Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Belle, musimy wychodzić.
Posprzątasz? Jesteśmy spóźnione.
Tak.
Na pewno nie chcesz iść?
- Nie, posiedzę w ciszy. - Co będziesz robił?
A jak myślisz?
Szkoda.
- Co to za film? - Chyba jakaś komedia.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
- A u ciebie? - Też.
- Jesteś sama? - Tak.
Dzięki.
- Cześć! - Jak się masz, skarbie?
Dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
- Przyjechałaś sama? - Tak.
A więc Pierre'a nie będzie?
Zaszył się w swojej piwnicy?
Co on tam robi, do diabła?
Dobrze mu tam.
Zaczekaj...
- Halo? - Wszystko w porządku?
Belle wróciła?
- Tak, właśnie przyszła. - Co?
Mówię, że właśnie wróciła.
Pierre, przyjedź tu!
Nie każ mi błagać.
Éric się ciebie domaga. Jest 23.00. Jeszcze możesz przyjechać.
Nie, jestem zmęczony.
- Zaraz będę się kładł. - Dobrze.
- Nie zostanę długo. - Do zobaczenia.
Wstawaj.
Już późno.
Wygrałam 120 euro.
Éric był wściekły.
Było mu bardzo przykro, że nie wpadłeś.
Za kilka dni przyjeżdżają dzieci. Nie do wiary, prawda?
Słyszysz?
Za kilka dni przyjeżdżają dzieci.
Zagadnienie na następny raz:
Macie koło ruletki. 42 razy z rzędu pada na czarne.
Na co najlepiej postawić?
To nie wymaga wiedzy. Wystarczy się zastanowić.
Panie Constant!
Dzwoniła pańska żona. Musi pan jechać do domu.
Co się stało?
- Ona to wytłumaczy. - Dzięki.
LEKARZ
Cléa?
Cléa?
- Coś się stało? - Tak. Ale nie denerwuj się.
- Co jej jest? - Zakręciło jej się w głowie.
Belle nie żyje.
Co?
Belle... nie żyje.
Uduszono ją.
JESTEŚ MARTWA?
Nie...
Kim była dla was Belle Steiner?
Krewną?
Była córką Lorraine Steiner,
najlepszej przyjaciółki Cléi.
Mieszka u nas...
Mieszkała u nas...
w czasie roku szkolnego.
Chodziła do liceum Georgesa Simenona, gdzie pracuje Pierre.
Jaka była?
Urocza.
Spokojnie.
Miała przyjaciół? Spotykała się z chłopakami?
Nie wiem.
Była... taka piękna...
Dokąd pan idzie?
- Po swoje cygaretki. - Niech pan zostanie.
Proszę opisać dokładnie, jak wyglądał wczorajszy wieczór.
Ze szczegółami.
A więc, ja...
Zostałem w domu, żeby ocenić prace.
Był pan tutaj cały wieczór?
Tak, spędziłem go w piwnicy.
To znaczy, w swoim gabinecie.
Przez cały czas był pan w gabinecie?
Tak.
Na pewno nie wychodził pan z gabinetu ani z domu?
Tak, na pewno.
Nie słyszał pan nic niezwykłego?
Łomotu, krzyków... Nic nie przykuło pańskiej uwagi?
Nie.
Nic się nie rzuciło w oczy?
Nie.
Przykro mi.
Jak wyglądała panna Steiner, gdy zapukała?
Była zaniepokojona?
Nie. Widziałem ją przez chwilę.
Nie poszedł pan dopytać, co mówiła?
Nie słyszał pan.
To mi się nie wydawało ważne.
Może chciała powiedzieć, że znowu wychodzi.
Nie.
Dlaczego?
Słyszałbym, jak wraca.
Mówił pan, że słuchał pan muzyki.
Poszedł pan na górę po sweter, bo zrobiło się panu zimno?
Tak.
To było po tym czy przed tym, jak panna Steiner zapukała?
Nie wiem.
Na pewno od razu poszedłeś na górę.
Pewnie tak.
Proszę mu nie pomagać.
O której pan się położył, panie Constant?
Koło 23.00? O północy? Później?
Możliwe.
Możliwe, że o 23.00, o północy czy później?
Mogę się wtrącić? Dzwoniłam do ciebie o 23.00.
