Original subtitles

از اونجایی که هیچ زیرنویس فارسی ای برای این مستند وجود نداشت مجبور شدم به عنوان یک بیننده (که مشتاق یادگیری آشپزی حرفه ایه) یاد بگیرم چجوری زیرنویس درست کنم و ترجمه کنم که باعث افتخاره و خوشحالم که بالاخره بیننده های فارسی زبان هم میتونن به راحتی این مستند رو تماشا کنند و ازش چیزی یاد بگیرن و لذت ببرن نهایت تلاشم رو کردم که اصطلاحات رو به فارسی توضیح بدم تا درک جملات براتون راحت باشه پس امیدوارم نهایت لذت رو از این فصل ببرید و در آخر هر قسمت چیزی یاد گرفته باشید Luv u, SN

[مرد ۱] وقتی بچه بودم و در نیویورک بزرگ می‌شدم،

کارم بعد از مدرسه این بود که کوهی از جعبه‌های پیتزا را تا کنم.

روی جعبه‌ها نوشته بود: «بقیه رو امتحان کردی، حالا بهترین رو امتحان کن»،

که روی جعبه‌های همه این عبارت نوشته شده بود.

با نگاه به اون جعبه، فکر کردم: «این ممکنه درست نباشه.»

«ممکنه یه کم مغرضانه باشه.»

واقعاً؟ شما هم از همون آرد بروماته و سفیدشده استفاده می‌کنید؟ (بروماته: نوعی آرد صنعتی با افزودنی‌های شیمیایی برای بهبود پخت)

همون تکه پنیر یک‌شکل و بی‌کیفیت؟

این دست‌ها چه جادویی می‌تونن روی همین مواد اولیه انجام بدن؟

می‌شنیدم که مردم می‌گفتن: «رازش در آب است.»

من عاشق فرهای هیزمی هستم.

آیا این راز است؟

نه نیست.

راز اینجاست.

آشغال بریزی، آشغال درمیاد. می‌دونی؟ (یعنی با مواد بی‌کیفیت، غذای بی‌کیفیت درست میشه)

اگه آشغال بذاری توش، آشغال بیرون میاد.

چیزای خوب بذار توی فر،

بعد شانس این رو داریم که یه چیز خوب درست کنیم.

[کنسرتو "زمستان" ویوالدی پخش می‌شود]

[صدای ضعیف آواز پرندگان]

[مرد ۲] کتابی نوشتم که توش به سراسر کشور سفر کردم،

و رفتم به ایتالیا.

توی یه سال، هزار تیکه پیتزا خوردم.

و توی کتابم نوشتم،

«بهترین پیتزای دنیا

توی فینیکس، آریزونا درست می‌شه.»

[موسیقی شاد پخش می‌شود]

[اد] مردم فکر می‌کردن این کفرآمیزترین حرفی بود که می‌شه زد.

«اوه، توی نیویورک درست نشده؟» یا «توی ایتالیا درست نشده؟»

منتقد غذایی ووگ گفت: «می‌دونی، تو دیوانه‌ای.»

گفتم: «خب، برو به فینیکس، پیتزا رو امتحان کن.»

«بعد با من حرف بزن.»

از فرودگاه به من زنگ زد.

گفت: «حق با تو بود.»

[مرد ۳] اولین باری که رفتم کریس بیانکو رو ملاقات کنم،

اون یه جور استاد یودای فر پیتزا بود. (اشاره به شخصیت یودا از جنگ ستارگان، به معنی استاد خردمند)

درباره پیتزا، بیابون، و چطوری توی همه اینا جا می‌گرفت صحبت می‌کرد.

آخری که می‌ره بیرون. بیا اینجا.

[مرد ۳] واقعاً گیج‌کننده بود،

اما بعد از معاشرت با کریس بیانکو، جور دیگه‌ای به پیتزا نگاه می‌کنی.

بیندازش عزیزم، توپ رو بینداز.

کریس یه ظاهر خیلی زبر و خشن داره،

و کلی «فاک» می‌گه و اینجور چیزا،

اما خیلی خیلی مهربونه.

[میا] می‌خواد مردم حس خوبی داشته باشن، و این تا شب بیدارش نگه می‌داره.

یه چیزی از راننده‌های تاکسی قدیمی نیویورک توش هست.

[برت] ولی کریس مثل جان کولترینِ پیتزاست. (جان کولترین، نوازنده بزرگ ساکسوفون جاز که انقلابی در موسیقی ایجاد کرد)

این مرد بازی رو عوض کرد.

[اد] قبل از کریس، مردم از سس پیتزای کنسروی استفاده می‌کردن،

آرد معمولی.

کریس هر ماده اولیه‌ای رو به سطح بالایی رسوند.

گفت: «ارزش داره که درست انجامش بدیم.»

و حالا، اگه به سراسر کشور نگاه کنی، توی هر ۵۰ ایالت،

می‌تونی پیتزایی پیدا کنی

که از کاری که کریس کرد الهام گرفته شده.

او عملاً انقلاب پیتزا رو توی این کشور به راه انداخت.

[صحبت پراکنده مشتریان]

مارگ، وایزگای. (وایزگای: اسم یکی از پیتزاهای معروف کریس با سوسیس و پیاز کبابی)

یه چیز دیگه هم براشون دارم. می‌خوای ببری بیرون روی میز؟

[کریس] حالا، یه وایزگای در راهه…

خب، دوستان، پیتزا داره میاد.

