Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Uwaga. Drzwi zamykają się.
- Byłeś świetny. - Dzięki.
Cześć, Rick.
Dzień dobry! Dotarłem.
- Phillip. - A, tak, Phillip.
Jeszcze jeden.
Proszę wejść.
Dzień dobry. Phillip Vanderploeg. Bardzo mi miło.
To winowajca.
Musimy go złapać.
Musimy.
To nasze zadanie.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Skąd wiedziałeś?
Po minie.
RODZINA DO WYNAJĘCIA
- Tak? - Uprałeś czarny garnitur?
- Witaj, Soniu. - Zaklepałam ci fuchę o 10.00 w Saitamie.
Wiem, że to daleko. Dojedziesz?
Pewnie. Co to za produkcja?
Szczegółów nie znam, ale dobrze płacą.
- Kogo gram? - Smutnego Amerykanina.
Dzień dobry.
Phillip z EZ Talent.
Proszę znaleźć miejsce.
…by uhonorować pana Daito.
„Wyrażamy najszczersze kondolencje.
Nie zapomnimy uśmiechu pana Daito”.
To wiadomość od klasy 9A szkoły średniej w Osace.
Teraz głos zabierze pani Nakajima,
przyjaciółka pana Daito.
Mój drogi,
tak bardzo cię kochałam!
Brakuje mi twoich czułych objęć.
Tego, jak po drodze ze szkoły trzymałeś mnie za rękę.
Jak jeździłeś ze mną na rowerze.
Pierwszego pocałunku o zachodzie słońca na szkolnym dziedzińcu.
Ja pierdolę!
Nigdy, przenigdy tego nie zapomnę!
Dziękuję, że się urodziłeś.
Dlaczego musiałeś odejść tak szybko?!
Dziękujemy za te płynące z serca słowa.
Nadszedł już czas,
by pożegnać pana Daito.
Proszę podchodzić po kolei.
Moje kondolencje.
Zadbaliście nawet o strój! Dziękuję!
To było wyjątkowe przeżycie.
Zaniemówiłem!
Pierwszy raz czuję, że zasługuję na istnienie!
Bardzo dziękuję!
- Cieszymy się, że pomogliśmy. - Pokażę państwu garderobę.
- Przygotowaliśmy przekąski. - Dziękuję.
Bez pośpiechu.
- Tak się cieszę, że żyję! - Miło nam to słyszeć.
W Japonii kremujemy zwłoki.
- To nie macie zombie. - Nie.
Potrącę panu za spóźnienie i zakłócenie uroczystości.
Zauważył pan?
Jak wszyscy.
- Zostało panu 15 minut. - Do czego?
Przybycia następnego gościa. Ten już nie wstanie.
Dobra robota.
Do następnego razu.
Przepraszam!
To wszystko było udawane?
Spieszę się, chodźmy.
Tu nikt nie udawał.
A zwłaszcza pan Daito. Ten w trumnie.
Co to w takim razie było?
Przedstawienie specjalne.
- Pan długo w Japonii? - Siedem lat.
Nawet po stu miałby pan więcej pytań niż odpowiedzi.
Ale…
proszę wpaść do naszego biura.
Może znajdę panu coś lepszego niż smutny Amerykanin.
DOSTARCZAMY SZCZĘŚCIE
RODZINA DO WYNAJĘCIA SHINJI TADA
Proszę.
Gospodyni po pięćdziesiątce to 8 000 jenów za godzinę.
Dzień dobry.
Kobieta po siedemdziesiątce to…
7 000 za godzinę, brutto.
Nastoletnia córka kosztuje 18 000 za dwie pierwsze godziny.
Nieletniej musimy oczywiście dodać towarzysza.
W razie czego prosimy o telefon. Dziękuję.
Wiedziałem.
- Kota, kawa. - Już.
Proszę siadać.
To czym się zajmujemy?
Gdybym miał zgadywać,
to…
handlujecie ludźmi.
- Nie. - Nie?
Sprzedajemy emocje.
- Jak? - Gramy role w życiach klientów.
Dzięki.
Nie można tak po prostu zastąpić danej osoby.
Tak i nie.
Ale ludzie próbują.
Aktor, zastępca.
Pan nie staje się graną osobą,
tylko pomaga klientom odnaleźć, co stracili.
- Na przykład? - Osobę z ich życia.
Albo dawne uczucie.
Rodziców, rodzeństwo, partnerów, przyjaciół.
Graliśmy wszystkich.
Mogą iść na terapię.
Tutaj to nie takie proste.
W naszym kraju kłopoty psychiczne są piętnowane,
dlatego ludzie szukają innych rozwiązań, na przykład nas.
To kim mam być ja?
Dyżurnym białym.
To niszowa branża, a ja potrzebuję kogoś do tej roli.
Dyżurny biały.
Jestem tylko aktorem. Nie umiem pomagać ludziom.
Ale umie pan grać. Widziałem CV.
Proponuję panu role, które naprawdę mają znaczenie.
Przykro mi.
To nie dla mnie.
Bardzo panu dziękuję.
Naprawdę doceniam. Było mi… bardzo miło.
Świetnie pan wypadł w reklamie pasty.
Jesteśmy!
Co teraz?!
- Bez obaw! - Kim jesteś?
Szuru! Buru! Choroby brak!
Fluor zapobiega próchnicy!
Trwałe działanie antybakteryjne!
