Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Τι έγινε;
Ψόφησαν τα ζώα μας, κόρη μου.
Σκάβω να θάψω την αγελάδα.
Έχασα το κουράγιο μου, πάει αυτό ήταν!
Έλα, σώπα, πατέρα.
Έλα, σε παρακαλώ. Μην μου δίνεις παραπάνω στεναχώρια.
Δεν μπορούσα να έρθω νωρίτερα, πού να αφήσω τον Κλεάνθη; Τι έγινε;
Τα χάσαμε τα ζώα μας. Πάνε.
Πόσα;
Τρία μοσχαράκια, πέντε-έξι κατσίκες.
Πάω να δω.
Δεν ξέρω τι να κάνω, κόρη μου. Πρώτη φορά νιώθω τόσο χαμένος.
Κοίτα με. Κοίτα με, πατέρα.
Είσαι Κυπραίος. Και οι Κυπραίοι είναι δυνατοί άντρες.
Κάποτε στερεύει η δύναμη, κόρη μου.
Όχι η δικιά σου, πατέρα.
Να παρακαλάς το Θεό να μην σου δώσει ποτέ αυτά που μπορείς να αντέξεις.
Αγάπη μου!
Τι κάνεις εσύ εδώ;
-Αντρέα, γιατί έφυγες απ' το Λονδίνο; -Τα παρατάω όλα!
Δεν γίνεται να παλεύετε μόνοι σας εδώ κι εγώ να σπουδάζω!
Θα πέσουμε στη μάχη όλοι μαζί!
Αυτό να μην το ξανακούσω, άκουσες! Αύριο θα πας πίσω!
Θα τελειώσεις τη Νομική ο κόσμος να χαλάσει!
Καλά σου λέει, αγάπη μου. Άλλη φορά θα στα κρύβω όλα.
Δεν θα σου ξαναπώ τίποτα απ' το τηλέφωνο.
Μάικλ... Α, ήρθε η μαμά, Μάικλ.
Τι έγινε, αγάπη μου; Πιάσαμε φωτιά;
Πήρα προαγωγή στην εφημερίδα, Χρήστο! Έγινα αρχισυντάκτρια!
Συγχαρητήρια, κορίτσι μου!
Φαίνεται άρχισαν να καταλαβαίνουν τι τους γίνεται,
φάνηκε η αξία σου επιτέλους!
Έφερα και γλυκό να το γιορτάσουμε.
Κερνάω εγώ απόψε. Έχει δείπνο στο καλύτερο εστιατόριο.
Ο γιος μου. Ο γιος μου, μού έφερε γούρι.
Αγάπη μου.
Είμαι τόσο ευτυχισμένη. Τόσο πολύ που φοβάμαι.
Σας αγαπάω τόσο πολύ και τους δυο.
Μάικλ, η μαμά πήρε προαγωγή!
-Γεια σου, Αντρέα, πότε ήρθες; -Πριν μια ώρα.
Μέσα στη μέρα θα έχουν πεθάνει και τα υπόλοιπα ζώα.
Έπρεπε να μου το πεις, Παύλο, να σου δώσω εγώ λεφτά
για κτηνίατρο. Γιατί δεν με ειδοποίησες;
Ντραπήκαμε. Εγώ δεν τον άφησα. Εγώ φταίω.
- Τώρα τι κάνουμε; -Μην στεναχωριόσαστε,
θα βάλω εγώ πλάτη, έχω γνωριμία. Για αρχή, θα αγοράσετε
μια αγελάδα και δυο κατσίκες, χωρίς να δώσετε χρήματα.
Με το τυρί που θα πουλήσετε θα ξοφλάτε σιγά σιγά.
-Έλα, εντάξει. -Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Δεν έχω λόγια, δεν ξέρω τι να πω.
Το ευχαριστώ είναι λίγο.
Μας σώζεις.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ όσο ζω. Είσαι πραγματικός φίλος.
Κι όταν ξυπνώ
Θυμάμαι
Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ
Αχ, θυμάμαι
Κι αν σε πήραν είσαι εδώ
Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ
Κι αν, μισή, ακόμα ζω
Είναι που δεν ξεχνώ
Κι αν μου πήραν τη ψυχή
Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί
Το 'κανα χρυσό
Για να στο χαρίσω όταν σε βρω
Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι
Δεν ξεχνώ
Σε θυμάμαι
Έλα τώρα με τα πατίνια.
Μωρό μου, πάρε τα πράγματά σου για κολυμβητήριο, θα αργήσουμε.
Ναι, αλλά εγώ πότε θα δω τον παππού και τη γιαγιά
και τον μεγάλο παππού, τους πεθύμησα.
Κάτσε να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Όταν τους δεις
δεν θέλω να τους πεις ότι χτύπησα όταν ήμασταν Αθήνα,
γιατί θα ανησυχήσουν. Σύμφωνοι;
Δεν λέμε ποτέ ψέματα στη γιαγιά, στον παππού, και στον μεγάλο παππού
- μου έχεις πει. - Δεν σου ζήτησα να πεις ψέματα.
Σου ζήτησα να μην πεις τίποτα. Εντάξει, Αντρίκο μου;
Καλά.
Πάμε μια βόλτα οι δυο μας;
Όχι.
Τόσες μέρες δεν μου 'πες ούτε δυο κουβέντες.
Μου μιλάς μόνο όταν είναι το παιδί μπροστά, θα μου το κρατάς πολύ ακόμα;
Μην μου το θυμίζεις.
Φέρθηκες επιπόλαια, Παύλο.
Έπαθες επιληπτική κρίση στη μέση του δρόμου στην Αθήνα,
και δεν είχες κανέναν μαζί σου.
-Για πόσο θα μου το χτυπάς; -Για όσο χρειαστεί.
Φοβάμαι, ρε γαμώτο, πώς να στο πω;
- Μείνε σπίτι σήμερα. - Τι είπες;
Να μην οδηγάω, να μην κυκλοφορώ μόνος μου,
τι να την κάνω τέτοια ζωή; Καλύτερα να πεθάνω. Αύριο κιόλας!
-Μην λες αυτά τα πράγματα. -Με αξιοπρέπεια!
Όλα καλά εκεί, έτσι;
Ναι, έβαλα τα πράγματα σε μια σειρά,
και ήρθε και ο αντικαταστάτης μου από το Βέλγιο.
Άρα έρχεσαι Αθήνα;
Όχι, θα πάω πρώτα λίγο στην Κύπρο γιατί πλησιάζει το Εφετείο
και θέλω να δω από κοντά τι γίνεται.
Να πας, αγάπη μου.
Κοίτα μόνο να ξεκουραστείς. Και το δικαιούσαι, και το χρειάζεσαι.
Α, ρε Γιώργο, είσαι πολύ γλυκός.
Λοιπόν, σε κλείνω τώρα, θα τα πούμε αργότερα, ε;
- - Έγινε, φιλιά. - Γεια σου.
Τι κάνεις;
Έρχομαι Κύπρο, απόψε βράδυ.
Ωραία, θα περάσω να σε πάρω από Λάρνακα.
Όχι, μην έρθεις στο αεροδρόμιο, μπορεί να μας δει κάποιος.
Δεν θα μείνεις σπίτι μου;
Ναι, θα μένω και εκεί, αλλά τυπικά,
έκλεισα το ξενοδοχείο που μένω συνήθως.
Εντάξει, αγάπη μου.
Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα καταθέσεις υπέρ του Θοδωρή στο Εφετείο.
-Πείστηκα ότι ήταν ατύχημα. -Σημαντικό.
Η κατάθεσή σου θα προξενήσει καλή εντύπωση.
