All language subtitles for Famagusta +Ü01+Ľ01

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian Download
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ!

Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις.

Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί.

Είμαι ο Μακάριος.

Είμαι εκείνος που συ εξέλεξες να είναι ηγέτης σου.

Δεν είμαι νεκρός.

Είμαι ζωντανός και είμαι μαζί σου,

συναγωνιστής και σημαιοφόρος

εις τον κοινόν αγώνα.

Το πραξικόπημα της Χούντας απέτυχε.

Εγώ ήμουνα ο στόχος της.

Και εγώ, εφόσον ζω,

η Χούντα εις την Κύπρον δεν θα περάσει.

Η Χούντα απεφάσισε να καταστρέψει την Κύπρον.

Να την διχοτομήσει.

Αλλά δεν θα το κατορθώσει.

Πρόβαλλε παντοιοτρόπως αντίστασην εις την Χούντα.

Μην φοβηθείς.

Ενταχθείτε όλοι εις τας νομίμους δυνάμεις του κράτους.

Η Χούντα δεν πρέπει να περάσει,

και δεν θα περάσει.

Ζήτω ο Ελληνικός Κυπριακός λαός!

Ζήτω η ελευθερία!

Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

Κι όταν ξυπνώ

Θυμάμαι

Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ

Αχ, θυμάμαι

Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ

Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ

Κι αν η μισή ακόμα ζω

Είναι που δεν ξεχνώ

Κι αν μου πήραν τη ψυχή

Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί

Το 'κανα χρυσό

Για να στο χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ

Σε θυμάμαι

Πολεμικό ανακοινωθέν

Ανακοινούται ότι την πρωΐαν της σήμερον

τουρκικά αεροσκάφη, άνευ προειδοποιήσεως,

υπούλως και ανάνδρως, προσέβαλον τον σταθμόν ραντάρ,

εβομβάρδισαν το στρατόπεδον της ΕΛΔΥΚ

και έρριψαν εντός του τουρκοκυπριακού θύλακος Λευκωσίας- Αγύρτας

μικράν δύναμιν αλεξιπτωτιστών.

Αι ελληνικαί κυπριακαί δυνάμεις

αντιμετωπίζουν μετά γενναιότητος και πρωτοφανούς ενθουσιασμού

την απρόκλητον επίθεσιν του τουρκικού σωβινισμού.

Ζεις;

Μ' ακούς;

Έλα.

Έχω αργήσει του σκοτωμού. Πετάω σε τρεις ώρες.

Όχι, Λάρνακα.

Αλλά πρέπει να περάσω κι απ' τη μάνα μου.

Την Κατερίνα θα τη συναντήσω στο αεροδρόμιο.

Έγινε, τα λέμε.

-Άργησες. -Το ξέρω, μαμά.

Μ' ένα φιλί και τρέχω γιατί θα χάσω την πτήση μου.

Τα πράγματα που ζήτησα τα πήρες;

Ναι, στον πάγκο της κουζίνας είναι.

Μικρόφωνα, μπαταρίες, ψείρες,

πήρα ό,τι καλύτερο υπήρχε για να έχεις άψογο ήχο.

Τέλεια.

-Πόσο θα μείνεις στην Κύπρο; -Τρεις μήνες,

μπορεί και λιγότερο, έχω κάνει έρευνα ήδη.

Όσο κρατήσουν τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ.

-Είσαι χαρούμενος; -Πολύ. Έφυγα, μάνα.

-Τα χάπια σου; Τα εισπνεόμενα για το άσθμα; -Τα έχω μαζί μου, μην ανησυχείς.

Καλό ταξίδι. Να προσέχεις.

Κι εσύ.

Αγοράκι, να το χαίρεστε.

Έκλαιγες; Τι σκέφτεσαι πάλι;

Σαν σήμερα το γέννησα. Δεν ξεχνιέται αυτό, Ανδρέα.

Θα είχε γενέθλια. Θα τα γιορτάζαμε παρέα.

Ολόκληρος άνδρας θα 'ναι πια.

Αν ζει.

Θα 'χαμε μεγαλώσει μαζί.

Σαν φίλοι θα 'μασταν.

Από την πρώτη στιγμή που τον γέννησα

και τον κράτησα στο νοσοκομείο στην αγκαλιά μου,

πήγε το βλέμμα μου στο σημαδάκι που έχει στο χέρι,

εδώ, ψηλά.

Το 'χει κληρονομήσει από σένα, ίδιο.

Τον λάτρεψα.

Τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ.

Ευτυχισμένοι...

Αθώοι! Αθώοι!

Χριστίνα! Παναγία μου! Παναγία μου!

Χριστίνα μου! Χριστίνα! Τι έπαθες;

Παναγία μου! Μίλα μου! Χριστίνα!

Το μωρό μου! Το μωρό μου!

Πού είναι το... Πού είναι το μωρό μου;

Το μωρό! Πού είναι το μωρό;

Περίμενε, Χριστίνα! Περίμενε!

Περίμενε, να έρθω τζιαι εγώ μαζί σου!

Χριστίνα μου,

δεν μπορώ να σε βλέπω να κλαις, μου ραγίζεις την καρδιά.

Άσε με, θα μου περάσει.

Θα μου περάσει, πήγαινε. Έχεις οδοντογιατρό.

Θα μου περάσει! Πήγαινε!

Δεν θα αργήσω.

Σε ψάχνει ο πατέρας σου.

