Original subtitles

จากห้องของผม

จะมองเห็นสวนของบ้านข้างๆ

เป็นสวนที่ไม่ค่อยจะโดนแดดส่องถึง

รินะจังที่อยู่บ้านข้างๆ นั้นอายุน้อยกว่าผม 4-5 ปี

เป็นคนที่เกิดมามีโรคประจำตัว

แล้วก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน

แมลง แมลงอะ!

- คุณแม่ ทำอะไรสักอย่างกับมันที! - รินะใจเย็นก่อนลูก

แม่ไม่เห็นมีแมลงที่ไหนเลย นะลูกนะ?

มาแล้ว

เต็มไปหมดเลย!

ดูท่าทางเกลียดแมลงมากๆ

ร่างกายค่อยๆ กลายเป็นร่างกายด้วยตัวมันเอง

หัวใจเต้นเป็นจังหวะของมันเองไปเรื่อยๆ

อารมณ์ความรู้สึกกู่ร้องออกมาราวกับหมาป่า

นี่เราจะต้องเชื่อฟังกระดูกสันหลัง ซี่โครง และกะโหลกไปเฉยๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้งั้นเหรอ?

จมลงไปทั้งๆ ที่ยังเปิดตา เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

กลายเป็นเพลงบลูส์ที่กลวงโบ๋ ซึ่งมาพร้อมกับความเจ็บปวด

จะจุดประกายไฟให้ติด

จมลงไป เหนียวหนืดไปทั้งตัว

กลิ้งล้มลงไป แหลกสลายเป็นชิ้นๆ

สูญเสียไป...จนกลายเป็นเพลงบลูส์นี้ที่จุดให้ไฟลุก

จนกว่าจะสลายเป็นชิ้นๆ

จนกว่าจะระยิบระยับ

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

จนกว่าจะกลายเป็นคำอวยพร

Isolation dope

หนาวจริงๆ

หนาวจริงๆ

คุณตาล่ะ?

อีกไม่นานคุณตาจะไปสวรรค์แล้วนะ

ยูจิ!

จะเข้าไปไม่ได้นะ!

ท่านเสียแล้วครับ

รินะ มาที่แบบนี้อีกแล้วนะ

เข้ามาข้างในเร็วๆ

เป็นเรื่องที่แปลกจริงๆ

อย่าไปเล่าให้ใครฟังล่ะฮิเดโอะ

แต่ว่ามีด้วยเหรอวะ อาการป่วยที่ทำให้ร่างกายพรุนเป็นรู

คุณตามีรูเต็มไปหมดจริงๆ นะเว้ย

แต่ว่าพอไปบอกคนในครอบครัวก็มีแต่คนด่าว่าฉันฝันไปเอง

ไม่ยอมช่วยฟังเลย

ก็แหงล่ะวะ

ถ้างั้นเรื่องรินะจังล่ะ?

ไม่ได้เห็นใกล้ๆ ไม่ใช่เหรอ?

เอาเป็นเซ็ตบี อิ่มคุ้มน่าจะดี

สวัสดีครับ

แหม ฮิเดโอะคุงไม่เจอกันนานเลยนะ

ริวจิ ฮิเดโอะคุงมาแน่ะ

ว่าไง

เข้ามาเลย

ขอรบกวนด้วยนะครับ

เรื่องเด็กที่ชื่อรินะน่ะ ฉันเอาไปเล่าให้แม่ฟังมา

อะไรของแกวะ?

อุตส่าห์บอกว่าให้ปิดเป็นความลับแท้ๆ

เออฟังก่อนน่า

แม่ฉันรู้เรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย

สมัยก่อนแม่เป็นพยาบาลน่ะ

ตอนที่เด็กคนนั้นเกิดมาเล่นเอาเหงื่อตกเลยล่ะ

เขาเล่ากันว่าตอนที่เด็กทารกนั่นเกิดมาไม่ร้องไห้เลยล่ะ

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่หายใจเลย

ปกติก็คงตายแล้วถูกไหม?