Μου είπες όμως ότι θέλεις να με καθοδηγήσεις για κάποια πράγματα.
Ναι.
Θα επιμείνεις ότι δεν υπήρξε ποτέ βίαιος.
-Μα είναι και η αλήθεια. -Την αλήθεια θα πρέπει να την τονίσουμε.
Θα πεις ότι πάντα είχε αυτοέλεγχο, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Κι αυτό αλήθεια είναι.
Ωραία, θα τονίσεις ότι είσαι απόλυτα σίγουρη πως επρόκειτο για ατύχημα.
Για την απιστία θα πεις αυτά που είπες και σε μένα,
ότι η δική σας σχέση είχε βαλτώσει, και ότι το συζυγικό κρεβάτι ήταν νεκρό.
Έχει ελπίδες με την έφεση;
Ένα είναι το σίγουρο, ότι με την κατάθεσή σου
οι πιθανότητες υπέρ του πολλαπλασιάστηκαν.
Το Γραφείο Ευημερίας έχει όλες τις καταθέσεις
από άτομα του περιβάλλοντός σου.
Είναι καταπέλτης για τη μητέρα σου και πολύ ευνοϊκές για σένα.
Πότε θα υποβάλλουν την έκθεσή τους;
Το αργότερο αύριο, μου το υποσχέθηκαν.
Έχω και μια πληροφορία που ίσως αποδειχθεί πολύ ισχυρή.
Δηλαδή;
Ο σύντροφος της μάνας σου είχε συλληφθεί παλιότερα,
βαποράκι, πρεζόνι.
Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να το χρησιμοποιήσω στο δικαστήριο.
Είναι όπλο στα χέρια μας. Και είναι αλήθεια.
Έλα, Ιφιγένεια.
Γεια σου, Χριστίνα μου. Τι κάνεις;
Ήθελα να σου ζητήσω μια μικρή χάρη, αν γίνεται.
Σ' ακούω, ό,τι θες.
Θέλω, αν μπορείς, να πάρεις εσύ τον Αντρίκο από το κολυμβητήριο σήμερα.
Ναι, προέκυψε ένα ραντεβού έκτακτο
με τον χρηματοδότη του καινούργιου έργου που ανέλαβα.
Αυτό δεν είναι χάρη σε σένα, αυτό είναι χάρη σε μένα.
Με μεγάλη χαρά να πάω να πάρω τον Αντρίκο. Τον έχουμε πεθυμήσει.
Σ' ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ πάρα πολύ.
Με την ησυχία σου, μου έφτιαξες τη μέρα. Θα χαρεί πολύ κι ο Αντρέας.
Εντάξει, ωραία.
- Μια χαρά είναι. - Η ανορεξία που είχε;
- Περιστασιακή, άνευ σημασίας. - Ωραία.
- Γεια σας. - Γεια.
Πώς είσαι; Σε γενικές γραμμές καλά.
Εσύ; Μια χαρά.
-Το κεφάλι σου τι έπαθε; -Αποδείχθηκε πολύ σκληρό για να σπάσει.
Ντουλάπι κουζίνας η αιτία, μην δίνεις σημασία. Για πες, Τεύκρο.
Τι να σου πω;
Έχουνε γίνει τέρατα με τη φατσούλα όσο έλειπες Αθήνα,
-χρειάζομαι τη βοήθειά σου. -Από μένα ό,τι θες, φίλε.
Το ξέρω.
Όλα καλά με το ξενοδοχείο; Τακτοποιήθηκες;
Είναι κάπως οικογενειακό και με όλες τις ανέσεις,
όπως ακριβώς το θέλω.
Πόσο θα μείνεις;
Βιάζεσαι να με διώξεις;
Όχι, απλά λίγο πριν πήρα ένα μήνυμα απ' τη Χριστίνα Σέκερη.
Μας καλεί στο σπίτι της για φαγητό.
Βαριέμαι.
Εσύ πάλι όχι;
Εγώ αυτές τις μέρες δεν μπορώ, απλά έλεγα απ' την επόμενη βδομάδα.
Μέχρι τότε ποιος ζει, ποιος πεθαίνει.
Το βλέπουμε.
Πώς σου φαίνονται οι Σέκερη;
Αρκετά ενδιαφέροντες. Εσένα;
Τώρα που δεν υπάρχει το δικό σου αγκάθι του δικαστηρίου ανάμεσά μας,
πέρασα καλά μαζί τους.
Από κει που ο Αντρέας Σέκερης ήθελε να με χώσει φυλακή,
πριν από λίγες μέρες ήμασταν εδώ και τσουγκρίζαμε ποτήρια.
Ναι, πολλές φορές τα πράγματα έρχονται τούμπα.
Με τρόπο που δεν το περιμένουμε.
Πρέπει να σου πω ότι με έχει εντυπωσιάσει η Χριστίνα Σέκερη.
Είναι δυνατή, αλλά ταυτόχρονα είναι και τρυφερή,
είναι γενναιόδωρη,
και ενώ έχει ζήσει μια τραγωδία, δεν έγινε πικρόχολη, ούτε σκληρή.
Ναι, φαίνεται αξιόλογη.
Α, μην το ξεχάσω. Απόψε περιμένω μια επίσκεψη,
οπότε θα εξαφανιστώ για λίγες μέρες.
Άρα...
τι σκοπεύεις να κάνεις εδώ μόνη σου;
Έλα τώρα βρε Μάικλ, που δεν θα βρω να κάνω κάτι μόνη μου.
Έχω και κάποιους φίλους.
Οκέι, εγώ απλά το λέω για να μην με ψάχνεις.
Καμιά όμορφη Κυπραία;
Μην ρωτάς. Στην υγειά σου.
Καλώς το αγοράκι μου! Έλα, πόσες μέρες έχω να σε δω;
Κι εγώ το ίδιο.
Είπα στη μαμά ότι σας πεθύμησα.
Κι εμείς σε πεθυμήσαμε, μωρό μου.
Πεινάς; Λίγο.
Έφτασε!
Για πες μου, πώς περάσατε στην Αθήνα;
Πολύ ωραία, αλλά δεν λέω τίποτα άλλο.
Γιατί δεν λες κάτι άλλο; Τι κάνατε; Πού πήγατε;
Παντού.
Σε πήγαν να δεις την Ακρόπολη;
Ναι, αλλά δεν λέω τίποτα άλλο, μην με ρωτήσετε.
Γιατί; Μυστικό είναι;
Ναι.
Μυστικό; Ποιος έχει μυστικά στη δική μας οικογένεια;
Ο μπαμπάς.
Τι μυστικό έχει ο μπαμπάς;
Μου 'πε να μην σας πω.
Τότε δεν θα το πεις. Θα κρατήσεις το λόγο σου.
Όταν δίνουμε το λόγο μας πάντα τον κρατάμε, έτσι;
Εγώ δεν συμφωνώ, εγώ θέλω να μάθω.
Τι μοντέρνα διαπαιδαγώγηση είναι αυτή;
Ποια οικογένεια έχει μυστικά; Ακούω.
Αντρίκο, ακούω.
Στην Αθήνα που είχαμε πάει
ο μπαμπάς έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του.
Λοιπόν, μετά τη συνέντευξη, με ξεχνάς για τουλάχιστον δυο μέρες.
Σε παρακαλώ, βρες πέντε λεπτά
να δεις το πρόσθετο κομμάτι της Χριστίνας Σέκερη.
Το 'χω μοντάρει, αλλά δεν ξέρω που να κολλήσω.
Θα το κάνω, εντάξει, οκέι.
