Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Jest rok 1649, niespokojny dla monarchii europejskich.
W Anglii, Karol I, jest obalany przez siły Olivera Cromwella.
We Francji, małoletni Ludwik XIV, zasiada na tronie,
ale krajem rządzi jego matka, królowa Anna,
ze swoim kochankiem, chciwym kardynałem Mazarinem.
Uwięzili oni księcia Beauforta, przywódcę Frondy,
dzieląc Francję na dwie wrogie frakcje.
Rodziny są podzielone, starzy przyjaciele znajdują się po przeciwnych stronach....
Jak długo jeszcze mamy czekać?
- Twój kurczak, a to twój kurczak. - Co to jest?
Hej, co tam robisz?
Rozumiem.
Trzymaj to z dala od stołu. Ktoś będzie musiał to wyczyścić.
Nie, nie, nie, nie łaskocz mnie. Nie łaskocz mnie.
Hej, co to ma być?
Kurczak. Idiota.
To smakuje jak budyń.
- Cześć. - Cześć.
Co się z tym dzieje?
Do ciebie.
Dzień dobry. Znajdzie się stolik z dala od ognia?
- Wynoś się stąd! - Oczywiście.
Muszę iść, muszę lecieć. Jestem zajęty.
Wynocha stamtąd. Uważaj na moją kapustę.
Francuzi! Bracia Frondyści!
Żądamy zakończenia złych rządów.
Koniec z korupcją! Koniec z kardynałem Mazarinem.
- Żądamy uwolnienia obrońcy ludu! - Do diabła z Mazarinem!
Księcia Beauforta!
- Precz z Mazarinem! - Mazarin, Boże chroń go.
Pamiętam, że tamtego lata wrzało w całym Paryżu.
Przeklinano Mazarina i wiwatowano na cześć Beauforta.
Jakby miało znaczenie, który z tych hultajów będzie rządzić Francją
w imieniu małego króla Ludwika.
Mi było wszystko jedno.
D'Artagnan, zapomniany porucznik, czekam przy drzwiach pałacu jak lokaj.
Wspominając dawne czasy,
kiedy pokonaliśmy wielkiego kardynała Richelieu,
trzej muszkieterowie i ja, niegdysiejsi bohaterowie.
Teraz zostałem tylko ja, ubogi żołnierz.
Smutny relikt dawnych czasów
i źródło rozrywki dla młodych ludzi na dworze.
Do dnia, w którym kardynał Mazarin przysłał po mnie
i zaproponował mi pracę.
Powiedział, że potrzebuje ludzi z długimi szpadami i małymi sakiewkami.
Cóż, moja była wystarczająco mała.
Miałem odszukać moich starych towarzyszy, Atosa, Aramisa i Portosa,
których nie widziałem od 20 lat i zatrudnić ich do jego służby.
Brudna robota bez wątpienia, ale starzy żołnierze nie mogą wybierać.
Precz z Mazarinem!
Precz z Mazarinem!
Ciekawe, czy znów wybiją szyby w oknach kardynała.
- Mam taką nadzieję. - Kogo to obchodzi? To tylko polityka.
- Księżna Longueville znów leży na plecach. - Nie jestem zaskoczona.
4, 5, 6.
1, 2, 3, 4, 5, 6.
Tak. 1, 2, 3...
Kiedy dorosnę, nie pozwolę na politykę.
Więc, lepiej niech rozbiją okna Mazarina, póki mają okazję.
- Precz z Mazarinem! - Precz z Mazarinem!
- Precz z Mazarinem! - Precz z Mazarinem!
- Precz z Mazarinem! - Precz z Mazarinem!
Ludwiku, jesteś niegrzeczny!
- Precz z Mazarinem! - Precz z Mazarinem!
- Przerywasz nam przyjemność, kardynale. - Po stokroć przepraszam, panie.
Myślałem, że słyszę swoje nazwisko.
Czy mogę porozmawiać z Jej Wysokością, twoją matką?
- Czy prosiłeś o audiencję? - Ludwiku!
Kardynał jest twoim pierwszym ministrem. I czas na twoją popołudniową drzemkę.
Chcemy Beauforta!
Chcemy Beauforta!
Chcemy Beauforta!
Wkrótce będzie za duży, by wysłać go do łóżka.
Wtedy twoja śliczna siostrzenica go poprowadzi.
Do tego czasu ty i ja musimy rządzić Francją razem.
Blisko razem.
Ten motłoch!
Brudasy! Pospólstwo!
Niech pękną im płuca.
Książę Beaufort jest bezpieczny w lochach Ardenów.
Znalazłem dla niego idealnego strażnika. Chodź i zobacz, kochanie.
Tam na dole. Poznajesz go?
Gnił w Bastylii, gdzie go wysłałaś, moja droga.
Rochefort! Kreatura Richelieu! Ten gad!
Chcieli mnie zniszczyć!
To było 20 lat temu i przez 5 lat został żywcem pochowany.
Teraz ma tylko jedną lojalność, świeże powietrze.
Mając przeciwko sobie pół Francji, potrzebuję go.
I każdego dobrego agenta, którego znajdę. Mężczyzn takich jak ci muszkieterowie,
którzy tak dobrze ci służyli w dawnych czasach.
Muszkieterowie, ci hałaśliwi żołdacy. Byli przydatni.
Jeden z nich zakochał się w mojej garderobianej, a ta głupia dała się udusić.
Przez kilka tygodni wyglądałam jak strach na wróble!
Dałam mu ten pierścień, a on go zastawił.
To był pewnie D'Artagnan.
Oczywiście, że go zastawiłem. Czy myślała, że będę żywić się wspomnieniami?
Ten pierścień był całą nagrodą jaką my czterej muszkieterowie
dostaliśmy za uratowanie jej honoru, dawno temu.
I rujnując się, kiedy zabiliśmy jej wroga, panią de Winter.
Nazywali nas mordercami.
Byliśmy zhańbieni, rozproszeni, a teraz 20 lat później,
ten pokrętny kardynał chce pozyskać nasze szpady.
Srebro? Sknera.
Być może powinienem być mu wdzięczny, bo tego dnia rozpoczęła się ostatnia przygoda,
gdy nasza czwórka znowu była jeden za wszystkich i wszyscy za jednego!
Twój sługa, pani.
Mój Boże! Planchet!
Ukryj mnie, panie. O Boże.
Przepraszam, panie. Czy widział pan grubego łajdaka?
Paryż jest ich pełen. I bezczelnych parweniuszy.
- Ja tylko pytałem. - Chwyciłeś mnie jak wieśniak.
Powinienem był się domyślić. Muszkieter.
Pod płaszczykiem odwagi kryją się złe maniery.
Szukacie zwady przy byle okazji.
Jesteś nieuzbrojony, a ja jestem zajęty. Masz szczęście. Odejdź!
Gdzieś ty się podziewał?
10 lat temu wysłałem cię, żebyś kupił ser i nigdy nie wróciłeś.
- Więc? - Targ był zamknięty.
Czy on poszedł?
- Więc, kradniesz sakiewki, prawda? - Nigdy. Byłem głodny.
- Umieram z głodu od lat. - Cicho, cicho, cicho!
Czekaj.
Czekaj.
Twoja tłusta padlina może być warta karmienia jeśli powiesz mi, gdzie znajdę,
pana Atosa,
pana Portosa,
pana Aramisa?
Odpowiadaj, ty żarłoku.
Pan Aramis jest księdzem w klasztorze i spowiednikiem królowej.
Drogi Aramisie, pojedynkowiczu, kochanku, dandysie,
który zawsze chciałeś być księdzem.
Spełniło się twoje życzenie. Chodź pasibrzuchu.
Przeszkodzimy mu w modlitwach.
Nie, dziękuję.
