Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
English
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Als ik terugdenk aan vroeger, voelde mijn jeugd erg rooskleurig.
Altijd feestjes, heel veel gelach.
En er waren altijd mensen over de vloer. Het voelde als een veilige roze dubbel
die mijn ouders met liefde voor mij hadden gecreëerd.
En ons
gezin was als ieder ander gezin.
Normaal.
Maar binnen deze liefdevolle bubbel was er ook veel pijn die niet zichtbaar was.
Want voor de wet bestaan verouders niet.
Toen ik je aangaf bij de gemeente toen je geboren was, kwam ik als helemaal een
blij ei daar.
Op de Stadsdeelraad in Bos en Lommer.
En ik liep dan naast mijn schoenen.
Evelien lag met jou aan de bos thuis. En ik ging aangifte doen. Nou, ik denk,
dit is een droom.
En toen ik kwam en ik... Nou, een typmachine had je toen nog. Nou, hij
wie bent u dan? Ik zeg, nou, ik ben de co -ouder.
En die man, die co -ouder, had hij nog nooit van gehoord. En hij moest zo
lachen. Hij kwam echt niet meer bij van lachen.
En toen zei ik. Heeft u enig idee hoeveel pijn dit mij doet. Wat u nu op
moment doet. Ik ben net moeder geworden.
Ik kom weer kinderen geven.
En u reageert zo. Oh ja nee dat kan ook niet. Oh sorry sorry dat kan ook niet.
En toen ben ik zo.
Ik was natuurlijk kapot. Ik was er echt zo ontzettend kapot van.
Maar dat was voor mij wel.
De druppel dat ik zei. Ik wil hier gewoon niet wonen. En toen heb ik ook
heel krachtig.
Ze hebben Evelien en ik ook heel krachtig doorgezet. We gaan weg hier. We
hier. Hier willen wij niet meer wonen.
Mijn ouders. Willy is een tukker uit Twente. En Evelien een ras Amsterdammer.
Het was liefde op het eerste gezicht toen ze elkaar voor het eerst zagen.
In de jaren negentig waren zij een van de eerste vrouwenstellen die via een
anonieme donor en een IVF behandeling een kind kregen.
En dat ben ik.
Kijk, mooie regenboogvlag.
Lien die er toen ook al?
Dat had je hier dertig jaar geleden echt nog niet. Nee? Nee, onmogelijk.
Liepen jullie hier wel eens hand in hand door de buurt? Nee.
Nee? Nee, dat deden we nooit.
Waarom niet?
Nou, er voelde ons helemaal niet zo lang bij.
Nee, daar was het de buurt niet naar.
Daar was het de buurt niet naar.
Nou.
En waar was het dan?
Nou, waar was ik dan? Bijna. We zijn er bijna.
Dit is voor de eerste keer dat ik hier weer terug ben.
Voorbij deze meterkast.
Hier is het.
Kijk, daar koop jij rond.
Oh, kijk. Wat grappig.
Klein. Ja, klein.
Het past er precies allemaal.
Jij was ook klein, dat scheelde.
Ja.
We hadden de box daar, de tafel hier.
Wie is dit?
En daar een bankje. En een wipstoeltje.
Naast de kast.
Heel chill.
En we douchten in de kast.
In het begin was het heel leuk om hier te wonen.
En toen kwam jij.
En toen draaide het om.
Er waren veel homorellen.
Jongens, mannen die in elkaar werden geslagen.
Vrouwen, lesbos in de diamantbuurt, die werden gepest en die gingen weg.
Zoveel homohaat. Ik dacht, waarom?
Waarom? We doen niks verkeerd.
We willen gewoon gelukkig zijn, jou groot brengen.
Om mij in een veilige bubbel te laten opgroeien, verhuisden we naar
Hallo Afra, wat doe je daar?
Toen we hier kwamen wonen, hadden we een beetje vreemde buren. En dan riepen ze
heel hard, oh die potten.
En ik vind potten sowieso een heel naast schildwoord.
En ik denk, wat hebben deze mensen nou in godsnaam voor oordeel over ons? Wat
dat nou?