Βρισκόμαστε στο σπίτι του Χριστόδουλου και της Έλλης
για να ακούσουμε την ιστορία τους. Μια πραγματικά ασυνήθιστη ιστορία αγάπης
που πέρασε από σαράντα κύματα, και που τη στιγμάτισε μια σφαίρα
τον Ιούλιο του 1974.
Χριστόδουλε, θες να ξεκινήσεις;
Γνώρισα την Έλλη το 1971.
Και την ερωτεύτηκα μόλις την είδα, με την πρώτη ματιά.
Δεν μπορώ να πω το ίδιο.
Ήταν λίγο τρελός. Πολύ τρελός για την ακρίβεια.
Αυτό είναι αλήθεια.
Χριστόδουλε, μπορείς να θυμηθείς πως γνωριστήκατε;
Ναι.
Θυμάμαι ακριβώς, έστω κι αν πέρασαν από τότε 53 χρόνια.
Το όνειρό μου ήταν να σπουδάσω γυμναστής,
και ήμουν κι αθλητής στα 10.000 μέτρα.
Για προπόνηση πήγαινα στο γήπεδο, αλλά πιο συχνά έτρεχα και στο δρόμο.
Μια μέρα όπως έτρεχα, είδα σταματημένο στο δρόμο ένα αμάξι
και μια κοπέλα να στέκεται δίπλα του απελπισμένη,
με ανοιγμένο το καπό της μηχανής.
Σταμάτησα για να τη βοηθήσω,
αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω το πρόβλημα.
Και ξέρετε γιατί;
Το πρόβλημα δεν ήταν της μηχανής.
Της λέω, δεν βρίσκω κάποια βλάβη.
Δεν βρίσκω κάποια βλάβη.
Τώρα πού θα βρω μηχανικό στην ερημιά;
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται μηχανικό.
Ακριβώς όπως το υποψιάστηκα.
Έμεινες από βενζίνη.
Αχ, Θεέ μου, είμαι αδιόρθωτη!
Παναγία μου, τι θα κάνω τώρα;
Το πιο κοντινό βενζινάδικο είναι τρία χιλιόμετρα μακριά.
Θα πάω εγώ να σου φέρω.
Δεν γίνεται, κάνει πολλή ζέστη. Δεν μπορώ να στο ζητήσω αυτό.
Δεν μου το ζήτησες, εγώ προσφέρθηκα. Πάω, περίμενε εδώ.
Όταν το πρόβλημα λύθηκε,
της ζήτησα να μου δώσει το τηλέφωνό της,
αλλά αρνήθηκε.
Έτσι μου ήρθε. Ένας άγνωστος ήσουνα.
Μιλάμε για το 1971.
Δεν υπήρχαν τότε κινητά τηλέφωνα, facebook, κι αυτά.
Ούτε instagram.
Αλλά μου είχε πει το επίθετό της.
Γεια σας.
Τι γίνεται; Εσύ θα μας πεις. Τι έγινε;
Μαρτύρησα ότι χτύπησες, συγγνώμη.
Δεν φταίει το παιδί, εγώ ρωτούσα.
-Μπράβο, παππού, συγχαρητήρια! -Μην τσακωθείτε τώρα.
Παύλο, τι έγινε; Πώς έπεσες;
Δεν είπα κάτι μην σας ανησυχήσω. Δεν είναι τίποτα,
-γλίστρησα κι έπεσα απ' τις σκάλες. -Πώς δηλαδή,
έχασες την ισορροπία σου; Δεν πρόσεχες; Πού είναι;
-Θέλω να το δω. -Τι να δεις; Μικρό παιδί είναι;
- Είναι μια χαρά. - Από 'δώ είναι;
Κοίτα με, θα ζήσω, εντάξει;
Λοιπόν, εσύ μαρτυριάρη, έλα, φύγαμε.
Πού θα πάμε; Θα δεις.
- Θέλω να δω που είναι. - Γεια σας. Ευχαριστώ πολύ.
- Παύλο. - Έφυγα.
Πώς προχώρησε η ιστορία;
Δεν μου 'δωσε το τηλέφωνό της, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν το βρήκα.
Ναι;
Μπορώ να μιλήσω με την Έλλη παρακαλώ;
Η ίδια, ποιος είναι;
Ο Χριστόδουλος είμαι.
Επιτέλους. Έχω πάρει όλα τα τηλέφωνα με το επίθετό σου για να σε βρω.
Αν δεν θες να μου μιλήσεις θα κλείσω και δεν θα ξαναενοχλήσω.
Είναι ο πατέρας μου σπίτι τώρα. Πάρε με αύριο το πρωί μετά τις οκτώ.
Εντάξει.
Ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός σ' αυτά τα πράγματα.
Έτσι κρατούσαμε τη σχέση μας στα κρυφά.
Όμως ήμασταν πολύ ερωτευμένοι και περνούσαμε ωραία.
Και πόσα παιδιά θα κάνουμε;
Τουλάχιστον τρία. Τώρα που το σκέφτομαι, γιατί όχι τέσσερα;
Καλοκαίρι του '71 γνωριστήκαμε.
Καλοκαίρι του '72
συμφωνήσαμε να πάω να τη ζητήσω από τον πατέρα της.
Αλλά φαίνεται η ζωή
αποφάσισε ότι είχε άλλα σχέδια για μας.
Δυο εβδομάδες πριν αρραβωνιαστούμε
είχα ατύχημα.
Μετωπική.
Από θαύμα έζησα.
Όμως...
βρέθηκα σε αναπηρικό καροτσάκι.
Σε είδε σήμερα η γιατρός;
Τι σου είπε;
Πότε θα περπατήσεις ξανά;
Αυτό κανείς δεν το ξέρει με σιγουριά.
Μπορεί σε έξι μήνες...
μπορεί σε ένα χρόνο...
μπορεί και ποτέ.
Χριστόδουλε...
δεν θέλω να είσαι μαζί μου από οίκτο.
- Έλλη, ξέρεις ότι πάντα θα σ' αγαπώ. - Αλλά;
Πρέπει να πάω Αθήνα για σπουδές.
Ναι, αυτό να κάνεις.
Να ακολουθήσεις το όνειρό σου.
Την εγκατέλειψα γιατί ήμουνα μικρός,
και δεν ήξερα ακόμα τι σημαίνει πραγματική αγάπη.
Δείλιασα.
Πήγα για σπουδές στην Αθήνα
και το καλοκαίρι του '74 κατέβηκα στην Κύπρο για διακοπές.
Κι ενώ ήμουν διακοπές,
βρέθηκα 21 Ιουλίου,
απόγευμα Κυριακής,
σε πόλεμο.
Βρέθηκες, λοιπόν, τη δεύτερη μέρα της εισβολής
στο μέτωπο. Θυμάσαι τη στιγμή του τραυματισμού σου;
Θυμάμαι πως ήταν μια κόλαση.
Φωτιές, βόμβες, σφαίρες.
Σε κάποια στιγμή,
είδα ένα δικό μας στρατιώτη
που τραυματίστηκε και ζητούσε βοήθεια.
Δεν μπορούσε να κινηθεί μόνος του, κι έτσι έτρεξα κοντά του,
έβαλα το χέρι του στους ώμους μου
για να τον πάω στην ασφάλεια του χαρακώματος.
Ξαφνικά...
ένιωσα έναν πόνο, ένα τσίμπημα στην πλάτη που με έριξε κάτω.
Μια σφαίρα με χτύπησε στην σπονδυλική στήλη.
Ύστερα από λίγο ο πόνος ήταν αφόρητος.
Λιποθύμησα.
Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο.