แต่ว่าเขารอดว่ะ

แถมยัง

พอผ่านไปสองสามวันก็มีรูโผล่ขึ้นมาเต็มไปหมดเลย

ที่แม่ฉันบอกมา

ดูเหมือนว่าเธอคนนั้นหายใจจากรูที่ว่านี่

แต่ก็นะ แม่ฉันก็เป็นพวกชอบพูดล้อเล่นด้วย

อาจจะพูดขำๆ แรงไปหน่อยก็ได้

มีหนังสือเก่าๆ เพียบเลยนะ

ของตาน่ะ

เพราะสมัยก่อนนี่เคยเป็นห้องของตา

หืม? มีไดอารี่ด้วยว่ะ

ของแกเหรอ?

ฉันน่ะไม่เขียนไดอารี่หรืออะไรหรอก

ถ้างั้นก็ตาแก

ลองอ่านดูหน่อยไหมล่ะ?

แต่ว่ามันก็

อาจจะรู้ก็ได้นะว่าตาแกตายไปยังไง

หา?

ภาพวาดนี่มันอะไรกัน

"วันนี้ได้ของแปลกตามา"

หยกแกะสลักสีเขียวเข้ม

13 กันยายน

ใช้เวลาหมดไปหนึ่งวันกับการนั่งมองหยก

(โรงพยาบาลนากามาจิ) 23 กันยายน

ความหนาวไม่ลดน้อยลงเลย

หนาวมากจริงๆ

ที่โผล่มาพรึ่บๆ บนผิวหนังคืออะไรกันนะ?

25 กันยายน

พอตกบ่าย

ก็มีหมอที่ไม่ได้เรียกไว้ เข้ามาฉีดยาให้

27 กันยายน

ไม่อยากเชื่อเลย

มีรูพรุนเต็มร่างไปหมด

ลมพัดเข้ามาผ่านรูนี่เข้าไปในร่างของฉัน

29 กันยายน

แมลงเข้ามาจากหน้าต่างกันให้เต็มไปหมด

แมลงพวกนี้เหมือนกับในหินแกะสลักเลย!

มีแมลงเข้าไปในรูบนหลังของฉัน

ฉันสัมผัสได้ว่าแมลงเดินวนเข้าไปทั่วร่างกาย

2 ตุลาคม

แรงกายถดถอย รูก็เพิ่มปริมาณมากขึ้น

นี่มันคำสาป

คำสาปของหยก

ใครที่ครองมันเอาไว้จะโดนสาป

ฉันใช้แรงที่มีโยนเอาหินสลักออกไปทางหน้าต่าง

พอหมดตรงนี้แล้วตัวอักษรอ่านไม่ออกเลย

กะแล้วเชียวว่าฉันจำไม่ผิดจริงๆ

คำสาปหยกมันไปติดรินะจังบ้านข้างๆ

จะจริงเร้อ

ทำใจเชื่อได้ยากจริงๆ

นั่นน่ะเหรอเด็กสาวที่ชื่อรินะ?

คุณหมอที่มาบ่อยๆ

หมอแปลกหน้าในบันทึกน่ะ

คือหมอที่อยู่ข้างคุณตาตอนแกเสียงั้นเหรอ?

รู้สึกมันคุ้นๆ ยังไงบอกไม่ถูก

ท่านเสียแล้วครับ

หมอของรินะจังบ้านข้างๆ

ถ้าเกิดว่าหยกอยู่ในบ้านข้างๆ เรานี่ที่ไหนสักแห่ง

แล้วหมอคนนั้นก็หมายตามันอยู่ล่ะก็

เราควรไปบอกให้เขารู้ดีไหมนะ?

เพื่อรินะจังด้วย

ไต้ฝุ่นรุนแรงหมายเลข 21 นั้น

ตอนนี้กำลังมุ่งผ่านคาบสมุทรคี และมุ่งหน้าตะวันออกเฉียงเหนือ

แกเป็นใครกัน?

ยูจิ!

ฉันเอง!

ฮิเดโอะเอง!