En toen zijn we even een minuut erheen gegaan. Na een paar buren hebben we
gezegd, nou jongens...
En jullie noemen ons zo. Voel je vrij.
Wij kunnen jullie terecht niet ontnemen ons zo te noemen. Het doet ons heel veel
pijn. Dat is één.
En we hebben een kind op te voeden. En dat kind willen wij op een hele mooie
manier groot brengen. En ze raakt beschadigd. Dus jullie steeds ons op
manier gaan bestempelen.
En eigenlijk is dat een goede ontvangst. Het is nooit weer gebeurd.
Gisteren heeft Avra voor het eerst zelf een boterhammetje gesmeerd.
En vandaag doet ze dat weer. En laat ze even jullie zien hoe je een
boterhammetje besmeert.
Jouw ouders zijn de pioniers geweest in Nederland.
En iedereen wordt ook wel heel erg benieuwd van hoe gaat het met deze
Ik ken Hennie van het onderzoek waar ik en mijn ouders jarenlang aan mee hebben
gewerkt. Zij onderzocht of een opvoeding door lesbische ouders afwijkt van
hetero -ouders.
De resultaten vond ik niet zo schokkend.
Met andere woorden, met de kinderen gaat het goed. Ja, precies. Gelukkig, dat
kunnen we zeggen.
Als we het welbevinden van deze kinderen vergelijken met kinderen die in een
vader -moeder gezin geboren zijn, gaat alles goed.
Als we kijken naar de oude kindrelatie, zien we ook dat er bijna geen
verschillen zijn tussen de oude kindrelatie en vader -moeder gezinnen.
En wat we wel zien, is dat... kinderen wel geconfronteerd worden in het
dagelijks leven met heteronormativiteit.
Wie is jouw echte moeder?
Hoe kan het zijn dat je geen vader hebt?
Ik denk dat jij die reacties wel terug hebt.
Heel vaak.
En heteronormativiteit bedoelen we mee...
Dat andere mensen ervan uitgaan dat jij opgroeit in een vader -moeder -gezin. En
als dat niet zo is, dan moet jij je verantwoorden. Of je moeders moeten zich
verantwoorden. Dat is wat we doen onder heteronormativiteit.
En we weten ook dat kinderen die...
...deze heteronormativiteit... ...meer meemaken... ...dat we daar ook meer...
...psychotiaal problemen zien.
Niet in de klinische range. Het is dus echt niet dat we... ...een keer iedereen
naar de psychiater... ...of de psycholoog doen moet. Maar we zien
het van invloed is... ...op het welbevinden van de kinderen.
Ik herken maar al te goed... ...wat Hennie hier beschrijft.
Maar niet alleen kinderen... ...van lesbische ouders... ...hebben hiermee te
maken. Voor veel regenbogezinnen...
Is dit nog steeds de realiteit?
En heb je wel eens vragen gekregen over je papa's en je mama?
Bijvoorbeeld, een beetje hetzelfde als jullie deden. Hoe vind je het om twee
vaders te hebben?
Ja, en wat zeg je dan?
Heel erg leuk.
En vind je die vragen leuk of vind je die vragen een beetje stom?
Leuk, maar het is wel heel erg veel. Ik word heel veel gevraagd.
Dit blije ei is Arwen.
Haar ouders zijn Nevelin, Christian en Linda.
Om en om woont ze bij mama en bij de papa.
Wat ook wel vaak wordt gevraagd is wie is dan de vader?
En dan zeggen ze, nee, het zijn alle tweede vrouwen. Nee, maar dat bedoel ik
niet. Wie is dan... Waar komt dan het zaadje vandaan?
Weet je, wij benoemen dat eigenlijk voor onszelf eigenlijk nooit.
Voor ons is het het minst belangrijk.
Maar mensen vinden het blijkbaar wel heel erg interessant.
Ik heb het wel eens gezegd. Oh, we hebben het gewoon in één bakje gedaan.
Hoe is de bevruchting gegaan?
Was het niet heel ingewikkeld voor die homo mannen met een vrouw naar bed te
gaan? We krijgen de gekste vragen.