Τον πυροβόλησαν στην πλάτη ενώ κουβαλούσε τραυματία.
Αυτό κι αν είναι άδικο.
Όλα είναι άδικα στον πόλεμο, Έλλη.
Τελικά σκέφτομαι πως είμαι από τους τυχερούς,
γιατί δεν κατέληξα σε ένα ομαδικό τάφο,
με έναν εκσκαφέα να ρίχνει χώμα
και να θάβει κάτω
νεκρούς
και ζωντανούς τραυματίες.
Ξύπνησα στο νοσοκομείο.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου είδα πως η μάνα μου καθόταν εκεί δίπλα μου
-κι άρχισε να κλαίει. -Γιε μου.
Πού είμαι;
Στο νοσοκομείο.
Οι γιατροί είπαν ότι ξεπέρασες τον κίνδυνο,
αλλά...
Και τότε έμαθα
πως δεν πρόκειται να περπατήσω ξανά ποτέ.
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι εγώ,
μόλις πριν από λίγες εβδομάδες και μετά από σκληρή φυσιοθεραπεία,
είχα αρχίσει να περπατώ ξανά.
Το μυαλό μου άρχισε να παίζει παράξενα παιχνίδια.
Συγγνώμη, γιε μου.
Παναγία μου, συγγνώμη.
Δεν ήμουν καλή μάνα. Συγγνώμη.
Γιατί το λες αυτό;
Συγγνώμη, δεν κατάφερα να σε προστατέψω.
Αν ήμουν καλή μάνα θα το έκανα. Θα τα κατάφερνα.
Μαμά;
Πες μου το τραγούδι που μου άρεσε να μου λες όταν ήμουν μικρός.
Αγία Μαρίνα τζιαι κυρά
Που ποκοιμίζεις τα μωρά
Έλα πάρε το γιούδιν μου
Το πκιο γλυτζύν τραούδιν μου
Τζ' ύπνε που παίρνεις τα μωρά
Έλα πάρε τζαι τούτο
Επάρ' το πέρα, γύρισ' το
Τζαι στράφου πίσω φέρ' μου το
Έλλη;
-Διψάω. -Πάω να σου φέρω νερό, γιε μου.
Οι γιατροί λένε πως δεν θα ξαναπερπατήσω.
Ξέρω πως είναι να βρίσκεσαι στο τροχοκάθισμα.
Με σκεφτόσουν καθόλου;
Αυτά τα δυο χρόνια, με σκεφτόσουν;
Προσπαθούσα να μην σε σκέφτομαι,
η απουσία σου με πονούσε πολύ.
Δεν ήταν η Έλλη.
Η επίσκεψη αυτή ήταν μόνο στη φαντασία μου.
Αν ήξερα πως ήσουν στο νοσοκομείο θα ρχόμουνα να σε δω.
Αλλά πια είχαμε χάσει ο ένας τα ίχνη του άλλου.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια ήταν πολύ δύσκολο να κοιμηθώ τα βράδια.
Έβλεπα τις βόμβες να πέφτουν...
δίπλα μου, και σηκωνόμουν απάνω.
Και ήμουν ιδρωμένος, μούσκεμα.
Το Πάσχα όταν οι μικροί έριχναν κροτίδες,
ένιωθα πως χτυπούσαν το μυαλό μου
και πως έσπαγαν μέσα στο κεφάλι μου.
Το ίδιο όποτε άκουγα και πυροβολισμούς κυνηγών.
Κάθε σφαίρα νόμιζα πως καρφωνόταν ξανά στην πλάτη μου.
Κυκλοφορούσα μόνος.
Κι έπινα πολύ.
Ένα βράδυ έφυγα μεθυσμένος από το μπαράκι,
και όπως προχωρούσα έφτασα σε κάτι σκαλιά.
Κοίταξα κάτω
και ζαλίστηκα.
Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο.
Μια μέρα στην Παλιά Λευκωσία, είδα κάποιον σε τροχοκάθισμα
που δυσκολευόταν να περάσει ένα δύσκολο σημείο του πεζοδρομίου.
Ένιωσα πολύ μεγάλη χαρά που τον είδα.
Αλλά και μεγάλη θλίψη όταν είδα τον πόνο στο βλέμμα του.
Ένιωσα πως,
αφού ο Θεός μου την έστειλε για δεύτερη φορά,
πως δεν έπρεπε να χάσω τη δεύτερη ευκαιρία.
Τότε της έκανες πρόταση γάμου;
- Όχι! -
Εγώ του έκανα πρόταση!
Παντρευτήκαμε το 1979.
Στην αρχή όλα ήταν εντάξει.
Βέβαια, είχαμε τις μικροδιαφορές μας, αλλά όλα τα προσπερνούσαμε, τα ξεπερνούσαμε.
20 Ιουλίου του '80, το πρωί,
ήμουνα στο ντουζ όταν άκουσα τις σειρήνες,
όπως γίνεται κάθε χρόνο στην επέτειο της Τουρκικής εισβολής.
Ήμουν στο κρεβάτι ακόμα
όταν άρχισε η σειρήνα, κι ένιωσα τότε στο κεφάλι μου
να περνάει ο ήχος σαν κομπρεσέρ.
Έπαθα την πρώτη κρίση πανικού.
Απ' τις πολλές που θα ακολουθούσαν.
Ξεκίνησα να ουρλιάζω,
και να πετώ ό,τι έβρισκα γύρω μου στο κομοδίνο.
Άκουσα τις φωνές κι έτρεξα,
το σεντόνι ήτανε γεμάτο αίματα.
Είχε σπάσει μια κορνίζα με τη φωτογραφία μας και είχε κοπεί.
- Ήταν... - Ατύχημα!
- Όχι. - Ατύχημα!
- Δεν ήταν ατύχημα. - Ήταν ατύχημα!
Δεν ήταν ατύχημα. Δεν ήταν.
Και δεν υπάρχει λόγος να λες ψέματα, Έλλη.
Δεν συνεργαζόμουν με τον ψυχίατρο,
παρ' όλο που ήμουν άρρωστος.
Με τα νεύρα μου διαλυμένα
ήμουν επικίνδυνος και για τον εαυτό μου, και για όλους τους άλλους γύρω μου.
Πολλοί έλεγαν, και μπορεί να είχαν δίκιο,
πως είχα τρελαθεί,
και πως έπρεπε να με κλείσουν στο ψυχιατρείο,
για το καλό μου.
Για το καλό μου... για το καλό μου...
Ώσπου...
δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου.
Για τριάντα χρόνια,
επειδή πέταγα τα χάπια μου κρυφά,
μπαινόβγαινα στο ψυχιατρείο.
Η αλήθεια είναι πως,
ναι, περάσαμε και κάποιες δύσκολες στιγμές.
Κάποιες;
Σου έκανα τη ζωή σκέτο μαρτύριο.
Μέχρι που ξεκίνησα να παίρνω τα φάρμακά μου,
και γιατί ένιωσα κάπως καλύτερα.
Η σφαίρα του '74 δεν με χτύπησε μόνο στην πλάτη,
αλλά και στη ψυχή. Κι έμεινε πάντα καρφωμένη εκεί.
Η Έλλη, για σαράντα πέντε χρόνια,
φροντίζει έναν ανάπηρο πολέμου,
με όλα τα ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα.
Αυτό που με βασάνιζε τόσα χρόνια είναι που δεν μπορέσαμε να κάνουμε παιδιά.
Δεν μετάνιωσα, όμως, ούτε για μια στιγμή που μοιράστηκα τη ζωή μου μαζί του.