Tym jednym podbojem nie będzie mógł się pochwalić, ponieważ nie do żyje.
Dalej, włazić na górę.
- Jestem zmęczony. - Przestań marudzić, Planchet.
- Patrz, jeźdźcy. - Tak, panie.
Pójdę pierwszy.
To zasadzka.
Tak, to zasadzka.
Obawiam się, że nie na nas. Minęło sporo czasu, odkąd byłem warty zabicia.
Dobrze ci było?
Mój mąż!
Niech się pan nie miesza w nie swoje sprawy.
Uważaj na swoje maniery. Twój gościniec?
- Czego tu chcesz? - Marguerite, co ty tu robisz?
- Dobrze wiem, co tu robisz. - Marguerite, przestań gadać i chodź tutaj!
- Nie! - Stań przede mną.
Dobra, idź i porozmawiaj z nim.
Odejdź ode mnie, ty latawico!
- Planchet, zaatakuj ich! Zaatakuj ich! - Pomógłbym, gdybym mógł.
- Planchet, walcz! - Walczyć... walczyć... nie, nie!
Przepraszam.
Wynocha! Nie ma miejsca.
- Aramis! - D'Artagnan!
- Spadłeś z nieba? - Nie, z raju.
- Po której stronie jesteś? - Nie widzisz?
Dzięki Bogu. Tędy! Szybko! Szybko!
Dalej!
Za nimi! Dalej, ludzie!
To tutaj.
Planchet, pozbądź się koni.
Witaj w klasztorze. Zwykle wchodzimy drzwiami.
Nie martw się, wszyscy wciąż się modlą. Jestem bardzo surowy.
Widzicie ich?
Tam są. Za nimi!
Dziwne, kiedy byłem muszkieterem, pragnąłem zostać księdzem.
Teraz jestem opatem i tęsknię za dawnymi czasami.
Więc dołącz do mnie. Pomyśl, nasza czwórka znowu razem.
Służyć Mazarinowi?
To próżny, chciwy, Włoch i kochanek królowej.
Co to za kardynał?
Przypuszczam, że twoje następne kazanie będzie dotyczyło ubóstwa i czystości.
Nigdy nie wygłaszam kazań. Nie od czasu, gdy jakiś dżentelmen wyśmiewał jedno z moich kazań.
- Odprawiłem mszę za jego duszę. - Nadal się pojedynkujesz?
Nie dla kardynała Mazarina.
Cóż, spróbuję namówić Portosa.
- Planchet! Gdzie jesteś? - Ciszej, nie tędy.
Portos jest obecnie bardzo bogatym człowiekiem.
Ożenił się i ma wielką posiadłość w Pikardii.
Pomóż mi, dobrze?
Nie skusisz go.
Mogę namówić Portosa na cokolwiek. Zobaczysz.
- Planchet! - Cicho.
Przepraszam. Chodź i przytrzymaj drabinę.
Mam ją.
Tak, to wszystko jest moje. Gospodarstwa rolne, pastwiska.
- Te brzoskwinie są pyszne. - Z mojego własnego sadu.
Coraz celniej.
Co za wino, znakomite.
Moich winogron zazdroszczą mi w całej prowincji.
A powietrze.
Tak, moje własne powietrze. Podoba ci się?
Czuć zapach pieniędzy.
- Szczęśliwy Portos! - Nie, mój przyjacielu, nieszczęśliwy.
Mam sąsiadów, rozumiesz.
Rustykalna szlachta, biedna jak myszy, ale z przodkami i tytułami.
Jestem zwykłym Portosem, więc mnie zlekceważyli.
Zabiłem kilku z nich.
Ale nawet wtedy nie dostałem zaproszenia. To przygnębiające.
- Boże Wszechmogący. - Potrzebujesz działania.
Służby. Ponownie szpady w twojej dłoni.
A kardynał Mazarin może ci to zapewnić.
Dałby ci tytuł. Baron Portos.
- Co powiedzieliby wtedy twoi sąsiedzi? - Baron?
Ja, ze srebrnym herbem na moim powozie.
Na Boga! Wtedy bym im pokazał!
Myślałem, że gram całkiem nieźle.
Powiadasz, że Aramis odmówił przyłączenia się do nas?
Niesamowite, człowiek z jego zdolnościami skrywa się w klasztorze.
Ale Athos poczuje się zobowiązany, gdy dowie się, że się zgodziłem.
Mam taką nadzieję. Aramis mówił mi, że się zmienił,
ponieważ adoptował syna kilka lat temu.
Koniec picia i bójek. Tylko spokojne życie na wsi.
Żałosny!
Trudno to sobie wyobrazić. Athos pogodzony na starość ze światem.
Możesz wziąć swoje wezwanie, namoczyć je w winie i udławić się nim, ty świnio.
Ściągnąć go na dół.
Ściągnąć go na dół, aresztować, związać.
Atosie, hrabio de la Fer, wzywam cię pod zarzutem zamieszek, zakłócenia...
Wzywasz mnie, ty głupcze!
Młody człowieku, to twój ojciec.
- Porozmawiaj z nim. - Mój ojciec jest pijany.
Badam relację planet. Rozmowa z którymkolwiek z was jest bezużyteczna.
- Wróć jutro. - Straż!
Straż!
Jeśli o mnie chodzi, to doręczyłem swoje wezwanie.
Możecie go aresztować.
Tam jest! Chodźcie!
- Pomóż mi, chłopcze. - Ojcze, dogadaj się z nimi.
Jak myślisz, co próbuję zrobić?
- Chodź tu! - Spokojne wiejskie życie.
Jeden za wszystkich...
...i wszyscy za jednego.
Muszkieterowie?!
- D'Artagnan! - Tak!
Witaj w domu, chłopcze!
- Tu jesteś. - Pamiętasz go?
Portos!
Cudowny, Atos! Nie zmieniłeś się!
To wspaniale!
To ty.
Mały świat.
Raoul! Chodź tu, chcę cię przedstawić moim dwóm starym towarzyszom.
Raoul! To jest D'Artagnan!
A to Portos!
Obawiam się, panowie, że Raoul nie aprobuje tego i tego!
Chodź, chłopcze! Twoją zabawkę można naprawić.
Tak, wszystko tu jest. Nie zajmie to minuty.
Wasz sługa, panowie.
Przepraszam, ojcze.
Raoul!
- Raoul! Czy tak traktuje się moich przyjaciół? - Nie bądź dla niego surowy.
Zapomniałeś o innym młodym człowieku 20 lat temu, który był niemiły wobec muszkieterów?
Zostaw go Portosowi. On go oczaruje.
Spadają z różną prędkością. Dlaczego?
Dlaczego w ogóle spadają? Co je przyciąga do ziemi?
Sądzę, że ma to coś wspólnego z religią.
- Dlaczego Mazarin miałby mnie chcieć? - Ponieważ jesteś Atosem,
najodważniejszy i najlepszy.
Czy byłem taki nawet 20 lat temu?
Więc, do czego jestem mu potrzebny?
Do walki z Frondą i Beaufortem.
Ślubowałeś Mazarinowi, chłopcze?
Przyjąłem zapłatę.
Wiec ją oddaj. Ta służba nie przysparza chwały.
Słuchaj, jeśli Fronda chce uratować Beauforta i zastąpić nim kardynała, pozwól im na to.
Co ci do tego? Jesteś żołnierzem, a nie politykiem.
Dlaczego miałbyś służyć Mazarinowi?
Aby zarobić na życie. Ty masz swój majątek i syna.
Aramis ma swój kościół i swoje kobiety.
Portos ma więcej pieniędzy niż może wydać, a co ja mam po 20 latach?
Swój honor, chłopcze.
I to samo czyste serce, z którym przyjechałeś przed laty z Gaskonii.
Bóg z tobą.
