Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Χριστίνα!
Το μωρό σας έπιαεν το ένας Τούρκος, έτσι εν η πληροφορία!
Είναι τριών μηνών, πώς το αναγνώρισε με βεβαιότητα;
Η Φρόσω εν ηξέρει το μωρό σας; Μπαινοβγαίνει συνέχεια μες στο σπίτι σας.
Πάμε να την ρωτήσουμε. Φρόσω!
Φρόσω!
Είδες το παιδί; Ήταν το μωρό μου;
- Είμαι σίουρη. - Τούρκος;
Το είχε στην αγκάλη του, τζαι είχε κι άλλο δίπλα του.
Είσαι βέβαιη ότι ήταν το δικό μου το μωρό;
Ναι.
- Αντρέα... - Χριστίνα! Χριστίνα!
Έλα, έλα... Έλα.
Ησύχασε, ησύχασε.
Ησύχασε, αγάπη μου. Εντάξει... Εντάξει...
-Παρακαλώ; -Ήρθαμε να καταγγείλουμε
-ότι το παιδί μας αγνοείται. -Είναι αγόρι, να η φωτογραφία του.
Ονομάζομαι Αντρέας Σέκερης και η σύζυγός μου, Χριστίνα.
Μια γειτόνισσα μας είπε ότι είδε Τούρκο να το κρατάει.
-Όνομα; -Είναι αβάπτιστο.
-Είναι μόλις τριών μηνών. -Θέλω μια πλήρη εξιστόρηση των συνθηκών
κάτω από τις οποίες χάσατε το παιδί.
Πήγα να φύγω απ' την Αμμόχωστο,
έσκασε μια βόμβα κι έχασα τις αισθήσεις μου.
Όταν συνήλθε το μωρό ήταν άφαντο.
Ψάξαμε παντού, ρωτήσαμε.
Έχει ένα σημάδι στο μπράτσο ίδιο με του άντρα μου.
Πολύ χαρακτηριστικό. Εδώ.
Καλό θα είναι να φωτογραφίσουμε το σημάδι.
-Είναι πολύ ισχυρό στοιχείο. -Καμία αντίρρηση.
Παρακαλώ, ελάτε μαζί μου.
Κι όταν ξυπνώ
Θυμάμαι
Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ
Αχ, θυμάμαι
Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ
Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ
Κι αν η μισή ακόμα ζω
Είναι που δεν ξεχνώ
Κι αν μου πήραν τη ψυχή
Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί
Το 'κανα χρυσό
Για να στο χαρίσω όταν σε βρω
Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι
Δεν ξεχνώ
Σε θυμάμαι
Πληροφορίες μου λένε πως η μακαρίτισσα, Ελένη Αρτεμίου,
νοίκιαζε ένα σπίτι στη Λεμεσό.
Είχατε επισκεφθεί αυτό το σπίτι;
Όχι, δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.
Παίζει κάποιο ρόλο αυτό;
Θα τα δούμε όλα. Κύριε Κούρτη, στο διάστημα
που η Ελένη είχε στη διάθεσή της αυτό το σπίτι,
είχατε βρεθεί καθόλου στην Κύπρο;
Για πότε ρωτάτε ακριβώς;
Μάρτυρας κατέθεσε ότι πριν από τρεις μήνες
είδε έναν άντρα μαζί με την Ελένη έξω απ' αυτό το σπίτι.
Όταν ο άντρας τον αντιλήφθει, έτρεξε γρήγορα να μπει στο αυτοκίνητό του.
Ναι.
Άσχημο αυτό.
Δεν είναι πολύ υπέρ μας.
Φεύγεις;
Ναι.
Δεν υπάρχει λόγος. Μπορείς να μείνεις
όσο έχουμε τη δουλειά. Άλλωστε, είμαστε συνεργάτες.
Και;
Μπορούμε να παραμείνουμε φίλοι.
Φίλοι;
Φίλοι.
Δεν νομίζω ότι μπορώ να είμαι φίλη μαζί σου.
Όπως πιστεύεις. Πάντως από μένα δεν υπάρχει θέμα.
Τι έγινε;
Χωρίσαμε. Δεν θέλω κουβέντα!
-Γεια σας. -Γεια σας.
- Από την κοινωνική υπηρεσία. - Μάλιστα.
Θα θέλαμε να σας κάνουμε κάποιες ερωτήσεις, κυρία Χαραλάμπους,
σχετικά με τις συνθήκες της ζωής του γιου σας.
Βεβαίως. Στη διάθεσή σας.
Θα θέλατε να καθίσουμε εδώ, να πάμε...
Είμαστε μια χαρά.
Πώς αντιμετώπισε το παιδί την επιστροφή σας;
Με μεγάλη χαρά.
Βρήκαμε ξανά πολύ γρήγορα τους ρυθμούς μας.
Ναι, είναι πολύ ευτυχισμένος.
Η σχέση σας με το αλκοόλ;
Ανύπαρκτη.
Πώς είσαι;
Τόσα χρόνια...
Τόσα χρόνια έχουνε περάσει
και δεν μπορώ να το χωνέψω ακόμα.
Ότι η μάνα μου πέθανε 38 χρονών.
38 χρονών.
Τόσο νέα.
Τόσο πολύ νέα.
Μήπως έπρεπε να πάμε στη φάρμα με τον πατέρα σου;
Είναι με τη φίλη του την Αντρούλα,
κι όταν είναι μαζί, θυμούνται τη μάμα και θέλουν να 'ναι μόνοι.
-Σου είπα ότι πήγα στην Ιφιγένεια; -Τι;
Πήγα και της είπα, αν θες να 'σαι με τον Παύλο,
να κόψεις το ποτό και θα είσαι για πάντα.
Κι έβαλε τα κλάματα.
Περίεργο μου φάνηκε.
Μπορεί να φορτίστηκε συναισθηματικά.
Μπορεί.
- Καλώς την, Αντρούλα, κι ας άργησε. - Είχα πολλές δουλειές σπίτι.
Κάθισε.
Πήγατε στο μνήμα της Δάφνης;
Ναι.
Σαν να 'φυγε χτες νιώθω ώρες-ώρες.
Το ξέρω.
Κανονικά κι εγώ, εκεί δίπλα θα ήμουνα θαμμένη.
Θυμάσαι;
Άσε με! Άσε με!
Άσε με! Άσε με!
Αντρούλα, τρέξε!
Αφού δεν σου την μπουμπουνίσανε κι εσένα!
Είχες θάρρος, όμως, το έλεγε η ψυχή σου!
Η καλύτερη φιλενάδα της γυναίκας μου, έτσι θα σ' άφηνα; Έλα.
Δοκίμασε αυτό το χαλούμι να μου πεις τη γνώμη σου. Σήμερα το 'φτιαξα.
Θα γυρίσεις Λονδίνο;
Ναι, θα κλείσω εισιτήριο. Το παράκανα με την απουσία απ' τη δουλειά.