Κι ας μπήκε ανάμεσά μας μια σφαίρα του πολέμου.
Μας είπε ο μικρός για τον Παύλο. Τι έγινε στην Αθήνα, Ιφιγένεια;
Μην μου κρύψεις την αλήθεια, να χαρείς.
Χειροτερεύει, Αντρέα.
Μέρα με τη μέρα χειροτερεύει.
Εκεί είναι ο Μάριος, τον βλέπεις;
- Τον βλέπω. - Κατάλαβες τι να του πεις;
Ναι κατάλαβα, δεν είμαι χαζός.
Ωραία, εντάξει, τρέχα να σε δω.
Μου 'πε να πας εκεί, εντάξει;
Τι μάγκας είσαι εσύ; Δηλαδή τον έψησες; Τα κατάφερες;
Τι θα 'κανα;
Απίστευτο. Πάω.
Έφυγες.
Φατσούλα, σ' αγαπάω, Θα έρθεις γρήγορα στο σπίτι, το κατάλαβες;
Ναι.
Μ' αγαπάς και πάλι λίγο;
Πολύ.
Σε λίγη ώρα θα είναι έτοιμο το φαγητό.
Δεν μας κυνηγάει κανείς. Μια χαρά περνάμε κουβεντιάζοντας.
Πολύ ήσυχη η μικρή σας.
Ναι, είναι ήρεμο παιδί.
Ευτυχώς δεν μου έμοιασε σε τίποτα.
Εσύ από μικρός δεν είχες ησυχία.
Τον λαχτάραγες τον πατέρα σου κάθε τρεις και λίγο.
Έχουμε περάσει τόσα μαζί. Χαίρομαι που είμαστε πάλι όλοι παρέα.
Όταν σπούδαζα στο Λονδίνο δεθήκατε πιο πολύ.
Βέβαια, μακάρι να ζούσε ο πατέρας σου να έβλεπε την εγγόνα του.
Ναι, ήθελε τόσο πολύ ένα παιδί από μένα.
Χάρη στον πατέρα σου στην αρχή,
και μετά χάρη σε σένα, έγινε η φάρμα αυτό που είναι σήμερα.
Ήταν εξαιρετικός κτηνοτρόφος. Και τίμησε τη φιλιά μας.
Θα τον μνημονεύω όσο ζω.
-Το πέτυχα; -Όχι ακόμα, Χριστίνα μου.
Πρόσεξε, όταν προσθέτεις κατσικίσιο γάλα στο αναρόαλον,
πρέπει να ανακατεύεις συνέχεια.
Αυτό που μου 'φερες έχει κάποια τυροπήγματα,
και με το αλάτι πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική.
Να προσθέτεις αλάτι και να δοκιμάζεις.
Να 'σαι προσεκτική μην σου βγει αλμυρή. Αν το φοβηθείς όμως,
υπάρχει ο κίνδυνος να βγει σχεδόν ανάλατη.
-Εντάξει, κατάλαβα. -Κι εγώ.
Να μου το θυμηθείτε, αν την πετύχετε, θα κάνετε θραύση.
Μακάρι.
Προς το παρόν, το μόνο που με νοιάζει είναι να κρατήσουμε τη φάρμα όρθια,
βγαίνει το ένα πρόβλημα πίσω απ' το άλλο!
Θα τα καταφέρουμε. Θα τα αντιμετωπίσουμε και θα συνεχίσουμε.
Η καινούργια σας αγελάδα!
Τώρα δεν θα έχετε πρόβλημα ούτε με το χαλούμι
- ούτε με τα άλλα τυριά. - Ο Θεός να σε έχει καλά.
Αύριο θα έρθουν και οι κατσίκες.
Χίλια ευχαριστώ.
Σου χρωστάμε πολλά. Τι πολλά; Τα πάντα!
Τίποτα δεν μου χρωστάτε.
Εύχομαι κάποια στιγμή όλη η Κύπρος να μιλάει για τη φάρμα σας.
Πεινάς;
Όχι, ιδιαίτερα.
Πάλι σκεφτική και προβληματισμένη σε βλέπω.
Το μυαλό μου δεν λέει να ξεκολλήσει από κάποιους ασθενείς.
Από κάποιους ή κυρίως από έναν συγκεκριμένο;
Τι εννοείς;
Μου μίλησε ο Αντρέας.
Μου είπε για την αρρώστια του Παύλου.
Μάλιστα.
Άρα καταλαβαίνεις.
Δεν μπορώ στιγμή να χαλαρώσω.
Είναι στα αλήθεια τόσο ζόρικη ασθένεια;
Ναι.
Γιατί η λευκοδυστροφία έχει να κάνει με τον εγκέφαλο.
Εκφυλίζεται η λευκή ουσία
και αυτό οδηγεί σε διάφορα συμπτώματα, όπως κινητικά προβλήματα,
απώλεια όρασης,
με τελική κατάληξη το θάνατο.
Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά θεραπεία;
Υπάρχει σε πειραματικό στάδιο.
Ίσως αν ο Παύλος είχε κινητοποιηθεί νωρίτερα
κάτι να γινόταν, αλλά το άφησε και εξελίχθηκε.
Πρέπει να το μάθει η Χριστίνα, έχει δικαίωμα να ξέρει.
Ακόμα και για να προετοιμαστεί ψυχολογικά.
Οπωσδήποτε. Αλλά αυτό είναι δικό τους θέμα.
Είμαι πολύ στεναχωρημένος μ' αυτό το θέμα.
Κι εγώ.
Γιατί κάνεις μούτρα;
Κανονικά εμείς έπρεπε να κάνουμε
που πήγες και τα είπες όλα στη γιαγιά και στον παππού.
Γιατί θα ταξιδέψουμε βράδυ;
Θέλω να βλέπω έξω από το αεροπλάνο!
Θα δεις, μωρό μου, στο γυρισμό.
Ρε; Δεν έχεις χαρά που θα πάμε στο Λονδίνο;
Μεγάλη, αλλά θέλω να ταξιδεύω μέρα!
Μωρό μου, μην γκρινιάζεις.
Πάω να φέρω το τζιν μου παντελόνι, το ξέχασες, μαμά.
Τι σε έπιασε και θέλεις να πάμε στα καλά του καθουμένου Λονδίνο;
Γιατί βιάζομαι να του δείξω πράγματα.
Όσο είμαι καλά και όρθιος θέλω να 'χει να θυμάται πράγματα από μένα,
καταστάσεις, εικόνες.
Δεν το καταλαβαίνεις;
Ό,τι δεν καταφέρατε εσείς τελικά, το κατάφερε ο Αντρίκος.
-Σιγά μην δεν τα κατάφερνε! -Πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα;
Τα παιδιά συνεννοούνται αλλιώς μεταξύ τους.
Κι ο Μάριος τι σου είπε;
Όλα καλά. Μου ζήτησε συγγνώμη.
Μου είπε, "Ξέρω ότι μ' αγαπάς, συγγνώμη".
Ψυχούλα μου.
Ηρέμησες καθόλου;
Ναι.
Κυρίως ύστερα κι απ' την κουβέντα με τον πατέρα σου.
Να μιλήσουμε στην οικογένειά σου αύριο για το γάμο.
Εντάξει, αγάπη μου.
Ομόρφυνες κι άλλο;
Εκεί πού ήμουνα;
Πώς πήγε η αποστολή;
Είσαι σίγουρος ότι θες να κάνουμε αυτή τη συζήτηση;
Γιατί ήταν άγριες καταστάσεις.
Ανησυχούσα πολύ.
Πάντα ανησυχώ.