Lśniące, zdrowe dziąsła! Clear Bright!
- Cześć! - Dziękujemy!
Wiedziałem, że pana znam! „Lśniące, zdrowe dziąsła! Clear Bright!”
- Cześć! - Pamiętam!
- Miło mi. - Cześć.
- Lubię tę reklamę. - Dzięki.
Kiedy to było? Siedem lat temu?
Dla niej przyleciał pan do Japonii.
Na pewno ma pan mnóstwo ról do wyboru.
Choć zawsze może pan spróbować.
Powtórzmy ostatni raz.
W sumie 50 gości.
Zapewniamy uczestników poza rodzicami i dalszą rodziną.
Rodzice witają pana młodego, potem ceremonia i przyjęcie.
Po ślubie przeprowadzka do Kanady. Zgadza się?
- Tak. - Dlaczego Kanada?
Bo jesteś Kanadyjczykiem i pracujesz w domu.
Nazywasz się Brian Callahan. Dobrze.
Przepraszamy.
- Ceremonia… - Jeszcze jedno.
Na pewno nie jestem dla pani za stary?
Nie.
Starszy mężczyzna wydaje się bardziej odpowiedzialny.
Jak znoszą to pani rodzice?
Oni…
są bardzo zaskoczeni.
Ale też…
bardzo szczęśliwi.
Organizowaliśmy już takie śluby.
- Jest pani w dobrych rękach. - Oczywiście.
Dziękuję, że pan to dla mnie robi.
Pewnie.
Nie może zostawić rodziny?
Nie. Kocha ją.
A co z prawdą?
Czasem historie, które sobie opowiadamy, stają się prawdą.
Dla jej rodziców będziesz jej mężem.
Zapamiętaj wszystko, co tam masz.
- Każde słowo, każdy szczegół. - Tak.
Dobrze?
Tak.
Dobranoc.
Dzień dobry.
Powodzenia. Był pan świetny.
Dobrej zabawy.
Bez przesady z alkoholem.
Ma być mnóstwo zdjęć!
Pójdę po pana młodego.
- I jak? - Wszystko gotowe.
Brian, mogę wejść?
Jesteś gotowy?
Cieszymy się, że możemy państwa gościć z tak znakomitej okazji.
Jesteśmy niezmiernie wdzięczni.
Jest pani gotowa?
Przepraszam…
Gratulacje z okazji wyjątkowego dnia.
- Możemy pomówić? - Proszę o wybaczenie.
Wkrótce wrócimy.
- Co? - Aiko, on zniknął.
- Był w poczekalni. - Przepadł bez śladu!
Przepraszam.
- Przepraszam. - Co się dzieje?
- Phillip zniknął. - Co?
Przykro mi.
Gratulujemy.
- Dzwoniłeś? - Włącza się poczta.
Gratulujemy.
- Która godzina? - Za 10.
Ojciec panny młodej!
- Dziękuję. - Gratulujemy.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Kota, sprawdź górę.
Ty dół.
Ja tutaj.
Czy ktoś widział tu Amerykanina?
Przepraszam.
Dzień dobry.
Brian?
Przepraszam.
- Brian? - Cholera.
Phillip?
- Co się dzieje? - Nic. Potrzebuję chwili.
Długiej?
Po prostu chwili.
Musisz iść na dół.
Przepraszam. Nie mogę tego zrobić.
Posłuchaj.
Musisz tam tylko sączyć sake.
- Tylko! - Nie. To kłamstwo.
Mieszam ludziom w życiu.
Nie możesz mi tego zrobić!
- Słuchaj! - Co robisz?
To nie jest kłamstwo. To szansa.
Dla rodziców na wspomnienia, dla panny młodej na wolność.
Jeśli tego nie zrobisz, zniszczysz jej życie. Rozumiesz?
Wyłaź!
Phillip!
Już!
Idź. Idź!
Z najwyższym szacunkiem składamy tę przysięgę
przed obliczem wspaniałego Ōkuninushiego,
Pana Wielkiej Ziemi.
Pan młody, Brian Callahan, i panna młoda, Yoshie Ikeda,
ceremonialnie oferują sobie sake i łączą się jako mąż i żona.
Przysięgamy się wspierać, szanować,
kochać bezwarunkowo
i stworzyć szczęśliwą rodzinę.
Mąż, Brian Callahan.
Żona, Yoshie.
Uśmiech!
Gratuluję wam.
Dziękuję.
Witaj w naszej rodzinie, Brian.
Dziękuję, tato.
To był piękny ślub.
Tak.
Ładny pokój.
Bardzo.
Otworzę.
Obiecuję, że dam ci szczęście.
Phillip?
Dziękujemy.
Gratuluję.
Bardzo dziękujemy.
- Wziąłem dziś ślub, Lola. - Ślub?
Nie wierzę! Gratuluję!
To była praca.
Praca?
I co? Jak się czułeś?
To było…
przerażające i upajające.
Już od dawna się tak nie czułem.
Wiem, że udawałem,
ale czasem to było prawdziwe.
Jesteśmy podobni, prawda?
Ja pomagam ludziom z ciałem,
ty pomagasz im z emocjami.
Tylko dla ciebie jest to bardziej osobiste.
Już?
Dam ci jeszcze 10 minut.
To twoja noc poślubna.
Przepraszam za wczoraj.
Było bardzo źle.