Σε παίρνει τηλέφωνο, λέει, και δεν απαντάς.

Το 'χα ξεχάσει στο αθόρυβο.

-Το μεσημέρι θα φάμε μαζί τους; -Εννοείται.

Η μαμά μου πάλι χάλια θα είναι.

Κάθε χρόνο μια απ' τα ίδια.

Πενήντα χρόνια πέρασαν, πρέπει να το πάρει απόφαση.

Η μητέρα σου όσο πάει και χειροτερεύει.

Δεν είμαστε γονείς. Δεν μπορούμε να ξέρουμε.

Όλα έχουν μείνει πίσω, τι κάνατε μέχρι τώρα, Κλεάνθη;

Μετέφερα ζωοτροφές στην αποθήκη, δεν καθόμουνα.

Αύριο είναι η γιορτή του πορτοκαλιού και θέλω να είναι στην εντέλεια.

Θα είναι, αγάπη μου. Τι τα λες, αφού τα ξέρει;

Εσύ τι παίρνεις το μέρος του;

-Παππού, τι γίνεται; -Καλημέρα.

Θα φύγουμε να πάμε στη μάνα σου;

Δεν θέλω να μείνει η κόρη μου τέτοια μέρα μόνη της.

Θα πάμε, αλλά έχουμε τη γιορτή και πέσανε οι δουλειές μαζεμένες.

-Η Δάφνη; -Πρέπει να 'ναι στη σχολή της.

Νόμιζα πως κάποια στιγμή θα αλλάξει πλεύση.

Μα είναι σπουδές αυτές;

Θα γίνει εγκληματολόγος, και μετά τι; Πού θα δουλέψει μου λες;

Μην γκρινιάζεις, βρε.

Ο Παύλος;

Θα 'ρθει για να πάμε όλοι μαζί στη μαμά.

Να σου πω; Θες να δοκιμάσεις το καινούργιο τυρί που βγάλαμε σήμερα;

Άντε, πάμε.

Στέλιο, μιλάς με τον τοπογράφο και ξεκινάει το στήσιμο του κάναβου.

Προσέχεις τις συντεταγμένες και προχωράς. Θα είμαι κι εγώ παρών

για τις λεπτομέρειες. Στήνουμε δυο επί δυο

για όλους τους λόγους που ξέρεις. Ξεκινήστε γιατί από μεθαύριο δίνει βροχές,

-δεν θα προλάβουμε να το στεγάσουμε. -Εντάξει, Παύλο, ευχαριστημένος;

Ενθουσιασμένος.

Τι γίνεται, παππού;

-Τι να γίνει, παιδί μου; -Όλα καλά είναι.

-Σε περιμέναμε για να φύγουμε. -Η μαμά διαλυμένη;

Με τα δίκια της.

Μαύρη επέτειος σήμερα για την οικογένειά μας, παιδί μου.

Πώς πάει η ανασκαφή;

Προχωράει με γρήγορους ρυθμούς.

Σήμερα στήνουμε νέο κάναβο σε καινούργια θέση

και είμαι ενθουσιασμένος. Έχουμε μεγάλες προσδοκίες.

Βρήκαμε δυο ψευδότοιχους και έχουμε ενδείξεις.

Μπράβο.

-Είσαι χαρούμενος; -Ναι. Πάρα πολύ.

Τρία χρόνια περίμενα να κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ,

κι όταν μου 'παν ότι εγκρίθηκε,

δεν το πίστευα. Δηλαδή, ακόμα δεν το πιστεύω.

Αργήσαμε ε;

Βέβαια αργήσατε. Καθίστε να φάμε.

-Εσάς περιμέναμε. Πεινάμε. -Πλένουμε χέρια κι ερχόμαστε.

Ελένη, τι κάνεις; Πολύ καιρό έχω να σε δω.

Όλα καλά. Πάω να πλυθώ κι εγώ.

Ξεκινάμε και θα 'ρθουν και τα κορίτσια.

Θα σας σερβίρω εγώ.

Ευχαριστώ, κόρη μου.

Πόσο καιρό έχει να μπει γυναίκα εδώ μέσα να καθαρίσει;

Περίπου ένα εξάμηνο. Την τελευταία φορά που ήρθα.

Την πήρα τηλέφωνο, αλλά δεν μπορούσε να έρθει σήμερα.

-Έχει κλειδιά; -Θα της αφήσω έξω, κάτω απ' τη γλάστρα.

Αλλά δεν μας θέλει στα πόδια της, οπότε, είσαι κουρασμένη;

-Καθόλου. -Τι θα 'λεγες, λοιπόν,

να κάνουμε ένα μπανάκι, να βγούμε να κάνουμε κάποιο on,

και μετά να πάμε για φαγητό;

Παύλο μου, πώς πάει η ανασκαφή;

Έμαθα ότι έχουν βρεθεί κάποια καινούργια οικιστικά κατάλοιπα.

Ναι, αλλά αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό.

Σήμερα ξεκινήσαμε προεργασία σε ένα άλλο σημείο

από το οποίο περιμένουμε πολλά.

Ο βασιλικός τάφος που ανακάλυψες εσύ, αγόρι μου,

μας κάνει να ονειρευόμαστε ότι κάποτε η αρχαία πόλη της Ταμασσού

θα μας αποκαλύψει τα μυστικά της.

-Μας κάνεις πάρα πολύ περήφανους, γιε μου. -Ευχαριστώ.

