Original subtitles

ร่างกายค่อยๆ กลายเป็นร่างกายด้วยตัวมันเอง

หัวใจเต้นเป็นจังหวะของมันเองไปเรื่อยๆ

อารมณ์ความรู้สึกกู่ร้องออกมาราวกับหมาป่า

นี่เราจะต้องเชื่อฟังกระดูกสันหลัง ซี่โครง และกะโหลกไปเฉยๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้งั้นเหรอ?

จมลงไปทั้งๆ ที่ยังเปิดตา เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

กลายเป็นเพลงบลูส์ที่กลวงโบ๋ ซึ่งมาพร้อมกับความเจ็บปวด

จะจุดประกายไฟให้ติด

จมลงไป เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

สูญเสียไป...จนกลายเป็นเพลงบลูส์นี้ที่จุดให้ไฟลุก

จนกว่าจะสลายเป็นชิ้นๆ

จนกว่าจะระยิบระยับ

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

Isolation dope

ฮิโรชิ รีบๆ มาได้แล้ว

น่ารำคาญชะมัด

นี่ลูกก็ต้องทักทายคุณข้างบ้านไว้ด้วยสิ

จะว่าไปที่นี่ดีจริงๆ เลยนะ

ธรรมชาติก็เยอะ อากาศก็ปลอดโปร่ง

นี่แม่

ทางขวาของบ้านมันแปลกๆ นะ

แปลกยังไง?

หน้าต่างมีแค่บานเดียวเองนา

เมื่อกี้ผมไปดูอีกด้านมาแล้วเหมือนกัน แต่มีแค่ตรงนี้แหละ

แหมฮิโรชิ

อย่าไปสอดส่องบ้านคนอื่นเขาสิ

ไม่อยู่ล่ะมั้ง

สวัสดีค่ะ ใครหรือคะ?

สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก

ดิฉันชื่อซาคากุจิค่ะ เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างๆ

ก็เลยมาขอฝากเนื้อฝากตัวในฐานะเพื่อนบ้านน่ะค่ะ

จากนี้ไปฝากด้วยนะคะ

นี่ก็เป็นของเล็กๆ น้อยๆ นะคะ

แหม ช่างมีน้ำใจจริงๆ

แต่คุณนายคะ

ทางบ้านคุณนุมาเกะนั่นทำงานตอนเที่ยงหรืออะไรเหรอคะ?

ไม่รู้สิคะ

บ้านหลังนั้นล็อกอยู่ตลอดเวลาเลย

แต่พอตกดึกก็จะเห็นเงาของคนสะท้อนในหน้าต่างชั้นสอง

เพราะงั้นก็คงอยู่ข้างในล่ะนะคะ

เพียงแต่ไม่ค่อยจะออกมาข้างนอกก็เท่านั้น

แถวนี้เขาก็ลือกันว่า คนที่อาศัยอยู่เป็นผู้หญิงวัยกลางคน

แล้วก็เป็นคนแปลกๆ ด้วยนะคะ

เห็นว่าไม่ชอบพบเจอผู้คนด้วย

สรุปก็คือยังไม่เคยเจอหน้าคนที่อาศัยอยู่เลยงั้นสิ

ก็นะ ไม่ว่าจะกดกริ่งกี่ครั้งก็ไม่ตอบเลยน่ะ

หรือว่าอาจจะ

อิ่มแล้วครับ

อ้าว อิ่มแล้วเหรอ?

อื้อ ต้องรีบเก็บห้องให้เสร็จๆ

หันหน้าเข้าหาหน้าต่างของบ้านข้างๆ เลยเหรอ?

รู้สึกไม่ค่อยถูกใจเท่าไรแฮะ

หนุ่มน้อย

หนุ่มน้อย

หนุ่มน้อย

สายัณสวัสดิ์

หลับอยู่หรือเปล่า?

สุขภาพแข็งแรงดีไหม?

อะไรน่ะ?

หนุ่มน้อย

หนุ่มน้อย

หนุ่มน้อย

บ้านใหม่น่าอยู่ไหมจ๊ะ?

หนุ่มน้อย

สบายดีไหมจ๊ะ?

หนุ่มน้อย

ว่างๆ มาเล่นบ้านป้าสิ

ป้าจะเปิดประตูทางเดินรอไว้นะ

เมื่อกี้มันอะไรน่ะ?

หนุ่มน้อย

หนุ่มน้อย

สบายดีไหมจ๊ะ?

หลับอยู่หรือเปล่าจ๊ะ?