Na szczęście klientka jest zadowolona.
Jeśli chcesz pracować,
musisz się bardziej zaangażować.
- Koniec z chowaniem się w łazienkach. - Nigdy więcej.
Obiecuję.
Dobrze.
Zagrasz ojca.
- Ojca? - W życiu nie udźwignie takiej roli.
Aiko, idź się przewietrzyć.
Ja też się zbieram.
Cześć.
Dziewczyna potrzebuje ojca, żeby dostać się do prywatnej szkoły.
Z samotną matką nie może?
Raz jej odmówiono. Matka nie chce ryzykować.
- Mam iść na rozmowę jako ojciec? - Nie tylko.
Matka myśli, że lepiej będzie, jeśli córka uwierzy, że jesteś jej ojcem.
Dlaczego?
Jest ostatnio przygnębiona.
Matka ma nadzieję, że spotkanie z ojcem zwiększy jej pewność siebie.
Nie chce też, żeby w trakcie wywiadu córka musiała udawać,
dlatego wasza relacja musi być prawdziwa.
Dorastałem bez ojca. Nie bardzo potrafię nim być.
To twoja szansa.
Jak długo to potrwa?
Będziecie się spotykać regularnie
przynajmniej do testu, który jest za trzy tygodnie,
czyli musisz zacząć od razu.
- A jeśli się pozna? - Nie może.
Musisz w siebie uwierzyć.
Witamy!
Cześć.
- Poświęcisz mi pięć minut? - Po co?
Zrób to. Proszę.
- Napijesz się? - Nie.
- Piwo i ramen, proszę. - Już podaję.
Znałeś sytuację.
Klientka nie miała wyjścia, a i tak chciałeś się wycofać.
- Nie zrobiłem tego. - Ale zrobiłbyś.
Jesteś tylko gaijinem.
Nigdy nie zrozumiesz, jak to tutaj działa.
Masz rację, jestem gaijinem,
ale Japonia to teraz mój dom i chcę spróbować zrozumieć.
Proszę.
Dlaczego to robisz?
- Co? - Tak pracujesz.
Z takim zaangażowaniem. Dlaczego?
Przez to, jak na ciebie patrzą.
Jakby całe życie na ciebie czekali.
Pomimo tego, co mówi Tada,
oni z tobą zostają.
Czasem wystarczy,
gdy ktoś spojrzy nam w oczy i przypomni, że istniejemy.
Wracam do domu.
- Jestem. - Witaj w domu.
- Pięknie pachnie. - Prawie gotowe.
- Głodny? - Tak.
Jak mecz?
- Chcesz piwo? - Pewnie.
Jak mecz?
Przegrany przeze mnie.
Co się stało?
Nie strzeliłem karnego.
Nie zadręczaj się.
Następnym razem strzelisz.
Tak.
Dobrze. Jedzmy.
- Kto chce dużo? - Ja!
A ja bardzo dużo!
Witaj, Mio.
Jestem Kevin, twój tata.
Cześć, Mia. Jestem twoim tatą.
Zbyt formalnie.
Cześć, Mia. Ale urosłaś! Jesteś taka duża!
Jestem Kevin. Twój tata.
Tęskniłem.
Pani Hitomi.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Weź, proszę.
To plecak.
Błagała mnie o niego.
Świetnie.
Nie wie, że cię dzisiaj spotka.
Inaczej by nie przyszła.
Żaden kłopot.
Dziękuję.
Chcę ci kogoś przedstawić.
Kto to?
On…
jest twoim tatą.
Witaj, Mio.
Patrz, co dla ciebie mam.
Oby ci się spodobał.
Co się mówi?
- Ohydny! - Mia!
- Nie przekupisz mnie! - Przykro mi, że tak myślisz.
Wiem, że mnie nie było…
Mia!
Mia!
Przestań mnie gonić!
Ja ją znam.
Idź sobie!
Czekaj!
Stań, proszę. Wyjaśnię.
I tak po prostu się zjawiasz?
Mama powiedziała, że muszę ci pomóc dostać się do szkoły.
I tylko dlatego tu jesteś?
Nie, nie tylko!
Chciałem cię poznać
- i bez przerwy o tobie myślałem. - To dlaczego nas porzuciłeś?
Bo byłem głupi. Widzę, że jesteś na mnie zła.
Pewnie nie powinnaś mi wybaczyć, ale tu jestem.
Mia!
Potrzebujemy go, żebym się dostała?
Tak. Potrzebujemy.
Chcę się na coś przydać.
Dobrze.
Ale obiecaj na palec, że już nigdy nas nie opuścisz.
Dobrze.
Przysięgam.
Na palec, na palec,
kto złamie przysięgę, ten padalec,
śmierdziel i zgnilec.
Chodź, mamo.
Przepraszam.
Wybaczcie mi!
Jestem zwykłym śmieciem!
Karaluchem, który zhańbił firmę!
Proszę o łaskę!
Wiesz, kim ty jesteś?
Czymś gorszym od karalucha!
Pełna zgoda.
Karaluchy są tutaj, a ja na samym dole.
Jeszcze ci do śmiechu?
Poczekaj. To jeszcze nie wszystko.
- Co?! - Okradałem twoich pracowników.
Defraudowałem!
Przeklęty karaluch!
Najmocniej przepraszam!
- Jestem żałosny! - Ich przeproś.
