Original subtitles

เฮ้ย

ช่วยด้วย!

เดี๋ยวก่อนสิ

รอเดี๋ยวก่อนสิ

อย่านะ ปล่อยนะ

เธอมันคุณฟุจิอิ มิโอะที่เรียนห้องเดียวกับฉันนี่

ขอร้องละโอชิคิริคุง

ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะ!

อย่าให้ฉันต้องเจออะไรน่ากลัวเลย

พูดอะไรของเธอน่ะ?

ร่างกายค่อยๆ กลายเป็นร่างกายด้วยตัวมันเอง

หัวใจเต้นเป็นจังหวะของมันเองไปเรื่อยๆ

อารมณ์ความรู้สึกกู่ร้องออกมาราวกับหมาป่า

นี่เราจะต้องเชื่อฟังกระดูกสันหลัง ซี่โครง และกะโหลกไปเฉยๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้งั้นเหรอ?

จมลงไปทั้งๆ ที่ยังเปิดตา เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

กลายเป็นเพลงบลูส์ที่กลวงโบ๋ ซึ่งมาพร้อมกับความเจ็บปวด

จะจุดประกายไฟให้ติด

จมลงไป เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

สูญเสียไป...จนกลายเป็นเพลงบลูส์นี้ที่จุดให้ไฟลุก

จนกว่าจะสลายเป็นชิ้นๆ

จนกว่าจะระยิบระยับ

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

Isolation dope

ฟุจิอิ มิโอะ

เธออยู่ที่ตรงนั้นเหมือนกับไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น

ร่าเริงเหมือนทุกที

ช่างเป็นคนละคนกับเมื่อคืนเลย

คนละคน..

ใช่แล้ว คนละคน

ตอนนั้นอาจไม่ใช่ฟุจิอิคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า

แต่เป็นฟุจิอิอีกคนจากมิติอื่น

เธอคนนั้นหลงเข้ามาในโลกนี้

แล้วก็เจอกับเราเข้าโดยบังเอิญ

ก่อนจะกลับไปอีกโลก

ดูเหมือนว่าที่บ้านของผมจะมีทางเข้าไปยังมิติอื่นอยู่

โลกที่เหมือนกันกับโลกใบนี้ทุกอย่าง

เธอคงเป็นคนของโลกใบนั้นกระมัง

แต่ว่าทำไมถึงปรากฏตัวขึ้นที่บ้านเรากันนะ

โอชิคิริคุง

โอ้ฟุจิอิคุง

มีอะไรหรือเปล่า?

บันทึกชั้นเรียนน่ะ

เอ้า

(บันทึกสายชั้น) หนนี้เป็นเวรโอชิคิริคุงนี่นา?

อา ขอบใจนะ

โอชิคิริคุงต่างหาก มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?

ไม่ล่ะ คือว่า

ไม่ได้มองดูสักหน่อย

โกหก มองอยู่เห็นๆ

เอาเถอะ

ฝากเรื่องบันทึกด้วยนะ

โอ้โหโอ้โห

โอชิคิริคุง

สนใจฟุจิอิเหรอจ๊ะ?

พ่อหนุ่มขี้อาย

ถอดใจจะดีกว่าไหม?

แกน่ะตัวเล็กกว่าสาวเจ้าอีก

ได้เดินเคียงกันเมื่อไรล่ะก็ ดูไม่สวยแหง

หนวกหูจริงๆ ว่ะอาโอยามะ

หุบปากไปซะ

วันนี้ปากดีใช้ได้เลยนี่หว่า ไอ้เปี๊ยกนี่

เฮ้ยเปี๊ยก

ไอ้เปี๊ยกเวร

สวนมาสักคำสิวะไอ้เปี๊ยก

- เปี๊ยก เปี๊ยก เปี๊ยก! - ไอ้บัดซบ

อ้าวจะเอาเหรอ?

หยุดนะ

บอกว่าหยุดได้แล้ว

เหอะๆ ทำซ่า

โอชิคิริคุงเป็นอะไรมากไหม?

ไม่หรอก

บัดซบเอ๊ย ไอ้เวรอาโอยามะ

โอชิคิริ

โอชิคิริ

โอชิคิริ

โอชิคิริ แกอยู่ไหนวะโผล่หัวออกมาซะ!

เสียงนี่มัน

โอชิคิริ

โอชิคิริ

อาโอยามะ?