ขอดูหน้าหน่อยสิจ๊ะ

พอดีตอนเที่ยงไม่เห็นมาหาเลยอะจ้ะ

อุตส่าห์อบขนมรอไว้แท้ๆ นะจ๊ะ

ถ้าอย่างนั้นขอฉันไปหาแทนได้ไหมจ๊ะ?

จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ

ว-ว่าไงนะ?

หนุ่มน้อย

เดี๋ยวฉันจะยื่นราวตากผ้าไปนะ

ถือไว้ให้แน่ๆ นะคะ

เพราะฉันจะใช้เจ้านี่ข้ามไปหานะจ๊ะ

เอ๋?

ทำอะไรน่ะ?

พ่อครับ แม่ครับ!

ตื่นทีสิ

อะไรกันไม่เห็นมีใครอยู่เลยนี่?

ราวตากผ้าก็ไม่เห็นมี

พูดจริงๆ นะ

เป็นคนโคตรน่าสยองเลย

พยายามจะปีนข้ามมาฟากนี้ด้วย

ฮิโรชิ นี่แกคงฝันไปนั่นล่ะ

พูดจริงนะ!

หนุ่มน้อย

พ่อหนุ่มน้อย

พ่อหนุ่มน้อย

ตื่นอยู่หรือเปล่าคะ?

สุขภาพแข็งแรงดีไหมคะ?

บ้าเอ๊ย

พ่อหนุ่มน้อย

หลับอยู่หรือจ๊ะ?

ขอดูหน้าหน่อยสิจ๊ะ

รอหน่อยนะจ๊ะ

เดี๋ยวอีกไม่นานฉันก็จะไปฟากนั้นได้แล้ว

หนุ่มน้อย อีกนิดเดียวเองนะจ๊ะ

อีกนิดเดียวก็จะยื่นมือถึงทางนั้นแล้วนะจ๊ะ

อีกไม่นานก็จะถึงฟากนั้นแล้วนะจ๊ะ

อีกนิดเดียวก็จะเคาะเรียกได้แล้ว

พอฉันเคาะแล้วช่วยเปิดหน้าต่างนะจ๊ะ

ไกลจริงๆ ยื่นมือไม่ถึงเลย

แต่ว่ารอหน่อยนะจ๊ะ อีกไม่นานจะถึงแล้ว

จะไปหาได้แล้ว

(คอลเล็กชัน No.067 หน้าต่างห้องข้างๆ)

- ป่าป๊าตายแล้ว - ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

ฉันมักจะฝันว่าพ่อตายไปแล้ว จนตัวเองร้องไห้

แฮ่ๆ แบร่

พ่อไม่ตายหรอกนะ ริโกะ

แต่ถึงจะอย่างนั้น

ความกังวลของฉันก็ไม่เคยหายไปเลย

สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดในโลกนี้

นั่นก็คือการตายของพ่อ

(คอลเล็กชัน No.123 การจากลาที่อ่อนโยน)

การแต่งงานแบบดั้งเดิมคือ สิ่งที่ตระกูลโทคุระที่มีเชื้อสายเก่าแก่ปฏิบัติสืบกันมา

คุณพ่อคะ คุณแม่คะ

คุณปู่คะ คุณย่าคะ

ดิฉันยังคงอ่อนโลกอยู่อีกมาก แต่ขอฝากตัวด้วยนะคะ

นี่คุณริโกะ

หนูน่ะต้องเรียกคุณว่าพี่สาวแล้วนะคะ

จ-จ้ะ

ฝากตัวด้วยนะโทโมกะจัง

มาโคโตะสามีของฉันนั้น

แต่งงานกับฉันโดยที่ไม่สนคำค้านของตระกูลโทคุระ

ร่าเริงเข้าไว้นะริโกะ

เดี๋ยวพวกเขาก็เข้าใจเองล่ะ

อื้อ

คุณปู่ทวดกับย่าทวดน่ะ

พวกท่านอายุมากแล้วก็เลยไม่ได้เข้าร่วมพิธี

ปู่ทวด ย่าทวด

เมียผม ชื่อริโกะนะ

ฝากตัวด้วยนะคะ

ริโกะ

ริโกะ

ป่าป๊า

หนูอยู่นี่แล้วนะ

ริโกะ

ใช้ชีวิตให้มีความสุขกับมาโคโตะคุงนะ

ป่าป๊า!