หนาวจริงๆ

อะไรนะ?

ดูนี่สิ

นั่นมันหยกแกะสลัก!

ฉันเก็บมันขึ้นมา

วันที่อ่านบันทึกนั่นจบ

มันอยู่ตรงจุดที่เด็กผู้หญิงคนนั้นชี้นิ้วไป

ฉันคิดแต่ว่าคำสาปไม่มีจริง

แล้วก็คิดว่าหยกคงมีราคาแน่ๆ

ฉันโดนเจ้าหินนี่ล่อลวง!

แต่ว่าคำสาปมีจริง

เริ่มมีรูเกิดขึ้นทั่วร่างเลย

แล้วทีนี้เจ้านั่นก็โผล่มา

ผู้รับใช้คำสาป

จะโผล่ขึ้นทุกที่ที่หยกนี่อยู่

มาแล้ว

เจ้านั่นมาแล้ว

ฮิเดโอะ!

วันต่อมา

ฮิเดโอะก็ถูกพบเป็นศพที่ข้างแม่น้ำ

ไม่รู้ว่าหยกหายไปไหนแล้ว..

แล้วก็

(คอลเล็กชัน No.034 สั่นหนาว)

ผมเกิดมาในครอบครัวนักแสดงเร่ที่ยากจน

พ่อเป็นหัวหน้าคณะ

พวกลูกๆ เป็นสมาชิก

แล้วพวกเราก็ออกเดินทางมาตลอดตั้งแต่จำความได้

ทุกคนคะ ครูจะแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก

นี่คิตาวากิ ฮารุฮิโกะคุง ที่จะมาเข้าห้องปี 5 ห้อง 3 กับเรา

ครอบครัวของฮารุฮิโกะคุงออกเดินทางทั่วญี่ปุ่น พร้อมแสดงละครหุ่น

อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกันนานนัก

แต่ทุกคนก็ช่วยเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะ

ฝากตัวด้วย

ฮารุฮิโกะคุง

ฉันชื่อฮิดากะ คินุโกะ ฝากตัวด้วยนะ

บ้านของฮารุฮิโกะคุงอยู่ทางไหนล่ะ?

เป็นรถบรรทุกน่ะ

จอดอยู่ข้างๆ สวนสาธารณะ

โห อาศัยอยู่ในรถบรรทุกเหรอ?

นี่ฉันไปเล่นด้วยได้ไหม?

ก็มาสิ

ว้าว

หุ่นเชิดเยอะไปหมดเลยนะ

อ้าว?

นี่มันอะไรเหรอ?

อ๋อ นั่นชื่อแจนพีเอเร่

หุ่นเชิดผู้ใช้เวทมนตร์

เป็นตัวโปรดของพี่ชายฉันเลย

พี่ชายเธอออกเจ้าเล่ห์คิดร้ายหรือเปล่า?

ล้อเล่นจ๊ะ

ทางนี้ก็มีเยอะเลยนะ

เอ้า!

ขอโทษนะ

ทำให้ตกใจเหรอ..

โธ่

(ละครหุ่นคิตาวากิ)

ต่อให้มีเพื่อนที่สนิทกันขนาดไหน

แต่พอเสร็จการแสดงในเมืองนั้นๆ แล้ว

พวกเราก็ต้องไปเมืองถัดไป

ฮารุฮิโกะคุง

สักวันคงได้เจอกันอีกใช่ไหม?