وایزگای، موزارلای دودی، سوسیس رازیانه، پیاز کبابی. (موزارلا: پنیر معروف ایتالیایی / رازیانه: گیاهی معطر که در سوسیس ایتالیایی استفاده میشه)

[کریس] به عنوان بچه‌ای از نیویورک، فکر می‌کنیم همه چیز رو می‌دونیم.

یانکی‌ها بهترین‌ن. کوفته‌های مامانت بهترین‌ن.

اما به هر حال چه چیزی اون رو بهترین می‌کنه؟

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]

[کریس] هیچ وقت اولین سفرم به ایتالیا رو فراموش نمی‌کنم.

رفتیم یه رستوران کوچیک محلی (تراتوریا). یه غذای خیلی ساده. (تراتوریا: رستوران ساده و غیررسمی ایتالیایی)

یادمه به دسر فکر می‌کردم چی خواهد بود.

یه کیک رام بزرگ؟ (کیک رام: کیک خیس شده با مشروب رم)

کانولی؟ (کانولی: شیرینی سنتی ایتالیایی با پوسته استوانه‌ای و مغز پنیری)

و بعد دسر آمد.

یه مردی بود که هل می‌داد

یه گاری کوچیک لق‌لق با یه کاسه حلبی،

که از یخ داخلش عرق کرده بود.

و توی اون کاسه فقط هلو بود، مثل سیب توی یه تشت یخ شناور بودن.

و فکر کردم، «با این هلو چی کار کنم؟»

یه قاشق برداشتم و درش آوردم.

این هلو رو با چاقو بریدم.

[موسیقی احساسی زهی اوج می‌گیرد]

[کریس] یادمه که گرفتمش، گاز زدم…

و انگار که تا حالا غذا نخورده بودم.

مثل یه صاعقه از کمال در سادگی بود.

احتمالاً بزرگترین رؤیایی که تا حالا داشتم.

[مرد] چند نوع غله ایتالیایی پرورش دادیم.

یه مقدار جو هم از مگدالنا در مکزیک پرورش دادیم.

-[کریس] اووه، عالیه. -[مرد] اینجا رو خیلی دوست داره.

[کریس] این یه ظرف پتری کوچیک از آینده‌ست. (ظرف پتری: صفحه آزمایشگاهی، کنایه از آزمایشگاه کوچک برای کشف آینده)

-[مرد] آره. -تکه‌هایی از همه امکانات.

[کریس] پس اینا بیشترشون... اینا همگی مثل ذرت سنگ‌چخماقی هستن. (ذرت سنگ‌چخماقی: نوعی ذرت سفت با دانه‌های رنگی)

این رو با فاصله‌های سنتی مشابه کاشتیم...

مم‌هه؟

...همونطور که در زمان سرخپوستان دیده می‌شد.

-اما این گیاه قشنگی نیست؟ -قشنگه، مرد.

میدونی؟

قشنگه.

بیا یه امتحانی از این غله بکنیم.

بیا انجامش بدیم.

[صدای آسیاب آرد]

[کریس] همه چیز با یه رویکرد لمسی شروع می‌شه. (یعنی با لمس کردن و حس کردن مواد اولیه)

باید محلی باشی

تا به اون نزدیک شی، تا دستت رو توش بکنی.

رسیدن به چیزی از منبع، یا تا حد امکان نزدیک به اون، خیلی جادوییه.

[موسیقی شاد پخش می‌شود]

مردمی که اهل بیابون نیستن،

بهش به عنوان یه جای پربرکت فکر نمی‌کنن.

[برت] اما در واقع، کریس در بخشی از جهان زندگی می‌کنه

که سنت‌های عمیقی در کشت گندم داره.

اوه آره، عالی‌ست.

این گرمه، و همه اون رطوبت خوب توش هست.

[برت] چیزی که کریس کشف کرد

این بود که آریزونا گندمی پرورش می‌داد که به ایتالیا می‌رفت. (یعنی گندم مرغوب آریزونا به ایتالیا صادر می‌شد و اونجا تبدیل به پاستا و پیتزا می‌شد)

مردم از این گندم ایده‌آل برای پاستا و پیتزا استفاده می‌کردن،

و این گندم در آریزونا نمی‌موند.

این یه اتفاق خوش‌شانسی بود.

گندم یکی از دلایلی بود که اون رو به یه پیتزاساز بزرگ تبدیل کرد.

او ترکیب دقیق آرد،

کار با خمیر،

و زمان پخت در فر رو پیدا کرده

که به یه نقطه ایده‌آل می‌رسه.

پوسته‌اش اونقدر محکمه که تا نوک تیکه پیتزا دوام میاره،

و به نوعی این کار رو در حالی انجام میده که هنوز نازکه.

و قبل از کریس بیانکو،

فکر می‌کردی شاید رسیدن به این کار غیرممکن باشه.

-مواظب مارهای زنگی باش. [می‌خندد] -آره مرد. همیشه جو رو می‌گیرن. می‌دونی؟

همیشه مهمونی رو خراب می‌کنن.

می‌دونم. می‌دونم.

[صدای باز شدن کشو]

کریس، این عکس موردعلاقه‌مه از بابا و من.

-تازه ازدواج کرده بودیم. اولین... -تازه ازدواج کرده. نازه نیست؟

به این نگاه کن. این بابا و منه. این روز سال نو، ۱۹۶۰ بود.

[مادر کریس] به پدرت نگاه کن. دقیقاً شبیه توئه. دقیقاً شبیه تو.