Zrobię wszystko!
Jak idzie, tato?
- Nienawidzi mnie. - Taki los rodzica.
Ja nie żartuję.
Nienawidzi!
Nie ciebie. Osobę, którą grasz.
Słuchaj, czego chcą, dawaj, czego potrzebują.
Ty tylko grasz.
Wiem. Tylko gram.
- Przestań beczeć! - Besztaj mnie!
Mam dla ciebie nowego klienta.
Kojarzysz aktora Kikuo Hasegawę?
- Pewnie. - Myśli, że o nim zapomniano.
Córka chce, żeby ktoś przeprowadził z nim wywiad.
- Tak? - Nazywam się John Conway.
Mam przeprowadzić wywiad z panem Hasegawą.
Proszę zaczekać.
Widział pan filmy pana Hasegawy?
Oczywiście. I czytałem jego książki.
Proszę pod żadnym pozorem nie wspominać o „Roninie z Hiroszimy”.
- Dlaczego? - Proszę mi zaufać.
Przyszedł dziennikarz.
Powodzenia.
Złodziej?
Tylko pisarz.
Wszyscy pisarze to złodzieje.
Miło pana poznać. John Conway z Vivid Frame Magazine.
Pierwsze słyszę.
To naprawdę imponująca kolekcja.
Klasyka. Mingus, „Myself When I Am Real”?
Pan gra?
Nie, niestety.
Lecz jestem wielbicielem.
Mój ojciec grał na kontrabasie.
Improwizacja!
Zmiany akordów!
Płynność.
W jazzie liczy się adaptacja.
O tym nie pomyślałem.
Chodźmy…
na powietrze.
Dobrze, chodźmy.
Co pan chce wiedzieć?
Wszystko.
- Jest pan niedościgniony. - Tato!
Chwila…
Dzień dobry.
Nie chcesz sandałów?
Nie potrzebuję.
Wziąłeś lekarstwa?
Poznaj dziennikarza.
John Conway, miło mi.
Dziękuję, że pan przyszedł.
- W razie czego jestem. - Dobrze.
Przyjdę później, tato.
Może pan nagrywać głos,
ale proszę mnie nie filmować.
Dobrze.
- Cześć, Mia. - Dziękuję, że przyszedłeś.
Mia.
Przepraszam.
Do 13.00 powinnam skończyć.
Dobrze.
Będziemy robić zwierzęta z materiałów z recyklingu.
Mogą być prawdziwe lub wymyślone.
Najważniejsze, że powstaną dzięki waszej wyobraźni.
Rodzice, pomóżcie dzieciom.
Co zrobimy?
Chodź do nas.
- Będziemy pracować razem. - Na pewno?
Możesz być też jego tatą?
Oczywiście.
Jakie zwierzę robimy?
Rekinośmiornicę.
A co to?
Połączenie rekina i ośmiornicy.
Dobrze. Musisz mi je pokazać.
Masz go nauczyć, jak się je robi.
Dawaj! Szybciej!
Dziękuję, że pomogłeś Shionowi.
Proszę.
Czekam przy maszynie do karaoke. Dzisiaj będziesz cheerleaderką.
Uwielbiam gry komputerowe. Wpisz mnie.
Fajny pokój.
Jeszcze raz.
„Aż po grób…
będę za tobą podążał”.
Czy to był „Ronin z Hiroszimy”?!
Cieszę się, że cię widzę.
Powróżyć ci z dłoni?
Czeka cię coś zabawnego.
Tak!
Pani Kaori.
Miło mi.
Proszę.
- Jestem Takashi. - Miło mi cię poznać.
Do zobaczenia!
Przyciąłeś brodę?
Dobrze wygląda.
Niesamowite.
Fajne.
Ale udawane.
Dla osoby, która to stworzyła, prawdziwe.
Czasem udawanie nie jest złe.
- Muszę odebrać. Chwileczkę. - Dobrze.
- Halo? - Cześć.
Pamiętasz przesłuchanie do serialu detektywistycznego?
- Dostałeś rolę. - Naprawdę?
Moje gratulacje!
Kręcą w Korei. Chcą, żebyś od razu dołączył.
Tak się cieszę.
Zasłużyłeś.
To naprawdę super.
Mam naprawdę dobre przeczucia.
Halo?
Posłuchaj…
Muszę kończyć.
Oddzwonię do ciebie.
Jak najszybciej!
Jesteś.
Podobno skończyłeś z teatrem. Co w ciebie wstąpiło?
- Chcę znowu grać! - Potrzebują chwili.
- Zapomnisz roli! - Dość!
To dla twojego dobra, tato!
- Idź do domu! Zostaw mnie! - Dobrze! Rób, co chcesz!
- Pani Ogawa. - Tak?
Proszę wezwać taksówkę.
Pani Masami zabroniła.
Proszę.
Idzie pan?
Tak.
Proszę.
Dziękuję.
Dobre?
Niebo na języku.
Proszę użyć tego.
Teraz pan.
Dobre.
Nie chce pan o nic spytać?
Między panem a córką wszystko gra?
Wie pan,
jak Masami nazywała mnie, gdy była mała?
„Ten pan z ekranu”.
Żałuje pan?
Wtedy nie żałowałem.
Ma pan dzieci?
Córkę.
Jesteście blisko?
Nie.
Ale chciałbym, żebyśmy byli.
