Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Polish
Portuguese (Brazil)
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
تقدیم به جانفدایان راه آزادی 《 اتاق های پشتی 》
لعنتی!
کاره دیگه.
کار.
کار و کاسبیه.
مثل همیشه.
صدامو میشنوی؟
منم، دارن.
بقیه رو گم کردم. فکر کنم حالشون خوب باشه، ولی نمیدونم کجان.
تا حالا اینقدر دور نیومده بودم، واسه همین...
اون...
درست ندیدم چی بود، ولی یه چیزی اونجا بود.
یه چیزی اینجا بود.
کمکم کن.
خواهش میکنم، بیا دنبالم.
لعنتی، تو رو خدا بیا دنبالم.
میای دنبالم، مگه نه تنر؟
تنر؟
لعنت بهش.
لعنتی، گندش بزنن!
لعنت بهش.
همه یه سری عادتها و چرخههای تکراری دارن، یه الگوهای رفتاری که انگار همهش داری دور خودت میچرخی.
همیشه به این امید که به یه جای جدید برسی، باز میری سراغ همون راه حلهای همیشگی.
اما خب، هیچوقت اینطوری نمیشه.
ولی با این حال، این همون مسیریه که ذهنت راحتتر باهاش کنار میاد، یعنی راهی که خودت واسه خودت ساختی.
این همون راهیه که وقتی بچه بودی، ازت محافظت میکرد.
یاد گرفتی قبل از اینکه بقیه بخوان بهت صدمه بزنن، اونا رو از خودت دور کنی.
حالا هم که بزرگ شدی، هنوز حتی یه قدم از همون نقطه شروع تکون نخوردی.
هنوزم تک و تنهایی.
نه، قضیه این نیست که دلم گرفته باشه.
هم کارمند دور و برم هست هم مشتری.
نگفتم که تنهام.
گفتم که «منزوی» شدم.
من فقط باعث آزار بقیه میشم.
نمیخوام اینطوری باشه.
من از همون اول همینجوری بودم.
واسه همین شاید طبیعی باشه که تنهام.
فکر میکنی طبیعیه که آدم تنها بمونه؟
چه میدونم، ولی شاید اونقدرا هم بد نباشه.
حس میکنم تنهایی دیگه با گوشت و پوستم یکی شده.
درکت میکنم.
رویاهای خودت رو داشتی، ولی کسی پشتت نبود و کلی سنگ جلو پات انداختن.
وقتی بارها ضربه بخوری، دیگه خودت منتظر ضربهی بعدی میمونی.
با خودت میگی: آره، باز هم همون مسیر تکراری.
آخه میدونم تهش به کجا ختم میشه.
نمیخوای یه مسیر جدید باز کنی و ببینی آخرش چی میشه؟
آره.
فکر بدی نیست.
من همینجام.
عالیه.
میخوام اون تمرینی که قبلاً کردیم رو یه بار دیگه انجام بدیم.
منظورم همون نقشبازی کردنه.
آهان، همون مسخرهبازیای که شبیه تئاتره؟
آره، دقیقاً.
خیلی مسخرهست، دیگه نمیکشم.
میدونم.
اما یه ذره وقت داریم.
آره، بیا امتحانش کنیم.
فقط یه ذره.
باشه.
بریم سراغ صحنه.
برمیگردیم به همون شبی که باربارا گذاشت رفت.
منظورت همون شبیه که از خونهم بیرونش کردن؟
آره، خودشه.
من نقش خودمو بازی میکنم.
من نقش باربارا رو بازی میکنم.
در ضمن، اینجا خونهی منه.
من دارم پولشو میدم.
میدونم.
خیلهخب.
آره، دیر رسیدم خونه.
دقیقاً نمیدونم ساعت چند بود.
اون دیگه خوابش برده بود.
نزدیکای ساعت ۱۲ شب بود.
اون همیشه قبل از اون ساعت میخوابه.
فرقی نمیکنه.
مهم اینه که من تو آشپزخونه... یه لیوان رو شکوندم.
من لیوان رو شکوندم، اونم با عجله اومد ببینه چه خبر شده و از همونجا بود که همه چی بالا گرفت.
چه حسی داری؟
آره، مست بودم.
واسه همین حس کردم خیلی احمقم.
خیلی عصبی بودم.
آخه زدم لیوان رو شکوندم.
حالا همینو به خودم بگو.
به عنوان باربارا؟
آره.
ببخشید که بیدارت کردم.
اگه زودتر برمیگشتم، میتونستیم با هم وقت بگذرونیم.
نه، داشتم کار میکردم.
کارم که تموم شد مستقیم اومدم خونه.
راستشو بگو.
دهنت بوی مشروب میده.
فقط یه ذره آبجو خوردم.
منظورت از «یه ذره» دقیقا چیه؟
آخ که عجب روز سختی بود.
نیاز داشتم یه کم وا بدم و استراحت کنم.
تو هم که همیشه فقط همینو بلدی بگی.
تو که همش تو اون مغازهای.