Δεν είσαι απλή δημοσιογράφος, έχεις θέση στην εφημερίδα
-και το εκμεταλλεύεσαι. -Θα φύγω.
Μάικλ, πρέπει να μοντάρεις τον ερχομό Καραμανλή στην Ελλάδα.
Ναι, το έχω. Το 'χω.
Βάλ' το να το δω και μετά θα πάω να ετοιμαστώ.
Έφυγε ο παππούς; Ναι, πριν λίγο με την Αντρούλα.
Εσύ, καλά; Όλα καλά.
Με την Ελένη ήσασταν φίλοι, ε;
Τόσο όσο. Στο σπίτι της οικογένειας έμενε.
Μάλιστα. Με τη Μαριάννα, όλα καλά;
Πάντα. Γιατί; Σου έκανε παράπονο;
Όχι, μου είπε πριν καιρό ότι θα πάτε σε σύμβουλο γάμου.
Ναι, αυτό είναι για κάτι άλλο. Άστο.
Επιτέλους!
- Γεια σου, Αντρέα. - Καλώς την.
Τι κάνετε, κύριε Παύλο;
Τι να κάνω, κορίτσι μου; Καλά. Εσύ;
Όρθια ακόμα με τόσους αρρώστους που νταντεύεις;
Όρθια, έχω πάθει ανοσία.
- Πάμε να κάτσουμε. - Φέρνω το ποτό.
Έλα, Παύλο μου.
Μάμα, μπορείτε να κρατήσετε το μικρό αύριο το βράδυ;
Έχω δουλειά με την Ιφιγένεια.
Ναι, εννοείται, αγόρι μου.
Να με πάρεις λίγο αργότερα να συνεννοηθούμε,
γιατί μόλις μπήκε η Νάντια.
Εντάξει; Έλα, φιλιά.
- Ευχαριστώ. - Η κόρη μου έκανε παράπονα.
Εξαφανισμένη, λέει, η φιλενάδα μου.
Φεύγω αργά απ' το νοσοκομείο,
κι έχω και το ιατρείο τρεις φορές την εβδομάδα.
Γυρνάω σπίτι πτώμα.
Άσ' τα αυτά. Κάτι άλλο συμβαίνει και θα σε καλοπαντρέψουμε.
Κρυφοπληγή, μου φαίνεται. Δεν μας τα λέει.
-Έλα, στην υγειά μας. -Γεια μας.
Γύρισες; Ναι.
Γιατί δεν ήθελες να βγούμε να φάμε και κάθεσαι και σκοτώνεσαι;
Γιώργο, δεν έχω όρεξη για έξω,
το μυαλό μου είναι συνέχεια στην Ελένη.
Πρέπει να προσπαθήσεις κάποια στιγμή να επιστρέψεις στην κανονικότητά σου.
Δεν μπορώ.
Δεν δικαιούσαι άδεια;
Ναι, αλλά ποτέ δεν έχω την πολυτέλεια να την πάρω.
Μπαμπά, η Νάντια είναι ταγμένη.
Καλό για τους ασθενείς, κακό για 'κείνη.
Παύλο; Γεια σας.
- Καλώς τον. - Τι έγινε;
Άκουσα ότι έχετε καλή παρέα και ζήλεψα.
Να σου βάλω κάτι να πιεις; Όχι, είμαι μια χαρά. Νάντια;
Πόσο καιρό έχω να σε δω;
Κάμποσο, δεν θυμάμαι.
Και θα κάνεις άλλο τόσο. Ιδρώσαμε να την καταφέρουμε να έρθει.
Ψέματα;
- Είσαι καλά; -Δηλώνει μια χαρά.
Μέχρι να πέσει κάτω έτσι θα λέει.
Τι έγινε;
Τι έγινε; Τι έπαθες; Νάντια;
Τι έπαθε;
Εντάξει; Σ' άρεσε; Ε, ναι! Εξαιρετική ταινία,
και φοβερές ερμηνείες, έτσι;
Δεν καταλαβαίνω τη λατρεία με τον κινηματογράφο,
-στο σπίτι βλέπουμε τα πάντα. -Ναι, αλλά η αίθουσα έχει άλλη χάρη.
-Μήπως είσαι λίγο πίσω, ρε μωρό μου; -Τι εννοείς;
Όταν είσαι σπίτι, ακόμα και home cinema να έχεις,
είναι άλλη μαγεία του κινηματογράφου.
Θα διαφωνήσω. Μπορώ να διαφωνήσω;
Γιατί στο σπίτι, καταρχήν,
σταματάς ό,τι ώρα θέλεις.
Παίρνεις αναψυκτικό...
απαντάς τηλέφωνο...
Για αυτό ακριβώς χάνεται η μαγεία.
Τεύκρο;
Θέλω να έρθω να μείνω στο σπίτι σου.
Δεν μπορείς.
- Δεν θα αντέξεις. - Γιατί;
Γιατί υπερεκτιμάς τις αντοχές σου.
Έλα! Στο σπίτι...
παίρνεις...
αναψυκτικό...
απαντάς τηλέφωνο...
Έλα.
Σ' ευχαριστώ.
Είσαι καλά; Όλα καλά.
Έλα, έφτασες;
Μόλις μπήκα σπίτι.
Ξέχασα να σου πω. Υπήρχε μια δημοσιογράφος,
Οριάνα Φαλάτσι, Ιταλίδα.
Την ξέρω, μαμά. Έλεος! Μεγάλη μορφή.
Μπράβο. Αυτή, λοιπόν, είχε βγάλει ένα βιβλίο με τίτλο,
"Συνάντηση με την Ιστορία",
στο οποίο περιείχε διάφορες συνεντεύξεις, και ανάμεσά τους, μια με τον Μακάριο.
Ίσως θα μπορούσε να σου χρησιμεύσει.
Μμμ... Δεν νομίζω, μάνα.
Εσύ ξέρεις.
Τα λέμε, λοιπόν, καληνύχτα.
Καληνύχτα, αγόρι μου.
Το βλέπεις τελείως διαφορετικά το θέμα,
οπότε καλύτερα να το λήξουμε. Τελειώσαμε!
Ναι;
-Καλημέρα, Νάντια. -Καλημέρα.
-Πέρνα. -Ευχαριστώ.
Δεν θα σε απασχολήσω πολύ.
Θέλω μόνο να μου πεις πώς μπορώ να βοηθήσω τον Παύλο;
Σε ποιο θέμα;
Μου είπε ότι παθαίνει επιληπτικές κρίσεις.
Πες μου, βοήθησέ με.
Τι να κάνω; Πώς μπορώ να το αντιμετωπίσω;
-Μπήκα στο Google, κι αυτό... -Άσε το διαδίκτυο.
Θα στα εξηγήσω όλα εγώ.
Λοιπόν...