Συγγνώμη.

Ναι;

Βγήκαν οι εξετάσεις σου.

Έχω τα αποτελέσματα.

Είμαι σε οικογενειακό τραπέζι, να περάσω πιο μετά όταν μπορέσω;

Έγινε.

-Τι λέγαμε; -Δεν λέγαμε. Τώρα θα πούμε.

-Θα το πεις εσύ, αγάπη μου. -Άστο, Μαριάννα.

Όχι, γιατί; Θέλω ειδικά σήμερα να ακουστεί ένα καλό νέο.

Ο Θοδωρής κι εγώ αποφασίσαμε να βάλουμε μπρος για παιδί.

Επιτέλους! Αυτά είναι νέα!

-Ετοιμάζομαι για θεία δηλαδή. -Εγώ το βαφτίζω, το ξεκαθαρίζω από τώρα.

Προσέξτε, μου τάξατε δισέγγονο.

-Γεια σου, Δαφνούλα. -Γεια.

-Γεια σου, μπαμπά. -Γεια σου, αγάπη μου.

-Γεια σας, τα λέμε αύριο. -Στο καλό.

- Εμείς πάμε μέσα στο Μαξ. - Ναι, πάμε.

Θέλω να πάω σπίτι μας.

Στην Αμμόχωστο.

Μη χειρότερα! Τόσα χρόνια δεν πάτησες.

Σήμερα ξαφνικά, νιώθω έντονη την επιθυμία να πάω.

Πώς να 'ναι;

Λες να 'ναι όπως τ' αφήσαμε;

Αν είσαι έτοιμη να πας, το θέλω κι εγώ πολύ.

Θα 'ρθω μαζί σας.

Ναι;

Γεια.

Γεια σου, Παύλο.

Κάτσε.

Ακούω.

-Κοίτα να δεις... -Χωρίς μισόλογα, σε παρακαλώ.

Είναι αυτό που φοβόμουνα.

Αλλά θα το παλέψουμε.

Κάθε ασθενής είναι μια διαφορετική περίπτωση.

Τι προσδόκιμο ζωής έχω;

Τα έχουμε πει αυτά.

Λίγο.

-Αλλά... -Άστο, Νάντια.

Δεν έχει "αλλά".

Λυπάμαι τόσο πολύ.

Θέλω να αλλάξουμε το όριο της κάρτας μου.

Τι ποσό;

Απεριόριστο.

Καλώς τον.

Ξεκινήσατε σήμερα, έτσι;

Ναι, όμως δεν σε ήθελα για αυτό.

Τι έγινε; Πες μου.

Παραιτούμαι.

Τι;

Δεν μιλάς σοβαρά;

Ξέρεις ότι σ' αυτή την ανασκαφή έδωσα τη ζωή μου.

Για να την εγκαταλείπω τώρα, ειδικά σ' αυτή τη φάση,

σημαίνει ότι είναι σοβαρός ο λόγος.

Γιατί; Τι έγινε;

Οι συνθήκες είναι πιο καλές από ποτέ. Οι χρηματοδοτήσεις εγκρίθηκαν.

Είσαι η ψυχή αυτής της ανασκαφής, πώς μπορείς να μου λες τώρα

ότι την εγκαταλείπεις; Γιατί;

Είναι προσωπικοί λόγοι,

και θέλω να τους σεβαστείς.

Θα συνεννοηθώ με τους βοηθούς μου προκειμένου

να παραδοθούν οι μελέτες της πρώτης φάσης.

Υπάρχουν πολλοί σημαντικοί αρχαιολόγοι να αναλάβουν από δω και πέρα.

Ουδείς αναντικατάστατος.

Παύλο, σε παρακαλώ, ξανασκέψου το.

Θα σου δώσω όσο χρόνο θέλεις.

Δεν μπορείς να μου δώσεις χρόνο, Τασούλα.

Μακάρι να μπορούσες.

Γεια σου.

Φαμαγκούστα.

Αμμόχωστος. Σημαίνει κρυμμένη στην άμμο.

Ο τόπος που κάποτε ήταν γνωστός για τις αμμώδεις παραλίες του,

παραμένει για σχεδόν μισό αιώνα

μια πόλη φάντασμα, χωρίς κατοίκους.

Έχοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα ερευνήσει το θέμα,

είμαστε τώρα εδώ, στην Κύπρο,

για να εξερευνήσουμε την ιστορία της πόλης

και των ανθρώπων της.

Πήγαινε στην πλατεία, περνούν λεωφορεία, μπες μέσα

πήγαινε Λευκωσία. Θα πάρω τα κοσμήματα

και ό,τι άλλο μπορώ και θα έρθω να σε βρω.

Χριστίνα, πήγαινε!

Κι όταν ξυπνώ

Θυμάμαι

Κι όταν στον ύπνο κρυφτώ

Αχ, θυμάμαι

Κι όταν διψώ

Θυμάμαι

Κι όταν χορταίνω νερό

Αχ, θυμάμαι

Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ

Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ

Κι αν η μισή ακόμα ζω

Είναι που δεν ξεχνώ

Κι αν μου πήραν τη ψυχή

Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί

Το 'κανα χρυσό

Για να στο χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ

Σε θυμάμαι

Κι όταν γελώ

Λυπάμαι

Κι όταν για ελπίδα μιλώ

Αχ, φοβάμαι

Χρόνια καρφιά

Περνάνε

Κι όσο περνά πιο βαθιά

Αχ, τρυπάνε

Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ

Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ

Κι αν η μισή ακόμα ζω

Είναι που δεν ξεχνώ

Κι αν μου πήραν τη ψυχή

Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί

Το 'κανα χρυσό

Για να στο χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ

Σε θυμάμαι

Γεια σου, μπαμπά, τι κάνεις;

Σου έχω μια μεγάλη έκπληξη.