Nie mogę.
Byłoby świetnie, nas czterech znowu razem.
Planchet, wsiadaj na konia, jeśli możesz.
Portos jest wart tuzina wojaków. Zrobisz coś dla mnie?
Zaopiekujesz się tym starym głupcem?
Mam do niego sentyment.
I do młodego też.
No chodź, dobry chłopiec. Siad, siad.
- Czy on coś podejrzewa? - Nie.
D'Artagnan mi ufa.
A twój syn, czy on o tym wie?
Wysyłam go do Paryża.
Chodź, przed nami długa droga.
Nic do mnie nie mów. Powinieneś pomyśleć o tym wcześniej.
Najpierw sprzedaj jego buty. Nie dostaniesz wiele za resztę.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Ach, jesteś księdzem. Moje ramię, pomóż mi, moje ramię.
Jesteś katem miasta Lille?
Co?
Tak.
Pomóż mi. Na litość Boską, moja ręka jest złamana!
20 lat temu ściąłeś szlachciankę, panią de Winter.
Zamordowałaś ją takim toporem jak ten.
To nie było morderstwo. To był mój obowiązek.
Kłamiesz. Zostałeś zatrudniony do zabicia jej przez czterech mężczyzn. Kim oni byli?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Przypomnij sobie, a ja cię uwolnię.
Przysięgasz? Na litość Boską.
Jeden nazywał się hrabia de la Fer.
- Pozostałych nie znam. Mówię prawdę. - Hrabia de la Fer.
To była jego zbrodnia, nie moja! Puść mnie!
Uwolnię cię, tak jak ty uwolniłeś ją.
Smaż się w piekle!
Morderca!
No chodź.
Mój Boże, kim jesteś?
- Najwyraźniej nie księdzem. - W takim razie, na Boga, dlaczego...
To doskonałe przebranie dla kobiety podróżującej samotnie. Chroni przed niebezpieczeństwem.
- Zamordowałeś tego człowieka. - Nie, proszę pana.
Wymierzyłam sprawiedliwość jednemu z rzeźników, którzy zamordowali moją matkę.
Od lat ich szukam i dzisiaj znalazłam pierwszego.
Zapłacił za to i naprowadził mnie do czterech pozostałych.
To jest niewiarygodne. Nie wierzę ci.
To nie ma znaczenia w tych okolicznościach, prawda, panie...?
Raoul, wicehrabia de Bragelonne.
Och, szlachcic.
- Herb pańskiej rodziny? - Mojego przybranego ojca, hrabiego de la Fer.
De la Fer?
Gdzieś już słyszałam to nazwisko?
Nieważne. Nie mogę pozbawiać tak szlachetnego domu potomka.
- Nie rozumiem. - Nie szukałam z panem zwady, panie de Bragelonne.
A pan nie będzie szukał ze mną, prawda?
A tamten człowiek?!
Ten biedak, który został zamordowany przez szalonego księdza?
Czy wyglądam jak szalony ksiądz?
Kto by ci uwierzył, gdybyś tak o mnie powiedział?
Czy wyglądam jak...
morderca, Raoul?
Zabiłaś go z zimną krwią.
Tak, zabiłam mordercę mojej matki.
Załóżmy, że to byłaby twoja matka?
Nigdy jej nie znałem.
Musiała być piękna.
Młoda, pełna życia.
Gdyby ci mężczyźni zabili ją jak rzeźne zwierzę...
co byś zrobił, Raoul?
W sam środek.
Pech, panie.
Nie, tutaj, książę.
Chwila, panowie.
Cymbał.
Jeśli książę Beaufort spróbuje uciec, zestrzelisz go.
Kolego! Czy możemy odzyskać naszą piłkę?
SMACZNEGO
Ta piłka jest pęknięta.
- Dobra dla zdrowia gra, książę. - Tak.
Twoi zwolennicy grają w nieco bardziej męczącą grę.
Mój własny wynalazek. Popatrz.
- Czy dzisiaj jest czwartek? - Są przykuci do swoich miejsc.
Jeśli przestaną pompować, utoną.
Życzę miłej gry, panie.
- Miej go na oku. - Tak, panie.
Dobrze.
Spójrzcie tam.
Pompujcie dalej, chłopcy. Ja złapię linę.
Stań na moich ramionach, panie.
Przepraszam za ramiona, panie. Pomogę ci, panie.
Przepraszam za ręce, panie. Proszę mi stanąć na głowę, jeśli pan chce.
Przepraszam za moją głowę, panie.
Powodzenia, panie. Masz szczęśliwą twarz.
A jak dokładnie uciekł książę Beaufort? A może nie zauważyłeś?
Miał wspólników. Kto, ilu, nie wiem.
- Jechałem tak szybko, jak to możliwe. - W złym kierunku, niestety.
Beaufort, jako człowiek rozumny, jedzie ku granicy.
Eminencjo, zaraz będę w siodle.
Będziesz w swojej kwaterze! W areszcie!
Dopóki nie zdecyduję, jak się z tobą rozprawić.
Kapitana straży, natychmiast.
Nie. Zaczekaj.
Nie denerwuj się, ten kardynał nie jest taki jak ten stary.
- Uczyni cię baronem, pamiętasz? - Naprawdę myślisz, że to zrobi?
Czy kardynał dotrzymuje swojego słowa?
Może pan na to liczyć, panie Portos.
Pański tytuł barona właśnie jedzie ku granicy.
Nie pozwól mu uciec. Przynieś mi go bezpiecznie, a ja włożę go w twoje ręce.
Chodźmy, baronie.
Zaczekaj na mnie.
Wy, tam! Za mną!
Co?
Kto to był?
Tędy!
Dwóch jeźdźców ściga nas, panie!
Ruszajcie się! Szybciej!
Tnij batem, woźnico!
Widzisz, co się dzieje, gdy więzi się wroga jak przestępcę,
zamiast poderżnąć mu gardło jak szlachcicowi.
Tak właśnie postąpiłbym z Beaufortem, gdybym był Mazarinem, nie daj Boże.
Szybciej, szybciej!
Nadal za nami jadą, panie.
Ten uciekający książę nie był głupim słabeuszem, którego udawał.
Miał połowę Francji po swojej stronie i jeśli go nie złapiemy,
wywoła burzę, która mogłaby zmieść naszego tłustego kardynała z urzędu.
A co wówczas stałoby się moim awansem i tytułem dla Portosa?
Mają przewagę liczebną, trzy do jednego!
Jeśli przyłożymy pistolet do głowy Beauforta liczby nie będą miały znaczenia.
Zostaw to mnie. Zajmij się eskortą.
Tnij batem, woźnico!
Dalej, tnij batem!
Dobra, chłopaki! No dalej, wynocha!
Wynocha! No już!
Idźcie na obiad.
Dobrze.
Uciekaj! No dalej!
Uciekaj!
Cholerna szpada.
- Zawróćcie i zabijcie tego klauna. - Tak, panie.
Nie ruszaj się, klaunie!
- Chodź tu, chodź tu. - Zejdź mi z drogi!
- Gdzie on jedzie? - Chodź!
Zgubił szpadę.
Dalej, dalej, ty ośle!
Nie pozwól mu uciec!
W górę, w górę, w górę!
- Pomocy! - Spadaj, błaźnie!
D'Artagnan!
Jestem w tarapatach!
Przepraszam! Przepraszam, to chwilę potrwa!
Muszę powiedzieć, że nie jestem zachwycony twoją częścią planu.
Trzymaj się.
Jakie to żenujące.
Puść go!
- Poddaj się książę! - Nie!
Schowaj szpadę, Gaskończyku.
Atos?
Przestań, ty durniu!
- Cholera, Portosie! Nie widzisz, że to ja? - Aramis?
Ja jestem durniem?