-بیچاره، بیچاره. -آره.

-اون توی نیویورکه. آره. -این عکس عالیه.

-این تو هستی وقتی پسر کوچیکی بودی. -[کریس] قبل از اینکه کارای بد بکنم.

-یه کوچولو دارم... -این سنجاق رو یادمه.

[مادر کریس] حدوداً... حدوداً ۱۲۰ سالشه.

و پدرم به من داد. تازه ازدواج کرده بودم. گفت--

-«در صورت دردسر...» بوم. -در صورت دردسر...

خلاصه... و نمی‌تونم بهت بگم

چقدر پیتزا و نون و کیک با این درست کردم.

[کریس] عالیه. چیز دیگه‌ای داری؟

اوه، چیزای دیگه دارم. بذار سریع بیارمشون.

[کریس] من توی برانکس به دنیا آمدم. (برانکس: یکی از محله‌های نیویورک)

وقتی حدوداً پنج ساله بودم،

دچار حملاتی شدم که نتونستم نفس بکشم.

[صحبت نامفهوم]

[کریس] بدترین اتفاق ممکن بود.

فکر کردم، «شاید دیگه نتونم.»

«شاید یه روز دیگه نفس نکشم.»

نتیجه‌اش این شد که آسم داشتم.

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]

[کریس] اون موقع اسپری تنفسی نبود.

این قرصا رو داشتی.

اگه نمی‌تونستی نفس بکشی، یکی رو می‌جویدی.

اگه بدتر می‌شد، می‌رفتی بیمارستان یه آمپول آدرنالین می‌زدی،

که... حداقلش اینه که خوشایند نبود.

منو خونه نگه می‌داشت.

عاشق ورزش بودم، اما خیلی از بازی‌ها رو از دست می‌دادم.

اما به من اجازه داد کار دیگه‌ای بکنم.

به مامان و مادربزرگم توی آشپزی کمک می‌کردم.

مامانم بهترین آشپز بود.

فقط طبیعی، سلیقه‌اش عالی بود.

فقط می‌فهمید.

پر از عشق بود، پر از کوفته قلقلی.

چیکن کاچاتوره، که غذای موردعلاقه‌م بود. (چیکن کاچاتوره: خورش مرغ ایتالیایی با گوجه، پیاز و سبزیجات)

توی جمع این زنایی بودم که تأثیر بزرگی روی زندگیم گذاشتن.

پس، از اون، می‌دونی،

آسم تبدیل به یه چیز مضر نشد.

در نهایت تبدیل به یه نعمت باورنکردنی شد.

اولین شغل من توی یه پیتزافروشی به اسم الدو پیتزا بود

تو خیابان کروتون در اوسینینگ، نیویورک.

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[کریس] کارم این بود که آرد رو از زیرزمین بالا می‌بردم

و به پیتزاساز می‌دادم.

و بعد ارتقا پیدا کردم به رنده کردن موزارلا.

می‌دونی، می‌تونستم چند تا پیتزا رو هم بکشم.

چیزی که در موردش عالی بود،

این بود که یه پیش‌بند می‌پوشیدی، یه تی‌شرت سفید باحال می‌پوشیدی.

به ازای هر شیفت یه نوشابه می‌گرفتی، که عالی بود.

اگه دوستات میان یه تیکه پیتزا می‌خریدن،

حس می‌کردی مهم هستی

چون چیزی داشتی که مردم می‌خواستن.

واقعاً شروع خوبی بود برای اینکه بخشی از یه چیزی باشی.

پیتزا به من حس کرد که جا دارم. اون حس هدفمندی.

به من حس یه ابرقهرمان می‌داد.

و این خیلی عالی بود.

[کریس] وقتی بچه بودم، بچه خیلی راحتی بودم.

-[مادر کریس] اوه آره، درسته. -[می‌خندد]

اوه خدای من. کریس تصمیم گرفته بود که...

-[کریس] چی تصمیم گرفتم؟ -که مدرسه رو دوست نداره. [می‌خندد]

من رو وادار کردی که تو رو به لیگ کوچک ببرم.

توی ماشین نشسته بودیم، و تو گفتی، «کارنامه‌ات رو دیدم.»

«با خودت چی کار می‌خوای بکنی؟» و من گفتم،

«می‌خوام یه بازیکن بیسبال بشم.»

تو گفتی، «نه، دیدمت، اونقدرها هم خوب نیستی.»

-این برخورد خوبی با واقعیت بود. -[مادر کریس] کریس هنوز...

[پدر کریس] چه فصل‌های زیادی تو زندگیمون.

-همینطور بود. بوم. [صدای انگشتان] -[پدر کریس] اونو ندیده بودم.

چقدر سال، ها؟ فکر کنم برای مدت طولانی موندگاریم.

-فکر کنم شما دو تا موفق بشین. -برای مدت طولانی.

[کریس] شما هیچ وقت، توی همه این سال‌ها، یه دعوا نکردین.

خب، طلاق هیچ وقت-- قتل شاید، اما طلاق نه، نه.

[می‌خندند]

[کریس] آسم بیشتر یه عارضه شب‌گاهی بود.

نمی‌تونستم بخوابم.

توی مدرسه، حس می‌کردم اگه بتونم بیدار بمونم،

می‌تونم ازش جلو بزنم.

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[کریس] اما من لعنتی خسته بودم.

توی دبیرستان خوب نبودم.

دانشگاه رو جای خودم نمی‌دیدم.