ชีวิตแบบนี้มันว่างเปล่าจริงๆ นะ

แต่ละวันๆ ก็มีแต่บังคับหุ่นเชิด

แล้วก็ไปเมืองโน้นทีเมืองนี้ที

ไม่มีวี่แววว่าจะหาเพื่อนได้เลย

อยากจะลงหลักที่ไหนสักแห่งจริงๆ นะ

ถ้าเกิดพ่อป่วยหรืออะไรขึ้นมา

ก็คงจะไม่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้กันอีกแล้ว

ก็ว่าไปนั่น

ถึงจะดูเหมือนแดกดันไปบ้าง

แต่ความปรารถนาของพี่ชายก็กลับเป็นจริง

หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็ล้มป่วยลง

การแสดงหุ่นละครน่ะนะ คือการแสดงหัวใจของตัวเองผ่านหุ่นเชิด

ทั้งการเคลื่อนไหวของหุ่น ทั้งการแสดงอารมณ์

พูดอีกอย่างก็คือหัวใจของคนเชิดจะเผยออกมา

หุ่นเชิดเป็นแค่อุปกรณ์เพื่อเผยมันออกมา

การจะปล่อยให้มีชีวิตหรือฆ่าหุ่นทิ้ง ทั้งหมดขึ้นอยู่กับผู้เชิด

เพราะหุ่นเชิดน่ะจะเชื่อฟังเราเสมอ

นี่ฮารุฮิโกะ แกคิดว่าไง?

คิดเรื่องอะไร?

คิดว่ามนุษย์ควบคุมหุ่นเชิดอยู่ไหม?

ก็แหงสิ

ฉันไม่คิดแบบนั้นเลยนะ

พวกเราถูกหุ่นเชิดบังคับให้เคลื่อนไหวอยู่

การที่จนขนาดนี้ แต่พ่อก็ไม่เลิกแสดงละครหุ่นน่ะ

เป็นเพราะโดนหุ่นเชิดอยู่

ฉันไม่ยอมให้หุ่นมาบังคับให้ตัวเองทำงานหรอก

เช้าวันถัดมาพี่ชาย

ก็หนีออกจากบ้านไป

และหลังจากนั้นครึ่งปี

พ่อก็เสียชีวิต

(คอลเล็กชัน No.060 บ้านหุ่นเชิด)

นี่พี่คะ

พอหนูเรียนจบประถมแล้วจะทำงานนะ

ปล่อยพี่ทำงานโรงงานคนเดียวแบบนี้แย่ออก

ยัยบ้า ยังเหลือม.ต้นอยู่อีกนะ

คือว่าขอโทษนะคะ

ถ้าทักผิดคนล่ะก็ขอโทษนะคะ

คุณใช่คุณคิตาวากิ ฮารุฮิโกะหรือเปล่าคะ?

ใช่ครับ คุณคือ..

ใช่จริงๆ ด้วย

จำฉันได้ไหมคะ?

ฮิดากะ คินุโกะ

ตอนอยู่ประถม 5 เราอยู่ห้องเดียวกัน

จำได้แล้วๆ

มาทำอะไรที่เมืองนี้เหรอ?

ฉันได้งานแล้วก็เลยย้ายมาเมืองนี้น่ะ

ฉันน่ะคิดว่าสักวันคงจะได้เจอกันอีกแน่ๆ เลย

เทพเจ้าต้องเป็นคนชักพาให้เรามาเจอกันอีกแน่ๆ เลย

โย่

เอ้านี่จ้ะ

อยู่ในกล่องจดหมายแน่ะ

ขอบใจนะ

จากใครกันเนี่ย?

จากพี่ชายนี่นา..

พี่ก็อยู่เมืองเดียวกันนี่เอง

แล้วก็ยังมีบ้านของตัวเองด้วย

บ้านพี่ยูกิฮิโกะอยู่ใกล้กว่าที่คิดไว้เนอะ

ที่นี่ล่ะ

ใครหรือคะ?

คิตาวากิ ฮารุฮิโกะน่ะครับ

โอ้ ยินดีต้อนรับค่ะ

แจนพิเอเร่..

พี่

เฮ้ยพี่!

นี่พี่เชิดมันอยู่เหรอ?

