίζω δυνατή και ψύχραιμη αλλά δεν είμαι καθόλου.

Μπορώ να βοηθήσω κάπως;

Δυστυχώς όχι, όλο το βάρος έχει πέσει πάνω μου αυτή τη στιγμή.

Όμως θα βρω τον τρόπο να το διαχειριστώ, μην ανησυχείς.

Μου λείπεις, σε σκέφτομαι συνέχεια.

Κι εγώ.

Και τι δεν θα έδινα να περάσω τη νύχτα μου απόψε μαζί σου.

Αλήθεια; Μπορώ να πάρω τ' αεροπλάνο και να 'ρθω.

-Σε δύο ώρες θα είμαι εκεί. -Είσαι τελείως τρελός.

-Αλλά το θέλω πολύ. -Κι εγώ.

Έλα πες, πώς πήγε η συνέντευξη σήμερα;

Γίνομαι ράκος κάθε φορά.

Δεν μπορώ να πιστέψω τι τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι.

Χάρη σ' εσένα θα βγουν οι ιστορίες τους προς τα έξω

Νομίζω ότι είναι λυτρωτικό για αυτούς τους ανθρώπους.

Ναι. Το ελπίζω.

Πήγα και στο σπίτι της Δάφνης σήμερα, με κάλεσε με τον Τεύκρο για φαγητό.

Γνώρισα και τον Μάριο.

Τον είχα δει δηλαδή στον γάμο αλλά σήμερα τον γνώρισα καλύτερα.

-Με τη Δάφνη μιλήσατε; -Για ποιο πράγμα;

Γενικά το λέω. Είναι η μικρή σου αδερφή.

Πρέπει να αρχίσεις να το συνειδητοποιείς κάποτε.

Ναι...

Σιγά-σιγά, θέλει χρόνο.

-Μην σου πάρει και χρόνια όμως. -Όχι, μην ανησυχείς.

Σιμώνη;

Πώς είσαι, μίλα μου.

Από τη μία το μυαλό μου δουλεύει συνέχεια,

προσπαθώ να βάζω τη λογική μπροστά,

κάνω κινήσεις, σχεδιάζω το μέλλον, αλλά από την άλλη,

νιώθω τόσο μετέωρη και τόσο χαμένη.

Ξέρεις κάτι; Πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ

και μόνο με τη δική σου σκέψη ηρεμώ.

-Σ' αγαπώ. -Κι εγώ.

-Σου λέω δικαιολογίες; -Ναι!

Δεν είσαι έτσι εξαιτίας του Κλεάνθη. Με έχεις φλομώσει στα ψέματα.

Προχθές όταν σε πλησίασα, δεν με άφησες να σε αγγίξω.

-Και πριν από τρεις μέρες τα ίδια. -Μίλα μόνος σου.

Είδες που έχω δίκιο; Είδες;

-Απάντησέ μου, γαμώτο! -Βιάζομαι να πάω στην κηδεία!

-Θα έρθω κι εγώ μαζί σου. -Δεν υπάρχει περίπτωση!

Όταν θα βρίσκαμε με την οικογένεια μου εσύ θα μένεις μακριά.

-Σοβαρά τώρα; -Τα έχουμε πει, τα έχουμε ξεκαθαρίσει!

-Μου το απαγορεύεις; -Ναι!

Ο Κλεάνθης ήταν κολλητός μου και έχω κάθε δικαίωμα!

Τώρα το θυμήθηκες;

Χθες το βράδυ που ήθελες άλλα; Τότε δεν υπήρχε κολλητός;

-Πού κολλάει το ένα με το άλλο; -Άντε παράτα μας, ρε Θοδωρή!

Έλα μόνος σου στην κηδεία.

Αλλά έτσι και τολμήσεις να με πλησιάσεις, θα γίνει χαμός.

Μαριάννα, πρόσεχε πώς μου μιλάς!

Γιατί;

Τι θα μου κάνεις;

- Ναι; - Καλημέρα, τι κάνεις;

-Τρέχω και δεν φτάνω. -Πώς πάει το ντοκιμαντέρ;

-Προχωράει. -Είσαι ψυχρός και μαζί μου;

Όχι βέβαια, βιαστικός είμαι.