- Wasze szpady, panowie. - Nigdy!
- I tak nie jest moja. - Książę...
znam tych wszystkich ludzi osobiście.
Jeśli pojedziesz dalej, zagwarantuję, że pozostaną neutralni.
Dobrze! Chodźmy! Jedziemy dalej!
- Spokojnie, Gaskończyku. - Zrobiłeś z nas głupców!
Dlaczego nie powiedziałeś nam, że jesteście ludźmi Beauforta?
Oczekiwałem uczciwości przynajmniej od ciebie, Atosie.
- A może ty też zmieniłeś się w jezuitę? - Mój Boże, nie daruję ci tego, D'Artagnan!
Cofnąć się! Czy wszyscy oszaleliście?
To jest Atos i Aramis! Towarzysze! O co do diabła walczymy?
- Potraktowaliście nas jak dzieci, nie zaufaliście nam! - Jesteście ludźmi Mazarina, chłopcze!
Gdybym wam powiedział musielibyście wybrać między nami. Co byście zrobili?
- Jak śmiesz pytać? - To zniewaga! Co byśmy zrobili?
Pobiegliby powiedzieć Mazarinowi, prawdopodobnie.
Niech cię szlag, D'Artagnan!
Aramis, przysięgam na Boga, nie chciałem.
Natarł w gniewie. Ty go sprowokowałeś.
Podaj mu rękę.
Jesteśmy przyjaciółmi zbyt długo, żeby się spierać o słowa, Aramisie.
Aramis. Aramis!
- Atosie, przysięgam, nie chciałem. - Na litość Boską, Gaskończyku.
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego!
Ale to było 20 lat temu.
Trzech może się napić tak samo jak czterech.
Na dłużej wystarczy nam pieniędzy.
Książę Beaufort jest wolny i usunie skorumpowany reżim Mazarina!
To jest możliwe! W Anglii Oliver Cromwell obalił króla.
Tak! Świat się zmienia, moi przyjaciele.
Do diabła z Mazarinem! Do diabła z Mazarinem!
Boże chroń króla! Boże chroń króla!
Do diabła z Mazarinem! Do diabła z Mazarinem!
Boże chroń króla!
Co za okropny charakter pisma.
Ostrożnie, człowieku.
Daj, ja to zrobię.
Dlaczego plebs uwielbia niszczyć własność lepszych od siebie?
Odejdź, proszę.
Więc...
angielska wojna domowa się skończyła?
I Okrągłogłowi schwytali swojego króla.
Ale Cromwell nie pisze, co z nim zrobi.
Zdetronizuje go, a wtedy...
śmierć króla Karola będzie nieunikniona.
Francja nie może się wtrącać. Generał Cromwell nalega.
Dyplomacja Okrągłogłowych.
Czy on myśli, że może odciąć koronowaną głowę, nawet angielską,
a monarchia francuska nie zareaguje?
- Co zrobi Francja? - Poprzestaniemy na proteście.
Mój urząd ministra nie przetrwałby dnia, gdybym wypowiedział wojnę.
Będziemy hałaśliwie neutralni.
Możesz dać panu Cromwellowi moje słowo, pod warunkiem,
że nikt się nie dowie, że je dałem.
On jest zwycięzcą, więc muszę się z nim zaprzyjaźnić.
Jak długo jeszcze będziesz marnowała swój talent służąc temu Anglikowi?
- Eminencja zna lepszych mocodawców? - Oczywiście.
Dobry szpieg zawsze się przyda i płacę lepiej niż pan Cromwell.
Kardynale. Ten motłoch przy bramie. Nie będę...
Kim jest ta pani?
Panie, czy mogę przedstawić, pannę de Winter?
Z Angielskiej... dyplomacji.
Angielska dyplomacja jest piękna.
Och, Wasza wysokość.
Powstań, pani.
Wyglądasz na zaniepokojoną.
Przepraszam, ale myślałam, że Wasza Wysokość jest...
Proszę mi wybaczyć, znacznie młodszy.
Kto pani to powiedział?
On, jak sądzę. W przyszłym roku skończę 11 lat.
Och, 11. Wasza Wysokość mi dokucza.
Widzisz, kardynale? Nie jestem już dzieckiem.
Możesz odejść. Chcę porozmawiać z panią.
Wybacz mu, pani. To męczący facet.
Przydatny księgowy, ale jest raczej stary.
Co powiedzieliście Mazarinowi?
Że książę Beaufort uciekł, dzięki tuzinowi swoich ludzi, którzy nas powstrzymali.
Więc, wyrzucił nas.
Nie będzie tytułu barona dla Portosa, nie będzie awansu dla mnie.
Widzisz, przed sobą dwoje bezrobotnych panów.
Nie mogę powiedzieć, że mi przykro.
Wy dwaj zostaliście stworzeni do lepszych rzeczy niż służenie Mazarinowi.
Po drodze spotkałem kobietę przebraną za księdza,
zabiła kata jego własnym toporem.
Co za czasy.
Powiedziała, że jest mordercą jej matki.
On i czterech innych mężczyzn 20 lat temu.
- Dobry Boże. - Najpierw jej nie wierzyłem.
Ale potem wyjaśniła i rozmawialiśmy, i...
rozmawialiśmy.
Jak ona wyglądała?
Co powiedziała?
Nazywa się Justine de Winter.
Jej matka była Angielką.
A jak wyglądała? Jest piękna.
Justine de Winter.
Czy powiedziała, kim byli pozostali czterej mężczyźni?
Powiedziała, że kat naprowadził ją na nich, ale...
Mój Boże.
Wy trzej?
I Aramis. Ale to nie było morderstwo, Raoul.
Wiem, co myślisz o muszkieterach, ale nie jesteśmy zabójcami.
Pani de Winter była zła. Zasłużyła sobie na śmierć.
Jeden z nas ją kochał.
Nadal nas prześladuje...
poprzez swoją córkę...
bękarta Rocheforta.
Słyszałem o niej przez te wszystkie lata.
Jak wyrosła na zabójczynię taką jak jej matka.
Została kurierem i szpiegiem Olivera Cromwella.
Kiedy pozna nasze nazwiska, oprawców jej matki, co ona zrobi?
Jedną rzeczą, którą my musimy zrobić...
to przygotować się.
Ważna wiadomość, pani.
Wydaje się prawdopodobne, że Anglicy zetną głowę swojemu królowi.
Nie bądź głupi. Nie mogą.
- Czy król nie jest moim szwagrem? - To wujek twojego syna.
Cromwell zamierza postawić go przed sądem za zdradę.
To niemożliwe. Królowie nie mogą popełnić zdrady, zostać postawieni przed sądem.
Do czego by nas to zawiodło?
To nie do pomyślenia. Jego lud nigdy na to nie pozwoli.
Ludność Anglii, pani, pozwoli na wszystko,
z wyjątkiem okrucieństwa wobec koni, lub wzrostu ceny piwa.
Króla Karola trzeba ratować.
- On jest jednym z nas. - Przykro mi, moja droga.
Tylko cud może wyrwać głowę Karola Stuarta spod topora.
Chevreuse!
Chevreuse!
Patrzcie na mnie. Patrzcie na mój brzuch.
Królewski brzuch.
Król zawsze ma głowę i ramiona ponad swoimi poddanymi.
Dokąd idziesz?
Nauczę cię nie żartować z króla.
Słyszałeś ją.
Szybko, szybko. Idź, idź, idź, proszę.
Gratulacje.
Nigdy nie widziałem, żeby Jego Wysokość był tak urzeczony.
Małe potwory są tak samo podatne jak duże.
- Coś cię trapi Eminencjo? - Jestem wściekły.
Przekaż generałowi Cromwellowi, że królowa...
chce wysłać grupę żołdaków,
francuskich żołdaków, żeby uratować króla Karola.