مگه بچه نمیخوای؟
هردوتون اینو میخواید.
واسه خرجیِ خونه پول لازمه. بالاخره یکی باید کار کنه.
میخوای بگی دانشجو بودن واسه تو یه جور شغله؟
خیلی بیانصافی داری میگی.
میدونی که مجبورم از مدرسه بزنم دیگه.
اینکه نمیتونی خودت رو برسونی دیگه مشکل خودته.
تو که حتی نمیتونی دانشکده حقوق رو درستوحسابی تموم کنی، چطوری میخوای وکیل بشی؟
وقتی توی ۳۰ سالگی مثل یه سالاولی تو دانشگاه ول میچرخی، فکر کردی کی داره خرج زندگیت رو میده؟
بذار یه راهنماییت کنم.
اون آدم منم.
شهریهی دانشگاهت، خرج و مخارجت تو دوران مرخصی، حتی همین سقفی که بالای سرته رو هم من دارم میدم.
من دارم پولشو میدم.
پولشو من دارم میدم.
بذار حرفمو بزنم.
نه.
گیرم اصلاً فارغالتحصیل شدیم، میخوام بدونم بعدش قراره چی بشه.
بچه که بیاد، قراره همهی خرج و مخارج رو بندازی گردن من؟
یا اینکه وقتی تو داری واسه اولین بار تو زندگیت سفت و سخت کار میکنی، من باید تو خونه بشینم و پوشک عوض کنم؟
خیلی بیانصافیه.
فقط دارم باهات رک حرف میزنم.
فکر میکردم این همون چیزیه که میخواستی.
فقط چون نتونستی یه معمار بشی...
من یه معمارم!
لعنتی، چون هیچکس کمکم نکرد، کارم به جایی کشیده که دارم این مبلهای ارزونقیمت رو میفروشم!
چه حسی داره، کلارک؟
داری با کی حرف میزنی؟
منم، مَت.
اوه، ببخشید. نمیخواستم از کوره در برم، ولی...
میدونم.
هدف این تمرین هم اصلاً همینه.
شروع خوبیه.
باید احساساتت رو درک کنی و یه راه جدید واسه خودت پیدا کنی.
این واکنشی که نشون دادی کاملاً طبیعیه.
آه، نوبت منه؟
سلام به همگی!
دیگه از خرج کردن پولِ زبونبستهت واسه مبلهای گرونقیمت خسته نشدی؟
دنبال یه معاملهی توپی میگردی که از تعجب شاخ دربیاری؟
پس پاشو بیا «امپراتوریِ مبلِ کاپیتان کلارک»! همون انبار و نمایشگاهِ معروفِ درهی سانتا کلارا.
تا دلت بخواد وسایل اتاق خواب، پذیرایی، ناهارخوری، اتاق کار و حموم داریم.
تازه خونهدار شدی؟
خیالت راحت، بسپارش به من.
مامانباباهای تازهکاری که دنبال اولین تختِ نوزاد واسه «بیلی» هستین؟
خیالتون تخت، بسپارینش به من.
از آخرین مدلهای مدرن گرفته تا سبکهای کلاسیک قدیمی، هر چی بخواین داریم و همهشون هم درجهیک هستن.
چی شده، بیلی؟
نگران قسط و وامتی؟
به قول کاپیتان کلارک، نه وامی در کاره، نه مشکلی.
توی بهترین دریاها بادبون بکش و بیخیال بیپولی شو، مشکلات مالی رو هم بذار پشت در.
همین امروز بیا فروشگاه و اون مبل ال رویایی، میز ناهارخوری، آباژور و تختخوابی که همیشه میخواستی رو مال خودت کن.
آدرسمون هم کپیتال و مکی، درست نبش خیابون شیشمه.
بیا تو، راحت باش و از امپراطوری خودت لذت ببر.
هر سلطانی لایق یه تخت پادشاهیه. تو امپراطوری عثمانیِ کاپیتان کلارک، یه تخت هست که اسم تو روش حک شده.
داری شوخی میکنی دیگه؟
کلارک، حالت خوبه؟
دوربین رو خاموش کن.
نه بابا، عالی شده.
میشه به عنوان سوتیهای پشت صحنه ازش استفاده کرد.
بهت گفتم دوربینو خاموش کن، رفیق.
باشه.
کمک نمیخوای؟
آره، حله، خودم انجامش میدم.
خب، یه بار دیگه بریم؟
یا شایدم...
نه.
کت، دیگه میتونی مغازه رو باز کنی.
خیلی وقته بازه که.
ببین، اصلاً تو کتم نمیره.
دزد دریایی هستی یا سلطان؟
بهتره تکلیف اینجور چیزا رو روشن کنی...
خفه شو.
این آشغالای نئوپانیِ دوزاری.
جمعش کن بره.
اصلاً برام مهم نیست.
عذر میخوام.
اوضاع چطوره؟
آره، کنتور که سالمه.
اگه مبلغ قبض بالاست، تقصیر خودته.