Τόσο τολμηρή; Δεν φοβάσαι ποτέ;
Καμιά φορά.
Θέλω τόσα να σου πω, αλλά φοβάμαι μην γίνω σαχλός.
Δεν γίνεσαι, έλα, πες.
Ούτε μελό θέλω να γίνω.
Κι εγώ σ' αγαπάω.
Τόσο πλούσια γλώσσα τα ελληνικά,
ναι, και σ' αυτό το σημείο γίνεται φτωχή.
Ακριβώς.
Χιλιάδες συναισθήματα πρέπει να χωρέσουν μέσα σε μια λέξη.
Θέλω να σε ρωτήσω κάτι, αλλά...
δεν θέλω να σου τη σπάσω.
Τι; Ρώτα με. Ρώτα με ό,τι θες. Έλα.
Όταν γυρίσαμε απ' το Λονδίνο
έκανες έρωτα μαζί του;
Όχι.
Αν έκανες, θα μου το 'λεγες;
Ναι.
Ωχ, ζηλεύω τόσο πολύ.
Το ξέρω. Και νιώθω πολύ άσχημα για αυτό.
Όχι, είναι δικό μου θέμα. Δικό μου πρόβλημα, θα το λύσω.
Θέλω να μείνεις εδώ απόψε.
Κι εγώ το θέλω, πολύ.
Ωχ... Με έχει τσακίσει που είμαι
ανήμπορος μπροστά σ' αυτό το πράγμα.
Συγγνώμη, δεν θέλω, τώρα σου τη σπάω, το ξέρω, αλλά...
Δεν το ελέγχω.
Σόρι, μπροστά σου είμαι μόνο αυθόρμητος.
Μα εγώ δεν νυστάζω τώρα.
Βέβαια, αφού κοιμήθηκες στο αεροπλάνο.
Αν μπορούσα να δω έξω δεν θα κοιμόμουνα.
Εντάξει, θα κοιμηθούμε πάρα πολύ λίγες ώρες,
γιατί αύριο έχουμε να κάνουμε πολλές βόλτες, κατάλαβες;
Πρέπει να 'μαστε ξεκούραστοι, ναι;
- Άντε, καλά. - Μας κάνεις και χάρη δηλαδή;
Αφού όποτε λέω όχι, έχετε τσαντίλα!
Έχεις φορτωμένο πρόγραμμα σήμερα;
- Τα συνηθισμένα. - Άρα τρεχάλα όλη μέρα.
Καλώς τους. Πώς κι έτσι πρωί;
Ήρθαμε για ανακοινώσεις. Θα το πεις εσύ;
Παντρευόμαστε.
Επιτέλους! Δόξα σοι ο Θεός!
- Αγόρι μου! - Με την ευχή μου!
Σπουδαία νέα!
- Αγάπη μου! - Μπράβο.
Ευχαριστούμε.
- Με την ευχή μου, παιδί μου. - Ευχαριστούμε πολύ.
- Μωρό μου. - Καθίστε.
Έλα, καθίστε.
Ναι.
Πότε με το καλό; Χθες!
Αμέσως μόλις πάρουμε τη φατσούλα πίσω.
Ναι, θέλουμε να είναι στην τελετή.
Θα κάνω ό,τι περνάει απ' το χέρι μου να γίνει αυτό σύντομα.
Πατέρα, δεν νομίζω να είχαμε τόσο χαρούμενο
ξεκίνημα ημέρας μέχρι στιγμής εδώ και καιρό.
Ναι, να σας παντρέψει ο Μάριος!
-Ωραία ιδέα! -Δεν το είχα σκεφτεί, τι λες;
Ρωτάς; Δεν έχω καλύτερο.
- Μείνε ακόμη λίγο. -
Πάω να σου φτιάξω πρωινό.
Δεν θέλω πρωινό, εσένα θέλω.
Πόση ώρα;
Τι έγινε; Στο τηλέφωνο ακουγόσουν τρομοκρατημένος.
Κάτι δεν πήγε καλά με το λάδωμα. Ενώ τους είχα ψήσει μου τα γύρισαν.
-Δεν δέχονται. -Τι εννοείς δεν δέχονται;
Δεν τους ρώτησες γιατί; Τι στράβωσε; Δεν μπορεί να μην υπάρχει εξήγηση.
-Τους πίεσες καθόλου; -Όχι! Έκοψα κάθε κουβέντα!
Φοβήθηκα μήπως με καταγράφανε.
-Και τι κάνουμε τώρα, ρε Θανάση; -Βλέπουμε τις κινήσεις τους
και αντιδράσουμε ανάλογα.
Μου λες ότι θα σταυρώσουμε τα χέρια και θα περιμένουμε το μοιραίο να συμβεί;
Ίσως θα ήταν καλό να φύγεις απ' την Ελλάδα.
Τι λες, ρε Θανάση;
Βλέπουμε τις εξελίξεις κι αποφασίζουμε.
Αυτό ξέχνα το! Αυτό δεν μπορώ να το κάνω!
Η Σιμώνη λείπει, τα παιδιά;
-Δεν μπορώ να εγκαταλείψω έτσι τα παιδιά. -Πότε επιστρέφει;
Άγνωστο.
Πώς την πατήσαμε έτσι, ρε γαμώτο! Γαμώτο!
Πώς το λένε αυτό το ποτάμι;
Τάμεση, μωρό μου.
Από πού έρχεται;
Ξεκινάει από τέσσερα μικρά ρεύματα,
στην πορεία ενώνεται με άλλα πιο μικρά ποτάμια,
και γίνεται αυτό το μεγάλο που βλέπεις.
Δεν περίμενα να κάνει έφεση.
Κι όμως.
Θα δω τον Νικήτα τώρα στη φάρμα. Είναι κι αυτός έξαλλος.
Με βασανίζει όλο αυτό. Δεν μπορεί να ηρεμήσει η αδερφή μου.
Έχεις δίκιο.
Κατάλαβες, το κάθαρμα;
Θέλει και έφεση ο φονιάς, να τη βγάλει καθαρή.
Δεν είμαστε σίγουροι ότι θα κερδίσει και θα βγει έξω.
Στην πρώτη δίκη τα στοιχεία ήταν συντριπτικά εναντίον του.
-Δεν άλλαξε κάτι. -Άλλαξε.
Εκτός απ' τη Μαριάννα, αυτή τη φορά η οικογένεια Σέκερη
θα σταθεί στο πλευρό του φονιά, κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό.
Περίμενε.
Για τη Μαριάννα, άντε να το καταλάβω,
η υπόλοιπη οικογένεια; Είσαι σίγουρος;
Τι θα κάνουν; Παιδί τους είναι.
Άσε, θα βολιδοσκοπήσω να μάθω τις προσθέσεις τους.
Κοίτα να τους πείσεις μην πάρουν το μέρος του.
Θα προσπαθήσω, Νικήτα,
εγώ το θέλω πιο πολύ από σένα.
Thank you very much.
Βλέπεις εκεί που φτιάχνουν... Α, ο μπαμπάς!
Κοίτα! Έλα.
Έμαθες και το βρώμικο στο Λονδίνο τώρα, έτσι;
Τι λες τώρα; Αφού είναι πολύ ωραία.
Α! Πολύ ωραίο, αλλά για μια φορά το μήνα το πολύ!
Σύμφωνοι; Σύμφωνοι;
- Ναι. - Ωραία.
Ξέρεις πού θα πάμε τώρα;
Στο London Eye να δούμε ολόκληρο το Λονδίνο από ψηλά.
Give me five!
Γιούπι!