ฝันแบบนั้นอีกแล้วนะ

ขอโทษนะ

ไม่ว่าจะเมื่อไรก็ฝันแบบนี้ตลอด

ไม่เป็นไรหรอก

เอาล่ะ หลับได้แล้วนะ

แหม โทโมกะนี่ล่ะก็

แต่ว่าแม่คะ

โธ่ พ่อก็อย่าหัวเราะด้วยสิ

คุณปู่คุณย่าก็เป็นไปด้วย!

จะว่าไป นี่เป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่จริงๆ นะ

ค-ใครกันน่ะ?

อะ ผ-ผี

นั่นไม่ใช่ผีหรอก

ถ้างั้นคืออะไรกันล่ะ

พอมองดูดีๆ แล้วพวกท่านทวดน่ะ..

ที่ริโกะคิดว่าเป็นผีน่ะคงเป็น

แม่ทวดใหญ่

หรือก็คือคุณแม่ของท่านย่าทวด

แม่ทวดใหญ่?

ยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?

ท่านอายุเท่าไรเหรอ?

125 ปี

125?!

ท่านอายุมากขนาดนั้นเลยเหรอ

ฉันว่าริโกะน่าจะยังไม่เคยเจอท่านนะ

แต่บ้านนี้นอกจากแม่ทวดแล้วยังมี น้าทวด ลุงทวดอยู่ด้วย

ตอนนี้ก็เริ่มรางๆ ใกล้จะหายไปแล้วล่ะ

แต่ถ้าพยายามหาล่ะก็เจอตัวได้อยู่นะ

ใกล้จะหายไปแล้ว?

เมื่อก่อนมีพ่อทวดแล้วก็แม่ของท่านอยู่ด้วยนะ

แต่ว่าตอนนี้หายไปสมบูรณ์แบบ

หมายความว่ายังไงกัน?

ทำไมหายไปล่ะ?

เพราะพวกเขาคือ "ภาพที่เหลืออยู่" ยังไงล่ะ

ตอนที่ปู่ของสามีฉันเสียไป ก็คือปีถัดมาจากตอนนั้น

ไม่เจอกันนานเลยนะ

อื้อ

ป่าป๊าขอบคุณที่มาวันนี้นะ

ริโกะ

ครอบครัวสามีเขาดูแลลูกดีไหม?

อื้อ

วันนี้ขอบคุณมากเลยครับ

ไม่หรอกๆ

ถ้างั้นคุณมาโคโตะ

ฝากริโกะด้วยนะครับ

วางใจได้เลยครับคุณพ่อ

เอาล่ะริโกะ

จากนี้ไปทั้งตระกูลโทคุระจะรวมกันที่ห้องโถงนะ

ริโกะเป็นครั้งแรกนี่นะ

พิธีศพของเรียวโซผู้เป็นพ่อผมผ่านไปอย่างราบรื่น

ผมก็เลยคิดว่าน่าจะเริ่มกันได้แล้วล่ะครับ

ทุกคน

รวมพลังกันแล้วคิดถึงเรียวโซให้มากๆ

ช่วยจินตนาการอย่างแรงกล้าด้วยครับ

เรียวโซอาจจะถูกเผาไปแล้วก็จริง

แต่ด้วยความต้องการของครอบครัว

ภาพร่างของเรียวโซตอนมีชีวิตจะฟื้นกลับมา

เอาล่ะทุกคน ตั้งสมาธิ

ตั้งสมาธิให้แรงกล้า

พ่อเอ๋ย!

มีชีวิตอีกทีสิพ่อ อีกทีสิพ่อ

พ่อ

คุณปู่น่ะไม่ได้รอดชีวิตกลับมา

หรือกลายเป็นผีแล้วปรากฏตัวหรอกนะ

แต่เป็นรูปลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นจากประสงค์ของครอบครัวเรา