Powiedziałeś, że idziesz do łóżka.
Tak.
Idąc korytarzem, przechodził pan obok jej drzwi?
Tak.
Coś było słychać? Świeciło się?
Nie rozumiem, jakie to ma znaczenie.
Miałem wiedzieć, że ktoś zabije Belle?
Panie Constant, próbujemy zrekonstruować
wydarzenia z zeszłej nocy, by zrozumieć, co się stało.
Jest pan jedynym świadkiem, ostatnim, który widział Belle żywą.
Rozumie pan?
Panie Constant, proszę pana o współpracę ze śledczymi.
Zabierzemy pańskie ubranie. Wkrótce je oddamy.
Na razie zatrzymamy też pański telefon i komputer.
Zbada pana także lekarz.
To tyle.
Przynajmniej na razie.
Dzwoniłam do Lorraine.
Przyjedzie wieczorem.
Pojadę po nią na dworzec.
Zatrzyma się tutaj?
Nie, nie chce.
To zrozumiałe.
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Prawdę. Niby co?
Masz jakieś podejrzenia?
Jak ty...
Jak co?
Jak ją znalazłaś?
Nie wstawała.
Poszłam do jej pokoju,
żeby ją zawołać.
Ale nie odpowiadała, więc otworzyłam drzwi.
Co chcesz wiedzieć?
Nic.
Zdejmij koszulę, proszę.
Żadnych zadrapań ani otarć?
Raczej nie.
Dobrze.
- Otwórz usta. - Nienawidziłem tego jako dziecko.
Nie jesteś już dzieckiem. Nie odwiedzasz mnie.
Ile to już lat? Pięć? Dziesięć?
Nie choruję.
Zdejmij spodnie.
Odwróć się.
Możesz się ubrać.
Nic nie ma, rzecz jasna.
Świeży i czysty, jak noworodek.
Wpadnie Lorraine.
Nikt w mieście ani w kinie nie widział tamtej nocy ofiary.
Kiedy Cléa Constant wróciła do domu,
około 01.00 nad ranem, drzwi były zamknięte.
Wstępne oględziny zwłok nie wykazały...
Cléo!
Panie Constant, prosimy.
Wygłosi pan oświadczenie?
Jak pan sobie radzi z tą tragedią?
Kto mógł dokonać tego morderstwa?
Panie Constant, prosimy...
Czy ma pan jakieś podejrzenia?
- Masz to? - Tak.
DOM GROZY
Nie przejmuj się, Pierre. Dziennikarze to sępy.
Pierre Constant, nauczyciel matematyki w liceum Georgesa Simenona...
- Jak tam Cléa? - Dobrze.
...rzekomo nic nie słyszał.
Nikt w mieście ani w kinie nie widział tamtej nocy ofiary.
Kiedy Cléa Constant wróciła do domu,
około 01.00 nad ranem, drzwi były zamknięte.
Wstępne oględziny zwłok
nie wykazały śladów przemocy, poprzedzających uduszenie ofiary.
Śledczy przypuszczają, że znała swojego zabójcę.
Dzień dobry.
MÓWIMY W IMIENIU KOBIET, KTÓRE JUŻ NIE MAJĄ GŁOSU
A zatem, czerwone i czarne.
Myśleliście o tym?
Ma pan moje wsparcie, jak również wsparcie całej szkoły.
Dziękuję.
Ta sytuacja niepokoi wielu uczniów.
Wydzwaniają do mnie ich rodzice.
Pomyślałem, że mógłby pan, oczywiście jeśli się pan zgodzi,
wziąć kilka dni wolnego.
By dojść do siebie.
Co pan na to?
Nic nie jadłaś...
Może coś ciepłego?
Nie jestem głodna.
- Wiem. - Naprawdę.
- Musisz spróbować. - Nie jestem głodna.
Wiem.
Przyniesiesz mi coś do picia?
Co chcesz?
Masz papierosy, skarbie? Bo ja...
Skończyły mi się. Nie wiem.
Więcej nie mam.
Chodźmy.
Idziemy.
Musisz mi powiedzieć.
Czuję się winna...
Dlaczego?
- Puść mnie na górę. - Nie mogę.
Zabronili nam...
- Muszę zobaczyć! Czy to jasne?! - Rozumiem...