Θέλεις να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι οι δυο μας,

να σου γνωρίσω την Κύπρο από άκρη σ' άκρη,

-και μετά να πάμε και στην Ελλάδα; -Το σχολείο μου;

Αυτό μην σε νοιάζει, θα το κανονίσω εγώ.

Αλλά σου 'χω και δεύτερη έκπληξη.

Αγόρασα ένα τροχόσπιτο!

Μ' αυτό θα ταξιδεύουμε και θα μένουμε και μέσα, καλό;

Σούπερ! Είσαι τέλειος μπαμπάς!

Έτσι, ε;

Κοίτα με. Αυτό που είπες τώρα

-θέλω να το θυμάσαι, εντάξει; -Εντάξει.

Λοιπόν, άντε, πάμε να φάμε γιατί έχει ρεπό η Νατάσα σήμερα

και έχω δουλειές. Θα μείνεις με γιαγιά, παππού.

-Και τον μεγάλο παππού. -Ακριβώς. Φύγαμε.

Πόθεν είναι η μάμα σου;

Εσύ; Πώς εβρέθηκες στην Αγγλία;

Εκεί με γέννησε. Όμως σήμερα θα μιλήσουμε για σας. Οκέι;

Όπως θέλεις, γιε μου.

Εντάξει.

Έτοιμη, Κατερίνα; Ναι, έτοιμη. Γράφει.

Αν μπορώ να ρωτήσω, κυρία Μάντολες,

πόσο χρονών είστε;

Είμαι 27 χρονών.

Είμαι ακριβώς όσο ήμουνα εκείνη την ημέρα.

Από τότε σταμάτησα να μεγαλώνω,

γιατί περιμένω τη μέρα που θα γυρίσω πάλι πίσω.

Στο σπίτι μου. Ελεύθερη.

Θα ανέβω εκεί, στον τόπο που χάθηκαν τόσοι άνθρωποι

και θα ανάψω ένα καντήλι για τις ψυχές τους.

Άμα γυρίσω πάλι πίσω στο σπίτι μου,

τότε θα αρχίσω να ζω και να μεγαλώνω πάλι.

Πού είναι το παιδί; Ήρθες χωρίς το παιδί;

Ναι, θέλω να μιλήσουμε.

Άνοιξέ μου, σε παρακαλώ, Ιφιγένεια.

Είναι σοβαρό, θέλω να μιλήσουμε.

Συμβαίνει κάτι πάρα πολύ σοβαρό, άνοιξέ μου.

Πέρασε.

- Τι έγινε; -Πρέπει να τα βρούμε.

-Να τα βρούμε; -Ναι.

Μου 'χεις στερήσει το παιδί δυο χρόνια, πήρες την επιμέλεια, και θέλεις να τα βρούμε;

Ιφιγένεια, μην γυρνάς στα παλιά, δεν έχει κανένα νόημα.

Δεν έχει.

-Το παιδί θα το πάρεις πίσω. -Τι;

Για αυτό θέλω να μιλήσουμε.

Τα πας πολύ καλά τώρα, είσαι καλά.

Και πρέπει να συνεχίσεις να είσαι καλά γιατί...

ο μικρός...

δεν πρέπει να χάσει και τη μητέρα του.

Τι τρελά είναι αυτά που λες;

Ιφιγένεια, φεύγω.

Τι; Τι εννοείς φεύγεις;

Αυτό που κατάλαβες.

Αγριάνθρωποι...

Κι ήταν πολλοί.

Αρματωμένοι. Ό,τι κρατάγαμε στα χέρια μας

τα αρπάζαν και μας το μπήγαν μες στα μούτρα.

Τσαλαπατούσανε τα μπιμπερά των μωρών,

τα ρουχάκια τους, το ψωμί!

Χύναν κάτω τα νερά, τα γάλατα...

Θηρία!

Μανιασμένοι.

Μας διατάξανε

να κάνουμε μια γραμμή και να ανέβουμε το βουνό.

Εγώ κρατούσα την Ειρηνούλα στην αγκαλιά μου,

το μωρό τρομοκρατημένο, δεν έκλαιγε,

μόνο έλεγε, "Μάμα μου, μάμα μου"!

Ο Αντρίκος με το γιο μας,

το μωρό ήταν κολλημένο πάνω του

και τα χεράκια του τυλιγμένα στο λαιμό του μπαμπά του.

Φτάσαμε σ' έναν ελαιώνα.

Εδιατάξαν μας να κάτσουμε γύρω από την κουφάλα μιας μεγάλης ελιάς.

Εστήσανε τα τριπόδια

και αρχίσανε να πυροβολούνε στον αέρα.

Μας κάναν πόλεμο νεύρων.

Οι γυναίκες γονατίσαμε, κοιτάγαμε κατά το βουνό

προς το ξωκλήσι του Αρχάγγελου Μιχαήλ

και προσευχόμασταν να μας βοηθήσει.

Και οι στρατιώτες να πυροβολούν.

Είδαμε...

ένα στρατιώτη Τούρκο.