Μπορούμε να μιλήσουμε λίγο για τη μάνα σου;

Δεν είναι η ώρα τώρα, έχω πολλή δουλειά.

Κάποτε θα πρέπει να το ανοίξουμε αυτό το θέμα.

Δεν μπορείς να το αποφεύγεις για πάντα.

Τι να σου πω μέχρι

-Είσαι ακόμα θυμωμένος μαζί της; -Πλάκα μου κάνεις; Εσύ τι λες;

Είναι δίπλα μου, κάποια στιγμή πρέπει να σπάσει ο πάγος.

-Σ' τη δίνω να της πεις μια καλημέρα. -Μην τολμήσεις!

Και σε παρακαλώ την επόμενη φορά που θα με πάρεις να είσαι μόνη σου.

Τα λέμε.

-Αχ, λυπάμαι Σοφία. -Πάμε να περπατήσουμε.

-Πού θες να πάμε, στην Πλάκα πάλι; -Δεν ξέρω, οπουδήποτε.

Πάμε μια βόλτα. Με πλακώνουν αυτά τα ντουβάρια.

-Τι κάνεις φίλε; -Καλά.

-Τελείωσε η κηδεία; -Για να είμαι εδώ.

Δεν ήρθες.

Η Ηρώ σπάραξε.

Δεν ήθελα να προκαλέσω την οργή της οικογένειας.

Ούτε να φέρω τη Μαριάννα σε δύσκολη θέση.

Η κατάσταση με την οικογένεια είναι κάπως περίεργη.

-Ήταν κολλητός σου. -Το ξέρω.

Ας ερχόσουν κι ας καθόσουν μακριά, σε μια γωνιά του νεκροταφείου.

Θα πάω μετά μόνος μου ν' αφήσω ένα λουλούδι.

Θα πάρω για την Ηρώ να τη συλλυπηθώ. Ίσως περάσω και απ' το σπίτι της.

Δεν ήθελα να συναντηθούμε για να μιλήσουμε για τον Κλεάνθη.

Και τι θες να πούμε;

-Για τη Μαριάννα; -Όχι.

Έμαθα για την κατάσταση της υγείας σου.

-Θέλω να σου πω πως λυπάμαι πολύ. -Σε παρακαλώ μην ανοίξουμε το θέμα.

Και τι θες να κάνω, το κορόιδο; Ήθελα να δω πώς είσαι.

Και αν μπορώ να βοηθήσω με κάτι, να...

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Μου ζήτησες να συναντηθούμε γιατί ήθελες να ξέρεις τι πιστεύω για σένα.

Να δεις πώς θα σε αντιμετωπίσω.

Ναι.

Η αλήθεια είναι πως το σκέφτομαι συνέχεια αυτό.

Νιώθω πολύ αμήχανα απέναντι σας.

Και ειδικά εσένα δεν μπορώ να σε ψυχολογήσω με τίποτα.

Είμαι σίγουρος ότι ήταν ατύχημα.

Θεωρώ όμως τη στάση σου από κει και πέρα απαράδεκτη.

Όσο για την απιστία, η Μαριάννα το έχει βάλει στην άκρη

και το εννοεί ή το έχει κουκουλώσει

και κάποια στιγμή το θέμα αυτό θα ξαναβγεί στην επιφάνεια.

-Έχω μετανιώσει φρικτά για όλα. -Το ελπίζω.

Για το δικό σου καλό, πρώτα απ' όλα.

Είμαι διατεθειμένος να κάνω τα πάντα για με συγχωρέσετε.

Άκου...

αν μετράει ο λόγος μου, το μόνο μπορώ να σου πω

είναι πως ό,τι αποφασίσει η Μαριάννα, εγώ θα το σεβαστώ.

Το βρίσκω απόλυτα λογικό.

Αν θέλει να είναι μαζί σου, εγώ θα τη στηρίξω.

Αν δεν θέλει να είναι μαζί σου, εγώ πάλι δίπλα της θα είμαι.