Muszę zobaczyć. Ile razy mam poprosić?
- Lorraine... - Ile jeszcze mam prosić?
Chodź.
To tutaj?
Na górze, po lewej.
Jedziemy zobaczyć Belle.
Jechać z wami?
Nie trzeba.
Chodź.
Trzymasz się jakoś?
Tak, na razie.
Musisz wiedzieć,
że nikt w ratuszu nie uważa, że to ty.
To miło.
Ale...
to, co przeżywasz, szkodzi wizerunkowi stowarzyszenia.
Lepiej będzie zmienić plany dotyczące dziecka.
Przykro mi.
A zatem...
to tu ją widziałeś po raz ostatni?
Tak.
Nic nie słyszałeś?
Nie, byłem skupiony na działaniach.
Panował spokój.
Najspokojniejsza noc życia.
A jednocześnie ktoś właśnie dusił tę dziewczynę.
Śledzisz wiadomości?
Wyciągają szczegóły z jej życia, jeszcze z domu.
Jest ciekawie!
Gdy miała 15 lat, policja nakryła ją w aucie z żonatym, naćpaną kokainą.
- Belle? - Tak.
Nie była aniołkiem!
Wiesz, jak ją nazywano?
"Królową Nocy".
Ale i tak... Biedaczka.
Dobrze się z nią dogadywałeś?
Tak.
Jak się zachowywała wobec ciebie?
Normalnie.
Nie prowokowała cię?
- Co? - Nie próbowała cię podrywać?
Nie.
- A ty? - Co ja?
Nie wiem... Podobała ci się?
Była bardzo młoda.
Tak, ale widziałem zdjęcia.
Prawdziwa piękność.
Wiesz, co wrzucała codziennie na TikToka?
Relacje z ubierania się.
Przymierzała różne stroje, ludzie głosowali na outfit dnia.
Musieliście trochę flirtować.
- Nikomu nie powiem... - Mówię, że nie.
Wierzę ci.
- To przesłuchanie? - Nie, przyjacielska pogawędka.
Posłuchaj...
W jej komórce znaleziono zdjęcia, na których jesteś.
Na temat Cléi nic nie było.
Miała obsesję na twoim punkcie.
Trzeba będzie to wyjaśnić.
Co, dokładnie?
Tę obsesję.
Jeśli coś zataiłeś, wcześniej czy później się dowiedzą.
Co niby mam im powiedzieć?
Mam coś wymyślić, żeby was zadowolić?
Nie poszło najlepiej. Lorraine chce wyjechać wieczorem.
To wina mojej córki, że ją uduszono?
Czy to wina mojej córki, że ją uduszono?
Ci dranie mogą mówić, co chcą...
Mężczyźni muszą wszystko obrócić w coś sprośnego.
Jak to.
Tylko to was interesuje.
Same sprośności.
Wytłumacz mi.
Gdzie byłeś, gdy zabito moją córkę?
Co robiłeś?
W swoim gabinecie, Lorraine.
Robiłem obliczenia.
- Naprawdę? - Tak.
Pokaż mi...
Byłem w piwnicy.
Nic nie słyszałem. Przykro mi.
Przykro ci...
Twój mąż nie okazuje żadnych emocji. Zupełnie nic.
- Jest po prostu pusty. - Przestań.
Jak policja mogła pomyśleć, że jesteś do czegoś zdolny?
Za każdym razem się mylą.
Lorraine, musisz odpocząć.
Nie potrzebuję tego.
Nie możesz jechać. Jesteś wyczerpana.
Tutaj nie zostanę.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Zadzwonię.
Cléo.
Michel, jak leci?
Wyjeżdżasz?
- Nie, odprowadzałam przyjaciółkę. - Lorraine?
Słyszałem o Belle. To straszne.
Zawsze żałuję, gdy widzę cię w mieście, że nie rozmawiamy.
Nie wiem, czemu tak się zachowujemy.
Z powodu twojej żony.
Postanowiłeś z nią zostać.
To nie ty chciałaś, bym przechodził na drugą stronę ulicy?
Myślę, że teraz to najmniejszy problem.
Jak długo nie rozmawialiśmy? Dziesięć lat?
Dwanaście.
Dokładnie 12 lat.