Έμπηκε μέσα στην κουφάλα της ελιάς

και μας έκανε νοήματα με τα χέρια του.

Κρυφά, να μην τον δουν οι άλλοι Τούρκοι.

Έδειχνε μια εμάς, μια τους Τούρκους στρατιώτες,

έκανε μας έτσι...

Λαλεί μου ο άντρας μου, "Δείχνει μας να πέσουμε χαμέ,

να κάνουμε τους πεθαμένους άμα αρχίσουν να πυροβολούν".

Μας διατάξανε να κάνουμε πάλι γραμμή,

και μας σπρώχνανε, και μας χτυπούσανε, και μας κλωτσάγανε,

και αγριοφωνάζανε, και τα αεροπλάνα από πάνω μας,

και μετά πίσω... Πίσω σπρώχναν μας, τα μωρά κλαίγανε,

οι γυναίκες τσιρίζανε...

Με έτσι ποδοβολητό

είχε σηκωθεί μια σκόνη... Σκόνη, δεν βλέπαμε μπροστά μας.

Οι Τούρκοι να πυροβολούν...

Είδα...

Είδα τον χωρκανό μου, τον Κωστή,

να πέφτει.

Πήγε να σηκωστεί, τον πυροβολήσανε πάλι.

Αρπάχτηκε απ' τον κορμό της ελιάς, πήγε να σηκωστεί,

τον ξαναπυροβολήσανε τρεις φορές.

Ελύγισαν τα πόδια μου, πρώτη φορά έβλεπα...

άνθρωπο να σκοτώνεται.

Σσς... Σώπα, σώπα. Σώπα, γλυκιά μου.

Το μωράκι μας!

Σώπα, σώπα!

Σώπα, σώπα! Σσς...

Κοίταξέ με, θα το βρούμε.

Σώπα, σώπα! Στο υπόσχομαι!

Σώπα! Θα το βρούμε!

Τι θυμήθηκες πάλι;

Ήμουνα τραυματισμένη στο νοσοκομείο όταν έμαθες ότι εξαφανίστηκε το μωρό μας.

Κι ήρθες και με βρήκες.

Μου υποσχέθηκες ότι θα το βρούμε.

Σώπα, γλυκιά μου.

Ποιος;

Ποιος, ποιος, ποιος, ποιος, ποιος!

Ποιος μπορεί να τον πήρε;

Ποιος τον έβγαλε απ' την Κύπρο; Με τι χαρτιά; Με τι χαρτιά;

Λες να ζει στην Τουρκία;

Αν ζει, ναι.

Το πιο πιθανό είναι να 'ναι στην Τουρκία.

Πενήντα χρόνια τώρα, όλο για τα ίδια και τα ίδια αναρωτιόμαστε!

Κρατούσα την κόρη μου σφιχτά στον κόρφο μου.

Σκοτείνιασα, λιποθύμησα.

Ένιωθα να με χτυπάνε, να με κλωτσάνε,

να με τραβάνε να σηκωστώ.

Έπια το πόδι μου δαμέ

και το τσιμπούσα κι έλεγα, "Είμαι ζωντανή; Είμαι ζωντανή;"

Ήμουν ζωντανή.

Άνοιξα τα μάτια μου, πήρα στη χούφτα μου το κεφαλάκι της κόρης μου

και ακούω, "Μάμα μου! Μάμα μου"!

Μάμα μου! Μάμα!

Ήταν ζωντανό.

Έτσι που το έσφιγγα στο στήθος μου

νόμιζα ότι το 'χα πνίξει το μωρό μου.

Εσηκώστηκα πάνω

κι άρχισα να φωνάζω τον άντρα μου.

Και οι άλλες γυναίκες, τους φωνάζαμε με το όνομά τους.

Και τον είδα.

Και το Γιαννάκη μου γαντζωμένο από το σβέρκο του,

ολογαίματο το μωρό.

Ούρλιαξα, "Τον άντρα μου, το μωρό μου"!

Εν μ' αφήναν να κοντέψω.

Τρεις φορές όρμηξα να πάω κοντά του, δεν με αφήκαν.

Εν μας αφήκαν να αγγίξουμε τους άντρες μας.

Φώναζα, "Το μωρό μου! Αφήστε με να πάρω το μωρό μου"!

Και πάλι εκείνος, ο καλός ο στρατιώτης,

ο Τούρκος που μας έκανε νοήματα μέσα από την κουφάλα,

όρμηξε, άρπαξε το Γιαννάκη και μου τον πέταξε.

Το μωρό έπεσε μέσα στα θάμνα, στα αγκάθια.

Έτρεξα αλαφιασμένη, άρπαξα το μωρό μου ολογαίματο, έκλαιγε...

Ο Γιαννάκης μου εν εμιλούσε ακόμα.

Τα πρώτα λόγια που είπε το μωρό μου ήταν...

Παπά, μπαμ-μπαμ.

Παπά, μπαμ-μπαμ.

Είχε σκάσει στο κλάμα από τον πόνο και τον τρόμο

και έδειχνέ μου την πιπίλα του.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ματάκια του μωρού μου.

Τι τρόμο είχαν.

Εβάστουν τα έτσι και τα δκιό μες στα αγκάλια μου,

κι έβλεπα τον άντρα μου.

Κι έλεγα...

είναι ζωντανός.

Είναι ζωντανός και κάνει τον πεθαμένο.