Τόσο απλά.

- Να ζήσεις να τον θυμάσαι Ηρώ μου. - Ευχαριστώ.

Θα θυμόμαστε μόνο τα καλά του Κλεάνθη.

-Και είχε πολλά. -Αυτό να λέγεται.

Πόσο κρίμα.

Καλά που έφυγε ο πατέρας σου πρώτος και δεν το έζησε αυτό.

Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Σαν ψέμα μού φαίνεται.

Τον γνωρίζαμε από τότε που γεννήθηκε.

Έχουμε τόσες αναμνήσεις μαζί του.

Από δω και πέρα εμείς θα είμαστε οικογένειά σου.

- Δεν θέλω να το ξεχάσεις. - Δίπλα σου κόρη μου.

Σε οτιδήποτε κι αν χρειαστείς.

Εμείς θα αναλάβουμε τα πάντα.

Μπορείς να βασιστείς επάνω μας, εντάξει Ηρώ μου;

Ναι. Σας ευχαριστώ πολύ.

Ο Θεός να τον μακαρίζει.

-Μαμά; -Κωνσταντίνα μου, τι έγινε;

Θέλω να μιλήσουμε τώρα που είμαστε μόνο οι δυο μας.

Φυσικά. Έλα, κάθισε.

Πες μου, τι συμβαίνει;

Δεν θα έρθω μαζί σου στην Κύπρο Είμαι 100% σίγουρη.

-Εντάξει. Είσαι σίγουρη για αυτό; -Το αποφάσισα.

Αγάπη μου; Από μικρή με λες μαμά.

Και τώρα μου λες ότι δεν θα 'ρθεις μαζί μου;

Δεν σε λέω απλώς μαμά, σ' αισθάνομαι και σαν αληθινή μαμά.

Σ' αγαπώ πολύ. Αλλά δεν μπορώ να φύγω από την Αθήνα.

Εντάξει. Θες να μου εξηγήσεις τον λόγο;

Εδώ έχω το σχολείο μου, τους φίλους μου.

Δεν θα χάσεις επαφή μαζί τους, θα ερχόμαστε να τους βλέπεις.

Θα κάνεις κι άλλους φίλους στην Κύπρο.

Δεν θέλω, θέλω τη ζωή μου έτσι όπως είναι τώρα

Θέλω να πηγαίνω βλέπω και τον μπαμπά όσο πιο συχνά γίνεται.

Αν έρθω στην Κύπρο αυτό θα είναι αδύνατο.

Κορίτσι μου γλυκό,

δεν μπορώ να φύγω χωρίς εσένα. Δεν μπορώ.

Ούτε να σε χωρίσω με τον αδερφό σου γίνεται. Δεν γίνεται.

Καλά έκανες και τα έβγαλες τα μαύρα.

Έχω ραντεβού με την Τασούλα, σε λίγο θα φύγω.

-Τηλεφωνήθηκες με τον Μάικλ; -Όχι.

-Τι να έκανε με την Κούρτη; -Έχω κι εγώ μεγάλη περιέργεια να μάθω.

Ελπίζω ότι μετά από τη συζήτησή μας θα μιλήσανε.

Δεν πάμε καθόλου καλά εδώ μέσα.

-θα με τρελάνετε και οι δύο! -Τι έπαθες;

Εσύ τι λες να έπαθα Ανδρέα;

Αυτό που είστε και οι δύο τόσο υπεράνω με ξεπερνάει.

Μα τι έγινε ξαφνικά. Όταν το κουβεντιάσαμε ήσουν θετικός.

Ναι, γιατί με παρασύρατε.

Τα ξανασκέφτηκα όμως. Μα είναι δυνατόν;

Και μόνο που το σκέφτομαι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

Και τι θέλεις να κάνουμε πατέρα;

Να συνεχίσουμε να σπέρνουμε το μίσος και τη διχόνοια;

-Πού θα βγάλει αυτό; -Δεν ξέρω.