Bzykniemy się?
Kiedy się znowu spotkamy?
Może za 12 lat?
Kiedy jest ceremonia?
Jaka ceremonia?
Pogrzeb.
W czwartek.
Idziesz?
Nie.
Dlaczego?
Nie wyjdę stąd.
Wiesz, że uczniowie na Snapchacie nazywają cię "dusicielem"?
Nie owijają w bawełnę.
Nie martw się, to minie.
Nie martwię się.
Ty też możesz być podejrzaną, prawda?
Tak, zważywszy na wszystko.
Ale wróciłam za późno.
Spotkałam Michela na dworcu.
- Tego Michela? - Poszliśmy na drinka.
Potrzebowałam rozmowy.
Znał Lorraine, wiesz?
I Belle.
- Wspominał romans? - Oczywiście.
Tak, jestem w domu.
Wszystko dobrze?
Jeszcze nie wiem.
Widzimy się później.
Nie ma ich?
Jeszcze nie.
- Odwiedziłem Pierre'a. - Hej, Éric!
Dzień dobry.
- Jak sobie radzi, według ciebie? - Chyba dobrze.
Jest trochę nieobecny myślami.
Myślę, że go to nie obchodzi.
Smutno ci?
Bardzo.
Trudno będzie wam zająć się dzieckiem.
Wiem.
Pogadamy później.
Dzień dobry.
Proszę.
Komputer, telefon i ubranie.
Dziękuję.
Napije się pan kawy?
Chętnie.
Dobra.
Tak.
Mam kilka pytań.
Autopsja wykazała, że panna Steiner spożyła dużą ilość whiskey.
Trzy, cztery szklanki.
Czy mogła tyle wypić przy kolacji z panem i pana żoną?
Nie.
Zauważyłem, że trzyma pan whiskey u siebie w gabinecie.
Tak.
Pił pan z nią tamtego wieczora?
Nie.
- Jest pan pewien? - Tak.
- Pił pan z nią kiedyś? - Nie, nigdy.
Jeszcze jedno.
Wchodził pan czasem do jej pokoju?
Nie.
Po co?
Znaleziono pańskie odciski na oknie i w innych miejscach.
Może pan to wytłumaczyć?
Nie...
Chwileczkę...
Tak, pamiętam.
Byłem tam.
Naprawiałem zepsute okno.
Żona to potwierdzi.
Barman w Crystal widział pannę Steiner tamtej nocy.
Była z facetem po czterdziestce.
Kojarzy pan ten lokal?
Nie słyszałem o nim.
Przy drodze krajowej, za sklepem meblowym.
Nie był tam pan?
- Nie. - Tamtej nocy pana tam nie było?
Opis pasuje do pana.
Jak już mówiłem, tamtej nocy nie wychodziłem z domu.
Ani nawet z piwnicy.
- A do toalety? - Też nie.
Nie sikałem. Przez całą noc.
Panie Constant...
Jak by pan opisał swoją relację z panną Steiner?
Nie istniała.
Nieistniejąca relacja z kimś, kto z panem mieszka?
Myślę, że...
nie interesowaliśmy się sobą nawzajem.
Grzecznie się ignorowaliśmy.
Ona pana nie ignorowała.
W jej telefonie jest pan wszędzie.
To znaczy?
Bardzo ją pan ciekawił.
Uważała, że jest pan dziwny.
Niezły z pana model.
19 grudnia...
czuła pański wzrok na sobie wiele razy podczas kolacji.
Według niej, obczajał pan ją.
- Ja? - A niby kto?
Może myślała, że chce pan ją przelecieć.
Jej słowa.
Pańska sąsiadka, Julia Katz, potwierdziła, że widziała pana
w pańskiej "piwnicy".
Lubi pan to miejsce. Spędza tam pan dużo czasu.
Tak.
Co pan tam robi?
Oceniam klasówki.
Słucham muzyki.
Rozwiązuję zadania, dla przyjemności.
Co jeszcze?
Co jeszcze pan robi dla przyjemności?
Gasi pan światło
i podgląda sąsiadkę, Julię Katz, nagą w łazience?
Czasem - tak.
Wystarczy spojrzeć. Ona się nie kryje.
Co ma pan na myśli?
Pokazuje się świadomie?