Και γύρω του άλλοι άντρες πεσμένοι, μπρούμυτοι, ανάσκελοι.

Ασάλευτοι.

Ανάμεσά τους ήταν κι ο πατέρας σας;

Εγώ σ' αγαπούσα, και θα σ' αγαπάω...

Δεν γίνεται να φύγεις, όχι, θα...

Θα είμαι δίπλα σου, μαζί σου.

Δεν μπορώ να στο κάνω αυτό. Δεν μπορούμε να 'μαστε μαζί.

-Γιατί; -Δεν θέλω να σε πληγώσω.

- Σε παρακαλώ. - Σ' αγαπάω, Ιφιγένεια.

-Σ' αγαπάω πολύ για να σε πληγώσω. -Σε παρακαλώ.

Η κατάστασή μου θα σε τσακίσει, δεν είναι εύκολο.

-Δεν μ' ενδιαφέρει αυτό. -Δεν μπορώ να φερθώ εγωιστικά.

-Συγγνώμη. -Όχι.

-Συγγνώμη για όλα. -Έκανες αυτό που έπρεπε για το παιδί.

Για το παιδί μας. Κατά βάθος το ήξερα κι εγώ αυτό.

Μπορεί να μην μιλούσαμε, μπορεί να λέγαμε μόνο τα απαραίτητα,

αλλά εγώ δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπάω.

Ούτε εγώ.

Θα είμαι δίπλα σου. Θα το παλέψουμε.

Δεν υπάρχει ελπίδα.

Εμείναμε μόνο γυναίκες και παιδιά.

Οι Τούρκοι άρχισαν να μας χτυπάνε,

να μας τραβάνε τα χρυσαφικά μας,

να ξεκολλάνε τους σταυρούς μας, τα ρολόγια μας.

Τρέχαν τις κορούδες από πίσω.

Και τότε...

φάνηκε πάλι εκείνος ο καλός ο στρατιώτης, της κουφάλας.

Όρμηξε πάνω τους με το όπλο, τους κοπάναγε, τους έσπρωχνε, τους...

και μας έκανε νόημα, να φίουμε.

Κι είπα μέσα μου,

ο Θεός μας έστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ

για να μας σώσει.

Πώς μπορέσατε να διαχειριστείτε τον πόνο;

Η πίστη μου.

Η πίστη μου στο Θεό.

Ο Θεός μου έδωσε δύναμη

κι έκανα τον πόνο μου αγώνα.

Πάντα είχα το Θεό δίπλα μου

να μου διά κουράγιο να αγωνιστώ για τον τόπο μου,

να γυρίσουμε πίσω στα σπίτια μας,

να ελευθερώσουμε την Κύπρο μας.

Το ζήτημα των αγνοουμένων να μην ξεχαστεί.

Περάσαν κι άλλοι, πολλοί, πολλά βάσανα.

Ιστορίες πολλές.

Πόνος πολύς.

Όσο ζω, θα αγωνίζομαι για τον τόπο μου.

Δεν θα σταματήσω να βοηθάω τους ανθρώπους.

Η καρκιά μου είναι μαύρη, γιε μου,

που είμαστε μακριά από τους τόπους μας.

Για όλο τούτο το κακό που μας έκαναν.

- Καλώς την. - Τι κάνεις;

Μαξ; Ήρθες κι εσύ, αγορίνα;

Ήρθες κι εσύ; Το ξέρεις, δεν μπορεί μακριά μου.

Για φέρε τώρα οινόπνευμα, βαμβάκι, κι ένα τσιρότο.

-Τι έπαθες; -Έξω έχει ένα καρφί,

-δεν το είδα και σκίστηκα. -Πήγαινε κάτσε κι έρχομαι.

Έλα, Μαξούλη.

Να σου πω, τι γίνεται; Τι νέα; Ο Μαξ;

Με λατρεύει και τον λατρεύω. Η κοπέλα σου;

Έχει πάει για συνέντευξη σε κάτι κυρίες που είχαν αγνοούμενους.

Της είπες ότι θα ερχόμουνα;

Ναι.

Και; Δεν έχει πρόβλημα; Σκατά έγινα.

Ξέρει;

Βέβαια ξέρει, της έχω μιλήσει για σένα.

Ρε συ, με την Κατερίνα είμαστε χαλαρά πολύ.

Σε έκλεψα λιγάκι τότε.

Α! Πάλι καλά. Βέβαια, το λιγάκι που λες...

Τσούζει; Το λιγάκι δεν με... Εντάξει, λίγο με προσβάλλει,

-αλλά εν πάση περιπτώσει. -Άντε ρε βλάκα.

Δεν μου λες; Τι νέα εσύ; Μόνη;

Όχι, είμαι με κάποιον εδώ και δυο χρόνια.

Α! Δυο χρόνια! Στα καπάκια που το λήξαμε δηλαδή;

Πολύ με έκλαψες.

Και; Καλά;

Παντρεμένος.

-Ζόρι, ε; -Όχι, λέει πως θα χωρίσει.

Μ' αγαπάει.

Μακάρι.

Λοιπόν, περίμενε με, πάω να αλλάξω λιγάκι κι έρχομαι.

Να πάρω κι αυτά.

Πορτοκαλιά του Βαρωσιού

Του καθαρού αέρα

Πορτοκαλιά του Βαρωσιού

Του καθαρού αέρα

Η σκέψη μου θιανεύκεται

Κοντά σου κάθε μέρα

Η σκέψη μου θιανεύκεται

Κοντά σου κάθε μέρα

Ωραία. Οκέι.