Toen Farah een kinderwens had, besloot ze als een van de eerste in Nederland
deze te vervullen met een manstel.
Samen voedden ze twee zonen in co -ouderschap op.
Die bevruchtingsvraag vond ik in het begin heel vervelend, heel intiem en
naar, maar die krijg ik nu niet meer.
En bij de vraag, wie is de echte vader?
Je ziet mijn boek, een Italiaanse man en een Nederlandse man, dus je ziet het
ook wel. Dus bij ons is het ook, verdenk ik ook, waar komt deze vraag vandaan?
Als ze teveel krijgen.
Als we het vergeten of zo zijn, vind ik het wel een beetje interessant.
Maar sommigen snappen het niet, dan snap ik dat ook wel weer goed.
Want het is ook best een moeilijk verhaal. Maar sommige vrienden en
snappen dat wel.
Dit zijn Janette, Pepijn en Ivo.
En tussen hen in zit hun grootste schat, hun dochter Kate.
Kate woont om en om bij de papa en bij mama.
Eigenlijk is het ook wel goed dat die mensen die gekke vragen stellen. Want
wordt hun blik misschien ook weer wat breder van.
Wat ik ook heel mooi vind als je een verhaal vertelt. Of als mensen snappen
je gezinssituatie is.
Hoe positief er gereageerd wordt. En dat mensen er heel blij van worden. En dat
ze ook zien van dit zijn fantastische mogelijkheden.
Zo kan het ook. En de reacties van mensen dat vind ik echt heel fijn. Wij
krijgen altijd de vraag van wie is de man bij jullie?
En dan, ja, Evelien kreeg daar schuim van op de lippen. En als ze daar heel
gevat was, zei ze, bedoel je wie er bovenop ligt in bed of zo?
Weet je, even een beetje shockeren.
Maar dat soort vragen kregen wij altijd.
Oh, Willy, ik was technisch, dus ik was altijd de man en de oma.
Ik werd ook altijd in een andere rol geplaatst dan ik mij voelde.
Dat vond ik verdomd lastig. En welke rol voelde jij je dan?
Ja, ik ben je moeder. En ik ben de partner van Evelien. En ik ben niet
moeder. Ik ben niet jouw oma. En ik ben niet de man.
En ja, wij kregen ook heel veel vragen van buitenaf. Ik werd ook schijtziek. En
bijvoorbeeld van... Omdat in jouw geval niet DNA technisch. Of je echte vader...
Ja, ook wel echt paardpoel.
En wat vind jij van zo 'n vraag?
Ja, ik vind dat lastig.
Want... Voor mij...
Is er niets op de wereld dat mij niet vader laat voelen.
Eerst een koprol.
Precies zelf. Nu springen en een koprol.
Eén, twee, drie.
Ja, goed zo.
Wat me nog kan herinneren was dat we bij de constatiebureau kwamen. Voor de
eerste keer jij en ik samen.
En jij was er toen niet bij.
En dat die vrouw was aan het kijken naar de baby en haar armen. En toen zei ze,
ah, wat lijkt ze op. Oh, ik zeg, dat vind ik wel vreemd. Want ik ben niet...
Biologie de vader.
Heb je ook wel eens een moment gehad dat je dacht, ik zie nu echt mijzelf in jou
terug? Dat ik mij in jou zag?
Uiterlijk zeker niet. Wel in gedrag.
Maar uiterlijk nee.
Nee, dat is nooit zo geweest. Ook niet dat mensen zeiden, goh, wat lijkt dat
kind op jou, als ik zo trots als moeder daarop ben.
Die heeft nooit, niet ooit, één iemand gezegd van, goh, het lijkt alsof je...
Dat deed ik ook niet, dus ik had er ook wel begrip voor.
Maar ook dan hadden ze een keer gelogen. Ik had het wel leuk gevonden, want ik
was daar wel trots genoeg voor.
Als ik bij de mensen op bezoek was, zeiden ze tegen mij van... ...goh, waar
heel erg benieuwd naar zijn.