Tak sądzę.
Dlaczego?
Wie, że na nią patrzę.
Nie przeszkadza jej to.
Belle wiedziała, że pan ją podgląda. Też jej to nie przeszkadzało?
- Nie podglądałem jej. - I nie podgląda pan Julii Katz?
Nie.
Pożądał pan Belle, panie Constant?
Nie.
Często pan zaprzecza.
Tak.
- Po co pana wezwano? - Może oświadczenie?
Co pan im powiedział?
Panie Constant, zabił pan Annabelle Steiner?
Gdybym to zrobił, czy bym wam to wyznał?
To wszystko, co ma pan do powiedzenia?
Może oświadczenie?
Panie Constant, zabił pan Annabelle Steiner?
Gdybym to zrobił, czy bym wam to wyznał?
Pierre Constant, matematyk w liceum Georges Simenon High...
Cléo?
Wiesz, że nic nie zrobiłem.
Prawda?
Po czym pan ją rozpoznał?
Po włosach, na zdjęciu.
Pamiętam, że wydawała się pijana i możliwe, że płakała.
- Była tam z kimś? - Tak, z mężczyzną.
W jakim wieku?
Około 45 lat. Ale miałem dużo pracy za barem.
Jak się zachowywał wobec niej?
Szeptał jej coś do ucha. Może ją pocieszał.
Hej!
Halo?
Jeszcze nie otworzyliśmy.
Mogę chociaż się napić?
Jasne.
Czego się pan napije?
Whiskey.
Dzięki.
Nie do wiary. Możecie tak wchodzić do cudzych domów?
Przepraszam. Wszedłem i się poczęstowałem.
Smacznego.
Proszę się nie gniewać. Musimy naciskać, żeby pana poznać.
To nic osobistego.
Nie gniewam się.
Prawdę mówiąc, to pojebana sprawa.
Brak DNA kontaktowego, brak tropów, brak śladów.
Jakby ten facet nie istniał.
Jest pan pewien, że pan jej nie otwierał?
Tak.
I naprawdę nic pan nie widział ani nie słyszał?
Nie.
Pan też pewnie chce mieć to za sobą.
Trochę - tak.
Byłem kiepski z matmy.
To mnie wkurzało.
To rachunek prawdopodobieństwa.
- "Proces Lévy'ego" coś panu mówi? - Nie.
Duże skoki wartości w losowych środowiskach.
Nic?
Teoria prawdopodobieństwa pochodzi z gry.
- To znaczy? - To, co prawdopodobne, a co nie.
Zawsze szacowaliśmy to za pomocą gry.
Gramy, żeby obliczać.
Na przykład, rzut monetą.
Modele ryzyka są tworzone za pomocą równań różniczkowych.
- Jaki to ma cel? - Każdy możliwy.
Finanse, ubezpieczenia na życie,
ruch drogowy, polityka, sport, pogoda...
Wyzwaniem jest szukanie stałego punktu, by odnaleźć równowagę.
Matematyka to odkrywanie nieznanego. Wizyta gdzieś, gdzie było niewielu.
Te by pani pasowały.
Wygląda pani na zmęczoną.
Nic dziwnego, zważywszy na to, co się stało.
Trochę jestem. Tak.
To dla pani męka.
Trudno przetrwać każdy dzień.
To bardzo łatwe, bez obaw.
Mieli jednego podejrzanego.
Niemieckiego emeryta, ekshibicjonistę.
Tak, był inny facet.
Facet, którego przyłapano z pornografią dziecięcą.
Cremisi... Damien Cremisi. Znasz go?
Agent nieruchomości? Tak, znam go.
Nic nie udowodnili.
Ale i tak ujawnili jego nazwisko.
Twój mąż to jedyne, co mają. Uwierz mi, nie odpuszczą mu.
Nie wiem, co on wyprawia. Jakby zupełnie nie rozumiał.
Myśli, że to nie ma z nim żadnego związku.
Ale ma.
Wszystko się z nim łączy. I to nie byle jak.
Dotyczy to też ciebie.
Te ostrygi są pyszne. Żałuj, że nie wzięłaś.
Tu chodzi o twoją reputację.
Myślisz, że znaleźli nowy dom dla tego dziecka?
Tak. Na pewno wszystko załatwili.