Εγώ δεν θα συγχωρήσω τη γυναίκα που άρπαξε το σπλάχνο σου

και το κράτησε μακριά μας για 50 ολόκληρα χρόνια!

Ξεχνάς τι τράβηξες Χριστίνα;

Παραλίγο να σε χάσουμε από τη στενοχώρια. Εξαιτίας της έγιναν όλα.

Θες να πάμε να φάμε;

Δεν με νοιάζει. Ό,τι θες εσύ.

Τι έχεις;

Με πήρε τηλέφωνο η Ιφιγένεια πρωί-πρωί.

Μούδιασαν τα πόδια του Παύλου και δεν μπορούσε να περπατήσει.

Πάλι;

Ναι. Και αυτό θα συμβαίνει όλο και πιο συχνά τώρα.

Είμαι χάλια με αυτήν την ιστορία.

Είμαι ανήμπορη να βοηθήσω και αυτό με τρελαίνει.

Έχω χάσει τον ύπνο μου, Δημήτρη.

Τι προσδόκιμο ζωής έχει;

Λίγο. Πολύ λίγο, δυστυχώς.

Έλα Σιμώνη μου.

Τι κάνεις, που σε βρίσκω;

-Στη φάρμα, δουλεύω. Εσύ πώς είσαι; -Ξέρεις πώς είμαι, τι να λέμε τώρα;

Δεν μπορώ να χωνέψω αυτό που έκανε ο άχρηστος ο άντρας σου.

Το σκέφτομαι, το ξανασκέφτομαι. Πώς τα κατάφερε έτσι, μου λες;

Δεν ξέρω, θα τα πούμε από κοντά αυτά.

Λοιπόν, για άλλον λόγο σε πήρα.

Όπως σου έχω πει, σκοπεύω να επιστρέψω μόνιμα στην Κύπρο...

Το αποφάσισες; Είναι οριστικό;

Όχι, μπορεί να ανατραπεί την τελευταία στιγμή.

Όπως και να 'χει, εγώ πρέπει να δρομολογήσω κάποια πράγματα

και θέλω τη βοήθεια σου πάνω σε αυτό. Το πρώτο είναι ότι πρέπει να βρω σπίτι

και το δεύτερο ότι πρέπει να γράψω τον Αχιλλέα σε κάποιο σχολείο.

Θα κουβαλήσεις και τα παιδιά αυτουνού;

Είναι και δικά μου παιδιά, εγώ όταν μεγάλωσα.

Άλλο αν η Κωνσταντίνα δεν θέλει να έρθει με τίποτα!

Θα προσπαθήσω μέχρι την τελευταία στιγμή να την πείσω.

Αν δεν τα καταφέρω,

ίσως να πρέπει να μείνω στην Αθήνα. Δεν ξέρω ακόμη.

Βέβαια όλα αυτά πριν υπογράψω συμβόλαιο με ιδιοκτήτη σπιτιού.

Θα σε ενημερώσω, δεν θα σε εκθέσω, μην ανησυχείς.

Εντάξει Σιμώνη.

-Εγώ θα είμαι εδώ για ό,τι χρειαστείς. -Σ' ευχαριστώ πολύ. Τα λέμε.

Τι συνέβη, βρε Παύλο;

Αλλοίμονο κι αν καταλάβαινα τι μου έλεγες στο τηλέφωνο.

-Ούρλιαζες! -Είμαι έξω φρενών, Αντρούλα.

Το έχω καταλάβει Τι έγινε όμως;

Τι να γίνει; Απ' τη μια ο θάνατος του Κλεάνθη,

απ' την άλλη έχω τη Χριστίνα και τον Αντρέα να το παίζουν μεγαλόψυχοι

-σε αυτή που άρπαξε τον Μάικλ. -Τι εννοείς;

-Τη συγχωρέσανε; -Έτσι πήγανε και είπαν στον Μάικλ.

Από αυτή τη γυναίκα χάσαμε τον ύπνο μας για 50 χρόνια.

Έξαλλο με έχουν κάνει, έξαλλο!

Τασούλα;

Συγγνώμη που άργησα.