نمی‌دونستم چکار کنم،

کجا جا می‌شوم، چه حسی دارم... درباره هیچ چیز.

سال سوم دبیرستان، مدرسه رو ترک کردم.

چیزی که اصلاً بهش افتخار نمی‌کنم.

والدینم از همون اول بهم چالش می‌دادن که ازشون نترسم،

اما از ناامید کردنشون بترسم.

یادمه با وحشت رفتم پیش پدرم و بهش گفتم...

آره، نمی‌تونم تصور کنم پدر و مادرم چه کشیدند، می‌دونی.

[میا] بعد از اینکه کریس دبیرستان رو ترک کرد،

پدرش یه سال باهاش حرف نزد.

ناراحت بود، که فکر می‌کنم یه واکنش طبیعی بود.

[کریس] تصمیم گرفتم که نمی‌خوام کسی باشم که اونها رو ناامید کنه.

می‌دونستم که می‌تونم دو کار انجام بدم.

می‌تونستم مهربون باشم...

و می‌تونستم به سختی هر انسان دیگه‌ای که دیدم کار کنم.

می‌تونستم انتخاب کنم که هیچ کس رو ناامید نکنم.

اوه، هی.

-اوه! بعد از ۴۰ سال رسیدی! -درست همینطور.

مادرم گفت: «برو کلیسا.»

-اوه، یه دقیقه صبر کن! -پس، اومدم، اومدم.

بی‌جهت نیست.

-داداش... -چطوری پسر؟

تغییر نکردی. فقط یه کم موهات سفید شده.

می‌دونی خوبیش چیه؟ هرچی چشمات ضعیف‌تر بشه، من بهتر به نظر می‌ام.

-چشمام خیلی ضعیفن. -می‌دونم، می‌دونم.

-[کریس] خاطرات زیادی اینجاست. -اوه آره.

یادمه، توی دانشگاه بودم،

مادرت اومد و می‌خواست تو رو بذاره سر کار.

پدرم گفت، «فکر می‌کنی می‌تونه از پسش بربیاد؟»

نمی‌تونم مثل شماها کار کنم!

-[مرد] بیا بریم یه موزارلا درست کنیم. -[کریس] بریم، بریم.

[مرد] چیزی که توی آریزونا نمی‌تونی انجام بدی.

-[کریس] آره؟ -آب لوله‌کشی برانکس.

[کریس] حس می‌کنم برانکس رو همینجا حس می‌کنم، عزیزم.

[مرد] درسته.

[کریس] بعد از ترک مدرسه، هیچ مهارتی نداشتم.

فقط به دنبال جایی بودم که یه چیزی یاد بگیرم.

[مرد] جنتیله، جنتیله. (جنتیل: به معنی نجیب و مهربان، اینجا لقب محبت‌آمیز)

[کریس] یه جا بود که همیشه برام مثل یه مکه بود.

مایک‌س دلی توی برانکس.

هر وقت می‌رفتم اونجا،

مایک گرکو بهت تکه‌های پروشوتو می‌داد. (پروشوتو: ژامبون خشک ایتالیایی)

سلامتی، باشه.

[کریس] تا وقتی منتظر بودی مزه‌ش کنی، اپرا می‌خوند.

[آهنگ "Spirito gentil" از لا فاوریا پخش می‌شود]

[کریس] موزارلا رو به شکل حیوانات می‌برید،

و اینجور چیزای دیوونه‌وار.

[مایک] به این برق نگاه کن.

[کریس] اون موقع، مهارت من توی موزارلا خیلی خوب نبود.

دیو گرکو گفت: «آره، مرد. بیا، بیا.»

«یه کم موزارلات رو درست می‌کنیم.»

[آواز اپرا ادامه دارد]

[کریس] یادمه آرنجام توی آب داغ در حال جوش بود،

و چربی رو می‌دیدم که بالا میاد.

داشتم کشک‌ها رو می‌کشیدم، (کشک پنیر: تکه‌های منعقد شده شیر قبل از تبدیل به پنیر)

و تماشا می‌کردم که تبدیل می‌شن.

و گفتم، «از کجا بفهمیم کی تموم شده؟»

اون گفت،

«وقتی لبخند می‌زنه.»

و همین بود.

[آواز اپرا ادامه دارد]

[کریس] می‌دونستم منظورش چیه.

فقط یه حضوری هست.

اینطوری حس می‌شه.

اون لحظه‌ای از زمانه که همه چیز به هم می‌رسه.

و گاهی کلمه‌ای براش نیست جز اینکه،

«وقتی لبخند می‌زنه.»

[بوق ماشین]

[مرد] این یه دستور خانوادگیه که مادربزرگ درست می‌کرد.

-[کریس] خدا رحمتش کنه. -به خاطر همینه که امروز اینجاییم.

چون دستورای مادربزرگ این فروشگاه رو به چیزی که امروزه هست تبدیل کرده.

[کریس] این خیلی قشنگه. پاستاهای زیادی رو

بین انگشتام حس کردم، اما این یه چیز واقعاً قشنگه، مرد.

[کریس] اوایل بیست سالگیم، هیچ پولی نداشتم،

و هیچ تحصیلات واقعی‌ای نداشتم.

و هیچ آینده‌ای توی نیویورک نمی‌دیدم.

هیچ چیزی برام نبود.

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]

[کریس] نیویورک کوچیک‌ترین دنیاست.

می‌ری خواروبار فروشی، می‌ری اغذیه‌فروشی...