Już?
Słuchaj, Cléo... Jesteś kochana i szanowana w tym mieście.
A on? Jego nie widujemy.
Nigdy go nie ma.
Wyglądam na zmęczoną?
Czuję, że on się ślizga. Jak po równi pochyłej.
Chciałabym mu pomóc, ale nie wiem jak.
Wszyscy wiedzą, że nic nie zrobił.
Nie o to chodzi.
Nie? A o co?
Nie zostawię go.
Nikt tego nie oczekuje.
Nie zostawię go. To wszystko.
MORDERCA
Halo?
Halo?
Halo?
Cały dzień to samo. Może to on.
Jaki on?
Wejdziemy do środka, Pierre?
Proszę, chodź. Chciałbym z tobą pogadać.
Już idę.
A więc, Pierre...
Wiesz, że kocham Cléę, jak własną córkę.
Nie mogę patrzeć, jak cierpi.
Wiesz...
Bardzo się o ciebie martwi.
Nie wie, jak ci pomóc.
Powiedziałem to.
Zadzwoniłem do starego przyjaciela, Steinetza.
Chyba już go znasz.
Zgodził się na spotkanie.
Nie potrzebuję adwokata.
Ktoś musi ci pomóc, Pierre. Potrzebujesz porady prawnej.
Szczerze mówiąc, pora, byś wziął się w garść.
Dosyć wygłupów.
Wiesz, że wszyscy cię kochają?
Na czym polega problem? Zachowujesz się jak kozioł ofiarny.
Nieprawda. Oskarżają mnie...
- Podejrzewają cię. - To to samo.
- Nie zrobiłem tego. Koniec i kropka. - Niestety, niezupełnie.
Nie znoszę narzekania.
Nie prosimy cię o to. Chcemy, żebyś się bronił.
Przed czym?
- Nie muszę się bronić. - Nie zawracaj mu głowy.
Czemu tak się go uczepiliście?
Przestańcie mu zawracać głowę.
- Cléo... - Dosyć tego!
Na każdy temat masz swoje zdanie! "Zrób to, zrób tamto..." Kurwa!
- Jesteś upierdliwy! - Dobrze.
No to załatw to z nim.
Proszę przymierzyć.
Macie jaśniejsze?
Sprawdzę.
Jak się masz, Pierre? W porządku?
- No... wszystko.
Nie ubrałeś się?
Nie, zostanę w domu.
Czemu?
Lepiej, żebym został.
Dla kogo?
Dla wszystkich.
Nikt nie uważa cię za winnego.
Potrzebuję cię.
Chodź.
Dobrze, zaraz przyjdę.
Hej.
Cześć.
Pierre, przyszedłeś! Super
- Jak leci? - Dobrze.
Doskonale.
- Cześć. - Jak się masz?
Przyszedłeś. Fajnie.
Super.
Dobry wieczór wszystkim. Proszę zająć miejsca.
Zapraszam. Dziękuję.
Bardzo dziękuję za to, że dziś tu się zjawiliście.
Zanim zaczniemy, Cléa Constant chciałaby powiedzieć kilka słów.
Brawa dla niej.
Dobry wieczór.
Jestem bardzo dumna z tego, że możemy powitać te dzieci,
które straciły wszystko, które są same na świecie,
i dać im drugą szansę.
Myślę o wszystkich rodzinach,
o wszystkich dzieciach, które żyją w strachu.
Codziennie zapominamy o tym, że żyjemy w pokoju,
chronieni przed chaosem.
Dziękuję Służbom Ochrony Dziecka.
Dziękuję naszej społeczności za to,
że wspaniałomyślnie postanowiła
otworzyć przed nimi swoje domy.
Otoczyć je miłością.
Dziękuję.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Było super. - Coś pięknego.
Wzruszyłem się.
- Brawo... - Widziałeś Pierre'a?
Nie. Przed chwilą tu był.
Gdzie Pierre?
GDZIE JESTEŚ?
Musimy ciągle słuchać tej muzyki?
Wiesz, że to bardzo trudne.
Wiem.
Przepraszam.
To mnie doprowadza do szału. Naprawdę.
Przepraszam.
Wybacz, wiem.
Jeśli tak, to jesteś jedyna.