Μην αγχώνεσαι, αφού μου είπες πως θα πας στην κηδεία.

-Πώς τα πας εδώ; -Ξέρω 'γω;

Οι συνεργάτες σου θα σου πούνε.

Είσαι ακόμα σε περίοδο προσαρμογής.

-Θέλω να ρωτάς για ό,τι δεν ξέρεις. -Εντάξει, ευχαριστώ πολύ.

Παιδιά; Να σας πω λιγάκι;

Η Χριστίνα είναι ισάξιο μέλος της ομάδας.

Αυτή τη στιγμή κάνει τα πρώτα της βήματα.

Θέλω να την βοηθήσετε να ενταχθεί όσο γίνεται πιο ομαλά στην ομάδα.

Σύμφωνοι; Ευχαριστώ πολύ.

Δουλειά τώρα.

- Είναι πολύ καλά παιδιά. - Ναι.

-Παύλο; -Τι κάνεις εσύ εδώ;

Ήρθε να μας ελέγξει. Μπορεί να παραιτήθηκε,

αλλά τον τρώει η περιέργεια να μάθει πώς πάει η δουλειά του.

-Κάπως έτσι. -Σε έφερε η Ιφιγένεια;

-Όχι, πήρα ταξί. -Δεν οδηγείς πια;

Τον τελευταίο καιρό βαριέμαι φρικτά Τασούλα.

-Μήπως πρέπει να το μάθει η Τασούλα; -Να μάθω τι;

Θα σου πει η μαμά μου κάποια στιγμή.

Νομίζω πρέπει να σου λυθούν όλες οι απορίες

σχετικά με την παραίτηση μου, το δικαιούσαι Τασούλα.

-Καλησπέρα. -Γεια σου, Θοδωρή.

Μήπως ξέρεις πού μπορώ να βρω τη Μαριάννα;

Δεν είναι εδώ, πήγε στον γυναικολόγο και θα αργήσει λίγο.

Γιατί δεν πήγες μαζί της;

Είχα κάποιες υποχρεώσεις και δεν προλάβαινα.

Θεώρησα πως επειδή πέρασε πολύ ώρα, θα την έβρισκα εδώ.

-Γιατί δεν την παίρνεις ένα τηλέφωνο; -Ναι σωστά, θα την πάρω. Ευχαριστώ.

Παππού; Τι κάνεις εδώ;

Ξεσπάω τα νεύρα μου. Με ηρεμούν τα ζώα.

-Ωραίο το καινούργιο τυρί. -Ναι, κι εμένα μ' άρεσε.

Είσαι λίγο κυκλοθυμική τις τελευταίες μέρες.

Έχω πέσει μέσα;

Θα φταίνε οι ορμόνες της εγκυμοσύνης.

Δεν το νομίζω. Μάλλον το δίλημμα φταίει. Ξέρεις καλά τι εννοώ.

Δεν υπάρχει πιο βασανιστικό πράγμα από το δίλημμα, κόρη μου.

Σε τυραννάει, σε διαλύει.

Έχεις δίκιο.

Ως συνήθως δηλαδή.

Κοίτα να το λύσεις.

Ευχαριστώ.

-Μου αρέσει εδώ. -Καλά είναι. Γιατί κάθισες;

-Σου είπα ότι δεν πεινάω. -Πεινάω εγώ!

Να βάλω μια μπουκιά στο στόμα μου ή θες να με εξοντώσεις;

Εντάξει. Αυτή τη στιγμή μου φταίνε όλα.

Το ξέρω και το καταλαβαίνω.

Έχασα το παιδί μου, Μαίρη.

Μεταξύ μας, έχει δίκιο. Διαλύθηκε ο κόσμος του και φταίω εγώ.

Ναι, αλλά του χάρισες και μια υπέροχη ζωή, μην το ξεχνάμε.

Να μπαίνουν όλα στη ζυγαριά, και τα καλά και τα κακά.

Τώρα όμως νιώθει ότι όλα αυτά τα χρόνια ζούσε σε ένα ψέμα.

Επειδή είναι σοκαρισμένος.