Ga je ook kijken of er verschillen zijn tussen de biologische moeder... ...en de
niet -biologische moeder van het kind.
Dat zeiden de moeders uit mijn onderzoeksgroep zelf ook.
Wij denken dat dat anders is.
Alleen uit de data zien we dat niet komen.
Ik had het vroeger zelf ook best wel dat mensen waren altijd heel erg gefixeerd
op... Hoe erg ik op Evelien lijk.
En daardoor vroegen ze ook wel heel vaak aan mij. Is de band met je moeder Willi
dan ook anders?
Ja, dat is een lastige vraag.
Hoe vond je dat?
Als ze mij vragen stelden. Is de band met je moeder Willi ook anders omdat het
niet biologisch is?
Ik weet nog dat ik dat... Ik vond die vragen echt heel verwarrend.
Ik heb er echt best wel lang... Toen ik puber was, heb ik er best wel lang mee
gezeten.
Dat ze dat vroegen.
Ja, ik vond het heel moeilijk.
Had je het gevoel dat daardoor een afstand tussen ons werd geschapen door
anderen? Tussen ons?
Ja, en dat ik de hele tijd die afstand heel erg moest verdedigen.
En dat ik naar redenen moest zoeken waarin wij wel heel erg op elkaar leken.
Want wat was jouw antwoord dan naar de anderen?
Nou, dan...
Ik zei dan van, nou ja, wij lijken inderdaad misschien niet zo uiterlijk op
elkaar. We zijn zelfs bijna tegenpolen, zou je kunnen zeggen. Maar ik heb
bijvoorbeeld dat hele sociale, dat heb ik heel erg van Willy.
Dat ik altijd met iedereen wil praten.
Maar ik weet ook nog wel dat er ook wel echt momenten waren dat ik gewoon niet
wist wat ik moest zeggen.
Dat ik ook wel merkte bij mezelf dat ik eigenlijk een beetje... bozig was op die
vraag, maar dat ik dat ook niet echt durfde te uiten.
Nee, waarom niet? Was je bang dat je dan hun vriendschap zou verliezen?
Nou, ik denk, en dat is misschien ook wel iets wat ik bij jullie heel erg zag.
Ik zag jullie altijd best wel, als we dan vragen kregen over ons gezin, dan
ik jullie altijd heel erg inleunen naar de mensen. Dan zag ik jullie altijd heel
erg er een grapje van maken.
Het relativeren. Het heel erg relativeren. En ik denk...
Dat ik dat zelf heel erg heb gekopieerd, dat gedrag.
Maar eigenlijk had ik best wel graag ook een keer willen zeggen tegen mensen
van... Ik vind die vraag die je stelt heel kwetsend. Want dat wij niet
biologisch verwant aan elkaar zijn, betekent niet dat we geen goede relatie
elkaar hebben.
Juist. En daar had ik jou in sterker willen maken. Dat je zegt, weet je wel
hoeveel pijn jouw vraag mij doet.
En dat antwoord had je. En dan had je een gesprek kunnen doen. En dat hebben
jou... Dat vind ik echt heel jammer.
Ik kende dit vraagje niet. Dat weet ik ook wel.
Dat vind ik echt heel naar.
Ja.
Jammer hè.
Ja, wel een beetje.
Dat vind ik echt jammer.
Spijt me.
Het is mijn DNA.
Mijn DNA natuurlijk.
Het is eigenlijk DNA technisch.
Is dat dan ons kind?
En Chris heeft de erkenning gedaan.
Daardoor wordt hij wettelijk de vader met de verantwoordelijkheden die daarbij
komen.
Ik dan weer eigenlijk niet.
Want voor de wet ben ik geen ouder. Er zijn twee ouders in Nederland die
juridisch een ouderlijk gezag hebben. En dat zijn in dit geval Pepijn en
Janette. En ik dus niet.
Wij zijn natuurlijk helemaal gelijkwaardig. Voor Kees, voor elkaar.
We zijn gewoon een gezin.
En in principe kan ik voor Kees heel weinig beslissen.
Officieel ben jij niks van Kate.
En dat is het bizarre en pijnlijke ook.