A jeśli ten, kto to zrobił, był tam teraz,
gdy wszyscy na mnie patrzyli?
Ależ skąd!
Jechać z tobą?
Nie. Pojadę sam.
- Pan Constant? - Dzień dobry.
Sędzia Antoinette M'Bolo. Zapraszam.
Aurélie, dołączy pani do nas?
Aurélie, proszę zacząć transkrypcję.
Wezwałam pana jako świadka.
Jedynego w tej sprawie.
Ale pan nic nie widział ani nie słyszał.
Tylko pan tam był.
Chciałabym ponownie omówić ten wieczór.
Proszę opowiedzieć.
To był...
zwykły, spokojny wieczór.
Taki sam, jak wszystkie wieczory w tym domu.
Ale nie do końca był taki sam, jak wszystkie pozostałe.
Zginęła młoda kobieta.
Tak.
Często myślę...
o geście, który Belle wykonała przez okno.
- O jakim geście? - Nie wiem, to było coś...
nieokreślonego, jakby się żegnała.
Myśli pan, że tak właśnie było?
Możliwe, że chciała powiedzieć "dobranoc".
Chciałabym przeprowadzić wspólnie ćwiczenie pamięciowe.
Może odkryjemy jakiś szczegół,
choćby drobny, który mógł panu umknąć.
Myślałem o tym wieczorze ze sto razy.
Pamiętam, co mówiłem innym, ale...
samego wieczoru nie pamiętam.
Im dłużej o tym myślę, tym mniej pamiętam.
Panie Constant, gdy czytałam transkrypcję pańskich przesłuchań,
prowadzonych przez śledczych, zwróciłam uwagę na to,
że nie tylko pan nie pamięta nocy, gdy zginęła Annabelle Steiner,
ale także niej samej.
Nic pan nie pamięta.
Myśli pan, że może chodzić
o coś z tamtego wieczoru, co nazywamy "martwym punktem"?
Chwilę, która wyparowała z pańskiej pamięci?
Nie.
Proszę się zastanowić.
Jest pan pewien?
Tak.
Prowadziłem dosyć samotną egzystencję.
Do jakiego wieku, według pana?
Do trzydziestki.
- Lubił pan to życie? - Tak.
Miał pan wiele kobiet przed swoją żoną?
Nie.
Żadnej?
Korzystał pan z prostytutek?
Tak.
Czemu państwo nie mają dzieci?
Nigdy nam się nie udało.
Chciałby pan je mieć?
Możliwe.
Dziecko, pierwotnie powierzone państwu
przez Dzieci Bez Granic,
zapełniłoby tę pustkę?
Z pewnością.
Jak pan zareagował na wieść, że żona chce przyjąć Annabelle Steiner?
Uważałem, że to świetny pomysł.
Wszystkie dzieci powinny mieć dostęp do dobrych placówek edukacyjnych.
Jest pan nauczycielem.
Przyjmuje pan nieletnich u siebie.
Zwraca pan dużą uwagę na cudze dzieci.
Naprawdę?
Jak opisałby pan swoją seksualność, panie Constant?
Słucham?
Jak opisałby pan swoją seksualność?
Nie opisałbym.
Lubi pan patrzeć, panie Constant?
Określiłby się pan mianem podglądacza
Możliwe.
A co z Annabelle Steiner?
Nie, ona była dzieckiem. Nie patrzyłem na nią.
Była piękną, młodą kobietą.
Jest niewyraźnym wspomnieniem.
Czy okazuję jakiekolwiek objawy niezrównoważenia?
Nie wiem.
Jest pan zrównoważony?
Tak sądzę.
Ale skąd mam wiedzieć?
A pani?
Według raportu, nie okazał pan żadnych emocji na wieść
o śmierci Annabelle Steiner.
Było to panu obojętne?
Nie.
Trudno panu poddać się emocjom?
Czy to sprawia, że jestem mordercą?
Jest pan szczęśliwy?
Nie zastanawiam się nad tym.
- Nie wierzę, że o to wypytywała. - Serio.
Szaleństwo.
Była zafascynowana.
Zafascynowana?
Tobą.
- Badali mnie. - Wow...
Zawsze tego nienawidziłeś.
Pytała, jak się poznaliśmy.
I czy przed tobą miałem wiele kobiet.