-Γεια σου, Μαριάννα μου. -Γεια σου, μαμά.
-Να σε ρωτήσω κάτι, βρε αγάπη μου. -Ναι.
-Πληρώνετε τον Κλεάνθη με μαύρα χρήματα; -Όχι, πώς σου 'ρθε αυτό;
Ο Τεύκρος είδε το Θοδωρή να του δίνει χρήματα.
Θα ήταν σε προσωπικό επίπεδο. Κανείς δεν παίρνει μαύρα,
μπαίνουν όλα σε τραπεζικό λογαριασμό.
- Καλημέρα. - Δεν το βλέπω.
Δανείζεις στον Κλεάνθη για να παίζει τζόγο;
Δεν καταλαβαίνεις ότι του κάνεις κακό;
Ο Κλεάνθης έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα
και τον πιέζει η πρώην γυναίκα του για τη διατροφή για το παιδί.
Μια διευκόλυνση έκανα.
Ο Κλεάνθης είναι πολύ εντάξει παιδί.
Αυτό είναι προσωπικό σας θέμα,
εγώ δεν θέλω να πληρώνουμε κανέναν με μαύρα χρήματα.
Απ' τη στιγμή που δεν ισχύει,
τα υπόλοιπα είναι δική σας υπόθεση.
Ποιον δανείζετε και ποιον όχι δεν με αφορά.
Πάω να δοκιμάσω το καινούργιο τυρί.
Ο Τεύκρος σε είδε. Δεν θέλω να του ξαναδώσεις χρήματα.
Εντάξει, αγάπη μου.
Ευχαριστώ που δεχτήκατε να με δείτε,
και εκτιμώ την εχεμύθειά σας.
Σ' ακούω, Κλεάνθη μου, αλλά λίγο σύντομα γιατί βιάζομαι.
Ντρέπομαι πολύ, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή.
Έκανα λάθος υπολογισμούς στο μήνα αυτό
και πρέπει να δώσω διατροφή στην Ηρώ.
Θα ήθελα να μου δανείσετε 1000 ευρώ.
Γιατί δεν τα ζητάς απ' τη Μαριάννα;
Να στα δώσει μπροστά, να τα ξοφλάς λίγα-λίγα απ' το μισθό σου.
Δεν θέλω.
Εγώ να σε δανείσω, αλλά γιατί δεν θέλεις;
Κύριε Σέκερη, δεν θέλω.
Αν μπορείτε να με εξυπηρετήσετε, έχει καλώς.
Εδώ και χρόνια έχω ένα χούι και η γυναίκα μου με μαλώνει για αυτό,
δεν κρατάω ποτέ μετρητά. Είμαι συνέχεια με κάρτες.
Κάτω έχει μια τράπεζα. Πάμε στο μηχάνημα, να βγάλω να σου δώσω.
Ευχαριστώ πολύ, με σώζετε.
Εντάξει; Ναι, έρχομαι σε δυο λεπτά.
Hi, guys.
Μαίρη, δεν απαντάς και στο τηλέφωνο τώρα;
Γύρισα Λονδίνο, όταν ακούσεις το μήνυμά μου, πάρε με.
Τι έγινε; Τι έχεις;
Τι σου είπε ο γυναικολόγος, Σοφία;
Ότι η ενδομητρίωση δεν βελτιώθηκε παρά τη θεραπεία.
Δεν έχω καμία πιθανότητα να κάνω δικό μου παιδί.
Δεν τη θέλω τη ζωή μου, Μαίρη! Δεν τη θέλω!
Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν θα 'χω ποτέ ένα μωρό.
-Κυρία Κούρτη; -Το βρήκες, Σύνθια;
Μάλιστα.
Είναι σίγουρα από το αρχείο της Ελίζας;
Ναι, το έγραφε πάνω. Από τις έρευνές της το '79
για τους αγνοούμενους της Κύπρου.
Ωραία, ευχαριστώ.
-Κλείσε την πόρτα, σε παρακαλώ. -Μάλιστα.
- Γεια. - Έφερες τα λεφτά;
Ναι, όχι όλα,
800 ευρώ.
1000 πρέπει να μου δώσεις, Κλεάνθη.
Δεν θα 'χω να φάω μέχρι να πληρωθώ.
Μια χαρά βρίσκεις να φας. Στο καζίνο θα τα σπρώξεις.
Δώσ' τα όλα.
-Να δω το μωρό; -Κοιμάται. Αύριο.
Της...
Της πήρα μια σοκολάτα. Να της τη δώσεις.
Μάλιστα. Τέτοια δώρα θα 'χει να θυμάται απ' τον πατέρα της.
Έλα, φύγε τώρα. Θέλω να μαγειρέψω.
Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε;
Προς το παρόν καθαρίζουμε τα ευρήματα,
κι από αύριο προχωράμε κατά μήκος του τοιχίου.
Τι πιστεύεις, Παύλο;
Θεωρώ ότι δεν είμαστε μακριά από τον κυρίως λατρευτικό χώρο.
Αυτό είναι σπουδαίο.
Παύλο, τα μέσα έχουν δείξει τεράστιο ενδιαφέρον.
Θέλουν να πάρουν εικόνες από το χώρο και μια δική σου δήλωση.
Μα είναι πολύ νωρίς ακόμα.
Δεν θα κάνεις κάποια επιστημονική ανακοίνωση,
κάτι για τα μέχρι τώρα ευρήματα.
Στο κάτω-κάτω ο κόσμος πληρώνει για να μπορούμε εμείς να προχωρούμε.
Για την κοινή γνώμη είναι πολύ σημαντικά τέτοια γεγονότα.
Εντάξει, οκέι. Κανόνισέ το.
Ωραία.
Τα διαδικαστικά για τη γονική μέριμνα προχωράνε κανονικά.
Δεν ανησυχώ, αφού τα έχεις αναλάβει εσύ.
Πώς πήγε με τους κοινωνικούς λειτουργούς;
Νομίζω πολύ θετικά.
Ιφιγένεια, θέλω να σε παρακαλέσω να είσαι προσεκτική
-με το θέμα του Παύλου. -Τι εννοείς;
Παραλίγο να προδωθείς στη Χριστίνα. Έβαλες τα κλάματα.
Ήμουν έτοιμη να της μιλήσω.
Πρέπει να μάθει. Δεν γίνεται να το κρατάμε κρυφό!
Τώρα προέχει η πειραματική θεραπεία του Παύλου.
Θέλω να βάλεις τα δυνατά σου.
Μόνο εσύ μπορείς να τον πείσεις, κορίτσι μου.
Τι με κοιτάς; Θα μπεις μέσα; Μας περιμένουν οι άνθρωποι!
Και φρόντισε εκεί που θα πάμε να μην έχεις αυτά τα μούτρα.
Θα προσπαθήσω.