هی.

...همیشه به یه صورتا نگاه می‌کنی.

همیشه از یه پنجره به بیرون نگاه می‌کنی و هیچ چیز جدیدی نمی‌بینی.

فقط یه جا می‌خواستم، یا یه هدف.

فکر کنم فقط نیاز داشتم برم جایی که...

اگه اونجا فرود می‌آمدم، و هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌دونستی،

آیا منو انتخاب می‌کردی؟

آیا خوش‌آمد می‌گفتی؟

خانواده‌ام رو دوست دارم. اونا همه چیز منن.

اما تصمیم گرفتم برم.

[صدای جیغ پرنده شکاری]

[برت] کریس از نیویورک به فینیکس نقل مکان کرد،

نه به این خاطر که «همیشه می‌خواستم به فینیکس برم»،

یا «همیشه می‌خواستم برم بیابون.»

به نظر من بیشتر شبیه یه تفریح بی‌هدف بود،

و هیچ نقشه بزرگی برای کاری که می‌خواد بکنه نداشت.

یه جور اتفاق تصادفی بود.

[کریس] وقتی به آریزونا نقل مکان کردم،

نمی‌تونستم بگم دقیقاً به چی نیاز دارم.

حتی نمی‌دونستم به چی نیاز دارم. مسئله بقا بود.

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[کریس] یه آپارتمان پیدا کردم.

کارای زیادی بلد نبودم، اما می‌تونستم توی آپارتمانم موزارلا درست کنم.

اون رو مثل یه کالای قاچاقی می‌فروختم.

[اد] کریس درب‌به‌درب با موزارلا می‌ره

که توی مایک‌س دلی یاد گرفته بود درست کنه،

و سعی می‌کنه به رستوران‌های ایتالیایی بفروشه.

این کاملاً دیوونگیه.

اما کریس اینطوری بود.

[کریس] با موزارلا می‌اومدم،

نقدی پول می‌دادن.

و بعد این فرصت رو گرفتم

که توی پشت یه خواروبار فروشی پیتزا درست کنم.

این همه هیاهو ذهن و بدنم رو اونقدر مشغول می‌کرد

که نمی‌تونستم به چیز دیگه‌ای فکر کنم.

کمک کرد برم یه راه خوب.

حس می‌کردم می‌تونم این هیاهو رو بگیرم و شاید بیشتر به کار ببرم،

یه کم اون افق رو گسترش بدم.

[صدای دور خروس]

[مرد] اینا خیار لیمویی‌های ما هستن.

[کریس] می‌دونی که موردعلاقه‌من.

می‌دونی جالبیش چیه؟ این مثل خود زندگی می‌مونه.

از بالا نگاه می‌کنی، چیز زیادی نمی‌بینی.

-باید بری توش. -[مرد] درسته.

این بچه‌های کوچیک اینجا.

-به این نگاه کن. اونجاست. -این همون پول‌سازه.

آره.

[کریس] این فقط نیاز داره به... هیچی، واقعاً.

-[مرد می‌خندد] -از این بهتر نمی‌شه.

باز هم، شما بکارید، من سعی می‌کنم خرابش نکنم.

[اد] بعد از چند سال توی خواروبار فروشی،

کریس به سانتافه نقل مکان کرد

و توی یه رستوران کلاسیک شمال ایتالیا کار کرد.

توی روزای قدیم رستوران‌های با سفره‌های سفید،

مواد اولیه از راه‌های دور می‌اومدن.

مثل اینکه «اوه، بیایید مارچوبه‌هامون رو از فرانسه بگیریم.»

اما اونطرف خیابون، دیوید تنیس این رستوران رو داشت،

و اونا می‌گفتن، «چرا؟»

«ما فقط از نعمت‌های اطرافمون غذا درست می‌کنیم.»

برای کریس این مثل این بود که، «وای، این خیلی باحاله.»

[موسیقی آرام پخش می‌شود]

[کریس] اواخر تابستان بود.

توی سانتافه، داشتم یه سالاد بازار درست می‌کردم.

اونجا یه جامعه کشاورزی فوق‌العاده بود.

اما این بار خاص، چند تا خیار بود ولی چیز دیگه‌ای نبود.

یکی از آشپزا، راکی، اهل سینالوآ، مکزیک بود،

و موهای قرمز روشنی داشت و خیلی مهربون بود.

یادمه راکی بهم گفت، «تو خیلی احمقی.»

«به همه اون سبزیهای خودرو (وردولاگا) کنار اون آشغال‌دونی نگاه کن.»

«همه خارجیا فقط رد می‌شن.»

گفتم، «خب، مرد، باهاش چکار کنیم؟»

راکی بهم گفت یه پیاز (سبولا)، خیار (پپینو) بردارم.

مزه‌ش کردم. تقریباً مزه بامیه می‌داد.

و خیلی جادویی بود.

یه رؤیا بود.

چی رو توی باغچه‌هامون پایمال می‌کنیم؟

[اد] کریس یاد گرفت که قضیه دستکاری مواد اولیه نیست.

قضیه پیدا کردن بهترین مواد اولیه اطرافمونه.

اینجا بود که فلسفه پیتزای کریس بیانکو شکل گرفت.

-[کریس] هیچ چیزی مثل اون بو نیست. -[فروشنده مرد] نه، اصلاً.

[کریس] سگ‌ها رو آزاد کن عزیزم. سگ‌ها رو آزاد کن.