พวกเราเรียกว่า "ภาพที่เหลืออยู่" ล่ะนะ

เพราะงั้นก็เลยไม่ได้มีตัวตนอยู่ทางกายภาพ

แต่ว่าพวกเราน่ะพอสัมผัสพวกเขาก็จะรู้สึกได้

รู้สึกเหมือนว่าคุยกับพวกเขาได้อยู่ด้วย

แต่ว่านั่นน่ะคงเป็นแค่จินตนาการของพวกเราเท่านั้น

ต่อให้คุยกันไป

ก็ไม่มีคำตอบอะไรที่เกินไปกว่า ด้านคนมีชีวิตอยู่คาดการณ์เอาไว้

แต่ถึงจะอย่างนั้น พวกเราก็จะสร้างภาพที่เหลืออยู่ของบรรพบุรุษต่อไป

เพราะภาพที่เหลืออยู่นั้นช่วยกลบช่องว่างในใจ

ที่เกิดจากการเสียคนในครอบครัวไป

แล้วภาพที่เหลืออยู่ ก็ยังช่วยใช้ชีวิตอยู่ในครอบครัวเหมือนที่ผ่านมา

เพียงแต่ภาพจะมีการเสื่อมลงไป

ภาพจะค่อยๆ จางลงไปเรื่อยๆ ตามวันเวลา

แล้วก็จะหายไปโดยสมบูรณ์หลังจากครบ 20 ปี

แต่ว่าใน 20 ปีนั้น ก็เป็นเวลาแสนอ่อนโยนให้เราได้บอกลาพวกท่าน

เป็นเวลาบอกลาที่อ่อนโยนต่อจิตใจ

แม่ทวดที่หากตอนนี้ยังอยู่ก็จะอายุ 125 ปีนั้นน่ะ

กลายเป็นภาพที่เหลืออยู่มาจะครบ 22 ปีแล้ว

อีกไม่นานก็คงจะหายไปแล้วล่ะ

แต่ว่าทั้งผม พ่อและคุณย่า

ก็ตัดใจเรื่องแม่ทวดได้แล้ว

แต่ที่ทำได้น่ะ ก็เพราะช่วงเวลาบอกลา 22 ปีนี่นั่นล่ะ

นี่คุณมาโคโตะ

ในอนาคตตอนที่พ่อฉันเสีย

พอจะช่วยสร้างภาพที่เหลืออยู่ของพ่อให้ฉันได้ไหมคะ?

คิดแล้วล่ะว่าคงจะพูดแบบนั้นออกมา

เธอเองก็จำเป็นต้องมีภาพที่เหลืออยู่ ของครอบครัวตัวเองด้วยนี่นะ

พูดอะไรออกมาน่ะมาโคโตะ

เรื่องนั้นไม่ได้เลยค่ะ

แล้วการสร้างภาพที่เหลืออยู่ของพ่อคุณริโกะนี่ จะมีความหมายอะไรกัน?

เรื่องนี้คงไม่ได้ล่ะนะ

ขอโทษนะคะ

ดิฉันผิดไปเองค่ะ

ขออภัยที่ขออะไรเอาแต่ใจนะคะ

พี่สาวคะ

อย่าคิดโกรธคุณพ่อหรือคุณแม่เลยนะ

ทั้งสองคนจริงๆ แล้วเป็นคนใจดีนะ

จ้ะ

เรื่องครั้งนี้เป็นเพราะพี่เห็นแก่ตัวเองค่ะ

พรุ่งนี้พี่จะไปขอโทษคุณพ่อกับคุณแม่อีกหน

โทโมกะจัง ขอบใจที่เป็นห่วงพี่เสมอนะ

ก็หนูน่ะรักพี่มากเลยนี่คะ

ขอบใจนะ

พี่ก็รักโทโมกะจังมากๆ เลยจ้ะ

นี่โทโมกะจังน่ะ

รู้สึกตัวแล้วเหรอ

โทโมกะเองก็เป็นภาพที่เหลืออยู่

น้องสาวฉันป่วยตายไปเมื่อสิบปีก่อน

ช่วงนี้ภาพที่เหลืออยู่ของโทโมกะก็เริ่มเลือนรางแล้ว

นี่คุณแม่

ว่าไงล่ะโทโมกะ

ยกโทษให้คุณริโกะทีสิ

เขาเป็นพี่สะใภ้ที่ดีมากเลยนะ

แม่เข้าใจจ้ะ

หนูรักแม่มาก

อยากจะอยู่กับแม่แบบนี้ไปตลอด

หนูจะไม่แต่งงานหรอกนะ

แบบนั้นดีแล้วใช่ไหมคะแม่?

จ้ะ แม่ก็ว่าดี

ลูกน่ะอยู่กับแม่ไปตลอดได้เลย

วันเดือนผ่านพ้นไป

แม่ทวด น้าทวด ลุงทวด ทั้งหมดต่างหายไป

ทั้งย่าทวดและปู่ทวดก็ต่างกลายร่างเป็นหมอกเบาบาง

วันก่อนก็มีงานศพของตระกูลรอง

ครอบครัวของเราก็ได้ร่วมพิธีเรียกภาพที่เหลืออยู่ด้วย

ตัวฉันที่ผ่านพิธีมานับครั้งไม่ถ้วน

ก็ตั้งสมาธิเต็มที่ในฐานะครอบครัวโทคุระ

แต่ว่าทั้งๆ ที่แต่งงานกันมา 8 ปีแล้วแท้ๆ

แต่พ่อกับแม่สามีก็ยังทำตัวห่างเหินจากฉันไม่เปลี่ยน

ฉันคิดว่าตัวเองคงยังพยายามไม่พอ

ก็เลยพยายามเอาอกเอาใจพ่อแม่สามีอย่างเต็มที่

คุณคะข้าวกล่อง..