มาแล้วเหรอฮารุฮิโกะ นัตสึมิ

พี่รออยู่เลย

ยินดีต้อนรับค่ะ

ไม่เจอกันนานเลยนะ พี่คิดถึงมากเลย

นี่เมียพี่ ชื่อสุมิเระ

ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ

ส่วนทางนี้ลูกชายชื่ออายาโอะ

อายุสามขวบแล้ว

ถึงจะดูเหมือนกำลังหลับก็เถอะ

เอาล่ะทั้งสองคนเข้ามาได้เลย

ชีวิตคนน่ะ มันเป็นไปเองของมันนั่นล่ะ

ตอนที่ฉันหนีออกจากบ้านน่ะ มีแต่เงินติดกระเป๋านิดหน่อยกับแจนพิเอเร่

ลำบากใช้ได้เลยล่ะ

แต่แจนพีเอเร่ให้โชคดีกับฉัน

เพราะมันนี่ล่ะพี่เลยได้เป็นประธานบริษัทเล็กๆ ในช่วงอายุ 20

เอาล่ะ

ไม่ต้องเกรงใจ กินให้เต็มที่

นี่เธอ ช่วยเปิดเพลงให้ทีนะ

รับทราบครับ

นั่นเป็นหุ่นเชิดบัลเลริน่าที่พี่สร้างขึ้นมาเพื่อวันนี้

แหมๆ อายาโอะเองก็ยังมาเต้นด้วยเลย

เต้นอยู่ทั้งๆ ที่หลับเลยนะ

ผมกับนัตสึมิ

เริ่มไปเยี่ยมบ้านพี่ชายบ่อยขึ้น

อายะจังทางนี้ๆ

อายาโอะดูท่าจะติดพี่นัตสึมิเอาใช้ได้เลย

แล้วพวกนักเต้นบัลเลริน่าก็ดูจะติดแกแจเลย

นี่พี่ยูกิฮิโกะ

หนูก็อยากเต้นบัลเล่ต์

เชิดหนูเหมือนกับที่เชิญพี่สาวกับอายาโอะจังทีสิ

พูดอะไรออกมาน่ะนัตสึมิ?

ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่

สุมิเระ เตรียมอีกห้องไว้ให้นัตสึมิที

นั่นสินะ

เอาล่ะไปกันเถอะจ้ะ

ค่ะ!

นี่พี่ ผมถามไรหน่อยสิ

ว่าไงล่ะ?

พวกพี่น่ะ

โดนเชิดจากบนเพดานเหรอ?

ใช่แล้วล่ะ

ครอบครัวพวกเราถูกเชิดด้วยสายเปียโน

แสดงว่าใครสักคนเชิดจากบนเพดานเหรอ?

เป็นพวกคนงานที่พี่จ้างมาเอง

แค่พี่คนเดียวก็เชิดกันอยู่ 4-5 คนแล้ว

บ้านหลังนี้เองพี่ก็สร้างมาเพื่อจุดประสงค์นี้ล่ะ

ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วย?

แค่ขยับเองก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

เห็นฉันดูท่าทางไม่ถูกใจเหรอ?

ตอนนี้ฉันน่ะนอกจากนิ้วแล้วผ่อนแรงไปหมดทั้งตัว

แต่ทั้งอย่างนั้นฉันกลับเคลื่อนไหวได้ตามที่ใจคิด

มีความคิดที่ว่าคนเราเชิดหุ่น

แต่ที่จริงแล้วโดนหุ่นเชิดอยู่ต่างหาก

หุ่นเชิดต่างหากล่ะที่เป็นมือเชิดที่แท้จริง

แกเข้าใจหรือยัง?

เตรียมพร้อมแล้วนะ

ไหนๆ เข้ามาดูหน่อย

เป็นไงล่ะ สวยใช่ไหม?

อื้อ เหมือนเป็นคนละคนเลยล่ะ

แต่ดูท่ายังใส่แรงที่ร่างกายอยู่บ้างนะ

ลองผ่อนแรงดูสิ

สุดยอด

นัตสึมิ ถอดด้ายออกได้แล้ว

จะกลับกันแล้วนะ

ทำไมล่ะ?