-[فروشنده زن] چطوری؟ -چه خبر؟

-پس، یه دونه کامل می‌خوام. -[فروشنده‌ها] یه دونه کامل؟

[کریس] صیون بعداً میاد

اگه بشه مثلاً دو تا کارتن گوجه فرنگی.

-[فروشنده ۱] کنار می‌ذارمشون. -اوکیه؟ تو بهترینی.

-[فروشنده ۱] هر چی تو بخوای. -اوه خدای من!

[فروشنده‌ها می‌خندند]

-[فروشنده ۱] دوستت داریم. -ما هم دوستتون داریم. ممنونم.

[اد] وقتی کریس به فینیکس برمی‌گرده،

می‌بینه که پیتزریا بیانکو می‌تونه چطور باشه.

و کریس گفت،

«ما با یه کاغذ سفید شروع می‌کنیم.»

«من شرط‌ها رو بالا می‌برم

برای موادی که روی پیتزام می‌ذارم.»

[کریس] وزارت کشاورزی آریزونا یه لیست سراسری از مزارع داشت

با مواد اولیه محلی.

مثل لبنیات، میوه‌ها، سبزیجات.

و بعد، ناگهان، یه بخش آجیل بود.

و خدا می‌دونه، اون بخش مال من بود.

ام... [می‌خندد] و حس خونه کردم.

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]

[کریس] در بخش جنوبی ایالت، مزرعه‌های پسته هست.

و یه مقداری گرفتم.

یه کم با هاون و دسته‌هاون کوبیدمشون.

رزماری توی فینیکس، همه جا رشد می‌کنه.

یه رزماری گرفتم.

پیازای عالی.

این پیتزا رو پختم،

و... کیمیاگری. (کیمیاگری: یعنی تبدیل مواد معمولی به چیزی فوق‌العاده)

[برت] پیتزای رزا.

یه جورایی خوشبو، سوخته.

مزه و بوی بیابون رو میده.

هیچ وقت پیتزایی مثل اون نخورده بودم.

[اد] اون چیزایی که با دیوید کار کردن یاد گرفته بود رو گرفت،

و به پیتزا اعمال کرد.

هیچ کس دیگه‌ای قبلاً این کار رو نکرده بود.

رزا یه نوآوری بود.

از ذهن کریس بیرون اومد،

و از آریزونا بیرون اومد.

[صحبت مشتریان]

-بفرما بیانکو، یه دونه دیگه در راهه. -آره.

در راهه.

[کریس] پیشخوان، لطفاً.

[صحبت مشتریان]

[اد] وقتی کریس پیتزریا بیانکو رو افتتاح کرد،

منو شامل شش نوع پیتزا بود.

-یو. -[صدای بشقاب]

[اد] مواد اولیه به روش‌های مبتکرانه ترکیب شده بودن.

همه‌شون عالی بودن.

و وقتی مردم مزه پیتزاش رو چشیدن،

تا ببینن چه کاری انجام میده،

پیتزای کریس بیانکو به مقام افسانه‌ای رسید.

[موسیقی شاد پخش می‌شود]

[اد] مردم از ساعت ۱۰ صبح صف می‌بستن

و تا ساعت ۵ بعد از ظهر باز نمی‌شد.

هفت ساعت منتظر می‌موندن!

و هوا گرمه! این فینیکسه!

کاملاً دیوونه‌وار بود.

[برت] بخشی از افسانه کریس

این بود که این محصول نبوغ یه مرده.

او عملاً هر پیتزا رو خودش می‌پخت. و این هیجان‌انگیزه.

منظورم اینه که این چطور ممکنه؟

[اد] هر منتقدی توی این کشور حس می‌کرد باید یه زیارت بکنه

به پیتزریا بیانکو،

وگرنه زندگیش کامل نبود.

کریس بیانکو بهترین چیز بعدی بود.

[برت] هیچ کس رو پیدا نکردم که شهرتش رو زیر سوال ببره.

این نادره.

تا جایی که می‌تونستم بگم، اون تبدیل شده بود به

بزرگترین پیتزاساز آمریکا.

[مرد] این دانه گندمه،

و اینجا آندوسپرم آرد و جوانه است. (آندوسپرم: بخش نشاسته‌ای دانه گندم)

و این سبوسه. خوب به نظر میاد. بوی خوبی هم داره.

خوب میشه یه چند تا آزمایش با این انجام داد،

و بعد ببینیم پروفایل طعمش چطوره.

فرصت برای ما اینه که یه جور دروازه ورود خوب باشیم

به سمت آرد بهتر.

[کریس] حتی اگه سعی کنیم انکارش کنیم، آریزونا یه ایالت کشاورزیه.

-می‌خوای یه کم آسیاب کنی؟ -آره، بزن بریم.

[اد] کریس ظاهراً به قله کوه پیتزا رسیده بود.

همه می‌خواستن جادوی کریس رو تجربه کنن.

و بنابراین، فشار عظیمی رو برای ارائه حس می‌کرد.

[موسیقی غم‌انگیز پخش می‌شود]

[کریس] اول صبح، مردم شروع به صف بستن می‌کنن.

مثل یه کنسرت چادر می‌زدن.

آشپزا از همه جا می‌اومدن.

بعضیا خیلی باحالن. بعضیا اومدن که بررسی‌ات کنن.

مردم آشغال‌هامون رو زیر و رو می‌کردن تا ببینن رازمون چیه.

انگار شرط‌ها بالا رفته بود.