โอชิคิริ

โอชิคิริ!

ส-สัตว์ประหลาด!

ฉัน--จะฆ่า--แก

นี่มัน

นี่ฉันได้ข่าวว่าบ้านโอชิคิริคุงเนี่ย เหมือนคฤหาสน์ตะวันตกนะ

เรื่องจริงหรือเปล่า?

ฉันอยากจะลองไปดูสักหนจริงๆ

ฉันว่าอย่าจะดีกว่า

ทำไมล่ะ?

นั่นก็อย่ารู้จะดีกว่า

อะไรของนายเนี่ย?

รู้แล้วๆ กำลังเขินสินะ

ไม่ใช่สักหน่อย

โอชิคิริคุงน่ะอยู่ตัวคนเดียวตลอด

แบบนั้นฉันว่ามันไม่ค่อยดีนะ

ถ้าไม่มีเพื่อนไว้ล่ะก็ จะโตเป็นผู้ใหญ่แปลกคนเอานะ

อุหวา สุดยอด

ไม่รู้เลยนะว่าในเมืองนี้มีบ้านแบบนี้อยู่

ถ้าจะกลับล่ะก็ตอนนี้โอกาสสุดท้ายแล้วนะ

มาขนาดนี้แล้วยังจะไล่กลับอีกเหรอ?

ฉันพูดเพื่อตัวเธอเองนะ

บ้านหลังนี้มีทางเชื่อมไปต่างมิติ

ทางเชื่อมไปต่างมิติ?

อืม

ดูเหมือนว่าที่อีกทางจะเป็นทางออกไปที่ต่างโลก

อีกโลกหนึ่งน่ะเหมือนกับโลกเราอย่างกับแกะ

แล้วฉันเองก็เคยเห็นคนที่เหมือนกับตัวเองเปี๊ยบโผล่มาด้วย

ของเหนือธรรมชาติแบบนั้นน่ะ

ไม่ใช่อะไรที่ควรจะเข้าไปยุ่งเพราะความอยากรู้อยากเห็น

ฉันน่ะไม่เชื่อในเรื่องต่างโลกหรืออะไรพวกนั้นสักนิด

ที่บอกว่าเห็นมนุษย์ที่เหมือนตัวเองทุกอย่างนั่นน่ะก็..

ฉันเองก็อยากจะคิดว่าตัวเองหลอนไปคนเดียวเหมือนกัน

เดี๋ยวก่อนสิ

ฉันช่วยอะไรได้นะ

รู้แล้วล่ะ

ถ้างั้นเข้ามาเลย

แต่ช่วยระวังตัวด้วยแล้วกัน

อ้าว?

ฟุจิอิคุง?

จากตอนนั้นก็ผ่านไปสามวันแล้ว

ฟุจิอิ มิโอะ หายตัวไป ไม่มาที่โรงเรียนเลย

อย่าบอกนะว่าตอนนั้น

เธอคนนั้นหลงเข้าไปต่างมิติแล้วหรือเปล่า?

บ้าเอ๊ย คราวนี้อะไรอีก?

โอชิคิริคุง

เจอตัวแล้วนะ

ปล่อยฉัน

เปลี่ยนฉันจากร่างนี้ให้กลับเป็นเหมือนเดิมที!

เสียงนี่มัน

ฟุจิอิ มิโอะ

โอชิคิริคุง

กล้าจริงๆ นะที่ทำให้ร่างกายฉันเป็นแบบนี้

ฉันจะสาปนาย

จะสาปนาย

เมื่อกี้มันฟุจิอิ มิโอะเหรอ?

เดี๋ยวก่อนสิ

แล้วเป็นฟุจิอิจากโลกไหนล่ะ?

ฟุจิอิจากฟากนี้เหรอ?

แต่จะยังไงก็ตามแต่

ดูเหมือนว่าที่อีกโลกจะมีอะไรบางอย่าง น่าหวาดหวั่นเกิดขึ้นแล้ว

หา?

นี่มันชั้นหนึ่งนะ

เราน่าจะเดินอยู่ชั้นสองแท้ๆ

เราลงมาข้างล่างตั้งแต่ตอนไหนกัน?

หยุดนะ ขอร้องล่ะ

ใครน่ะ?

ปล่อยฉันไปนะ ขอร้องล่ะ

โอชิคิริคุง

นั่นมันตัวเราอีกมิตินึง

อย่าทำแบบนี้นะ

แล้วก็ฟุจิอิ มิโอะ

จะไปหยุดได้ยังไงล่ะ?