Dopóki jest mała,
proszę z nią spędzać jak najwięcej czasu.
Dokąd pan idzie?
- Jest pan moją matką? - Nie.
Odlać się.
Przepraszam!
Pana piwo.
Dziękuję.
Cholera!
Panie Kikuo. Panie Kikuo!
Proszę się zatrzymać!
Dokąd pan idzie?
Ja… Tam.
Szedłem do…
Proszę posłuchać. To ja, John.
Jedliśmy. Piszę o panu artykuł.
Czas wracać do domu.
Do domu. Tak.
Wejdziemy do środka po buty.
- Co z nim? - Odpoczywa.
Co za ulga.
Przepraszam za kłopot.
Będę się zbierał.
Chwileczkę.
Doceniam to, co pan robi,
ale proszę mu więcej nie ulegać.
Następnym razem
może mu się coś stać.
Nie słyszę cię!
To czym się zajmujesz?
Jestem informatykiem.
Jakiej narodowości?
Amerykaninem.
Moi pradziadkowie pochodzili z Irlandii.
Jestem po części Irlandką?
Tak, jesteś.
Super.
Gdzie się urodziłeś?
Siadaj.
Załóżmy, że to Japonia.
A tutaj, daleko, leży Ameryka.
Jakoś tak.
A w samym środku znajduje się…
- Minnesota. - Tam mieszkają moi dziadkowie?
Nie. Tam mieszkała moja mama.
Taty głównie nie było.
Rozmawiasz z nimi?
Już nie żyją.
Masz jeszcze kogoś?
Teraz mam ciebie.
Mam pomysł.
Wpisz swój numer.
- Dobrze. - Tutaj.
Dobra.
Teraz mogę do ciebie pisać.
I nie będziesz samotny.
Ścigamy się po słodycze!
Chcesz poznać przyszłość?
- Mogę? - Pewnie.
- Cześć. - Cześć.
Wy się znacie?
Pracowaliśmy razem.
Też zajmujesz się komputerami?
Ja byłam w obsłudze klienta.
Właśnie.
Ale dzisiaj przepowiadam przyszłość.
Pokaż dłoń.
- Jak masz na imię? - Mia.
Ślicznie!
Ja jestem Natsumi.
Spójrzmy.
Zbuntowana z ciebie dziewczyna, prawda?
Żebyś wiedziała.
I bardzo kreatywna,
ale coś cię blokuje.
- Naprawdę? - Nie bój się.
I słuchaj głosu serca.
- W porządku? - Tak.
Ile jestem winien?
Wam wróżę na koszt firmy.
Nie. Płacę, Natsumi.
Cześć, Natsumi. Dziękuję!
- Cześć. - Cześć.
„Otwórz dopiero w domu”.
- Cześć, Sonia. - Właśnie miałam dzwonić.
Muszę zrezygnować.
Dlaczego? Żartujesz, tak?
Nie żartuję.
Nie rozumiem. Mówiłeś, że tego chcesz.
Wiem. Powiedz, że jestem im wdzięczny,
ale dałem słowo komuś innemu i chcę go dotrzymać.
Wiesz, że to może odmienić twoją karierę?
Nie mogę.
Na pewno?
Tak długo czekałeś!
Wiem.
Przepraszam.
Dziękuję za wszystko, co zrobiłaś.
Odezwę się.
Cześć, Mia.
Nie chcę tego testu.
Twoja mama mówi, że to jedna z najlepszych szkół w Japonii.
A jeśli będą mnie dręczyć?
To zapiszę cię na lekcje karate.
Posłuchaj. Poradzisz sobie świetnie.
To już prawie koniec, a ja wiem, że wszystkim zaimponujesz.
- Mam nadzieję. - Na pewno.
Wierzę w ciebie.
Dziękuję. Do zobaczenia.
- Z kim rozmawiałaś? - Z tatą.
- Z Kevinem? - Tak.
Kiedy zaczęliście do siebie dzwonić?
Po paradzie kotów.
- Naprawdę? - Tak.
Mia, nie chcę, żebyście za bardzo się zbliżyli.
Dlaczego?
A jeśli znowu wyjedzie?
Dlaczego tak mówisz?
Nie chcę tylko, żebyś cierpiała.
Nie dzwoń do niego.
Tata mnie słucha.
Ja też cię słucham!
Ty tylko mi rozkazujesz!
Muszę się uczyć. Idź już.
- Mogę? - Tak.
W rozmowie uczestniczy troje do pięciorga nauczycieli.
Nie utrzymuj kontaktu wzrokowego powyżej pięciu sekund.
A odpowiedzi?
Krótkie i w punkt.
- Trzymamy się za ręce? - Nie!
Możesz okazać emocje, ale nie bądź emocjonalny.
Pierwsze pytanie.
Jeśli spytają:
„Jakie są państwa oczekiwania w związku z edukacją córki?”,
odpowiadam:
„Nie mam oczekiwań”.
- I tyle? Po prostu? - Tak.
Szkoła nie chce presji ze strony rodziców.
Ale to twoje dziecko.
Jak długo będzie tam chodzić?
Na razie tylko do liceum,
ale może iść na ich uniwersytet, jeśli dobrze sobie poradzi.
Zawsze w tak młodym wieku wybieracie dziecku przyszłość?
Nie wynajęłam cię, żebyś mnie uczył, jak wychowywać dziecko.