Maar emotioneel ben je alles.
En emotioneel ben je alles.
Als
ik
echt denk van ja, wat ben ik nou officieel van Kate?
Dan ben ik niks.
Kijk, op dit moment ben ik voogd. En voogd is dat je wel bepaalde
verantwoordelijkheid of klichten hebt, maar die zijn pas als zij overlijden.
zou ik eventueel rechtschap kunnen hebben over mijn kind.
Maar op dit moment... Het draait natuurlijk ook.
Ja, want dan gaat het erom dat jullie er nu zijn. Ja, we hebben het gedaan om
toch iets...
Jij was een baby en ik realiseerde me, als ik er niet meer ben, dan kan Lily
geen moeder zijn. Zij heeft geen rechten.
Nou, dat kwam binnen als een bom.
Wij hadden ons dat niet van tevoren gerealiseerd, dat het zo was.
En dat is echt een klap in je gezicht.
Ik weet dat ik dacht, oh, ik moet heel voorzichtig fietsen nou, weet je.
Ik had toen natuurlijk een beetje Amsterdamse fietsstijl.
Van, oh, dat kan nog net even.
Maar nee, ik moet stoppen, bij ieder stoplicht. Ik moet zorgen dat er niets
gebeurt.
Ik kan echt, als ik daar al denk, wordt het helemaal emotioneel. Ja, ja, ja.
Omdat het zo oneerlijk voelt.
Ja, dat is gewoon onrecht.
Ja. Dat is het ook, ja.
Dat je gewoon de band ontkent.
Ja.
Voor ons was die stiefouder adoptie emotioneel nog belangrijker dan ons
huwelijk.
Evelien had toen echt de rust van, ik ben niet meer alleen verantwoordelijk,
doen het samen.
En ik van ja, het is goed nu. We zijn nu echt ook juridisch,
fiscaal, in alle wettelijke vormen zijn wij nu
evenredig als een gewoon gezin. En dat vond ik zo mythisch.
Ook wel heel raar dat dat twaalf jaar kostte voordat dat eindelijk was
Waar is je gevoel daarbij?
Ja, ik had natuurlijk heel veel dingen. Ik kon zelf geen kinderen krijgen, wat
ik heel erg vond. Ik werd als oma aangekeken.
Dus ik heb wel erg altijd alles in stelling moeten brengen om daar heel
onder te blijven.
En ja, dat vond ik een lastige.
Ik heb altijd maar het beste ervan gemaakt.
Dus je hebt je gevoel eigenlijk een beetje opgeoverd voor ons?
Denk ik wel ja. Ik vond het te prachtig wat we hadden om dat
neer te laten slaan door allemaal wettelijke externe
regelingen. Dat wilde ik allemaal niet.
Voor mijn ouders en andere vrouwstellen kwam er gelukkig verandering met de wet
lesbisch ouderschap.
Die hen gelijk stelde aan hetero stellen met een kind.
Maar voor mannen stellen en voor meer oude gezinnen is er nog niet zo 'n wet.
Is er nog helemaal niks.
De regering stelde daarom de staatscommissie herijking ouderschap
Die hier onderzoek naar ging doen.
Na 2 ,5 jaar onderzoek hebben ze heel degelijk aangepakt. Hebben ze een heel
rapport geschreven. Dat staat hier ook achter mij.
Met 68 aanbevelingen.
637 pagina's.
Over draagmoederschap en meer ouderschap.
En het is nu zes en een half jaar geleden. Dan is er ook een totaal
artikel achter mijn bureau.
De regenboogvlag kan uit bij wensouders of regenboogouders.
Ja,
de vlag kon uit. Omdat het ook adviesgoed was.
Dat een kind ook drie of vier ouders mag hebben.
Maar we zijn nu zes en een half jaar verder.
En er is nog steeds niks. En dan kun je je kind dus niet beschermen. Je moet.
Redeneren vanuit het belang van het kind.
Het kind heeft recht op goede verzorging door zijn feitelijke ouders. En er is
dus in ons gezin één feitelijke ouder die niet zo goed voor zijn kind zou
zorgen als hij zou willen.