Zaznacz, że nie mam z tym nic wspólnego.
- Kim oni są? - Parą nieudaczników.
D'Artagnan i Portos.
Posłała po nich dzisiaj i po emerytowanego łobuza o imieniu Atos.
D'Artagnan, Portos, Atos. Poinformuję generała.
I przypomnij mu, że to nie moja wina.
Będę wdzięczny jeśli pozbędzie się tych hultajów.
Bez obawy, Oliver Cromwell jest bardzo skrupulatny.
Połącz te dwa końce.
Tutaj są ślady zębów.
Och, boli mnie kolano.
- I nadgarstek. - Ciesz się, że nie woziłeś jej matki.
To ty? Czego chcesz?
Szpiedzy Mazarina depczą mi po piętach.
Ukrywałem się i wtedy usłyszałem, że jesteś tu w Paryżu!
Justine, musisz mi pomóc.
- Dlaczego miałabym to zrobić? - Mój Boże, dziewczyno,
jestem twoim ojcem.
Przypomniałeś sobie.
Twoja pamięć ci szwankowała, kiedy porzuciłeś mnie w Anglii.
Niewygodnego bękarta.
Ile razy cię widziałam od tamtej pory?
Gniłem 5 lat w Bastylii.
I możesz zgnić w niej na zawsze. Wyjdź stąd.
Justine!
Justine, nie możesz mnie odrzucić. Muszę się wydostać z Francji.
Możesz zabrać mnie na swój paszport...
jako służącego.
Proszę, Justine, nie masz żadnej litości?
Tyle, ile miałeś dla mnie lub dla mojej matki,
- której morderców pozostawiłeś bezkarnych. - Co mogłem zrobić?
Uchodziło ze mnie życie w kościele w Armentieres, kiedy ją zabrali.
To było 20 lat temu.
Czy próbowałeś ich odszukać?
Hrabiego de la Fer?
Co o nim wiesz?
Tylko jak się nazywa,
ale nic o pozostałych trzech.
Kim oni byli?
Lepiej żebyś nigdy się nie dowiedziała.
Uwierz mi, dziecko, to straszni ludzie.
Ich nazwiska, drogi ojcze, to twój paszport do Anglii.
A może mam wezwać szpiegów kardynała?
Aramis, Portos...
D'Artagnan.
I Athos, hrabia de la Fer.
Kiedyś dałam ci pierścień z brylantem, panie D'Artagnan,
a ty i ci dzielni panowie uratowaliście mój honor.
Być może moje życie. Teraz pojedziecie ratować życie
mojego kuzyna, a ja nie mam pierścienia dla was.
Nic poza moimi modlitwami. Niech Bóg was wszystkich błogosławi.
Taki młody, taki szarmancki.
Z Bogiem, panowie.
Zawsze będziecie mieli miłość i wdzięczność waszej królowej.
I wiemy, ile to jest warte.
Możesz przestać się płaszczyć, chłopcze. Już sobie poszła.
Ach ta monarchia.
Mamy nadstawiać karku ratując obcego króla i pokryć własne wydatki.
- Dlaczego to robimy? - Bo jest królową.
Och, nie, nie. Nie, nie.
Robimy to, bo jesteśmy dżentelmenami.
A gdybyśmy jej odmówili, nie bylibyśmy.
I oczywiście, królowe mają władzę, wpływy i zaszczyt przyznawania tytułów
takich jak baron, pamiętasz?
Oczywiście.
To będzie trudna misja,
dla twardych mężczyzn, najemników.
Wiem, że jako uczony czujesz niechęć do tego typu rzeczy,
być może również do mnie.
Ale zrobisz to, bo królowa rozkazała.
Nie.
Ponieważ mój ojciec mnie potrzebuje.
Czy te stare pierniki mogą coś zdziałać?
Również stary piernik i twój spowiednik, jedynie zasugerował,
a nie zagwarantował.
Więc, znowu ruszamy do walki, panie?
Walki innego rodzaju, Planchet. Jeśli cię złapią, powieszą cię!
To co innego.
- Dzień dobry, panowie. - Justine!
Ty musisz być hrabią de la Fer.
Najpierw mężem, a później mordercą pani de Winter.
Mój Boże.
Jaka do niej podobna.
To nie było morderstwo.
Życie pani matki zostało odebrane zgodnie z prawem
i Bóg mi świadkiem, nie zrobiliśmy to chętnie.
Teraz ja z ochotą odbiorę wasze.
- Justine, porozmawiajmy. - Życie pana syna
za życie mojej matki, panie hrabio?
To ja jestem tym, którego nazywa pani mordercą.
Cholera!
Rozbrój ją, Gaskończyku, albo Portos to zrobi!
Portosie!
Nie, Boże.
Uważaj!
Pozwólcie jej odejść.
Miłej podróży, panowie.
Nie!
Zmyślna rzecz.
Jej matka wolała szklane sztylety, jak pamiętam.
Zwinna dziewczyna.
Ojcze, jesteś ranny.
- Myślisz, że będzie na nas czekała w Anglii? - Nie przewiduję przyszłości, chłopcze.
Znam przeszłość, to wystarczy.
- Gdzie jest Oliver Cromwell? - Tam, proszę pani.
Generale!
Przywożę list od kardynała Mazarina.
Trzech buntowników skazano na powieszenie.
Trzech to za dużo. Jeden posłuży za przykład.
Który?
Niech Bóg ma w opiece przegranego.
Niektórzy mają apetyt, ale nie mają mięsa. Niektórzy mają mięso, ale nie mają apetytu.
Ja ma obie rzeczy. Dzięki bogu. Amen.
Pani, co weźmiesz?
Za pozwoleniem generale, to jest pan de Batz,
żołnierz Hugenocki prześladowany za wiarę.
- Szuka służby wśród pobożnych. - Podajmy sobie dłoń, panie Batz.
Witaj w imię Boga. Skosztuj wołowiny lub baraniny, jeśli chcesz.
Walterze, sos kaparowy dla pana Batza. Piwo dla pani.
Więc, pani...
ci Francuzi chcą nam wykraść króla.
Słyszałam, jak królowa sama ich pouczała. Mogą już być w Anglii.
To oficer o imieniu D'Artagnan, hrabia de la Fer...
Syn hrabiego, Raoul, oraz Portos du Vallon.
Ale nie ma Aramisa D'Herblay, ich byłego wspólnika,
który jest spowiednikiem królowej.
Tak, są w Anglii,
pomimo twoich wysiłków, aby ich powstrzymać.
Mam wiele uszu i oczu poza twoimi.
Pan Batz nie ma serwetki, Walterze.
- Więc, aresztujesz ich? - Wszystko w swoim czasie, pani.
Słyszałem, że masz jakąś osobistą urazę do tych Francuzów.
Mam.
Chcesz stanąć im na drodze, ty i twój ojciec.
Bez obawy, panie Rochefort. Czasem też ukrywałem swoje nazwisko.
Służ mi tak jak twoja córka, a możesz nazywać siebie jak chcesz.
Jesteś dobrze poinformowany, panie.
To jeden z powodów, dla których Karol Stuart, a nie ja, stanie przed sądem za zdradę.
A potem?
Wyrokiem Bożej opatrzności zetniemy mu głowę.
Jutro przewożą go do Londynu.
Towarzyszcie mu w drodze na szafot i jeśli Bóg zechce
spotkacie swoich Francuzów.
Który kij tym razem, Wasza Wysokość?
Jakby to miało znaczenie.
Dołek jest tam, Wasza Wysokość.
Łyżka, Mardo.
Król Karol, którego mieliśmy uratować, był wielkim patriotą.
Nawet w niewoli, pielęgnował tradycje wyniesione z rodzinnej Szkocji.
Straszny pech.