Nie wtrącam się.
To dlaczego rozmawiasz z nią przez telefon
i wysyłasz jej wiadomości?
Próbuję pomóc.
Ona tylko chce gadać z tatą.
Nie jesteś jej ojcem.
Wiem.
Modli się pan?
- Nie, odkąd miałem 15 lat. - Co się stało?
Skończyłem 16.
Trochę za wcześnie, żeby odpuścić.
Obraziłem pana?
Nie.
Pamiętam, że zmuszano mnie, żebym chodził do kościoła,
a nie wiedziałem po co.
„Gdy wejdziesz między wrony…”
Sądzę, że chodzi też o to, by stać się kimś więcej, niż się jest.
Co tam jest?
Niech pan zobaczy.
Innym razem.
Mam do pana prośbę.
Jaką?
Chcę, żeby zabrał mnie pan do mojego rodzinnego miasta.
Do Amakusy?
Dlaczego?
Coś tam zostawiłem.
Masami nie może panu przywieźć?
Masami nie może wiedzieć, że tam jedziemy.
Dlaczego?
Czasem mężczyźnie nie zostaje już nic oprócz tajemnic.
Muszę tam jechać teraz.
Zanim stracę pamięć.
Proszę o wybaczenie.
Więcej nie spotkam się z pani mężem.
Zaczekaj!
To jest ekstra.
- 20 tys. jenów. - 20?
- Przepraszam. - I rachunek.
To ja.
Witaj z powrotem.
Ilu klientów miałeś?
Siedmiuset, może ośmiuset?
Wszystkich tu trzymasz?
Żeby pamiętać, ilu ludzi potrzebuje pomocy.
Przywykłeś już?
Zaczynam to lubić.
Dobry jesteś.
Dziękuję.
Nie angażujesz się za mocno?
Nie.
Chyba nie.
Dzwoniła matka dziewczynki.
Tak?
- Chce, żeby następna sesja była ostatnia. - Co?
- Dlaczego? - Mała za bardzo się przywiązała.
Co mam jej powiedzieć?
Że musisz wrócić do Stanów i będziesz tęsknić.
Po prostu?
Na tym polega ta praca.
Wszystkie związki muszą się skończyć.
A potem?
Idziemy dalej.
Zawsze jest ktoś nowy.
Przyzwyczaisz się.
Dobrze. Jasne.
Tak.
Z Shin-Yokohama…
aż do samej Hakaty.
Dzień dobry.
Hej, John.
Co to jest?
Planuję naszą ucieczkę.
Pojedziemy ze stacji Shin-Yokohama
przez Osakę, Okayamę, Hiroszima, Nagasaki…
Nie mogę pana zabrać.
Pewnie, że pan może.
A jeśli coś się panu stanie?
Nie jest pan pisarzem?
Jestem.
To jak pan napisze moją historię,
jeśli nie zacznie pan na samym początku?
Córka chce, żeby pan został.
Dobrze.
Może pan iść.
Rozumiem. To…
- do jutra. - Nie.
Skończyliśmy.
Niech pan idzie!
AOYAMA GAKUEN SZKOŁA PODSTAWOWA
Przejrzałeś notatki?
Tak.
Masz jakieś pytania?
Nie.
Dobrze.
Mia, w porządku?
- Chyba tak. - Po wyczytaniu proszę o podejście.
Dasz sobie radę.
I to świetnie!
Czy Mia uczęszcza na zajęcia pozaszkolne?
Dokształca się od piątego roku życia. Biegle zna angielski.
Coś jeszcze?
Jest wspaniałą artystką.
Kevin.
Widzą państwo?
- Jest bardzo utalentowana. - Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
Porozmawiajmy zatem o zasadach.
Co jest największą wartością w państwa rodzinie?
- Komunikacja. - Szczerość.
Jasne.
- Czyli? - Szczera komunikacja.
Amerykanie mówią, zanim pomyślą.
Uczymy córkę, by się komunikowała i wyrażała szczere opinie.
Mia ma silną indywidualną osobowość.
- Potrafi się odnaleźć w grupie? - Indywidualną osobowość?
Nasi uczniowie rozwijają się indywidualnie, lecz pracują wspólnie.
W obecnej szkole ma mnóstwo przyjaciół.
I jest bardzo troskliwa.
Poprosiła mnie, żebym był ojcem chłopca,
którego rodzice nie przyszli na zajęcia.
I na koniec.
Jakie są państwa oczekiwania w związku z edukacją córki w naszej szkole?
Przed naszą rodziną jeszcze wiele nauki.
Ufamy, że decyzje, które podejmie szkoła, będą dla nas najlepsze.
Tak i jeśli zdecydują się państwo przyjąć naszą córkę,
proszę ją wspierać.
Musi mierzyć wysoko i nie może się bać.
Sprawia, że staję się lepszym człowiekiem,
i na pewno sprawi też, że ta szkoła stanie się jeszcze lepsza.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Zjemy razem kolację?
Mia, on nie może.
Dlaczego?
Muszę wrócić do Ameryki.
Na jak długo?
Na rok, może dłużej.
Dopiero przyjechałeś.
- Wiem. - To pracuj stąd.
- Jak tata mojego kolegi. - Nie mogę.
Potrzebują mnie.
Ale wrócisz, prawda?
Chcę, żebyś wiedziała, że jestem z ciebie dumny.