بازی شروع شده.

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[کریس] هرچقدر موفق‌تر می‌شدم،

بیشتر از ناامید کردن مردم می‌ترسیدم.

هر چیز خوبی که درباره‌ام می‌گفتن، باعث می‌شد سرم رو پایین‌تر بگیرم،

سخت‌تر کار کنم،

و هیچ وقت از آشپزخونه بیرون نرم.

هر روز جلوی فر می‌ایستادم.

می‌تونستم ۲۳ ساعت و نیم روز اینجا باشم،

و یه نفر میومد،

«من ساعت ۲۴ اومدم، مرد. قضیه چیه آقای خیلی مهم؟»

هزار نفر بهم یه چیز مثبت می‌گن

و من فقط اون یکی منفی رو می‌شنوم.

می‌دونی؟ فقط اون یک چیز رو می‌شنوم.

حس می‌کردم اگه فقط می‌تونستم جلوی اون فر بایستم، همه چیز درست می‌شد.

بیشتر دیونه‌وار شدم درباره اینکه نمی‌خوام ناامیدت کنم.

[صدای الاغ]

[مرد] بیاین دخترا. تا آخر.

تا آخر. تا آخر.

-[مرد] روزی دو بار شیرشون می‌دوشیم. -[کریس] آره.

[مرد] روزی حدود یه گالن شیر می‌دن.

اما اون یه گالن توی زمستون می‌تونه نزدیک دو کیلو پنیر بشه.

-[کریس] این بازده شگفت‌انگیزه، ها؟ -[مرد] آره.

یه نوشیدنی می‌خوای؟

-آره، آره. بیا مرد. -فکر کنم داره.

-بذار ببینم. اوه آره. -[می‌خندد]

باشه! [می‌خندد]

تازه. تازه‌ترین نوشیدنی که می‌تونی بگیری.

[کریس] بعد از شش سال کار کردن هفت روز هفته،

سلامتیم شروع کرد به آسیب دیدن.

همه عمرم در کنار آرد بودن، استنشاق کردنش.

دکترم بهم گفت که باید آروم بگیرم.

جوری وانمود کردن که دارم می‌میرم، که،

می‌دونی، شاید یه قسمتی از من به نوعی همینطور بود.

[موسیقی احساسی زهی پخش می‌شود]

[برت] کریس توی بیمارستان بستری می‌شه.

او یه آسمی مادام‌العمره.

چیزی به اسم ریه نانوا داره،

به دلیل قرار گرفتن در معرض آرد معلق در هوا و دود.

دو عنصری که کاملاً برای کار زندگی‌اش ضروری هستن.

دکتر بهش می‌گه، «اگه نمی‌خوای بمیری،

باید پیتزا درست کردن رو متوقف کنی.»

[اد] وقتی به کریس بیانکو می‌گی،

«اوه آره، دیگه نمی‌تونی پیتزا درست کنی»،

مثل اینه که به لئوناردو داوینچی بگی «دیگه نمی‌تونی نقاشی کنی.»

نگرانش بودم.

[کریس] واقعاً سوخته بودم.

نمی‌تونستم بخوابم.

نمی‌تونستم فکر کنم.

برام توقف پیتزا درست کردن یعنی مردم رو ناامید می‌کردم.

اون روزا خیلی سخت بودن.

اما جای دیگه‌ای برای رفتن نداشتم.

وقتی همه اون سالا جلوی فر می‌ایستادم،

حس می‌کردم...

مثل قسمتی از اون حس تعلق نداشتن،

حس می‌کردم شاید تعلق دارم.

[با صدای لرزان] متأسفم.

[آه]

[موسیقی احساسی زهی اوج می‌گیرد]

[میا] می‌خوای با تخم‌مرغا کمک کنی؟

-[دختر] آره! -باشه، بیا.

اوا، سیب‌زمینی دوست داری؟ یادم رفت.

-بابا. -[می‌خندد]

[کریس] سیب‌زمینی دوست داری. می‌دونم.

-نینا روم، چه خبر عزیزم؟ -[نینا] سلام.

[میا] می‌خوای این طرف باشی؟ کمک می‌کنم با تخم‌مرغا.

[اوا] شبیه تخم دایناسوره.

[میا] شبیه تخم دایناسوره. واقعاً. دقیقاً شبیه تخم دایناسوره.

[کریس] فکر نمی‌کنم به خودم اونقدر که می‌تونستم صادق بودم.

وقتی ۱۹ ساله بودم، حس می‌کردم می‌تونم تا مرکز زمین گودال بکنم.

وقتی ۴۹ ساله می‌شی،

بازی عوض می‌شه، و نقش ما توی اون بازی باید عوض بشه.

-[اوا] بابا. -یو عزیزم.

-[اوا] شبیه دوده‌ست. -شبیه دوده‌ست، نه؟

[اوا] آره.

[اد] مشکلات سلامتی باعث شد کریس دوباره ارزیابی کنه.

شاید یه راه دیگه هست.

سؤال اساسی اینه،

آیا پیتزاهای کریس همچنان پیتزاهای کریس هستن

با نقش کم‌ترhands-on کریس؟ (hands-on: یعنی حضور مستقیم و عملی)

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[میا] فهمید که این پایدار نیست.

باید یاد می‌گرفت که به مردم اجازه کمک بده.

[کریس] شروع به تفویض اختیار کردم.

یاد گرفتم به مردم اعتماد کنم.

شروع کردم به چیزا با چشمای جدید نگاه کنم.