Όταν ηρεμήσει όλα θα φτιάξουν, θα δεις. Είμαι σίγουρη.

-Μακάρι. -Θα φας κι εσύ κάτι;

-Για χάρη μου. -Εντάξει θα φάω.

Έλα όπως είσαι

Με όλα τα λάθη της ζωής σου

Τα μισά της αντοχής σου

Όπως είσαι

Έλα όπως είσαι

Με τη χαμένη δύναμη σου Την κομμένη αναπνοή σου

Όπως είσαι

Και μην με λυπηθείς

Και πεις πως ήρθες να κριθείς

Αυτόν που αθώωσε η αγάπη Δεν καταδίκασε κανείς

Και μην κοιτάς γκρεμό Γιατί είμαι πια μπροστά σου εγώ

Που έχω από το ολόκληρο το κάτι

Κι αυτό το κάτι για να ζήσω Είναι αρκετό

Είναι αρκετό

Για τη μάτια την καθαρή σου Εξαιρείσαι

-Πόση ώρα είσαι εδώ; -Τώρα ήρθα.

-Γιατί δεν μιλάς; -Σε κοίταζα. Πειράζει;

-Με κάνεις και ντρέπομαι. -Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι καθόλου.

Σου πάει πολύ αυτή η δουλειά, το 'χεις.

Δεν ξέρω τι μου γίνεται, δεν έχω ιδέα.

-Σε λίγο θα κάνεις κουμάντο εδώ. -Νομίζεις. Δεν είναι καθόλου εύκολο.

Στα δύσκολα πάντα τα καταφέρνεις. Πώς πάει;

Σε γενικές γραμμές, καλά.

Ο γιος μας έχει φτιάξει μια καταπληκτική ομάδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται από τους καλύτερους αρχαιολόγους.

Αργείς πολύ ακόμα;

Όχι, έχουμε σχολάσει. Τώρα σχολάσαμε.

Ωραία. Πάμε από το σπίτι να αλλάξεις.

Γιατί;

Θέλω να πάμε κάπου έξω να φάμε οι δυο μας.

-Δεν έχω όρεξη Αντρέα. -Σε παρακαλώ, το έχω ανάγκη.

Είσαι πολύ καλός στα παζλ.

Με έμαθε ο Τεύκρος.

-Κάνετε πολλά πράγματα μαζί, έτσι; -Ναι, τον αγαπώ πάρα πολύ.

Κι εγώ περνάω τέλεια με τον μπαμπά μου.

Πού πήγατε σήμερα;

-Στα λουτρά του Άδωνη. -Είναι ωραία;

Ήταν φανταστικά, θα σου δείξω φωτογραφίες.

-Θέλω να πάω κι εγώ. -Θα πάμε μαζί.

-Αλήθεια; -Ναι! Αφού είμαστε φίλοι.

-Τέλεια! -Η μαμά σου πού είναι, η κα Αλίκη;

Η Δάφνη είναι μαμά μου τώρα πια. Η Αλίκη είναι κακιά...

Σε καμάρωσα, ήσουν στο στοιχείο σου.

-Σταμάτα. -Γιατί να σταματήσω; Το εννοώ.

Ο γιος μας με ανάγκασε.

Και είναι σαν να μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία.

Κρίμα που δεν μπόρεσες να ασχοληθείς με την αρχαιολογία από μικρή.

Όσο σκέφτομαι τόσα χρόνια χαμένα.

Δεν νιώθω καθόλου έτσι, Αντρέα.

Η ζωή μας ήτανε γεμάτη χαρές.

Και λύπες, ναι, αλλά γεμάτη.

Η προσφυγιά, η ανάγκη για επιβίωση,

μας έκαναν να έχουμε άλλες προτεραιότητες.

Κι όμως τελικά,

καταφέραμε και αναγεννηθήκαμε μέσα από τις στάχτες μας.

Και πάντα με το κεφάλι ψηλά.

Σε ευχαριστώ.

Που στάθηκες δίπλα μου σε ό,τι απόφαση κι αν πήρα όλα αυτά τα χρόνια.