Bądź silna dla swojej mamy. Będziesz?
Będę za tobą tęsknić, tato.
Mia?
Chodź.
Trzymaj się, Hitomi.
Naprawdę będę za nią tęsknił.
Jej mama zrobiła to, co uznała za najlepsze.
- Skorzystałbyś z naszych usług? - Czyli kogoś wynajął?
Nie myślałem o tym.
Gdybyś mógł kogoś wynająć do odegrania roli w twoim życiu,
kto by to był?
- Poważnie? - Tak.
Moja mama.
Dlaczego?
Bo nigdy mnie nie osądzała.
Dobrze byłoby znowu to poczuć.
- Kogo ty byś wybrała? - Ja?
- Nie wiem. - Tylko bez takich.
Naprawdę.
To powiedz chociaż, co się stało.
Walczyłaś w tokijskim podziemnym kręgu?
Chciałabym.
Wściekła żona.
To była praca?
Mówiłaś Tadzie?
Tak.
Ryzyko zawodowe.
Przeprosiny to nasza najpopularniejsza usługa.
Jestem pewnie ostatnią osobą, która powinna ci radzić,
ale gdybyś kiedyś chciała pogadać…
Dzięki.
Panie Kikuo.
Niech się pan obudzi.
- John? - Gotowy?
Na co?
- Na ucieczkę z więzienia. - Ucieczka!
Proszę. Niech pan włoży.
Co to?
Pańskie przebranie. Proszę.
Okropne.
Sam dobieram sobie kostiumy.
Na stację Shin-Yokohama.
Prędko!
ISAHAYA STACJA KOLEI SHIMABARA
…siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Znalazłam cię!
Moja kolej.
Czy to nie jest twój tata?
Panie Kikuo.
Proszę zostawić wiadomość.
TATA
W Japonii jest więcej bogów niż automatów.
Słyszał pan o ośmiu milionach bogów?
Nie.
Słońce,
ziemia,
las,
ocean.
Chodzi o to, że Bóg istnieje w każdej rzeczy.
Bóg istnieje…
także w nas.
Halo?
Przy telefonie.
Naprawdę?
Bardzo dziękuję!
Tak, rozumiem.
Dziękuję. Do widzenia.
Mia, dostałaś się!
Gratuluję!
Jestem taka dumna!
Tak ciężko pracowałaś!
Czy Kevin…
naprawdę jest moim tatą?
Co chcesz dzisiaj zjeść?
Uczcijmy to! Może w restauracji, w której byłyśmy?
- Jeśli otwarta… - Mamo.
Kto to jest?
I oto jest.
Ilekroć przyjeżdżały do nas wędrowne trupy aktorów,
uczyłem się ich ról i występowałem przed rodziną.
Jak się tak zastanowić,
to była moja pierwsza scena.
Na zdrowie.
Dziękuję,
że przywiózł mnie pan do domu.
Panie Kikuo?
Panie Kikuo!
Panie Kikuo!
Panie Kikuo!
Jak się miewasz?
Co pan robi?
Dobrze.
Co to?
Kim ona jest?
Moim życiem…
przed… życiem.
Wyjechałem sam.
Do Tokio.
Wkrótce potem
otrzymałem list z informacją,
że zachorowała.
Wszystko potoczyło się błyskawicznie.
Czy to nie dziwne?
Odeszła od nas tak dawno temu,
a ja wciąż pamiętam ją…
tak wyraźnie.
Tak się cieszę, że mogłem znów ją ujrzeć, zanim wszystko zapomnę.
Czy to pan?
W porządku?
Muszę zadzwonić.
Może…
Pójdę przodem.
- Cześć. - Gdzie jesteś?
- W Amakusie. - Gdzie?
Z Kikuo. Wszystko gra.
Jak mogłeś być tak głupi? Porwałeś klienta!
- Wcale nie. - Uprowadziłeś go z domu.
Dałem mu to, co chciał.
Nie od tego jesteśmy? Dajemy spełnienie.
- Decyzja nie należała do ciebie. - Do niego!
Jeśli to wyjdzie na jaw, stracę firmę.
- Rozumiesz? - Jesteś hipokrytą.
Mówisz o pomocy ludziom,
udajesz, że ich ratujesz, a tak naprawdę ich ranisz.
- O czym ty mówisz? - Sińce Aiko.
To twoja wina!
Jak śmiesz?
Panie Kikuo!
Panie Kikuo!
Panie Kikuo?
Kurwa.
Panie Kikuo!
Pan Vanderploeg?
Tak.
Pojedzie pan z nami na komisariat?
Tak.
Tak, rozumiem,
ale weźmy pod uwagę barierę językową.
To nie było porwanie,
tylko nieporozumienie.
Tak. Rozumiem.
Co mówią?
Kikuo nic nie jest, ale Phillip musi dowieść niewinności w 48 godzin,
bo zostanie oskarżony.
Co teraz? Amerykańska ambasada?
Zadzwonię do znajomego prawnika.
Jesteśmy bezradni.
Jeśli nic nie zrobimy, zostanie deportowany.
Właśnie.
On porwał naszego klienta!
Ty tak poważnie?
Nieważne, co o tym myślimy. Tak odbiorą to ludzie.
- Co z tego? Musimy działać! - To twoja firma?
To ja biorę odpowiedzialność!
Czyli go porzucimy?
Nie masz czasem roboty?