Je zegt niet zo goed kan zorgen, want wat kan je dan niet doen?
Nou, bijvoorbeeld als je bij de dokter komt en de dokter zegt er moet iets
gebeuren, dan mag hij geen beslissingen nemen.
Officieel, als je geen gezag hebt, mag je niet eens een schoolrapport tekenen,
mag je niet bij een ouderversprek zijn.
Dus voor de wet besta je eigenlijk gewoon niet? Nee.
Voor de wet ben je geen familie van je kind en kan je dus ook niks voor je kind
betekenen. Er was wat met Arwen. We gingen met z 'n drieën naar het
En uiteindelijk mochten er maar twee ouders mee.
Hoorde ik, ja, naar de eerste hulp.
En ik zei maar, ik ben ook een ouder.
En dat raakte me heel sterk. En dat ik eigenlijk zelf zei van, oké, dan ga ik
wel weg. Dus ben ik in de auto gaan zitten.
Toen gingen zij erin, in het belang van Arwen.
Dat raakte me wel heel erg. Het kan zijn geweest dat ze bedoelen niet meer dan
twee mensen.
Maar het was zo ouder. En dat raakte me heel erg. Dat ik dacht, oké, dit is
eigenlijk wel een real life situation.
Waarbij ik dus niet bij mijn dochter mag zijn.
Wat doet dit met de mannen, zeg maar, die er zo goed over na hebben gedacht.
En het loopt allemaal perfect, zeg maar.
En als puntje bij het paaltje komt.
Dan zegt iedereen van, je bent niet echt ouder.
Juridisch gezien.
Nou, dat is emotioneel gezien. Dat kun je mensen gewoon niet aan doen, vind ik.
Nee, dat doet ook wel iets met jou. Ja, ja.
Ik vind dat echt nog steeds. Dat kan ik nog niet.
Ja, ik snap dat gewoon niet. Nee. Van 2014 tot 2019 zijn er vier onderzoeken
door de regering uitgevoerd naar meer ouderschap.
Er zijn ook vijf moties ingediend. Met als laatste jouw motie in samenwerking
met Elian van de VVD.
Lisa heeft zich als een van de weinige politici ingezet voor gelijke wetgeving
voor draagmoederschap en meer oudergezinnen. Dank u wel, voorzitter.
We hebben een paar maanden geleden een heel mooi debat gehad, waarin de
al goede toezegging heeft gedaan.
Maar op drie punten mag het wat mij betreft nog iets concreter of iets
Vandaar een drietal moties. Dat was eigenlijk echt het moment om de
ouderschapswet in te voeren.
Kan je me meenemen waarom jullie het toen niet hebben doorgezet?
Er werd al best wel een tijd een beetje om het onderwerp heen gelopen. Omdat het
best wel ingewikkeld is om het in te voeren.
Want je moet niet alleen de wet aanpakken die regelt wanneer iemand een
is. En wanneer er sprake is van een ouder - en een kinderrelatie.
Dus die wet moet je natuurlijk aanpassen.
Maar dat heeft gevolgen voor heel veel andere wetten en regels. Rondom
uitkeringen, rondom erfrecht, rondom zorg, rondom onderwijs.
Dus al die gevolgen moet je ontzettend goed...
We zijn
tien.
Specialisten die daar naar gekeken hebben. Ieder op een ander gebied. Die
niet allemaal, halleluja, meer ouderschap waren.
Die hebben alles onderzocht. Die hebben iedereen gehoord.
Voorstanders, tegenstanders, kinderen, ouders, wensouders.
En die zijn met dit advies gekomen.
Daar hebben ze 2 ,5 jaar over gedaan.
Wie ben jij dan als Tweede Kamer om voor regeringen te zeggen.
Dat gaan we niet doen.
Of gaan we nog eens uittellen.
Het moet gewoon gebeuren. Vanaf jouw geboorte was het al zo dat de
regenbooggezinnen in opkomst kwamen. En ze hebben het gewoon zitten tegenhouden.