การทดลองของฉันมันเพิ่งเริ่ม

ตอนแรกก็ลองกับอาโอยามะคุงไปแล้วล่ะนะ

แต่ก็ตัวใหญ่เกินไปจนล้มเหลว

แล้วตัวถัดมาก็ฟุจิอิ มิโอะ

ฉันใช้ตัวเธอในโลกฟากนี้มาทดลองแล้วล่ะนะ

แต่ก็กลายเป็นลูกบอลเนื้อไป

ผลงานที่ผิดพลาดทั้งสองตัวน่ะฉันทิ้งไปอีกโลกแล้ว

หรือพูดง่ายๆ ก็คือโยนไปโลกของพวกเธอ

แล้วตอนนั้นเองเธอก็หลงเข้ามาโลกใบนี้

มาได้ถูกเวลา ฉันเลยคิดว่าจะลองยาขนานใหม่กับเธอสักหน่อย

ครั้งนี้หวังว่ามันจะทำให้ส่วนสูง เพิ่มมากขึ้นได้ตามที่คิดไว้

ความสูง?

หยุดนะ ขอร้องล่ะ!

อย่าห่วงไปเลยน่า

ไม่นะ ไม่นะ หยุดนะ

หยุดนะ!

นี่แก

ในที่สุด

แกก็เข้ามาที่โลกฟากนี้แล้วสินะ?

ว่าไงนะ?

ถ้างั้นที่นี่ก็คือ

ต่างมิติยังไงล่ะ

สำหรับพวกแกล่ะนะ

หยุดนะ

ฉันจะทดลองกับแกที่เป็นเหมือนร่างแยกของฉันนี่ล่ะ

หยุดซะ

โอชิคิริคุง

ไอ้บัดซบ

โอชิคิริคุงอย่านะ อย่านะ

ทำให้โอชิคิริคุงเป็นแบบเดิมเดี๋ยวนี้นะ

ปีศาจ ยักษ์ร้าย

เปลี่ยนโอชิคิริคุงให้เป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้

- ฟุจิอิคุง - ไม่ล่ะ อย่าเข้ามานะ

ไม่นะ

ฟุจิอิคุง ตั้งสติไว้

ฉันนี่ล่ะโอชิคิริ

ไม่จริงน่ะ

จริงๆ นะ

ตอนที่ฉันโยนไอ้เจ้านั่นไปน่ะ ฉันแย่งเอาเข็มมาด้วย

ตอนนี้ที่เป็นปีศาจอยู่น่ะ คือเจ้าตัวที่สร้างยาขึ้นมา

ไอ้เวร

อย่าคิดว่าฆ่าฉันแล้วจะปลอดภัยนะ

โลกต่างมิติน่ะมีอยู่ไร้ขีดจำกัด

อย่าลืมว่ามีโอชิคิริชั่วร้ายอยู่อีกเป็นอนันต์ซะล่ะ!

โอชิคิริคุง

พวกเราจะกลับไปโลกเดิมได้ไหมนะ?

(คอลเล็กชัน No. 040 เรื่องพิสดารของโอชิคิริ)

อรุณสวัสดิ์

อรุณสวัสดิ์

รุณหวัด

เฮ้อ หยุดหน้าร้อนจบแล้วว่ะ

อรุณสวัสดิ์วาคายามะคุง

อรุณสวัสดิ์

วาคายามะ ฉันกำลังรอเลย

เอาการบ้านคณิตศาสตร์มาลอกหน่อย

ขอร้องล่ะ

โอ้

นานๆ ทีก็ทำเองบ้างเหอะ

ขอโทษๆ

โซอิจิ

ฉันบอกแกแล้วนี่ว่าให้เลิกพ่นตะปูได้แล้ว

อาจารย์ยานางิดะมาเมื่อไรฉันจะฟ้องแก

เฮ้ย อาจารย์มาแล้ว

อาจารย์ครับ ช่วยฟังผมที

เจ้าโซอิจิมันพ่นตะ-

อาจารย์?

(คอลเล็กชัน No.049 ครูผ้าใบ)

อ้าว?

อาจารย์ยานางิดะทำอะไรอยู่คะ?

แย่แล้ว

โซอิจิ เจ้าตัวดี!