Wejdź.
Od kiedy spotykasz się z moim mężem?
Od siedmiu miesięcy.
Wiedziałaś, że mamy dzieci?
- Nie. - Sama mnie zaczepiła.
Ja bym się z taką nie spotykał.
Nie stój tak. Przeproś!
Jesteś skończonym gnojem.
Proszę pani.
Nigdy nie spałam z pani mężem.
Jestem aktorką.
Pani mąż nie ma odwagi przyjść tu z prawdziwą kochanką,
dlatego wynajął mnie, żebym przepraszała.
To kłamstwo! Odbiło ci?
Proszę posłuchać.
Zasługuje pani na kogoś lepszego.
- Rodzina Do Wynajęcia, słucham. - Dłużej nie mogę. Odchodzę.
- Już jestem. - Witaj w domu.
Wcześnie wróciłeś.
- Czego się uczysz? - Przyrody.
Wołowina była dziś w promocji.
Smacznego.
Co się stało?
Za mocno mnie ścisnęłaś.
- Przepraszam. - Możemy zacząć od początku?
Oczywiście.
- Wróciłem. - Dzisiaj wcześnie.
- Witaj w domu. - Cześć.
- Czego się uczysz? - Przyrody.
Proszę, spróbuj jakoś inaczej.
Przepraszam.
Nie. Co ja wyprawiam?
Możecie iść do domu.
Dobrze.
Przepraszamy.
Przepraszamy.
Mia.
- Tak? - Proszę wybaczyć najście.
Tajima z kancelarii prawnej Yashiro.
I Terasaki.
Pan Kikuo Hasegawa w domu?
Odpoczywa. O co chodzi?
O pana Vanderploega.
Chcielibyśmy zamienić słówko z panem Hasegawą.
Proszę zaczekać.
Dziękujemy.
Zwymiotuję.
- Głęboki oddech. - Tak.
Dziękujemy.
- Proszę tu zaczekać. - Dziękuję.
Kto tam?
Detektyw Kinoshita, wydział policji w Kitakamakurze.
Chcę pomówić o panu Vanderploegu.
Czy pan Hasegawa jest w domu?
Tak.
Proszę chwilę zaczekać.
Oczywiście.
- Zamkną nas! - Uspokój się.
- To koniec! - Przestań. Cicho.
Wezmę odpowiedzialność.
Detektyw Kinoshita, wydział policji w Kitakamakurze.
- Terasaki, kancelaria Yashiro. - Tajima.
- Miło mi. - Nam również.
Proszę tędy.
Ma pan gości.
Wyglądasz koszmarnie.
Dzięki, że mnie wyciągnęłaś.
Nie sama.
Co powiedział Kikuo?
Że zmusił cię do współudziału.
Naprawdę?
I kazał pani Masami wycofać zarzuty.
Dlaczego to zrobiłeś?
Musiałem mu pomóc.
Czemu tak ryzykowałeś?
Dwa lata temu zmarł mój ojciec.
Ja…
nie poleciałem na pogrzeb.
Pojechałem pociągiem na lotnisko…
i tylko… siedziałem w terminalu.
Nie mogłem zawieść Kikuo.
Przepraszam.
Kocham cię.
Przepraszam, że cię okłamałam.
Halo?
Cześć.
Aktor Kikuo Hasegawa zmarł dziś w nocy w swoim domu w Kitakamakurze.
Odszedł w spokoju otoczony rodziną.
Miał 80 lat.
Mój ojciec zaczął grać jako nastolatek.
Wystąpił w ponad stu produkcjach
i zagrał wiele ról,
ale ja zawsze będę go pamiętać…
jako tatę.
Do zobaczenia.
Jeszcze się spotkamy, przyjacielu.
Pożegnałeś się?
Tak.
- Przepraszam za to, co powiedziałem. - Musiałem to usłyszeć.
Chodźmy.
Cześć, Mia.
Gratuluję, że się dostałaś.
Moja mama ci płaci?
Nie. Spytałem, czy mogę cię odwiedzić.
Czemu przyszedłeś?
Porozmawiać.
Nie rozmawiam z obcymi.
Pójdę sobie, jeśli chcesz.
Czemu dorośli zawsze kłamią?
Bo dużo łatwiej skłamać, niż powiedzieć prawdę.
Czasem kłamią, żeby chronić osoby, na których im zależy,
ale twoja mama nie chciała cię zranić.
Ty też mnie zraniłeś, a obiecałeś, że tego nie zrobisz.
Wiem.
Wiem i przepraszam.
Powinniśmy być z tobą szczerzy.
To niesprawiedliwe.
- Podobało mi się, gdy byłeś moim tatą. - Mnie też.
Mogłeś mi też powiedzieć, że jesteś sławny.
Nie jestem.
Jak masz naprawdę na imię?
Jestem Phillip.
A ja Mia.
Jak się dostałeś do tego serialu?
Jak się dostałem?
Proszę pozdrowić ode mnie babcię.
Dziękuję.
Zerknij.
Dziękuję, panie Isoda.
Cześć.
Rodzina Do Wynajęcia. Tak.
Przykro mi, nie oferujemy już przeprosin.
Powodzenia.
Rodzina Do Wynajęcia.
Mogę prosić o nazwisko?
Lecę.
RODZINA DO WYNAJĘCIA
Tekst polski: Wojtek Stybliński
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.