นั่นสิ ทำไมต้องกลับด้วยล่ะ

วันนี้พักสบายๆ สักวันเถอะ

นี่พี่ ขอโทษนะแต่ผมมาเล่นด้วยแบบนี้ไม่ไหวแล้ว

กลับได้แล้วนัตสึมิ

ไม่เอาหรอก

ถ้าจะกลับ พี่ก็กลับไปคนเดียวสิ

หนูจะอยู่ที่นี่แบบนี้ไปตลอด

พี่ไม่ไปอยู่กับคุณคินุโกะล่ะ?

พูดอะไรบ้าๆ ออกมาน่ะ

ไม่ล่ะไม่เป็นไรหรอก

ฮารุฮิโกะไม่มาอยู่ด้วยกันหน่อยเหรอ?

ไม่ล่ะ ขอปฏิเสธ

คุณฮารุฮิโกะ

หมู่นี้หลบหน้าฉันสินะ

ทำไมกันล่ะ?

นัตสึมิจังออกไปไหนเหรอ?

พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับพี่ชาย

ผมได้แต่พูดบ่ายเบี่ยงไปตลอด

ไม่มีกะจิตกะใจจะแนะนำให้เธอรู้จักเลยสักนิด

นัตสึมิเองก็ดูจะชิน กับการใช้ชีวิตที่นี่อย่างเต็มตัวเลยล่ะ

ใช่แล้วล่ะ

เพราะหนูเป็นนักเต้นบัลเล่ต์มือฉมังยังไงล่ะ

นั่นมันอะไรกันน่ะ?

พูดง่ายๆ ก็คืออยากจะแปะเชือกใส่ฉันเหมือนกันสิ?

แต่โทษทีนะขอปฏิเสธ

ฉันไม่อยากเป็นพวกพ้องกับเธอหรอก

กะแล้วเชียว คบกับผู้หญิงคนอื่นอยู่จริงๆ ด้วย

บัดซบ!

คิดผิดแล้วล่ะถ้าคิดว่าฉันจะยอมถอยเอาตรงนี้

อะไรกันเนี่ย ตกใจหมดเลย

หุ่นเชิดนี่เหมือนเคยเห็นที่ไหน..

ทำอะไรน่ะ?

ช่วยด้วยพี่ชาย!

มันเกิดอะไรขึ้นกัน?

นี่พี่ให้เขาหยุดสิ!

ไม่ได้เลย

มันไม่เคลื่อนไหวตามที่ฉันต้องการเลย

กำลังไม่สบอารมณ์

หัวใจกำลังไม่สบอารมณ์

แจนพีเอเร่!

คนบนฝ้าเพดาน

เลิกได้แล้ว

พอทีเถอะ

แจนพีเอเร่!

แจนพีเอเร่!

คินุโกะ..

ทำไมกัน

ทำไมกลายเป็นแบบนี้

พี่ชายคะ!

พี่ชายคะลุกไม่ขึ้น

ช่วยหนูด้วย

ไม่ต้องห่วงนะ

เดี๋ยวก็จะกลับเป็นเหมือนเดิมแล้วล่ะ

พวกพี่ชายล่ะ?

นี่มัน

หุ่นเชิด?

พี่ชายและครอบครัวกลายร่างเป็นหุ่นเชิดไปแล้ว

เพราะถูกเชิดมาเป็นเวลานาน

ก็เลยกลายเป็นหุ่นเชิดไปจริงๆ งั้นหรือ?

หรือว่าที่จริงแล้วพวกเขาเป็นหุ่นเชิดมาตั้งแต่ต้นกันนะ?

ผมไม่มีทางรู้ได้เลย

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศของเราสอง

เหมือนเช่นเคย เธอใช้สัมผัสที่มี

สื่อถึงห้วงอวกาศที่ทำลายกันเองของเราสอง

หยุดการหมุนของมันเอาไว้ และลืมตาตื่นขึ้น

ต้องให้ถึงตอนไหนฉันถึงจะหลับลงกันนะ?

ถ้าเจอกันไม่ได้ล่ะก็ ทำให้มันว่างเปล่าไปเสียดีกว่า

และสักวันหนึ่งฉันจะพยายามนึกมันให้ออก

(คอลเล็กชัน No.040 No.049)