Αναγνωρίζετε στις εικόνες που βλέπετε κάποια γνώριμα πρόσωπα;
Ναι, βέβαια. Αρκετούς.
Α... πέρασαν 50 χρόνια.
Μισός αιώνας.
Κι όμως ε;
Βλέποντας αυτές τες εικόνες τώρα,
νιώθω σαν να ξαναζώ τες στιγμές που επέρασα
στες τουρκικές φυλακές. Ναι.
Νομίζω πως
αυτές τες εικόνες
θα τις πάρω μαζί μου στην άλλη ζωή.
Σας ευχαριστούμε, πάτερ, που δεχτήκατε να μοιραστείτε μαζί μας
όλες αυτές τις δυσάρεστες εμπειρίες που είχατε ως αιχμάλωτοι πολέμου.
Το βλέπω σαν να είναι μνημόσυνο.
Για όσους εχάθηκαν το '74.
Όσοι είχαμε την τύχη να ζήσουμε
πρέπει να κρατήσουμε ζωντανές τες μνήμες.
Μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε.
Αλλιώς...
οι ψυχές των αδικοσκοτωμένων αδερφών και συντρόφων μας
θα μας κυνηγούν, όχι μόνο σ' αυτή τη ζωή,
αλλά και στην επόμενη.
Εγώ απολογούμαι,
που για χάρη του ντοκιμαντέρ,
θα ξαναζήσετε τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σας.
Τες μνήμες να μεν τες φοάσαι, γιε μου.
Η λησμονιά είναι ο πραγματικός θάνατος.
Περάστε.
Κύριε Σέκερη, μήπως ενοχλώ;
Όχι, κοίταζα την υπόθεση της Ελένης. Κάθισε.
Έχουμε καμία εξέλιξη, κάποιο στοιχείο για την επερχόμενη δίκη;
Ναι.
Απ' ό,τι φαίνεται, η ξαδέρφη σου είχε ένα κρυφό κομμάτι της ζωής της.
Είχε νοικιάσει διαμέρισμα στο όνομά της.
Δεν είμαστε καλά.
Μάρτυρας την είδε με κάποιον άντρα.
Υποθέτω πως ήτανε ο Μάικλ Κούρτης.
Θα κερδίσουμε τη δίκη; Θα καταδικαστεί αυτός ο τύπος;
Νικήτα μου, κάθε δίκη είναι ένα νέο πεδίο μάχης.
Θα χρησιμοποιήσουμε όλα μας τα όπλα,
θα δώσουμε τον αγώνα, αλλά κανείς δεν ξέρει την έκβασή της.
Έλα Σιμώνη, μόλις ήρθε ο ξάδερφος σου.
Πήρα να ρωτήσω αν υπάρχει άλλο στοιχείο,
κάποιο νέο, οτιδήποτε;
Υπάρχουν καινούργια πράγματα, αλλά μην τα λέμε ένα-ένα.
Πριν ξεκινήσει η δίκη θα σε ενημερώσω για τα πάντα.
Εμένα με συνέλαβαν πάνω στον Πενταδάχτυλο,
με τέσσερα άλλα άτομα.
Με προσέγγισε ένας Τούρκος αξιωματικός
και με ρώτησε πόσους είχα σκοτώσει.
Εγώ του απάντησα ότι ήμουν υπηρεσία στα μαγειρεία.
Μετά μας ρώτησε που είναι τα υπόλοιπα άτομα του λόχου,
και του απαντήσαμε δεν γνωρίζουμε.
Άρχισαν να μας χτυπούν με τα κοντάκια των όπλων,
γροθιές, κλωτσιές, πέφταμε, μας σήκωναν,
και συνέχιζαν τον ξυλοδαρμό.
Λιποθυμούσαμε,
και μας έριχναν νερό στο πρόσωπο να συνέλθουμε
για να μας δείρουν κι άλλο.
Στο τέλος, μας έδωσαν όλους από μια τσάπα,
και μας είπαν να σκάψουμε τον τάφο μας.
Άντε!
Άντε!
Εγώ εκείνη την ώρα παρακαλούσα
να έχω ένα γρήγορο και ανώδυνο θάνατο.
Άντε!
Όταν σκάψαμε τους λάκκους, ένα μέτρο περίπου βάθος,
μας είπαν να σταματήσουμε
και να σταθούμε μπροστά στον τάφο που είχαμε σκάψει.
Ήρθαν κοντά μας
και μας έκλεισαν τα μάτια με την μαντήλα.
Στη συνέχεια μας άφησαν να στεκόμαστε μπροστά από τους τάφους
για μερικά λεπτά,
που μας φάνηκαν αιώνες ατέλειωτοι.
Κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε,
σε κάθε χτύπο της καρδιάς μας,
περιμέναμε τη σφαίρα που θα μας σκοτώσει.
Μπου!
Ξαφνικά ακούσαμε αυτοκίνητο,
και ο αξιωματικός να λέει σ' ένα στρατιώτη να μας βάλει στο πίσω κάθισμα.
Καταλάβαινα αρκετά απ' αυτά που είπαν, γιατί ήξερα τούρκικα.
Γεννήθηκα σ' ένα μεικτό χωριό της Κύπρου, είχε αρκετούς Τουρκοκύπριους.
Προσπάθησαν να μας στριμώξουν στο αυτοκίνητο, στο πίσω κάθισμα.
Δεν μας χωρούσε όλους.
Τότε ο Τούρκος στρατιώτης λέει στον αξιωματικό, "Δεν τους χωράει όλους,
να πάρω έναν να τον σκοτώσω εδώ;"
Και ο αξιωματικός του απάντησε, "Ναι, κατέβασε έναν και σκότωσέ τον εδώ".
Ένιωσα να τραβούν και να κατεβάζουν τον διπλανό μου.
Μετά από λίγα λεπτά άκουσα πυροβολισμούς. Δυο.
Δεν ξέρω αν στ' αλήθεια τον σκότωσαν εκείνη τη στιγμή εκεί,
ή το κάναν επίτηδες για να τρομοκρατήσουν εμάς περισσότερο.
Πάντως, αυτό το παιδί είναι ακόμα αγνοούμενος, δεν βρέθηκε.
Άρχισαν να φωνάζουν.
"Πού 'ναι η μάνα σας;"
"Η μάνα μας η Τουρκία ήρθε".
"Η Ελλάδα σας, πού είναι τώρα;"
Μπορώ να πω ότι ούτε στον άγριο ξυλοδαρμό,
ούτε στην εικονική εκτέλεση
ένιωσα τόσο άσχημα
όσον ένιωσα εκείνη τη στιγμή που ήμουν δεμένος σ' ένα αυτοκίνητο
και έπρεπε να υποστώ αυτόν τον εξευτελισμό.
Πιο πολύ από το ξύλο,
πιο πολύ από τη σκέψη του θανάτου,
με πονούσε η σκέψη ότι η Ελλάδα μας
μας είχε εγκαταλείψει.