Okropny.
Urządziliśmy zasadzkę, żeby uwolnić króla z niewoli.
Za późno. W ostatniej chwili przyjechał oddział Okrągłogłowych,
aby zabrać go do Londynu na proces.
Karolu Stuarcie, Rada Oficerów wezwała cię do Londynu.
Karol Stuart, król Anglii,
został uznany za winnego zdrady stanu i innych poważnych przestępstw.
W imieniu ludu Angielskiego
ten sąd skazuje go na śmierć przez ścięcie.
Wyrok zostanie wykonany publicznie przed pałacem Whitehall,
o godzinie 10 rano, 30 dnia tego miesiąca.
Niech zgnije w piekle!
Nie chodzi o mnie, lecz o sprawiedliwość dla innych sądzonych.
Nie macie prawa go sądzić!
Żaden Anglik nie wykona egzekucji swojego króla!
Boże, chroń króla!
Boże, chroń króla!
Teraz naszą jedyną nadzieją było porwanie go z pod szafotu.
Gdybyśmy zdołali pozbyć się kata,
zyskalibyśmy na czasie, aż znaleźliby innego
gotowego do popełnienia świętokradztwa, zabicia swego króla.
Wśród tych dziwnie lojalnych angielskich buntowników, nie byłoby to łatwe.
Co robisz?
- Żongluję. - Żonglujesz?
Cóż, dopiero zaczynam.
Niech Raoul z nim pomówi.
A, szafot dla grzesznika. Na chwałę Boga.
- Powiedz mi, przyjacielu, ile zarabiacie? - 3 pensy dziennie, a co?
Ja i moi przyjaciele zapłacilibyśmy za możliwość wykonania tak świętej pracy.
To jak budowanie Tabernakulum dla Pana.
Ty krwiożerczy draniu!
Wulgaryzmy zagrażają twojej duszy, próżny człowieku.
Dostaniesz 50 jeśli powierzysz nam to zadanie.
Miłej zabawy.
Zostawcie to. Chodźcie. Za mną.
Za tą ścianą jest puste pomieszczenie.
A nad nim, cela króla.
A nasz okręt czeka w Greenwich.
No to do roboty.
Ojcze nasz, odpuść nam nasze winy.
Głośniej, bo inaczej Bóg cię nie usłyszy. I ty też, Charlotte.
Mamo, mogę już wstać? Bolą mnie kolana.
Musicie tak hałasować? Król próbuje zasnąć.
Jutro wyśpi się do woli!
Więc, pośpieszcie się. Egzekucję wyznaczono na 10.
Jeśli znajdą kata.
Oliver Cromwell się mylił.
Nie spotkamy naszych Francuzów.
- Nie odważą się zbliżyć do króla. - Nie znasz ich. Ja tak.
Mówią, że kat zniknął.
- Nie znajdą innego? - Nigdy!
Nie możemy kontynuować bez niego.
Będziemy musieli poczekać do wieczora.
Nie możemy ryzykować z tymi ludźmi. Tam muszą być ich tysiące.
- Więc będą zawiedzeni. - Boże, mam nadzieję.
Przypuśćmy, że znaleźli innego kata?
Anglicy to oziębłe stworzenia.
Ale czy na tyle, by w jednej chwili zarżnąć swojego króla?
Nie. Dzisiaj nie może być ten dzień.
Czy toast za zdrowie króla będzie w dobrym guście?
Zapewne będzie odrobinę przedwczesny.
Co się dzieje?
Oto głowa zdrajcy!
Coś jest nie tak z tym podpisem.
Czy podpisze pan akt zgonu, generale?
Niech cię wszyscy diabli!
Powinieneś być dumny. Nie każdy ma przywilej zabicia króla.
Chodź. Mamy dług do odebrania.
- Król nie żyje! Boże chroń króla! - Kto to powiedział?
Aresztować tego człowieka! Ty, stój spokojnie!
Jest 10 godzina i król nie żyje!
Jest 10 godzina i nie wszystko jest w porządku.
Jest 10 godzina i król nie żyje!
Wejść.
Jest pani ostrożna.
Jestem uczennicą Olivera Cromwella, dla którego zabiłam króla.
Robotnik zasługuje na swoją zapłatę.
- Gdzie jest twój ojciec? - Topi swoje smutki.
Nie na tym krześle.
Więc, obiecałeś mi panie tych czterech Francuzów.
- Znalazłeś ich? - Nigdy ich nie zgubiłem.
Byli pod szafotem, gdy spadł topór.
Mieli statek, którym chcieli wywieźć króla do Francji.
Nie wiedzieli, że jest wypełniony prochem i obsadzony przez moich ludzi.
Wybuchłby na środku kanału i Karol Stuart
zginąłby z ręki Boga, a nie z ręki Cromwella.
Ale, tak czy inaczej, nie żyje.
Nie ma znaczenia, kto ponosi winę.
Dla mnie znaczenie mają ci czterej mężczyźni.
Gdzie oni są?
Wejdą na pokład swojego statku do Francji.
Nadal jest w Greenwich z ładunkiem prochu.
Wykorzystaj to, jeśli chcesz.
Więc...
twoja zapłata.
Nie wracaj więcej do Anglii.
Z Bogiem, pani.
Nie.
Ponieważ zajmuję miejsce króla muszę wyjść normalnie, a nie jak złodziej w nocy.
Czy zostaniesz królem?
Człowiek nigdy nie wznosi się wysoko, jak nie wie dokąd zmierza.
- Jest tam od dwóch godzin. - Na co czekamy?
Co zamierzasz zrobić?
Zabić ją!
Justine! Idą, żeby cię zabić. Musisz uciekać.
Przyszedłeś mnie ostrzec? Och, Raoul.
- Proszę, musisz szybko uciekać. - Tylko jeśli pójdziesz ze mną.
- To znaczy...? - Tak, od pierwszego dnia w lesie,
kiedy zdałam sobie sprawę, jaki jesteś bezmyślny.
Justine! Są tuż na zewnątrz. Proszę!
Mam zostawić moją prawdziwą miłość?
Poza tym, musimy poprosić o błogosławieństwo twojego ojca.
Rzuć szpadę, pani.
- Masz moje słowo, że nie stanie ci się krzywda. - Czy to właśnie powiedziałeś mojej matce?
Szarmanccy panowie.
- Trzech na jedną? - Nie jednocześnie, pani.
Pozwól mi, D'Artagnan.
Panowie, z pewnością wybór zostawicie damie.
Niech pomyślę, może...
- Hrabia de la Fer? - Nie walczę z kobietami.
Ależ oczywiście. Wolisz je mordować.
Więc, obawiam się, że to musi być
mój kochanek z lasu.
Justine, nie mogę z tobą walczyć. Ojcze...
Niechęć ojca wydaje się być zaraźliwa. Więc...
Szpada!
O, nie.
Nie!
Uwolnij mnie z tego piekielnego urządzenia.
- Pułapka numer 2! - Pułapka numer 2, uruchomiona.
- Teraz pułapka numer 1! - Pułapka numer 1, uruchomiona.
Pani już wyszła, chłopcy. Przestańcie.
Cholerne angielskie meble! Gdzie są wszyscy?
Dobry wieczór.
To musi być ta, ojcze.
- Raoul! Pomóż mi! - Kto obsługuje numer 3?
- Staram się, ojcze! - Raoul!
- Kto pociągną numer 3? - To powinien być numer 5.
Posłuchaj, cała krew spływa mi do głowy!
Wszystko gotowe.
- Kapitan Groslow? - Tak.
Od generała Cromwella. Przejmuję dowodzenie.
- Czy na pokładzie jest proch? - Tak.
- Pokaż mi. - Jest na dole w ładowni.
Wszystko w porządku. Chodźmy.