Co powiedziałeś?
Że nie.
Przesadzasz.
Czemu ja?
Czemu nie?
Byłeś słodki.
I miły.
Nie taki, jak...
inni faceci.
To ja mam dziś zadawać pytania?
Jeśli pan chce.
Nie mam o co pana pytać.
Będę pana informować, ale śledztwo już pana nie dotyczy.
Pańskie życie może wrócić do normy.
Drodzy przyjaciele,
proszę was, byście ciepło przywitali
naszego Odyseusza,
drogiego Pierre'a.
Dzięki.
Dziękuję. Nie wiedziałem, że udałem się w podróż.
Ale chciałbym oddać hołd...
swojej Penelopie, mojej żonie, Cléi.
A zatem?
Co?
Pewnie poczułeś ulgę.
Ulgę?
Dlaczego?
Niech będzie.
Mogę zapalić?
- Mam jedną pasję. - Tak?
Upiekło ci się z Belle.
Belle...
W pewnym sensie - tak.
To znaczy?
Jeszcze niedawno by mnie powiesili.
- Nie możesz mieć im tego za złe. - Jasne. Biedacy...
Byłeś tam tylko ty. To wszystko.
Spałem. To wszystko.
Wiesz, co oznacza "spać", prawda, doktorku?
Śpię, widzisz?
Nie wiem, co się dzieje.
Rozumiesz?
WITAMY PANA CONSTANTA!
Na czym stanęliśmy?
Aurélie?
- Wystraszył mnie pan! - Przepraszam.
- Wie pan, jak mam na imię? - Tak.
Co pan tu robi?
Spotykam panią.
Jestem umówiona później z przyjaciółkami, ale proszę usiąść.
Jeśli ma pan ochotę.
Dobrze.
Nie wiem, czy mogę to mówić, ale świetnie pan sobie poradził.
- Był pan super. - Naprawdę?
Mnie, na pana miejscu, puściłyby nerwy.
Myślę, że dobrze mi to zrobiło.
Dobrze?
Tak.
Okej...
- Zdałem egzamin ustny? - Wzorowo.
Jest pani o wiele bardziej żywiołowa, niż myślałem.
Praca to praca. Kiedy się kończy, to się kończy.
Robi pani taki tik ustami.
Przygryza pani wargę.
Tak, kiedy się stresuję.
To, co pani je, jest apetyczne.
To antrykot.
Przeszkadzało mi tylko jedno. Ani razu na mnie pani nie spojrzała.
Naprawdę?
Ale wiem, że pani mnie słuchała.
Notowałam. To moja praca.
Wiedziałem, że jest pani zaintrygowana.
Możliwe.
Podobało mi się, kiedy sędzia zapytała, czy jest pan zrównoważony.
A pan spojrzał na nią i zapytał: "A pani?".
"A pani?"
Podobał mi się...
ten łańcuszek na pani kostce.
Pomógł mi w myśleniu.
A raczej - w nie myśleniu.
Jest pan zabawny.
Ale widziałam.
Co?
Że patrzy pan na moją bransoletkę na nodze.
Jak to pani zauważyła?
To tajemnica.
Zabawne, że pana spotkałam.
Świat jest mały.
Wybierzemy się na drinka?
Okej.
- Gdzie pani auto? - Nie przyjechałam autem.
Piękna muzyka.
Tak.
Nie wraca pan do domu?
Nie.
Byłeś tu kiedyś?
Nie.
Właściwie - tak.
Okej.
Pierre.
Dziwne imię. Jakby czegoś brakowało.
Naprawdę?
Jak twoja żona ma na imię?
Cléa.
Ładnie.
Tak.
Podobam się facetom.
Choć nie jestem aż tak ładna.
Jesteś.
Co to?
Moja data urodzenia. Mało oryginalne.
- Boisz się? - Nie.
Mogę zapłacić?
Jasne. Kartą?
W sumie 50 euro.
Chodź.
Duś mnie.
Wysadź mnie tutaj.
Zapomnij.
TWÓRCY FILMU POTĘPIAJĄ PRZEMOC
I WYRAŻAJĄ SOLIDARNOŚĆ Z OFIARAMI, ODDAJĄC IM GŁOS.
Tekst: Patrycja Miljević
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.