อาจารย์ยานางิดะแปลกๆ ไป

พอดูใกล้ๆ แล้วหน้าตาแกก็แปลกไปนะ

มันแบบว่า

ดูทรงเหมือนทำมาจากผ้า

จากผ้า?

(ปี 6 ห้อง 1) เข้าใจนะพูดง่ายๆ คือมันเป็นแบบนี้

แล้วก็กลายเป็นแบบนั้น

เข้าใจยัง?

อาจารย์ครับ

ไม่เข้าใจเลยสักนิดครับ

ตอนนี้เป็นวิชาวิทยาศาสตร์นะครับ

ว่าไงนะ?

หัวหน้าชั้นวาคายามะ โคเซ็ตสึนี่แก

ฉันอธิบายขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกเหรอเจ้างั่ง!

แกไปวิ่งรอบสนาม 100 รอบ

ไปเดี๋ยวนี้เลย

หัวหน้าชั้นวิ่งรอบสนามร้อยรอบอยู่เหรอ?

โซอิจิ!

แกไปทำอะไรอาจารย์ยานางิดะกัน?

พูดเรื่องอะไรเรอะ? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

อย่ามาทำไก๋!

แบร่

หยุดนะ

ลาก่อน

หน็อยแน่เจ้าวาคายามะ

กล้าดีจริงๆ ที่มาเปิดโปงก้นตูข้าให้โลกเห็น

โทษฐานที่เห็นก้นของตูข้าเข้าแล้วมันหนักหนานะ

จะสาปแก

จะสอยแกให้ร่วง

วาคายามะ อะไรของแกว่ะหนวดนั่นน่ะ

ไม่รู้โว้ย พอตื่นมา มันก็งอกมาเอง

แต่โคเซ็ตสึคุงที่มีหนวดนี่ก็ขรึมๆ ดีนี่

เนอะ

ไม่ตลกนะ

ฉันยังเป็นแค่เด็กประถมนะ

วาคายามะ โคเซ็ตสึ

นี่แก

เป็นแค่เด็กประถมแต่กล้าดีมามีหนวด!

โกนมันเดี๋ยวนี้

ถ้างั้นเดี๋ยวครูโกนให้นะ

ฉับ ฉับ

ทำไมถึงหนีล่ะ?

ฉับ ฉับ ฉับ

วาคายามะ

อาจารย์ยานางิดะโกรธแล้ว..นะจ๊ะ!

นะจ๊ะบ้าบออะไร แกไม่ใช่อาจารย์แต่เป็นตัวปลอมทำจากผ้า

อาจารย์ยานางิดะ

ทำอะไรอยู่กันคะ?

อาจารย์ใหญ่เรียกพบค่ะ

ไปที่ห้องอาจารย์ใหญ่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ

อาจารย์ใหญ่งั้นเรอะ?

มีธุระอะไรกันนะ

จะได้โบนัสหรือเปล่านะ?

วาคายามะคุงเป็นอะไรมากไหม?

อ้าว หนวดเหรอนั่น

ครับ

นั่นมัน

นิ้วมืออาจารย์ยานางิดะครับ

นี่มันผ้าไม่ใช่เหรอ?

ตัวปลอมจริงๆ ด้วย

เห็นว่าเจ้ายานางิดะอาละวาดในห้องอาจารย์ใหญ่

แล้วก็หนีไปที่ไหนสักแห่งแล้ว

แต่ถึงจะอย่างนั้นอาจารย์โซงะไม่มาสักทีนะ

มันจะมืดก่อนแล้วนะ

เขาสัญญาไว้จริงๆ แน่นะ?

ไม่ผิดแน่

เจ้าตัวบอกว่าให้มาที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ครู

มาแล้วหรือเปล่า?

อาจารย์โซงะก็กลายเป็นผ้าไปแล้ว!

ห-หนีเร็ว

โคตะ

เฮ้ย!

นี่เป็นฝีมือโซอิจิล้านเปอร์เซ็นต์

เฮ้ย ตรงนั้นมีอะไรขยับๆ อยู่แน่ะ

โซอิจินี่นา

เอาไงดี?

ตรวจดูตรงนั้นกันเถอะ

ฉันจะเฝ้าอยู่ข้างล่างนะ

เป็นไงบ้าง?

ไม่รู้เหมือนกันนะ

เป็นอะไรไปน่ะ?

มีใครสักคนอยู่

โผล่ออกมาแล้ว!

ดูเหมือนวาคายามะไหม?