Εγώ σ' ευχαριστώ.

Που με βοήθησες να υπερβώ όλα αυτά τα εμπόδια.

Σ' αγαπώ πολύ Χριστίνα.

Τώρα περισσότερο από ποτέ.

Κι εγώ, αγάπη μου.

Δεν υπάρχει πιο βασανιστικό πράγμα από το δίλημμα, κόρη μου.

Σε τυραννάει, σε διαλύει. Κοίτα να το λύσεις.

Τι πιστεύεις ότι θα κάνει ο Μάικλ;

Δεν έχω ιδέα, δεν ξέρω.

Μήπως είναι καλύτερα να την πάρω εγώ τη Σοφία Κούρτη;

Όχι, καλύτερα όχι.

Εμείς κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε. Τώρα πρέπει να τα βρούνε μόνοι τους.

-Μέσα σου την έχεις συγχωρήσει; -Όχι.

Για τον Μάικλ το έκανα.

Για να μην έχει βάρος στη ζωή του.

-Εσύ; -Το ίδιο πιστεύω κι εγώ.

Τι σκέφτεσαι;

Τον Παύλο.

Θυμάσαι εκείνη την ημέρα

που τον φέραμε νεογέννητο από το μαιευτήριο στο σπίτι;

Αν θυμάμαι λέει; Σαν να ήταν χθες.

-Σε σένα μοιάζει. -Έλα, σώπα τώρα.

Κάθε μήνα θα αλλάζει μορφή.

Δεν πήρε από σένα το σημαδάκι στο μπράτσο του.

-Μόνο ο πρώτος μας γιος το είχε πάρει. -Σε παρακαλώ.

Μπορείς να ευχαριστηθείς τη στιγμή χωρίς να μαυρίσεις την καρδιά σου;

Έχεις δίκιο.

Έχεις δίκιο.

Πήγες στον γιατρό μόνη σου. Μην το αρνηθείς. Γιατί;

Γιατί έτσι ένιωσα.

Θέλεις να μου ξεκαθαρίσεις τι συμβαίνει;

Κάτσε.

Ήταν λάθος μου που πήγα στον γιατρό μόνη μου.

Γιατί όπως και να 'χει, είσαι ο πατέρας του παιδιού μου.

Τι θέλεις να πεις με αυτό;

Ότι θέλω να χωρίσουμε.

Τελειώνουμε τον καφέ μας και πάω στον Τεύκρο να πάρω το παιδί.

Θες να έρθεις βόλτα; Τι έγινε;

Το πόδι σου;

Μούδιασε πάλι.

Σε λιγότερο από 24 ώρες.

Είσαι εγωίστρια.

Είσαι μεγάλη εγωίστρια.

Εγώ; Γιατί το λες αυτό, αγάπη μου, τι λόγια είναι αυτά;

Θέλεις να σέρνομαι;

Να καταντήσω στο τέλος να σέρνομαι και να με λυπάστε όλοι;

-Όχι. -Και το παιδί; Αυτό θέλεις;

-Όχι... -Θέλεις να χάσω την αξιοπρέπεια μου;

Να γίνω σκιά του εαυτού μου, αυτό θέλεις, λέγε!

-Όχι βέβαια, αγάπη μου. -Τότε θα με βοηθήσεις;

Θα με βοηθήσεις να φύγω;

Μίλα, πες μου.

Θα με βοηθήσεις;

Εντάξει, θα σε βοηθήσω.

Ήπια το ποτήρι το πικρό

Και ήπια τη ζωή μου

Κι ό,τι κι αν ήξερα χάθηκε

Κι ούτε που ξέρω να πω το γιατί

Κι ό,τι κι αν ήταν ξεγράφτηκε

Κι ό,τι μένει είναι άδειο χαρτί

Ποιος βάζει λόγια πατρίδες να χαθούν

Νησιά να μοιραστούν

Σύρματα να μπουν

Ποιος ρίχνει βόλια παιδιά να σκοτωθούν

Γενιές να χωριστούν

Ρίζες να κοπούν

Υποτιτλισμός: Videopress S.A.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.