คุณมาโคโตะ

อุตส่าห์บอกว่าเจอกันที่สถานีแล้วนา

ก็อยากจะเจอกันเร็วๆ นี่

ผู้หญิงเมื่อเช้าน่ะคือคุณโมริที่บริษัทสินะ?

ทั้งสองคนเกินเลยกันอยู่ใช่ไหมล่ะ?

อืม

แล้ว

ตั้งใจจะทำยังไงต่อล่ะ?

ทำยังไงน่ะเหรอ?

สักวันก็คงแต่งงานกันน่ะ

ไม่เอานะ

ฉันไม่ยอมหย่าเด็ดขาด

ริโกะ อย่าห่วงไปเลยน่ะ

ฉันไม่หย่ากับเธอหรอก ฉันจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด

มันเป็นเรื่องที่ฉันต้องรับ-

นี่พูดอะไรออกมาน่ะ?

จะแต่งงานกับเธอคนนั้นโดยไม่หย่ากับฉันได้ยังไง?

ฉันจะไปคุยกับคุณโมริเดี๋ยวนี้ล่ะ

- อย่านะ - ปล่อยฉันนะ

บอกว่าให้หยุดไง

ขอโทษนะริโกะ

ขอโทษนะที่ไม่ยอมบอกจนถึงตอนนี้

เอ๋?

สิบปีก่อน

ใช่แล้วล่ะก่อนที่เราจะแต่งงานกัน

หนึ่งวันก่อนพิธีหมั้น

เธอประสบอุบัติเหตุทางรถ

แล้วก็เสียชีวิตทันที

ฉันน่ะไปขอร้องพ่อ

บอกว่าให้สร้างภาพที่เหลืออยู่ของเธอขึ้นมาให้ที

ริโกะ!

ไม่จริงน่ะ

ไม่จริง

(หลุมศพตระกูลอิเคดะ) ถ้าคิดว่าฉันโกหกล่ะก็

(หลุมศพตระกูลอิเคดะ) ลองกลับไปที่บ้านเธอเองดูสิ

หลังป้ายหลุมประจำตระกูล จะต้องมีป้ายหลุมของเธออยู่แน่นอน

ถ้างั้น

ฉันน่ะ

ฉันน่ะเป็นภาพที่เหลืออยู่

อีกสิบปีฉันจะหายไป

พอรู้แบบนั้นแล้วกลับเบาใจได้อย่างแปลกประหลาด

วันถัดมา

ฉันออกมาจากบ้านโทคุระอย่างเงียบๆ

พี่คะ

จะไปไหนน่ะ?

หลังจากโค้งคำนับนับครั้งไม่ถ้วน

ฉันก็บอกลาน้องสาวไป

พอลองคิดดูแล้ว

ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าเขาจะคิดยังไงกับเมีย

ที่อยู่ๆ ก็ร้องไห้เพราะกลัวพ่อตัวเองตายกันนะ

นี่ฉันเคยฝันว่าเขาจะตายแล้วร้องไห้สักครั้งไหมนะ?

ฉันต่างหากล่ะที่ควรจะเป็นฝ่ายขอโทษเขา

อีกสิบปีก่อนที่ฉันจะหายไป

(อิเคดะ) ระหว่างฉันกับพ่อน่ะ

ใครจะเป็นฝ่ายไปก่อนกันนะ?

ริโกะ?

มีอะไรเหรอ?

ป่าป๊า

หนูกลับมาแล้วค่ะ

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศของเราสอง

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศที่ทำลายกันเองของเราสอง

หยุดการหมุนของมันเอาไว้ และลืมตาตื่นขึ้น

ต้องให้ถึงตอนไหนฉันถึงจะหลับลงกันนะ?

ถ้าเจอกันไม่ได้ล่ะก็ ทำให้มันว่างเปล่าไปเสียดีกว่า

และสักวันหนึ่งฉันจะพยายามนึกมันให้ออก

(คอลเล็กชัน No.038 No.022)