تونستم برگردم و دوباره الهام بگیرم.

به دیگران قدرت بدم، و قوتشون رو ببینم.

[برت] داشت راهای جدید بودن رو کشف می‌کرد.

سعی می‌کرد خودش رو بیشتر به عنوان یه رستوران‌دار ببینه.

داشت به این ایده عادت می‌کرد

که پیتزاهای اگه خودش درستشون نکنه هم می‌تونن فوق‌العاده باشن.

[اد] چند سال سخت اونجا بود.

اما به مرور زمان، آسمش رو کنترل کرد.

[کریس] این الهام‌بخشی بود که نیاز داشتم.

شروع می‌کنی به فکر کردن، «حالا چی؟»

«چی می‌تونم جور دیگه‌ای انجام بدم؟»

می‌خواستم یه رستوران باز کنم بدون اسم «بیانکو» توش،

که از همون اول مجبور نباشم اون آدم باشم.

می‌تونستم به عنوان یه روح پشت ماشین شروع کنم.

باشه، بیا امتحان کنیم. ببینیم چیکار کردیم.

[موسیقی آرام پخش می‌شود]

[برت] تراتو اولین تلاش کریس می‌شه

برای خلق چیزی که پیتزافروشی نباشه.

از زمان شکل‌گیری‌اش،

مدل کسب‌وکار نیازی به حضور پشت اجاق نداشت.

[کریس] می‌گی، «خب، چطور می‌تونم روی بازی تأثیر بذارم؟»

من بازی رو می‌شناسم.

بازی رو درک می‌کنم. توی بالاترین سطحش بازی کردم.

پس چطور می‌تونم خدمت کنم تا بیشترین خوبی رو انجام بده؟

[برت] تراتو جاییه که به خودش یاد داد

که رهبر بودن چیزی هست که باید بپذیره.

می‌خواست به خودش نشون بده که این خوب خواهد بود.

[کریس] بهم اجازه داد روی دیگران تمرکز کنم.

تغییر نقش من، که من نقشی در راهنمایی اونها دارم.

افراد رو در موقعیت موفقیت قرار دادن

و فرصت دادن به نسل بعد.

نقش من این بود که فقط خرابش نکنم.

[موسیقی گیتار پخش می‌شود]

[برت] مردم هنوز به کریس به عنوان یه آشپز بزرگ پیتزا فکر می‌کنن،

اما تراتو، به نوبه خود، یه موفقیت بزرگه.

هر چیزی که سعی داشت ثابت کنه، ثابت کرد.

[کریس] فهمیدم اگه چیزی که انجام دادم خاص بود،

هرگز جلوی فر ایستادن نبود.

این همچنین کشاورز بود، آسیاب‌کننده، خمیری که شب قبل درست کردیم.

یک عالمه بزرگ لازم داشت.

[کریس] مثل همون سبزیجات توی سالادشونه.

-عالیه. -[مرد] عاشقش هستن. عاشقش هستن.

این روش پدرمه برای درست کردن موزارلا.

خدا رحمتش کنه.

[مایک] جنتیله، جنتیله.

این همون چیزه، مرد، اونها محصولات کشت زمینی دارن. آره.

-وایزگای شماره پنج. -ببینیم چطوره.

بهترین کیه؟ تو بهترینی؟ تو هستی.

یه تمشک می‌خوری؟

[مادر کریس] باشه! دارم میام. دارم میام.

ببین، اون کیک قدیمی مادربزرگه. باید بهت یاد بدم چطور درستش کنی،

چون مادربزرگم به من یاد داد چطور درستش کنم،

و من به تو یاد می‌دم.

-چه خبره؟ چه خبره؟ -اوا...

[میا] تمرکز کریس تغییر کرده.

حالا یه خانواده و بچه داره.

عملیات روزمره رو با موفقیت واگذار کرده.

و حالا می‌تونه بفهمه چطور هوشمندانه‌تر کار کنه، نه لزوماً سخت‌تر.

[کریس] یک، دو.

[همه] ♪ تولدت مبارک ♪

♪ تولدت مبارک... ♪

[اد] بعضی‌ها پیوند کلیه می‌گیرن.

او یه پیوند عادی‌گی گرفت.

هورا!

و بدنش پس نزده.

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]

[اد] اما کریس هنوز یه جستجوگره.

کریس تا آخرین نفسش یه جستجوگر خواهد بود.

همیشه به این فکر می‌کنه که چطور می‌تونه عمیق‌تر بره.

او فقط می‌خواد تا جایی که می‌تونه توی غذا عمیق بره.

[کریس] هر رهبری در تاریخ

با ترک آسایش خونه شروع کرده.

ترک نیویورک من رو مجبور کرد جایم رو پیدا کنم.

یه هدف.

اولین بار توی زندگیم تونستم چیزها رو کشف کنم.

این رو مدیون بیابون هستم.

به اندازه کافی خوش‌شانس بودم که زندگیم رو به بهترین شکل تغییر داد.

امیدوارم این جای زیر پام قدرانیم رو بدونه.

[زن، به ایتالیایی] پیتزای رومی غذای آشغال محسوب می‌شد.

او انواع چیزا بهش اضافه کرد.

[مرد، به ایتالیایی] پیتزا همه جای روم هست،

و من اون ایده منحرفانه رو دوست داشتم که یه انقلاب به ترکیب اضافه کنم.

پاو!

[موسیقی ملایم گیتار پخش می‌شود]