Συγγνώμη.
Πατέρα Λάζαρε, εσάς πώς ήταν η σύλληψή σας;
Ήμουν σπίτι.
Ξαφνικά, εσπάσαν την πόρτα.
Παναγία μου!
Η παπαδιά ετάιζε την κόρη μας,
ήταν δυο χρονών τότε.
Δεν τους επειράξαν.
Εμέναν εθέλαν, μόνο εμέναν, γιατί
κάποιοι είπαν τους, στους στρατιώτες, στους Τούρκους στρατιώτες,
ότι εγώ επυροβόλησα μια Τουρκάλα.
Εγώ που έγινα παπάς γιατί εν εμπορούσα να πιάσω όπλο;
Εγώ εν μπορώ να πυροβολήσω ούτε σπουργίτι.
Δεν με πείραξε τόσο πολλά το ψέμα,
όσο το ότι αυτοί που το είπαν
ήταν δικοί μας, Ελληνοκύπριοι.
Ελληνοκύπριοι; Μα γιατί να βάλουν τη ζωή σας σε τέτοιο κίνδυνο
-μ' αυτό το ψέμα; -Εεε...
Μην ξεχνάς, γιε μου, ότι εκείνον τον καιρό επερνούσαμε
μια περίεργη κατάσταση.
Τολμώ να πω εμφύλιο.
Τα αδέλφια δεν εμιλούσαν μεταξύ τους,
οι φίλοι, έψαχνε να σκοτώσει ο ένας τον άλλο...
-Ναι, αλλά για ποιο λόγο; -Κάποιοι εθέλαν τον Μακάριο εις την εξουσία,
άλλοι εθέλαν τον εις τον τάφο.
Τολμώ να πω πως
υπήρχαν Ελληνοκύπριοι
που εμισούσαν πιο πολλά Ελληνοκύπριους
με διαφορετικές πεποιθήσεις, παρά τους εισβολείς.
Μετά τι έγινε;
Με δέσαν σφιχτά τα χέρια,
εεε... μου κλείσαν τα μάτια,
και εβάλαν με σ' ένα στρατιωτικό τζιπ.
Ούτε θυμάμαι πως εβρέθηκα σ' ένα πλοίο.
Εκατάλαβά το που την μυρωδιά της θάλασσας.
Μετά που λίες ώρες, εβρέθηκα σ' ένα παλιό βαγόνι τρένου
δίπλα που τον Χριστόδουλο.
Είμαστε συνεπιβάτες σ' ένα τρένο που μας έπαιρνε στην κόλαση.
Δεν θα με πείραζε να είχα σκοτωθεί στον τόπο μου,
υπερασπιζόμενος την πατρίδα μου και το σπίτι μου.
Αλλά έτρεμα στην ιδέα και με πείραζε
ότι μπορούσα να είχα χαθεί μέσα στα βάθη της Τουρκίας
σε μια φυλακή, σ' έναν ξένο τόπο.
Γεια.
Γεια.
Τι έχεις;
- Άστο τώρα, τίποτα. - Έλα, πες μου, τι έχεις;
- Δεν θέλω να τσακωθούμε. - Δεν θα τσακωθούμε.
Συνάντησα στο δρόμο την Αλέκα Στράτου.
Έχεις χαιρετίσματα.
Μου είπε ότι θα δώσει τη συνέντευξη στον δημοσιογράφο για το γιο της,
γιατί αυτή ελπίζει ακόμη ότι θα βρεθεί.
Και; Χριστίνα μου, μην ταυτίζεσαι.
Είχα ξεσηκωθεί να δώσω τη συνέντευξη, το ήθελα πάρα πολύ.
Γιατί;
Γιατί είχα την ελπίδα
ότι με δημ...
Γιατί...
είχα την ελπίδα
ότι με τη δημοσιότητα που θα πάρει, μπορεί να βρεθεί αυτό το χαμένο μωρό.
Το παιδί μας, Αντρέα.
- Έλα, τώρα! Βλακείες του Παύλου! - Όχι.
Όχι. Δεν με έπεισε ο Παύλος τελικά.
Ο Παύλος είπε απλώς αυτό που υπήρχε ήδη μέσα μου.
Υπήρχε! Υπήρχε!
- Πες ότι είχα διαίσθηση! - Βλακείες!
Αυτό το μωρό, ακόμα κι αν ζει, θα 'ναι τώρα Τούρκος υπήκοος
και δεν θα το βρούμε ποτέ!
-Πότε έγινες έτσι κυνικός; -Συγγνώμη.
Πρώτη φορά λες κάτι τέτοιο.
Σου ζητώ συγγνώμη, Χριστίνα μου. Συγγνώμη.
Συγγνώμη, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
-Και Τούρκος υπήκοος να είναι τι σημαίνει; -Τίποτα.
-Τι θα πει αυτό; -Τίποτα, ξέχνα το!
-Τι θα πει αυτό; -Τίποτα, άκουσέ με.
Έχουμε τρία υπέροχα παιδιά.
Πρέπει εκεί να στρέψουμε τη φροντίδα μας, την αγάπη μας, και όλα.
Αυτά τα παιδιά τα μεγαλώσαμε,
τα φροντίσαμε, τα ζήσαμε. Αυτό το μωρό δεν το έχουμε ζήσει.
Ακόμα κι αν το βρούμε, θα 'ναι για μας ένας ξένος.
Δεν σε καταλαβαίνω.
Πρώτη φορά μιλάς έτσι.
Δηλαδή, νόμιζα ότι κι εσύ ήθελες να το βρούμε αυτό το παιδί,
-να το αγκαλιάσουμε. -Και βέβαια θέλω!
Αλλά πάνω απ' όλα είναι ο Παύλος! Ο Παύλος, η Μαριάννα και η Δάφνη!
Και τι σημαίνει αυτό; Ότι αν βρεθεί αυτό το παιδί,
τα άλλα μας παιδιά θα...
Θα στερηθούν ένα κομμάτι της αγάπης μας;
Δεν μπορείς να δώσεις συνέντευξη, τι να κάνουμε;
Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα, δεν γίνεται!
Ξαφνικά, το τρένο σταμάτησε απότομα,
σαν να είχε χτυπήσει κάπου.
Ακούσαμε φωνές. Εξαγριωμένοι, φανατικοί Τούρκοι
είχαν βάλει ξύλα μπροστά στις ράγες
για να εκτροχιαστεί το τρένο να 'ρθουν να μας λιντσάρουν.
Η αστυνομία έφερε λεωφορεία για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς μας από το τρένο
δεχθήκαμε επίθεση από ένα εξαγριωμένο όχλο,
που ήταν οπλισμένοι με μαχαίρια
μπαλτάδες, σπαθιά, και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.
Ακόμα και μες στο λεωφορείο προσπάθησαν να μας σκοτώσουν.