เข้าใจแล้ว

พวกอาจารย์ผ้าใบนั่นน่ะโซอิจิเป็นคนทำขึ้นนี่เอง

แล้วก็เอาไปสลับกับตัวจริง

และต่อไปก็จะถึงตาฉัน

ถ้างั้นรีบขยี้ทิ้งดีกว่า

เดี๋ยวๆ

ถ้าเกิดเจ้านี่เริ่มเคลื่อนไหว

ฉันจะเป็นยังไงกันนะ?

แล้วอาจารย์โซงะกับยานางิดะ โดนอะไรไปบ้างน่ะแกรู้แล้วเหรอ?

ถ้าตายไปเลยจะทำยังไงล่ะ?

ใครจะยอมตายล่ะ

ยังไงคืนนี้ก็กลับก่อนดีกว่า

ถ้าเกิดเจ้านั่นออกอาละวาดล่ะก็

แกจะช่วยจัดการให้ฉันอยู่ใช่ไหมโคตะ?

ข้างนอกเอะอะอะไรกันน่ะ?

นั่นมัน

อย่ามาหยามกันนะยะ

ไปกันเถอะวาคายามะ

อา

จากวันนี้ไปแกคือวาคายามะ โคเซ็ตสึ

แกจะเดินโล่งโจ้งไปโรงเรียนแล้ววิ่งรอบสนามร้อยรอบ

ต้องรับผิดชอบที่เปิดเผย

ก้นของตูข้าให้โลกรู้!

โซอิจิ!

โดดเรียนมาทำอะไรอยู่?

ย-อย่าทำให้ตกใจสิ

ตุ๊กตานั่นมันอะไรกัน?

อธิบายมาซะ

ลาก่อน!

หยุดนะ!

โอ๊ยๆ

อะไรกัน?

มันเกิดอะไรขึ้น?

พลาดซะแล้ว

นี่มันของน่าดูชมจริงๆ

โย่โซอิจิ

มาเล่นตะปูกันหนุ่ม

อะไรกัน ยานางิดะเองเรอะ?

ตอนนี้ตูข้ากำลังสนุกกับวาคายามะอยู่

โอ๊ย!

นั่นมันอะไรวะนั่น?

อย่ามาหยามกันนะ

เฮ้ย เป็นอะไรไปน่ะวาคายามะ?

ร-ร่างกายไม่มีแรงเลย

คิดว่าตุ๊กตาใต้หลังคามันคงดูดวิญญาณฉันอยู่

ว่าไงนะ?

นี่พวกเธอ!

เมื่อวานเล่นไว้แสบเลยนะ

โดยเฉพาะไอ้หนวด!

เตรียมตัวไว้ซะ!

มาอีกตัวแล้ว

หยุดเดี๋ยวนี้

แกเองสินะที่เผาหน้าฉัน!

โซอิจิ!

- หยุดเดี๋ยวนี้! - ยานางิดะนี่หว่า!

ขอเวลานอก!

ติดกับแล้วติดกับแล้ว

หยุดเดี๋ยวนี้

ปล่อย ปล่อยนะ!

ปล่อยน้า!

ปล่อยน้า ปล่อยน้า

พอแล้ว หยุดนะ

หยุดแล้ว เราหยุดแล้ว ทำไมท่านไม่หยุด

เรื่องราวพิสดารที่เกิดขึ้นพร้อมกับเริ่มเทอมสอง จึงจบลงด้วยประการฉะนี้

ในวันนั้นก็พบว่าอาจารย์โซงะล้มสลบอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์

ส่วนอาจารย์ยานางิดะ ก็นั่งเลื่อนลอยมองกองไฟอยู่ที่สวนสาธารณะ

ทั้งสองคนถูกช่วยเหลือออกมาอย่างปลอดภัย

ผมเองตอนนี้ก็แข็งแรงดี หนวดก็หายไปแล้ว

ส่วนโซอิจิก็...

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศของเราสอง

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศที่ทำลายกันเองของเราสอง

หยุดการหมุนของมันเอาไว้ และลืมตาตื่นขึ้น

ต้องให้ถึงตอนไหนฉันถึงจะหลับลงกันนะ?

ถ้าเจอกันไม่ได้ล่ะก็ ทำให้มันว่างเปล่าไปเสียดีกว่า

และสักวันหนึ่งฉันจะพยายามนึกมันให้ออก

(คอลเล็กชัน No.123 No.061)