Έτσι θα με κοιτάτε; Αμίλητοι;
Εσύ συγκάλεσες οικογενειακό συμβούλιο.
Ναι, για να σας πω ότι σας θέλω δίπλα μου.
Να στηρίξουμε το Θοδωρή στην έφεση.
Και τι απάντηση περιμένεις από μας, παιδί μου;
Δεν ξέρω. Ακούω.
Μαριάννα, ξέρεις ότι από την αρχή
ήμασταν αντίθετοι στην απόφασή σου να σταθείς δίπλα στο Θοδωρή.
Όμως τώρα, ό,τι και να αποφασίσεις,
θα σταθούμε στο πλευρό σου, για χάρη του παιδιού που θα γεννήσεις.
Αυτόν δεν τον θέλουμε ξανά στο σπίτι μας!
Ούτε απ' έξω από το κατώφλι μας να μην περάσει!
Δεν είναι η απιστία του μέσα στο ίδιο μας το σπίτι,
μιας και μας τον δικαιολόγησες για αυτό.
Είναι το ήθος του που δεν μας ταιριάζει.
Έκανε ό,τι έκανε, και θα άφηνε έναν άνθρωπο αθώο να πεθάνει στη φυλακή.
Εγώ αυτό το ονομάζω ανηθικότητα, άλλη λέξη δεν μπορώ να βρω.
Σ' αυτό δεν χωράει καμία δικαιολογία.
Απολύτως καμία δικαιολογία, Μαριάννα.
Σκέψου αυτό το πράγμα να το έκανε κάποιος άλλος στο Θοδωρή.
Δείχνει άνθρωπο δίχως ίχνος συνείδησης!
Εσένα μπορεί να μην σε ενοχλεί αυτό, εγώ όμως δεν το αντέχω!
Ναι, αλλά έτσι δεν βοηθάτε το γάμο μου!
Κανένας δεν μπορεί να τα έχει όλα σ' αυτή τη ζωή, Μαριάννα!
Έλα όπως είσαι
Με τη χαμένη δύναμή σου
Την κομμένη αναπνοή σου
Όπως είσαι
Και μην με λυπηθείς
Και πεις πως ήρθες να κριθείς
Αυτόν που αθώωσε η αγάπη
Δεν καταδίκασε κανείς
Και μην κοιτάς γκρεμό
Γιατί είμαι πια μπροστά σου εγώ
Που έχω απ' το ολόκληρο το κάτι
Κι αυτό το κάτι για να ζήσω είν' αρκετό
Είναι αρκετό
Με την ματιά την καθαρή σου
Εξαιρείσαι
Είσαι αισιόδοξος για το Εφετείο;
Δεν ξέρω.
Εύχομαι να πάνε όλα καλά.
Για μένα όμως το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή,
είναι ότι είναι και πάλι δίπλα μου η γυναίκα μου,
και ότι σε λίγο καιρό θα γίνω πατέρας.
Στο εύχομαι ολόψυχα όλα να πάνε καλά,
δεν είσαι κακός άνθρωπος.
Πανάγου, επισκεπτήριο.
- Μαριάννα μου. - Πώς είσαι; Τι κάνεις;
Προσπαθώ να παραμείνω ήρεμος,
τουλάχιστον τώρα έχω κάτι να περιμένω. Την έφεση.
Εσύ πώς είσαι; Το μωράκι μας;
Όλα καλά, μια χαρά.
Πήγα στο δικηγόρο. Υπάρχουν πολλές ελπίδες.
Πάρα πολλές. Θα σταθώ δίπλα σου.
Ωραία.
Οι... οι γονείς σου;
Είναι απέναντί μας, αλλά δεν με νοιάζει. Θα το παλέψουμε μόνοι μας.
Εσύ, εγώ και το μωρό μας.
Σε αγαπάω όσο τίποτε άλλο στον κόσμο.
Να ξέρεις ότι δεν πρόκειται να συγχωρέσω ποτέ τον εαυτό μου για ό,τι έκανα.
Και για όσα περνάς και όσα πέρασες εξαιτίας μου.
Ποια είναι τα νεότερα;
Εντοπίσαμε τον Γερμανό αρχαιοκάπηλο που ανέφερε ο Τουρκοκύπριος,
τώρα μένει να αποφασίσετε αν θα προχωρήσετε
με την διαδικασία της επίσημης καταγγελίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Δημήτρη μου, η εμπειρία έχει δείξει ότι με την επίσημη διαδικασία
ή θα αργήσουμε να φτάσουμε σε κάποιο αποτέλεσμα,
ή δεν θα φτάσουμε πουθενά.
Γιατί;
Γιατί οι άνθρωποι που έχουν τους κλοπιμαίους πολιτιστικούς θησαυρούς
τους κρύβουν καλά, και μόλις νιώθουν ότι πλησιάζουμε
τους μετακινούν, και πάλι απ' την αρχή.
Τι προτείνεις, Χριστίνα;
Νομίζω ότι είναι καλύτερα να αναλάβουμε εμείς την επαφή.
Να βολιδοσκοπήσουμε τις προθέσεις τους,
να εκτιμήσουμε αν μπορούμε να τους κάνουμε κάποια προσφορά.
Βέβαια, με την ευγενική χορηγία του κυρίου Νεοκλέους,
που είσαστε και συνονόματοι.
-Είσαστε μαζί μας σ' αυτό. -Βεβαίως.
Ωραία, λοιπόν, προχωράμε έτσι.
Εντάξει.
Είναι ανάγκη να μπούνε κάποια πράγματα στη θέση τους,
η καλύτερη σου φίλη σκοτώθηκε, Δάφνη.
Θα αφήσετε το δολοφόνο της να κυκλοφορεί ελεύθερος;
Εμείς; Το δικαστήριο θα αποφασίσει.
Κοροϊδευόμαστε τώρα;
Η αδελφή σου θα σταθεί πλάι του και θα βροντοφωνάζει ότι ήταν ατύχημα.
Εντάξει, σε καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω το θυμό σου.
Έχεις κι εσύ το δίκιο σου.
Μόνο εγώ έχω δίκιο τελικά όμως.
Όχι, Σιμώνη, η Μαριάννα μετά την αδελφή σου είναι το μεγαλύτερο θύμα,
και δεν φταίει σε τίποτα! Προσπαθεί για τον άντρα που αγαπάει!
Είναι δυνατόν να τον αγαπάει ακόμη;
Είμαστε σε θέση να αποφασίσουμε πως νιώθει εκείνη;
Σου είπα, σε καταλαβαίνω. Άσε το Εφετείο να κρίνει,
και σε παρακαλώ, να σεβαστείς την απόφασή του.
Δάφνη, τι σου έλεγε;
Αγόρι μου γλυκό, τι κάνεις; Πώς ήταν αυτό;
Έλα, πήρα να σε ενημερώσω, τα βρήκαμε με τη μαμά.
Σου τα είπε όλα;
Ναι, και είπαμε να τα αφήσουμε όλα πίσω μας.
Όπως νιώθεις, αγόρι μου.
Γιατί δεν έρχεσαι Κύπρο να κάνεις λίγο παρέα με τη μαμά;
Ήταν να έρθω την περασμένη βδομάδα,
αλλά έπεσε πάρα πολλή δουλειά. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το γραφείο.
Έλα τώρα, με μένα μιλάς. Ξέρω ότι άμα θες τα στριμώχνεις εσύ.
Θα δούμε.
Θα δούμε.
- Θα ήθελα να σας μιλήσω για λίγο. - Ναι βέβαια, κάθισε.
Φαντάζομαι ότι έχεις έρθει για την έφεση.
Ναι.