Ήταν κάτι το εξωφρενικό, κάτι το πρωτάκουστο.
Τις πιο φοβερές στιγμές,
τις περάσαμε πριν να μπούμε μέσα στη φυλακή,
γιατί επεριμέναν μας έξω οι Γκρίζοι Λύκοι.
Με έριξαν κάτω με τρομερό μίσος.
Με χτυπούσαν, με τραβούσαν να μου σκίσουν το ράσο,
προσπαθούσαν να μου ξεριζώσουν τα γένια.
Κλωτσιές... Να με σκοτώσουν με κλωτσιές και με χτυπήματα.
Εκείνη την ώρα εθυμήθηκα το...
Τον Χριστό πάνω στο σταυρό που είπε, "Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;"
Πραγματικά, ήταν...
Μετά ησύχασα, ηρέμησα.
Ένιωσα μια γαλήνη γιατί σκέφτηκα
πως μετά από τον κάθε Γολγοθά, τη σταύρωση,
έρχεται η Ανάσταση.
Μετά από κάμποσα βάσανα και ταλαιπωρίες,
μας βάλανε μέσα στη φυλακή.
Ο διοικητής των φυλακών μας απολογήθηκε
για τα όσα περάσαμε έξω.
Μας είπε ότι είναι πολύ δύσκολο να συγκρατήσεις το εξαγριωμένο πλήθος.
Γιατί την προηγούμενη μέρα
είχε ακουστεί η πληροφορία ότι κάτω στην Κύπρο
είχε γίνει μαζική σφαγή με γυναικόπαιδα σε ένα τουρκοκυπριακό χωριό.
Όταν επιστρέψαμεν στην Κύπρο,
-δυστυχώς, εμάθαμεν πως... -Δυστυχώς, ήταν αλήθεια.
Ο πόλεμος είναι παιδί του διαβόλου, γιε μου.
Μετατρέπει τον άνθρωπο σε ζώο.
Κάποια στιγμή ήρθε η Ερυθρά Ημισέληνος
και ρωτούσε τα στοιχεία μας.
Όσοι τα δώσαμε φανήκαμε τυχεροί, γιατί επιστρέψαμε όλοι πίσω,
και οι 385.
Απ' όσους δεν έγραψε η Ερυθρά Ημισέληνος,
δεν ξέρω πόσοι επέστρεψαν.
Ναι, αλλά πόσοι αιχμάλωτοι βρέθηκαν συνολικά στις Τούρκικες φυλακές;
Ο Υπουργός Πληροφοριών της Τουρκίας τότε,
είχε πει ότι είχαν φτάσει εκεί κάπου
στους 800 Ελληνοκύπριους αιχμαλώτους.
Εάν ευσταθεί αυτός ο αριθμός και ήταν σωστός,
σημαίνει κάπου 400 Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι
έγιναν αγνοούμενοι.
Και έμειναν, ή πιο σωστά, θάφτηκαν κάπου στην Τουρκία.
Χωρίς να ξέρουν οι δικοί τους πως εσκοτωθήκαν,
που είναι θαμμένοι.
Να μην μπορούν να βάλουν ένα λουλούδι στον τάφο τους.
Μετά από κάποιες μέρες στα Άδανα,
μας πήραν σε μιαν άλλη φυλακή, στο Αντιγιαμάν.
Εκεί να δεις. Τρώγαμε τέσσερις φορές ξύλο την ημέρα,
με μεγάλη αγριότητα.
Μια μέρα ήρθαν κάποιοι αξιωματικοί να μας επιθεωρήσουν.
Είχαν μαζί τους ένα γιατρό.
Ο γιατρός ρώτησε αν κάποιος από μας χρειαζόταν ιατρική περίθαλψη.
Ένας δίπλα μου έκανε το λάθος να πει ότι ήταν άρρωστος.
Τότε ο γιατρός του όρμησε και τον έσπασε στο ξύλο.
Τόση αγριότητα, σχεδόν λιποθύμησε.
Μετά πήγε από πάνω του και τον ρώτησε, "Είσαι καλύτερα τώρα;"
Το φαγητό δεν ήτανε καλό.
Ήταν τόσο άθλιο, που παρακαλούσαμε να πάμε πίσω στα Άδανα,
γιατί ήταν καλύτερο το φαγητό και καλύτερες οι συνθήκες.
Εγώ άρχισα να έχω παραισθήσεις.
Το μυαλό μου, μου έπαιζε περίεργα παιχνίδια.
Ήμουνα ζωντανός σκελετός.
Ένιωθα πολλές φορές τον εαυτό μου να μεν τον ενδιαφέρει η ελευθερία,
μόνο το φαγητό.
Μια μέρα είχα έναν τρομερό πόνο στο στομάχι.
Για ώρες ολόκληρες, απ' το πρωί μέχρι το απόγευμα.
Δεν τόλμησα, ασφαλώς, να ζητήσω γιατρό.
Όταν ερχόταν ο Ερυθρός Σταυρός
μας άφηναν να κάνουμε μπάνιο,
εδιούσαν μας ρούχα καθαρά...
Το ίδιο κι όταν ερχόντουσαν δημοσιογράφοι.
Φυσικά, μας έλεγαν τι ακριβώς θα πούμε
μπροστά στις κάμερες.
Ένας από τους φρουρούς
που μας εχτυπούσεν καθημερινά,
ήρθε μιαν ημέρα κλαίγοντας και μας εζήτησε συγγνώμη.
Ήταν Κούρδος και μπορούσε να καταλάβει τα βάσανά μας.
Αλλά δεν εμπορούσε να αρνηθεί να εκτελεί διαταγές.
Οι άθλιες συνθήκες μέσα στη φυλακή
μας έκαναν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας.
Για κομματικά και πολιτικά
έγινεν ένας καυγάς που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου.
Ένας είχε πει ότι για όλα αυτά που έγιναν
φταίει ο Μακάριος.
Όρμηξε πάνω του ένας, τον άρπαξε απ' το λαιμό να τον πνίξει.
Και τότε, να δεις εκεί είκοσι άτομα
να χτυπάει ο ένας τον άλλο,
πιο βάρβαρα και πιο δυνατά από ό,τι μας χτυπούσαν εμάς
οι Τούρκοι στρατιώτες.
Για πρώτη φορά έκλαψα.
Έκλαψα γιατί είπα, "Θεέ μου,
τόσα παθήματα και δεν μάθαμε τίποτα;"
Έκλαιγα γιατί καταλάβαινα ότι
όσο τσακωνόμαστε μεταξύ μας,
που αυτό είναι το γνώρισμα της φυλής μας,
δεν έχουμε καμιά ελπίδα.
Εσείς...