- Gdzie jest król? - Jego Wysokość nie przyjdzie.
Możesz ruszać w drogę.
Odbijamy, Jake.
Opuść żagiel.
Uważajcie, spada.
Uważajcie na głowy.
Mówiłem, że będzie mgła.
Jaki masz ładunek?
Wino portowe z Boulogne. 200 beczek.
- Co to jest? - Uważaj, co robisz!
Trzeba być ostrożnym, panie. Może wybuchnąć pożar.
Co tam jest?
Magazyn, panie.
Angielskie piwo! Nie mogę pić tego świństwa.
- To napój, prawda? - Tam jest ładunek wina portowego.
Naprawdę, na Boga? To wystarczy.
Zaraz wracam. Nie odchodźcie.
Jedzą śniadanie. Brzegów Francji tylko patrzeć.
Zapalimy lont i odpłyniemy łodzią. Ile jest tego prochu?
Kilka ton.
Moi chłopcy stoją w pogotowiu.
Nie mogę znaleźć otworu. Typowe.
Będę musiał ją przebić.
Boże! Nic nie widzę.
Dobrze. Słyszę, jak tryska. Bardzo dobrze.
Teraz, nie mogę rozlać.
Jestem. A zatem, panowie, pozwólcie mi napełnić wasze kielichy.
To jest lepsze niż piwo.
Cholernie dziwne. Może, że to angielskie porto?
Proch strzelniczy!
- Jak długo będzie się palił lont? - 5 minut.
Zapalisz go kiedy ci powiem.
Zamknij ich i pilnuj drzwi.
Chodźcie, chodźcie!
Przepali się za około 2 minuty.
- Widzisz, nauka jest użyteczna. - Tak, już dobrze, dobrze.
Szybko, do łodzi.
Tam jest.
Odwiążę ją.
Mój Boże, patrzcie!
Nie! Puść mnie!
- Ty idioto! Rozwiąż mnie! - Zostaw to mi! Wiem co robić.
Portos, zatrzymaj go!
Nie!
- Szybko, do łodzi. - Umiem pływać tylko w rzekach i małych stawach!
Właź do łodzi!
Szybko! Rozwiąż mnie!
Tak, tak, tylko...
Szybko.
Wciągnij mnie, wciągnij mnie.
- Weź wiosła. - Nie mogę wiosłować!
Ty głupi idioto! Rozwiąż mnie!
Już dobrze, Justine. Zgasiłem to.
No dalej. Wracajmy do domu.
Mimo to, chłopcze, wszystko jest w porządku.
Będziesz żył, by mieć szczęście w kartach.
Czy ona...? To znaczy, czy ona...?
Na Boga, mam taką nadzieję.
Gdzie jest król?
W Paryżu politykowali tak głośno jak zawsze.
Mazarin trzymał się władzy, a Beaufort po powrocie na dwór,
próbował zjednać sobie przychylność królowej.
I co za powitanie Jej Miłosiernej Wysokości dla powracających muszkieterów.
Ujadają jak psy przy moich oknach ze swoimi żądaniami.
I nikt nic nie robi.
Nie można ich zapędzić do pracy?
Albo zastrzelić?
Muszę mieć posłuch.
Jestem królową Francji czy dziewką kuchenną?
Czekolada była zimna! Otaczają mnie głupcy,
buntownicy, ignoranci, nieudacznicy.
Posłuchajcie tego bezczelnego motłochu!
Mogłabyś się zgodzić, Wasza Wysokość.
Żądają tak niewiele.
Kilku reform, niższe podatki i dymisji Mazarina.
Wiedzą, że napycha sobie kieszenie
i obawiają się, że zamierza wywieźć króla z Paryża.
A może powinien?
Czy Paryż jest odpowiednim miejscem dla króla,
z tymi radykałami wyjącymi przy jego bramie?
Śmiesz patrzeć na mnie gniewnie, panie?
Broń Boże, Wasza Wysokość.
Ale jeśli nieudacznik może coś doradzić, zatrzymaj króla w Paryżu.
Jeśli chcecie służyć królowi Ludwikowi tak samo jak królowi Karolowi,
to niech Bóg ma w opiece Koronę.
Pyszałkowaci, bezużyteczni starcy. Zejdźcie mi z oczu.
Możesz powiedzieć motłochowi, że nie zobaczą króla,
i że nie zdymisjonuję kardynała Mazarina.
Ma moje pełne zaufanie.
To do drugiego powozu.
To do mojej karocy.
Gdzie jest reszta mojej biżuterii?
Tak czy inaczej, pod siedzenie. Szybko, szybko, szybko!
Ty? Miałaś być w Anglii.
- Jak się tu dostałaś? - Przepłynęłam część drogi.
Eminencja opuszcza Francję.
Opuszczam Paryż. Robię sobie krótkie wakacje.
Zanim rozerwą mnie na strzępy.
I chcę dać nauczkę tym piekielnym reformatorom.
- Twój wyjazd z Paryża będzie tą nauczką? - Wyjazd króla.
Nadszedł czas, aby nauczył się rządzić i zamierzam uczyć go w Ardenach,
- z dala od przeciwników politycznych. - Porwiesz go, ale po co ryzykujesz,
kiedy możesz go skłonić, by pojechał z własnej woli?
Znajdź mi coś bardziej kobiecego, a ja załatwię to za pewną cenę.
Cztery wyroki śmierci.
Ludwiku, wygrałam!
Wasza Wysokość.
Możesz wstać.
Chciałbyś pojechać do pięknego pałacu?
Z tobą? Tak.
Wasza Wysokość.
Oddawaj. Nie zapłaciłeś za to.
To prezent!
Z drogi! Z drogi!
Karoce jadą!
Uderzę cię!
Mój Boże! To ona!
Ta kobieta. Panie! Panie!
Patrzcie co zrobił.
Dobrze wyglądałbym w koronkowej szacie, prawda, Raoul?
Baron Portos. No cóż.
Mniej więcej tak prawdopodobne, jak kapitan D'Artagnan.
- Co to jest? - To nowy chiński napój.
To napar z liści rośliny zwanej herbatą.
Chcesz spróbować?
Nie ma w nim alkoholu.
Panie! Panie! Boże, ona nie utonęła!
- Jedzie z królem i kardynałem. - Jesteś pijany?
- Którędy jechali? - Mostem, przez bramę.
Do zamku Mazarina w Ardenach.
- Przyprowadź konie! - Tak jest.
- Nie mamy żadnych koni! - Więc kup kilka!
- Co oni wszyscy robią? - Pracują.
Och, nigdy wcześniej nie widziałem jak ktoś pracuje.
Od czasów Dedala i Ikara, moi przyjaciele,
żaden śmiertelnik nie posiadł sekretu latania
i nie pokonał tajemniczej siły,
która sprawia, że rzeczy spadają, gdy się je upuszcza.
Ale teraz, dobrzy ludzie z Ardenów,
będziecie świadkiem jak ja, kawaler Cyrano de Bergerac,
rozpocznę swoją historyczną podróż na Księżyc.
Proszę, pani.
Uniesie mnie stado specjalnie wyszkolonych gęsi,
których siła zostanie utrzymana podczas ciężkiej podróży
przez zapasy najlepszego zboża,
przybliżając mnie do miejsca przeznaczenia Księżyca.
Jutro o 9 rozpocznie się epicka podróż powietrzna.
- Opuść most zwodzony. - Przecież opuszczam.
Jak nisko?
Tyle wystarczy.
Kazałeś mi zdobyć konie. Nie powiedziałeś dobre konie.
Ten kto ma wpływ na króla
trzyma Francję za gardło.
Przynajmniej królowi nie grozi żadne niebezpieczeństwo.
Z tą piekielną kocicą tulącą go do snu?
Musimy go stamtąd szybko wydostać.