- Οκέι, πάμε. - Πάμε, λοιπόν...

Βρισκόμαστε στη φάρμα της οικογένειας Σέκερη,

όπου για ακόμα μια χρονιά,

διεξάγεται η γιορτή του πορτοκαλιού.

Ξυπνάνε μέσα μας μνήμες χαράς, μνήμες συγκινητικές.

Η γιορτή του πορτοκαλιού ήταν το πιο φημισμένο πανηγύρι χαράς,

για μικρούς και μεγάλους, που διεξάγονταν κάθε χρόνο

στην πόλη της Αμμοχώστου.

Η Αμμόχωστος ήταν γνωστή για τα πορτοκάλια της,

γιατί γύρω από την πόλη υπήρχαν ένα σωρό περιβόλια

πλούσια σε εσπεριδοειδή. Για αυτό, άλλωστε, είναι και γνωστή

ως η πόλη του πορτοκαλιού.

Cut.

-Είσαι καλά; -Καλά, εσύ;

Να σου συστήσω, η Κατερίνα, η Ελένη.

-Χάρηκα. -Κι εγώ.

Κατερίνα, μπορείς να τραβήξεις κάποια πλάνα

απ' όποιο σημείο σ' ενδιαφέρει, και θα 'ρθω μετά εγώ

-να κάνουμε κάποια on. -Οκέι.

Κόρη Μηλιά, κόρη Μηλιά,

Να κάμνεις καϊρέττι

Θέλω λαούτα τζαι φκιολιά

Γάμους τζιαι ζιαφέττι

Να μεν αρκείς, να μεν αρκώ

Τζιαι εννά αναγύρω το χωρκό

Έν τζαι σηκώννει υπομονή

Να παντρευτούμεν τζαι κανεί

Να σας συστήσω το φίλο μου τον Μάικλ.

Δημοσιογράφος, από μάνα Ελλαδίτισσα και πατέρα Κύπριο,

γεννημένος στο Λονδίνο. Ο Μάικλ Κούρτης, η κυρία Χριστίνα Σέκερη.

Καλώς ορίσατε στη φάρμα μας.

Ευχαριστώ πολύ.

Ο σύζυγός της, Ανδρέας Σέκερης, δικηγόρος.

-Χαίρω πολύ. -Κι εγώ.

Και ο παππούς μας, Παύλος Αθανασίου.

-Γεια σας. -Χάρηκα.

Πρέπει να σας δώσω πολλά συγχαρητήρια για τη γιορτή του πορτοκαλιού,

είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Ευχαριστούμε πολύ.

Κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τα 50 χρόνια της εισβολής στην Κύπρο...

Πριν από ένα μήνα με είχε προσεγγίσει

η συνεργάτιδά σας τηλεφωνικά.

Ξέρω.

Και; Γιατί ξέρω ότι χάσατε ένα παιδί τότε, ένα...

Μου είστε συμπαθής, κύριε Κούρτη, αλλά...

δεν θα μιλήσω ποτέ στην τηλεόραση για αυτό.

Δηλαδή ήσαστε αμετάπειστη.

Προς το παρόν.

Αν αλλάξω γνώμη, θα σας πάρω τηλέφωνο.

Ναι, να σας δώσω την κάρτα μου,

με το τηλέφωνό μου πάνω.

Εσείς;

Όχι.

Δεν θα 'θελα να μιλήσω για αυτό.

Σας παρακαλώ, κύριε, αφήστε μας στον πόνο μας.

Ναι, βεβαίως, με συγχωρείτε. Συγνώμη για το χρόνο. Χάρηκα.

- Γεια σας. - Γεια σας.

Γιατί του άφησες ελπίδες, Χριστίνα;

Έλα ντε;

Αύριο θα έρθει ο Τεύκρος να δει τις δυο εγκυμονούσες αγελάδες,

-γυρίζει από Λονδίνο. -Να δει και τον επιβήτορα, είπε η Μαριάννα.

-Είναι ανήσυχος τις τελευταίες μέρες. -Τον έχω ειδοποιήσει.

Θα κάνει ένα γενικό έλεγχο λέει.

Λοιπόν, εγώ πρέπει να φύγω γιατί τα πιτσιρίκια

είναι ικανά να ταΐσουν τα ζώα ό,τι τους καπνίσει.

Με αποφεύγεις, ρε μαλάκα;

Φύγε από δω μην μας πάρουν είδηση.

Το βράδυ στις 10 σε περιμένω εκεί που συναντιόμαστε.

Μην διανοηθείς να μην έρθεις.

Με τι δικαιολογία θες να φύγω απ' το σπίτι μες στη νύχτα;

Δεν με νοιάζει. Κόψε το λαιμό σου και βρες δικαιολογία.

Έν τζαι σηκώννει υπομονή

Να παντρευτούμεν τζαι κανεί

Ξέρεις πού πάμε;

Είπες ότι θα πάμε στη θάλασσα και θα παίξουμε μπάλα.

Αύριο μπάλα. Σήμερα θα πάμε βόλτα μέχρι την Αμμόχωστο,

εκεί που είναι το σπίτι της γιαγιάς και του παππού.

Εκεί που έγινε η εισβολή το 1974 και χάθηκε ο αδερφός μου;

Ο πρώτος γιος του παππού και της γιαγιάς;

Μπαμπά, εσύ θυμάσαι το σπίτι; Έπαιζες εκεί μικρός;

Όχι, αγόρι μου.