ποιο θα θέλατε να είναι το μήνυμα
που θέλετε να περάσει μέσα απ' αυτή τη συνέντευξη που κάνουμε;
Κοίταξε, εγώ νιώθω,
και το νιώθω βαθιά,
ότι ήρθε ο καιρός να θάψουμε το μίσος.
Ειρήνη, γιε μου.
Ειρήνη σ' όλο τον κόσμο. Ειρήνη.
Δεν έχει τίποτ' άλλο, τα πήρα όλα.
Σε προειδοποίησα!
-Για ποιο πράγμα; -Να μην έχεις αυτά τα μούτρα.
Δεν μπορώ να τα βλέπω, ρε παιδί μου! Ούτε αυτοί οι άνθρωποι,
οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι, που συμφώνησαν να μας μιλήσουν
για τις οδυνηρές τους εμπειρίες, δεν μπορούν να βλέπουν αυτή τη συμπεριφορά.
-Αυτά έχω, αν σου αρέσουν! -Δεν μ' αρέσουν!
Και σε αντικαθιστώ τώρα αμέσως! Θα ειδοποιήσω το χορηγό,
αν και είναι δική μου ευθύνη, να σου θυμίσω,
με ποιο δημοσιογράφο θέλω να συνεργάζομαι.
-Μπα; Με σχολάς κι απ' τη δουλειά; -Ακριβώς.
Ο μισθός σου θα τρέχει κανονικά, το παλιό σου πόστο σε περιμένει.
Γύρνα στο Λονδίνο.
Ήρθε το αγόρι μας το γλυκό!
Μου ζητήσατε να τον φέρω, και να 'μαστε!
Έκανε πολύ μεγάλη χαρά που θα 'ρθουμε.
-Το παιδί ξέρει ποιοι το αγαπάνε. -Τα παιδιά ξέρουν τι αξίζει στη ζωή.
Οι μεγάλοι το ξεχνάνε.
Η Δάφνη είναι στη σχολή, αλλά δεν θα αργήσει.
Αστέρι μου; Να σου βάλω παγωτό;
- Ναι! - Άστον, εσύ τον είδες τις προάλλες.
Πώς μεγάλωσες, ρε θηρίο! Ολόκληρος άντρας! Έλα!
Πάρε αυτό μέχρι να 'ρθει το παγωτό.
Δεν θα κοιμάται το βράδυ απ' την υπερένταση της χαράς.
Τον ύπνο τον βρίσκουμε όποτε θέλουμε, τη χαρά όχι.
Έλα εδώ, καμάρι μου. Έλα εδώ.
Δεν μου λες, φίλε μου;
Θα συνεννοηθούμε οι δυο μας να παντρέψουμε
-τη Δάφνη μου με τον Τεύκρο σου; -Ναι!
Μπαμπά!
Τώρα έχει δίκιο που σε μαλώνει η κόρη σου.
Λοιπόν; Μην μου πεις ότι ήρθες να δοκιμάσεις τα τυριά;
Δεν είσαι και πολύ φίλος.
Με προβλημάτισε αυτό που μου είπες,
ότι πάτε σε σύμβουλο γάμου. Τι τρέχει, Μαριάννα;
Δεν κινδυνεύει ο γάμος μας. Αγαπιόμαστε πολύ, μην φοβάσαι.
Δεν φοβάμαι, αλλά σε νοιάζομαι. Τι τρέχει;
Αμάν η επιμονή σου! Τίποτα!
Τι τίποτα; Δεν πας σε σύμβουλο γάμου για το τίποτα, ρε Μαριάννα!
Μήπως καυγαδίζετε; Έχει αλλάξει συμπεριφορά απέναντί σου;
-Όχι, είμαστε όπως πάντα. -Τότε;
-Βρε Παύλο, τι ψάχνεις; -Την αλήθεια ψάχνω, Μαριάννα.
Και δεν θα με ξεφορτωθείς αν δεν μάθω. Σε νοιάζομαι! Λέγε!
Χώνεσαι στα οικογενειακά μου, το ξέρεις έτσι;
Να σου θυμίσω ότι στη μεγάλη κρίση με την Ιφιγένεια,
κι εσύ χώθηκες με το έτσι θέλω! Λοιπόν, ακούω!
Το θέμα μας είναι το σεξουαλικό.
Τι εννοείς;
Ότι δεν επιθυμεί ο ένας τον άλλο πια, αλλά θα το λύσουμε,
γιατί τον αγαπάω και μ' αγαπάει.
Σωστά.
-Πάμε να φάμε τυρί. -Ναι.
Για πάμε. Σιγά, σιγά.
Εκεί, χαμηλά.
Μπράβο, μωρό μου!
Α, καλά...
Θα φτιάξεις ένα μπολ, τέλειο!
Πρώτα θα το ψήσουμε και μετά θα το χρωματίσω;
Εννοείται! Είναι το πρώτο σου έργο τέχνης!
Καλά, εσύ έχεις καλλιτεχνική φλέβα, έτσι;
Θα σε κάνω εγώ αστέρι!
- Είμαι μπερδεμένος. - Γιατί, μωρό μου;
Σκέφτομαι, να γίνω αρχαιολόγος σαν τον μπαμπά
και να βρίσκω πράγματα που κάνανε οι άλλοι,
ή να γίνω σαν κι εσένα;
Λοιπόν, άκου τι σκέφτομαι.
Μήπως να γίνεις σαν κι εμένα
και να φτιάχνεις πράγματα που θα βρίσκουν οι άλλοι
μετά από πολλά, πολλά χρόνια;
Είσαι και η πρώτη!
Μωρό μου! Αγάπη μου! Παιδί μου!
Τι ώρα είναι; Άργησα.
- Πού πας; -Έχω ραντεβού με το χορηγό, μπαμπά,
κι έχω αργήσει πολύ. Καλημέρα.
- Γεια σου, αγάπη μου. - Στο καλό.
Αντρέα;
-Έλα εδώ που σε θέλω. -Τι συμβαίνει, πατέρα;
Κάθισε.
Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει ότι
κάτι σε βασανίζει βαθιά. Τι συμβαίνει;
Τίποτα ιδιαίτερο.
Μ' απασχολεί η δίκη που θα γίνει για το φόνο της Ελένης.
Τι πρόβλημα υπάρχει;
Φοβάμαι ότι τα στοιχεία που υπάρχουν δεν είναι επαρκή.
Παραπαίω ανάμεσα στο αν θα βγει κάτι ή όχι.
Αν θα δικαιωθεί αυτό το κορίτσι. Είμαι πολύ πιεσμένος.
Εγώ είμαι εδώ όποτε θελήσεις να μου μιλήσεις.
Μα σου είπα.
Κι εγώ νομίζεις ότι το 'χαψα, ε;
Κούνια που σε κούναγε, παιδί μου.