Λοιπόν, καταλαβαίνω το ατόπημα της αδερφής μου,
έκανε σχέση με τον άντρα της κόρης σας τη στιγμή που εσείς τη βάλατε στο σπίτι σας,
της φερθήκατε σαν να 'τανε δικό σας παιδί,
είναι βαρύ, το αντιλαμβάνομαι, είναι βαρύ.
Από την άλλη όμως, ο φόνος είναι φόνος!
Εννοείται.
Και κανείς μας δεν προσπάθησε να κάνει συμψηφισμό.
Θα στηρίξετε όμως το δολοφόνο της στο Εφετείο.
Όχι βέβαια.
Όχι βέβαια. Εμείς προσπαθούμε να στηρίξουμε την κόρη μας.
Μ' αυτόν τον άνθρωπο δεν έχουμε καμία σχέση, ούτε θα έχουμε ποτέ.
Αν μπορούσα να παραστώ στο Εφετείο από την πλευρά της πολιτικής αγωγής
θα το έκανα, αλλά αυτά τα καθήκοντα θα τα ασκήσει ο εισαγγελέας.
Έχεις δίκιο να είσαι θυμωμένη.
Έχεις δίκιο να πιστεύεις ότι ο θάνατος της αδελφής σου
θα μείνει χωρίς δικαίωση. Σε καταλαβαίνω, σε νιώθω απόλυτα.
Όμως κι εσύ πρέπει να καταλάβεις
ότι δεν γίνεται να μην σταθούμε δίπλα στο παιδί μας.
Όσο κι αν διαφωνούμε με την απόφασή της.
Πες μας τουλάχιστον ότι αυτό το καταλαβαίνεις.
Αναζητούσα το χαμένο μου μωρό
δίνοντας για χρόνια πλήρη περιγραφή για ένα σημάδι.
Για να σε δω, ανέβα πάνω.
Εεε... έχεις νεύρα.
-Και νεύρα έχω, και στεναχωρημένη είμαι... -Και επίσης πεινάς.
- Ναι, λίγο. - Πάμε να φάμε.
Όχι έξω, μην μας δει κάνα μάτι. Προτιμώ να παραγγείλουμε...
Θα βγάλω το κορίτσι μου έξω για φαγητό,
και μην ανησυχείς θα πάμε μακριά, στην Αγία Νάπα.
Πάμε, προχώρα.
Ξέρω χωρίς να μου το πεις
Πώς πόνεσες
Τι άφησες
Ξέρω καλά για να σωθείς
Τι χώρισες
Που χάθηκες
Ξέρω στο δικό μου χώμα
Βλέπεις ξενιτιά
Μια χαμένη ελπίδα ακόμα
Και μια προσφυγιά
Ξέρω στα συντρίμμια πίσω
Θέλεις να κοιτάς
Κι είναι εξόριστη η ψυχή σου
Όπου και να πας
Ξέρω πως είναι να ριχτείς
Στις άγνωστες
Τις θάλασσες
Στην ξένη χώρα που θα βγεις
Να θες αυτή που άφησες
Ξέρω όμως λίγο λίγο
Πώς θα ξεχαστείς
Δες τα σύνορά μου ανοίγω
Να ξεκουραστείς
Ξέρω πως δεν σβήνει η ελπίδα
Να 'μαστε μαζί
Να 'μαι πια εγώ η πατρίδα σου
Η παντοτινή
Λίγο λίγο να μου δώσεις
Χρόνο και καιρό
Να σε κάνω να θολώσεις
Το μνημονικό
Λίγο λίγο να μ' αφήσεις
Να 'μαι εγώ η αυλή
Μες τα χέρια μου να ανθίσεις
Σαν το γιασεμί
Πάμε να κάνουμε ψώνια για όλους τώρα;
Γιούπι!
Στα ψώνια είσαι πρώτος.
Στη γιαγιά Χριστίνα θα διαλέξω ένα ταγέρ.
-Άντε που μου 'μαθες και το ταγέρ! -Αλήθεια, τι είναι το ταγέρ;
Τι θα κάνεις μετά;
Να περάσω απ' το ξενοδοχείο να αλλάξω, είμαι από χθες με τα ίδια ρούχα.
Δεν είναι μόνο αυτό.
Θες να μείνεις και λίγο μόνη,
να μιλήσεις με την οικογένεια, υποθέτω.
Ναι, κι αυτό.
- Έλα. - Έλα, αγάπη μου.
Τι έγινε;
Πότε θα επιστρέψεις;
Δεν μπορώ να σου πω με βεβαιότητα,
είναι πολύ σημαντικό για μένα να είμαι εδώ στην εκδίκαση της έφεσης.
Η αδελφή μου σκοτώθηκε.
Τι έχεις; Σε βλέπω κάπως περίεργα.
Κοίτα, Σιμώνη,
δεν ήθελα να στο πω απ' το τηλέφωνο, αλλά...
σε μερικές ώρες μάλλον θα ακούσεις κάποια δυσάρεστα νέα.
Πάνε να με μπλέξουνε.
Να σε μπλέξουν;
Πού να σε μπλέξουν; Τι εννοείς;
Συκοφαντίες διάφορες.
Στο χώρο των ΜΚΟ συμβαίνουνε πολλά. Μην βλέπεις εμάς.
Υπάρχει καθαρό συμφέρον πλέον.
Μπορείς να μιλήσεις ξεκάθαρα και να μην πηγαίνεις γύρω γύρω;
- Πώς να σε μπλέξουν; -Θα με κατηγορήσουν...
Για ποιο πράγμα;
Ότι έχω προσωπικό όφελος,
ότι έχω κλέψει λεφτά, ότι έχω καταχραστεί τα λεφτά της ΜΚΟ.
Τι λες, ρε Γιώργο;
Αναζητούσα το χαμένο μου μωρό δίνοντας για χρόνια
πλήρη περιγραφή για ένα σημάδι,
που έχει ψηλά στον αριστερό του ώμο.
Είναι ένα σημάδι κληρονομικό από τον άντρα μου
που έχει περάσει και στον εγγονό μας.
Είναι... τρεις ελιές.
Σχετικά σκούρες.
Ψηλά στο αριστερό του μπράτσο.
Που είναι σαν να σχηματίζουν ένα τρίγωνο.
Πολύ χαρακτηριστικό.
...δίνοντας για χρόνια πλήρη περιγραφή για ένα σημάδι,
που έχει ψηλά στον αριστερό του ώμο.
Είναι ένα σημάδι κληρονομικό από τον άντρα μου
που έχει περάσει και στον εγγονό μας.
Είναι... τρεις ελιές.
Σχετικά σκούρες.
Ψηλά στο αριστερό του μπράτσο.
Πού είναι σαν να σχηματίζουν ένα τρίγωνο.
Πολύ χαρακτηριστικό.
Αν κάποιος έχει δει αυτό το σημάδι σε κάποιον,
σας παρακαλούμε να επικοινωνήσει μαζί μας.
Ήπια το ποτήρι το πικρό
Και ήπια τη ζωή μου
Κι ό,τι κι αν ήξερε χάθηκε
Κι ούτε που ξέρω να πω το γιατί
Κι ό,τι κι αν ήταν ξεγράφτηκε
Κι ό,τι μένει είναι άδειο χαρτί
Ποιος βάζει λόγια πατρίδες να χαθούν
Νησιά να μοιραστούν
Σύρματα να μπουν
Ποιος ρίχνει βόλια παιδιά να σκοτωθούν
Γενιές να χωριστούν
Ρίζες να κοπούν
Υποτιτλισμός: Videopress S.A.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.