Εγώ δεν πρόλαβα να γνωρίσω την Αμμόχωστο.

Άκουγα ιστορίες απ' τον δικό μου τον παππού.

Τι ιστορίες;

Για τη Φαμαγκούστα.

Την πόλη χωμένη στην άμμο.

Το πόσο όμορφη ήταν.

Γεμάτη ζωντάνια, πλούσια.

Που στάθηκε όρθια στα βάθη των αιώνων,

και οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να ξεριζωθούν για να ζήσουν ελεύθεροι.

Παράτησαν τα πάντα και πήραν μαζί τους μόνο τις αναμνήσεις τους.

Οι χαρούμενες φωνές έσβησαν.

Τα κτίρια άδειασαν,

ερήμωσαν.

Χρόνια ολόκληρα, οι ξεριζωμένοι πήγαιναν στην Πράσινη Γραμμή

και κοίταγαν από μακριά τη ζωή τους που χάθηκε, και έκλαιγαν.

Η ολοζώντανη πόλη έγινε ένα άψυχο σκηνικό.

Την σκέπασε η άμμος της εγκατάλειψης.

Όμως δεν θα αφήσουμε να χωθεί στην άμμο της λήθης.

Γεια.

-Ήρθα να φάμε κι εγώ μαζί. -Γιατί το κάνεις αυτό;

Μαμά, σου έχω νέα.

Τι;

Θα φάμε όλοι μαζί παρέα; Ήσαστε πάλι φίλοι με τον μπαμπά;

Ναι.

Είσαι χαρούμενος;

Ναι, εσύ, μαμά;

Πολύ, αγάπη μου. Τι νέα έχεις να μου πεις;

Ο μπαμπάς αγόρασε ένα τροχόσπιτο και θα με πάει σ' όλη την Κύπρο

-και στην Ελλάδα. -Αλήθεια; Να 'ρθω κι εγώ μαζί;

Να έρθεις.

Τρώμε; Ναι, κάτσε φέρνω πιάτο.

Άλλη φορά δεν θα μου κάνεις εκβιασμούς!

Τι λες, ρε καθίκι! Με δουλεύεις ότι θα χωρίσεις

-και θα κάνετε παιδί; -Δεν σου υποσχέθηκα ποτέ τίποτα!

Κι όλα αυτά που έλεγες; Ότι χάρη σε μένα

η ζωή σου απόκτησε νόημα και ότι τα καλύτερα έρχονται;

Θα ήμουνα πιωμένος!

-Ποτέ δεν σου είπα ότι θα χωρίσω τη Μαριάννα! -Έκανες την πλάκα σου μαζί μου;

Τη γυναίκα μου την αγαπάω!

Εκείνη να δούμε αν σ' αγαπάει μόλις μάθει τι τρέχει μεταξύ μας.

Θα πάω τώρα να της τα πω όλα! Όλα!

Τράβα! Εμένα θα με συγχωρέσει,

και θα τα ξαναβρούμε!

Εσένα, όμως, η οικογένεια θα σε πετάξει στο δρόμο!

Παλιομαλάκα! Χαράμισα δυο χρόνια απ' τη ζωή μου,

κι εσύ με φτύνεις έτσι; Δεν τελειώσαμε!

Ελένη; Ελένη;

Ελένη;

Ελένη!

Ελένη!

Ελένη!

Ελένη!

Ελένη!

Τι δουλειά έχει το αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά;

Κάνα ζευγαράκι θα 'ναι.

Περίμενε, να βγάλουμε μια σέλφι.

Όλο σέλφι βγάζουμε. Γιατί;

Για να έχεις αναμνήσεις με τον μπαμπά. Έλα, δώσε μου ένα φιλάκι.

Κι εγώ.

-Άντε πάμε να παίξουμε μπάλα. -Έλα, πάμε.

Ωπ! Έλα, τρέξε.

Αυτός εκεί είναι ο γιος της οικογένειας Σέκερη.

Μου τον σύστησε η Ελένη στο πανηγύρι. Εσύ κάπου τράβαγες πλάνα.

Παύλος Σέκερης, αρχαιολόγος.

Μάλιστα. Έχω γίνει μούσκεμα.

Έλα, βγάλ' το. Θα σου δώσω ένα φούτερ να βάλεις.

Πόντος!

Έλα, μπόμπιρα.

Ευχαριστώ.

Μπαμπά, εκείνος ο κύριος

έχει το ίδιο σημάδι με μένα και τον παππού.

Κι όταν γελώ

Λυπάμαι

Κι όταν για ελπίδα μιλώ

Αχ, φοβάμαι.

Χρόνια καρφιά

Περνάνε

Κι όσο περνά πιο βαθιά

Αχ, τρυπάνε

Κι αν σε πήραν, είσαι εδώ

Σ' έχουν αυτοί, μα σ' έχω εγώ

Κι αν η μισή ακόμα ζω

Είναι που δεν ξεχνώ

Κι αν μου πήραν τη ψυχή

Δεν μου 'χουν πάρει το κλειδί

Το 'κανα χρυσό

Για να στο χαρίσω όταν σε βρω

Κι όλα πια δικά σου θα 'ναι

Δεν ξεχνώ

Σε θυμάμαι

Υποτιτλισμός: Videopress S.A.

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.