Door de regenboog de meemoeders, de meevaders weg te zetten. Nee hoor, geen
erkenning. Dat soort processen duurden wel lang. Maar ik denk, de samenleving
nu zo.
Pas je wet erop aan.
Ja, kijk, ik maak me wel zorgen over de behoorlijk complexe koers van het nieuwe
kabinet. En wat dat betekent voor kansen van allerlei groepen in de samenleving.
De intolerantie neemt toe.
Je ziet ook dat...
Nederland steekt verder zak op de internationale lijstjes van landen die
en fijn zijn voor LHBTI 'ers.
Ja, want Nederland die pronkte eigenlijk in 2001 met het gegeven van wij zijn
een gidsland. Wij hebben het homohuwelijk voor het eerst in de wereld
gelegaliseerd. Nu lijkt er echt zo weinig van over.
Ja, ik verlies gewoon een beetje de moed erdoor.
Ja, ik snap dat heel erg. En met de huidige regering en wat de partijen in
huidige...
over meer ouderschap hebben gezegd.
Het is nu geen gunstige tijd voor het invoeren van meer ouderschap.
Kees, zou jij meer mensen twee papa's en een mama gunnen of twee papa's en twee
mama's? Denk je dat moet eigenlijk iedereen hebben?
Nou, het hoeft niet, maar het mag wel. Je mag het gewoon zelf betalen.
Ja. Ja?
Ik geloof nog steeds in dat het uiteindelijk wel wordt geregeld.
Omdat het zo logisch is, als mensen dit horen, dan denken ze ook, hoezo is dit
niet geregeld?
We vragen ook niet heel erg veel. Het enige wat we eigenlijk vragen is
Ja, erkenning. En zorgen dat er voor ons kind, wat er met heel veel liefde op de
wereld is gebracht en met heel veel liefde bij ons is, dat hij dezelfde
heeft als ieder ander kind dat wordt geboren. Ja, dat doe ik.
Fantastisch hoor.
Had ze luizen. Had ze luizen? Ik denk, wat is dit?
Leuk toch?
Kijk, hier zijn wij.
Als je in een land woont waar je als homo of als queer persoon rechten hebt,
kun je nog steeds te maken met discriminatie en intimidatie. Maar de
wel achter je. En dat geeft wel echt een hele andere basis.
En dat is voor regenboogvinders precies zo.
Kijk, hier zitten we met z 'n allen, zie je?
Elke ouder zou voor de wet hetzelfde moeten zijn. Punt.
En ja, moeilijk aan dat moet je het eigenlijk gewoon niet maken.
En dat is het!
Heel veel plezier. Ook morgen vol.
Dank u
wel.
Ik vind dat een prachtig monument.
Het betekent wel echt iets voor jou. Ja, een plek waar iedereen het kan zien.
Waar het niet weggemoffeld wordt of iets.
Als Amsterdammer ben ik daar wel heel trots op. Dat dit zo 'n grote ruimte
inneemt. Zo midden in de stad natuurlijk.
Ja, bij de Westertoren.
Heel veel toeristen komen er altijd.
Dus iedereen weet, dit is het homo -monument.
Heb je hier wel eens een bloemje neergelegd voor iemand?
Ja. Ja, nou niet voor iemand, maar we hebben er wel, toen het eenmaal hier
hebben we er wel een keer bloemen neergelegd. Dat hebben we wel gedaan,
Want ik heb iets bij mij.
Wat heb je bij je?
Ik heb bloemen bij me.
Ja, die wil ik heel graag voor jullie neerleggen. Oh, zo.
Zullen we die samen neerleggen? Ja, ja, ja.
Dit betekent zoveel voor ons, dat jij ons zo een mooie plek geeft.
Jullie zijn mijn mama's en je hebt het gewoon goed gedaan.
En nou dit, Aaf.
Ja.
Echt geweldig. Ja, toch?
Ja, geweldig.
Oké, misschien kunnen jullie eerst even in de camera kijken.
En jezelf even voorstellen. Wie ben je en wat ben je voor mij? Ik ben je oma.
Moet het nu maar eens op tafel komen.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.