Nas czterech, przeciwko tym murom? Jak się tam dostaniemy, przelecimy?
Kowalu, rozpal o świcie palenisko,
a twoje imię będzie uwiecznione w annałach lotów na Księżyc.
Zawiedź mnie, a spalę twoją kuźnię.
Do gospody i poszukajcie mi najlepszy pokój w Ardenach.
Żądam jedwabnej pościeli, perfumowanej poduszki,
wybornego mięsa, najlepszego wina,
łagodnej muzyki, by odpłynąć w ramionach Morfeusza.
To wystarczy dla de Bergeraca.
Odchodzę.
Do Ardenów? Jak on śmiał!
Bez mojego pozwolenia?
Nie obchodzi mnie, czy poszedł dobrowolnie czy nie!
Ma pani rację.
Mówisz, że tych czterech żołdaków widziano na drodze do Ardenów?
Tak, czterech.
- To spisek! - Tak, spisek.
Nie mów mi, że Mazarin może robić co chce z królem Francji!
- Nie, nie może. - Moim synem!
- Zuchwalec. - Oczywiście!
- Kim jestem? - Cóż, ty...
Czy ktoś odpowie? Kim jestem?
- Najlepszy pokój w Ardenach. - Najlepsze wino.
- Planchet, nadmuchaj to. - Dobrze.
No dalej. Szybko, rozłóżcie balon!
- Panie... - Mazarin jest nudny.
Leży mu na sercu dobro, Waszej Wysokości.
Śmiem twierdzić, że kiedy dorosnę,
wybierze mi żonę, jakąś nudną księżniczkę.
- Ale uczynię cię moją kochanką. - To zaszczyt, Wasza Wysokość.
O, nie!
Zastanie nas biały dzień, jak tak dalej pójdzie.
Bergerac jest idiotą.
Kiedy się obudzi, powiem mu to.
- Właśnie się budzi. - Idiota!
A co z gęsiami? Nie wydają się pomocne.
Do diabła z tymi gęsiami! Odetnij je, Planchet.
- Dalej, człowieku, szybko. - Znowu się wznosimy.
Dalej, Planchet. Złap mnie za rękę.
Dalej, człowieku, skacz.
Skacz! Do góry, do góry!
Do góry!
Powiedziałem do góry, a nie w dół.
Poczekaj. Zaczekaj tam.
Boże, bądź cicho!
Do zobaczenia.
W tym zamku cuchnie.
- Ilu masz strażników? - 20 z rozkazem, żeby nikogo nie wpuszczać.
Nawet królowej.
Dobranoc.
Wyrzućcie więcej worków z piaskiem.
- Opadamy. - Ty durny bufonie!
Obudź się! Obudź się! Spraw, by latał!
Ach, Księżyc! Rozbijemy się!
- Jak utrzymać to w górze? - Głupcy! Wyrzućcie więcej balastu.
Cicho.
Bądź cicho, Gaskończyku.
W stronę okna. Wejdź tam, Raoul.
Co? Mogę spaść.
Nie myśl o rzeczach, które spadają z różną prędkością.
Wejdź tam.
- Podnieś alarm! Coś się dzieje. - Dobrze! Straż, straż!
Daj mi tę kotwicę. Spróbuj z tym oknem.
Spróbuj tutaj.
Prawie, prawie. Jesteśmy
Zostawcie to mnie. Jak tylko wejdę, nacieram.
Nacierasz?
Pchajcie. Do cholery, nie widzicie, że utknąłem?
Pchamy!
- Dobra, no to ciągnijcie! - Zdecyduj się!
Pozwól mi spróbować. Mam mniejszy...
kapelusz niż ty.
Tędy, ojcze?
Tędy, tak.
- Jest twoja, Portosie! - Moja!
- Spójrz tam! - Ostrożnie, ojcze.
- Szybko, tędy. - Hej, co to jest?
Chodź!
- Chodź! - Przecież idę!
Ktoś tam jest! Na murach!
Jesteśmy atakowani!
Spójrz tam.
Zaraz wpadnie
Kim jesteś?
Jak was tu umieścili?
Tam na dole, jest tunel.
Portos, cofnij się!
Nie!
Portos... Ty, ty!
- Co oni robią? - Nie wiem.
- Jest fajnie, prawda? - Odejdź
Ty suko!
Wydasz ostatnie tchnienie!
Otoczyć go.
Już idę!
Raoul!
Zejdź mi z drogi!
- On nie żyje, zdecydowanie! - Spójrz na to!
Załóż to na mojego konia.
Ty...
- Justine. - Tak?
Poddaj się.
- Czy wszyscy ogłuchli? - Do środka, bachorze.
Jak śmiesz. Oszalałaś?
- Wasza Wysokość, rób co mówi. - Albo poderżnę ci gardło!
Nie dotykaj mnie.
Patrz, tam!
Naprawdę chcesz ją ścigać? Bo ja na Boga, nie chcę.
Siadaj, Eminencjo.
Tam.
Więc, spowiednik Jej Królewskiej Mości napada na królewski zamek
w towarzystwie bandytów.
Nazywam się hrabia de la Fer.
Martwię się o bezpieczeństwo króla. I twoje.
To całkiem proste.
Weźmiesz pióro i napiszesz co ci podyktujemy, albo cię zabijemy.
- Już. - Nie będziesz pierwszy.
To, co napiszę pod przymusem, nie będzie miało żadnej wartości.
Kiedy król przyłoży pieczęć, będzie miało wartość.
Dlatego właśnie go tu przywiozłeś, aby zatwierdzał twoje dekrety.
Więc teraz musisz je podpisać.
Czego chcecie?
Spełnienia wszystkich żądań Frondy.
Daj spokój, to sprawi, że staniesz się popularny.
Może trochę uboższy, ale będziesz żył.
I usuniesz grunt pod nogami Beauforta.
Dobry Boże, jesteście politykami! Bez urazy.
Atrament, Eminencjo.
Doskonale.
- Następny. - Jest więcej?
Pan Portos du Vallon,
otrzyma tytuł barona.
Opat Aramis D'Herblay,
zostanie biskupem.
- Jezu! Dlaczego nie papieżem? - Być może po Waszej Eminencji.
Raoul de Bragelonne dostanie przydział do Gwardii.
Porucznik D'Artagnan otrzyma awans na kapitana w czynnej służbie,
jak tylko zechce.
Nic dla ciebie?
Nic nie możesz mu dać.
Ale jestem na waszej łasce?
Musi coś być?
Pieniądze? Poparcie?
Stanowisko?
Pieniądze?
Jest jedna rzecz, którą możesz dla mnie zrobić, panie.
Niech nazwisko Mazarin zapisze się dobrze w historii Francji.
Przypuszczam, że gdy wrócisz z wojen,
za nagrody pieniężne, kupisz sobie pół Paryża.
Wam to dobrze w waszych klasztorach, zamkach i majątkach,
ale my żołnierze musimy zarabiać na życie.
Cóż, dobrze było być znowu razem.
Jeden za wszystkich i wszyscy za jednego?
Atos.
Żegnaj, Gaskończyku.
Aramis.
Niech Bóg cię strzeże, D'Artagnan.
Co mogę powiedzieć? Przynieś nam chlubę na wojnie.
Wrócę z buławą marszałka.
On się nie zmienił.
Wciąż jest tym samym młodym, odważnym głupcem,
który przybył z Gaskonii 20 lat temu.
- Pamiętacie? - I z trzech muszkieterów zrobiło się czterech.
Czy to naprawdę już 20 lat odkąd rzucił wyzwanie nam wszystkim trzem?
Tak, 20 lat. Liczyłem je każdego cholernego dnia.
Liczę je, jak sądzę, w miarę jak się starzejemy.
Tak!
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.