Μπάμπης Στόκας - "Εξαιρείσαι"
Έλα όπως είσαι
Με όλα τα λάθη της ζωής σου
Τα μισά της αντοχής σου
Όπως είσαι
Έλα όπως είσαι
Με τη χαμένη δύναμή σου
Την κομμένη αναπνοή σου
Όπως είσαι
Και μην με λυπηθείς
Και πεις πως ήρθες να κριθείς
Αυτόν που αθώωσε η αγάπη
Δεν καταδίκασε κανείς
Και μην κοιτάς γκρεμό
Αγία Νάπα σημαίνει άγιο δάσος.
Πήρε το όνομά της από την εικόνα της Παναγίας της Νάπης,
δηλαδή της αγίας του δάσους, και για συντομία το λέμε Αγία Νάπα.
Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα
στην περιοχή υπήρξε ανθρώπινη παρουσία περίπου 8500 χρόνια πριν γεννηθεί ο Χριστός.
- Προ Χριστού. - Ήταν και οι δεινόσαυροι εδώ;
Έλα όπως είσαι
Για τα κουράγια της ψυχής σου
Tη ματιά την καθαρή σου
Εξαιρείσαι
Κι αν τρέμει ακόμα η φωνή σου
Κι έχει πίκρα το φιλί σου
Εξαιρείσαι
Και μην με λυπηθείς
Και πεις πως ήρθες να κριθείς
Αυτόν που αθώωσε η αγάπη
Δεν καταδίκασε κανείς
Και μην κοιτάς γκρεμό
Εδώ γεννήθηκε ο παππούς ο Παύλος, που σου είπα ότι πήρα το όνομά του.
Επάλευε με τους δεινόσαυρους;
Ρε! Πριν 8500 χρόνια ζούσε ο παππούς ο Παύλος;
Ειν' αρκετό
Με την ματιά την καθαρή σου
Εξαιρείσαι
-Γεια σας. Ολυμπία Στεφάνου. -Χάρηκα πολύ, πέρνα. Πέρασες.
Μιλάμε στον ενικό; Επιβάλλεται.
Έχω τσάι, θέλεις; Ναι, αμέ.
Άσε, θα βάλω εγώ. Να έχω μια κούπα;
Μισό λεπτάκι.
- Έλα. - Ευχαριστώ.
-Να σου βάλω; -Ναι, παρακαλώ.
Μυρίζει τέλεια.
Ενθουσιάστηκα που θα βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου στο ντοκιμαντέρ,
κρυφός μου πόθος.
Μου το ανέφερες στο μέιλ που μου έστειλες.
Έχω κάνει μεγάλη έρευνα για το '74.
Καλό αυτό. Μπορεί κάτι να μου έχει ξεφύγει και να το βάλουμε.
Θα συνεργαστούμε άψογα.
Το εύχομαι.
Θες να δούμε υλικό παρέα; Έχω μοντάρει αρκετό.
Και το ρωτάς; Τέλεια.
- Γεια σου, Θοδωρή. - Έχεις μούτρα να με χαιρετάς;
Τι συμβαίνει;
Δεν μου λες; Για καρφί σε έχουμε εδώ ή για κτηνίατρο;
-Δεν κατάλαβα. -Είπες στην πεθερά μου
ότι με είδες να δίνω χρήματα στον Κλεάνθη;
Συγγνώμη. Νόμιζα ότι πλήρωνες την αμοιβή του.
-Έτσι νόμιζες, ε; -Ναι.
-Όχι, αγαπητέ μου, να με καρφώσεις ήθελες. -Όχι.
Είσαι μεγάλος μαλάκας!
Τι είπες ρε!
Χτύπα με! Χτύπα με, ρε! Κι εγώ αυτό θέλω,
-και θα φύγεις βράδυ από 'δώ μέσα! -Τι είναι αυτά ρε!
Σας παρακαλώ και τους δυο! Θοδωρή!
Τράβα πήγαινε πες τα κι αυτά!
- Ποια, ρε! - Παλιοκαθίκι!
Παρακαλώ;
-Χαίρετε. -Χαίρετε.
Ονομάζομαι Κατερίνα Σεφερτζή.
Θέλω να καταθέσω κάτι πολύ σημαντικό για την υπόθεση της Ελένης Αρτεμίου.
Περιμένετε μισό λεπτό παρακαλώ.
Ναι;
Αρχηγέ,
έχω εδώ την Κατερίνα Σεφερτζή, τη φιλενάδα του Μάικλ Κούρτη.
Ισχυρίζεται πως έχει να μας πει κάτι πολύ σημαντικό
για την υπόθεση του φόνου της Αρτεμίου.
-Ωραία, πες της να περάσει. -Μάλιστα.
Πολύ συγκινητική η άφιξη του Καραμανλή το '74.
Μήπως να βάζαμε και την ορκωμοσία του;
Την αρχή της μεταπολίτευσης λες, ε;
Η Χούντα του παρέδωσε την εξουσία επειδή κατάλαβε ότι το παιχνίδι χάθηκε.
Μετά το Πολυτεχνείο επιχείρησαν να βάλουν τους πολιτικούς στο παιχνίδι,
αλλά φέρονταν αλλοπρόσαλλα. Κι επίσης,
υπό το βάρος των γεγονότων καταρρεύσαν.
Είχανε χάσει και τη στήριξη του εξωτερικού παράγοντα.
Δεν μπορώ να κουβαλάω μόνος μου αυτό το σταυρό, Νάντια.
Πρέπει να πείσεις τη Χριστίνα.
Ίσως εκείνη καταφέρει να πείσει τον Παύλο
-και να δεχτεί την πειραματική θεραπεία. -Έχεις δίκιο.
Μόλις τελειώσει το δικαστήριο, θα μάθει η Χριστίνα.
Πρέπει να σε κλείσω τώρα.
Με ποιον μίλαγες;
Και τι πρέπει να μάθω που δεν το ξέρω;
Και πρέπει να τελειώσει το δικαστήριο;
Δεν θέλω να τελειώσει, θέλω τώρα να το μάθω.
Έκπληξη.
-Έκπληξη. -Έκπληξη.
Ταξίδι;
Οι δυο μας;
Οι δυο μας.
Πού θα με πας;
Έκπληξη.
Σας ακούω.
Τι έχετε να καταθέσετε;
Συγγνώμη που δεν ήρθα νωρίτερα,
αλλά δεν άντεχα άλλο τις τύψεις.
Την Ελένη Αρτεμίου τη σκότωσε ο Μάικλ Κούρτης.
Χρόνια, καρφιά
Περνάνε
Κι όσο περνάν, πιο βαθιά,
Αχ, τρυπάνε
Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ
Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ
Κι αν η μισή ακόμα ζω
Είναι που δεν ξεχνώ
Κι αν μου πήραν τη ψυχή
Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί
Το 'κανα χρυσό
Για να στο χαρίσω όταν σε βρω
Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι
Δεν ξεχνώ
Σε θυμάμαι
Υποτιτλισμός: Videopress S.A.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.