در مورد قطعی برق چی؟
اون که دیگه مربوط به بعد از ساعت کاریه.
نمیدونم والا.
شاید مهتابی باعث میشه فیوز بپره.
آره، قبل از اینکه قاطی کنه، موقع تعطیل کردن چراغها رو خاموش میکنم.
در هر صورت، مگه اینطوری پول برق کمتر نمیشه؟
جعبه فیوز کجاست؟
من که متخصص نیستم، ولی وقتی چک کردم همه چی عادی بود.
گفتی چراغا دارن چشمک میزنن، درسته؟
آره، کل مغازه همینطوره.
نه همزمان، یه شب برقای طبقه دوم قطع میشه، شب بعد اینجا. هیچ حساب و کتابی نداره، یعنی...
آخه کدوم احمقی اینجوری سیمکشی کرده؟
ساختمون از همون اولش همینجوری بود.
قدیمیه، ولی نه اونقدرها.
اینو ببین.
مطمئنم قبلاً اینجا نبود.
همونطور که گفتم، من متخصص نیستم.
چرا تا اونجا کشیده شده؟
مهمتر اینه که بفهمیم به چی وصل شده.
چی؟
کت!
وضعیت برق چطوره؟
اون طرف اتفاقی افتاده؟
موشه برگشت.
برق وصل شد.
آره.
فکر میکردم کار اون موشه رو تموم کردیم.
یکیشون رو کشتم.
علتش همینه؟
خوب نگاه کن.
تو این بخش از مدار اصلاً برقی جریان نداره.
انگار یکی همینطوری الکی سرهمش کرده.
آره.
تا حالا شده حس کنی فقط داری از پشت شیشه به زندگی نگاه میکنی و هنوز وارد دنیای واقعی نشدی؟
شاید وقتش رسیده باشه که پنجرههای درونت رو باز کنی.
فرصتِ رسیدن به رویاها واسه همه هست. تو میتونی زندگی خودت رو اونجوری که میخوای طراحی کنی.
درست از همون لحظهای که باور کنی میتونی عوض بشی، تغییر شروع میشه.
همین حالا کتاب «پنجره درونی» اثر دکتر مری کلاین و پکیج صوتی سه مرحلهای «رهایی هدایتشده» رو سفارش بده.
قیمتش ۲۴ دلار و ۹۵ سنته (هزینه ارسال جداست). هر وقت خواستی با ۵۵۵-۰۱۹۹ تماس بگیر.
واسه شروع یه مسیر تازه هیچوقت دیر نیست.
هنوز داری از پوشههای کاغذی و کمد استفاده میکنی؟ با یه کلید یدک هر کسی میتونه راحت بازشون کنه.
یه سیگنال ضعیف دارم. سیارک نیست، یه سفینهست. دارن تعقیبمون میکنن.
داره نزدیک میشه.
غیرقابل تحلیله.
امکان نداره پیدامون کرده باشن.
سپر راداری رو فعال کردیم.
میدونم، اما اونا دارن ما رو میبینن.
غیرممکنه بتونن با تجهیزات مخفیِ زمین سپرمون رو از کار بندازن.
لعنتی.
چرا همچین کاری کردی؟
چطوری سر از اینجا درآوردی؟
هوشیاریت مثل یه اتاق خاطراته که مدام در حال تکامله.
اما هرچی تو زندگی جلوتر میری، یه ذهنِ ورزیده نشده شروع میکنه به ساختنِ دیوار.
آدم واسه اینکه از خودش در برابر دنیای بیرون محافظت کنه، دور خودش یه حصار میکشه.
این یه واکنش طبیعیه که حتی ممکنه متوجهش هم نشی.
اما اگه به حال خودش رهاش کنی، آخرش خودت رو تو بنبست گیر میاندازی.
اونجاست که به این باور میرسی که دنیا بدون تو جای بهتری میشه،
و با این فکر که لیاقت رابطه با کسی رو نداری، تبدیل میشی به تماشاچیِ زندگی بقیه از پشت پنجره.
الان میتونم نجاتت بدم. اون پنجره قفل نیست.
اون ضامن اصلاً هم خراب نبود.
حاضری دوباره خودِ واقعیت رو پس بگیری؟
بدون اینکه اسیرِ گذشته و زخمهاش باشی، جوری زندگی کنی که دلت میخواد و از محدودیتهایی که خودت واسه خودت ساختی رها بشی،
تا بتونی توی همون مسیری که خودت انتخاب کردی قدم برداری.
دلم نمیاد واقعیت تلخ رو به این گاوچرونا نشون بدم، اما...
عوضی قلابی.
حتی اگه با فروختن این آشغالا کلی پول به جیب بزنی، بازم حس نمیکنی که برگشتی خونه.
دست از پا خطا نکن.
بیا این طرف، دنبال در بگرد.
لعنتی!
الو؟
الو.
الو.
به عنوان یکی از اهالی اینجا، بهت خوشآمد میگم.
این دیگه چیه؟
همگی، سلامی عرض کنین.
دوستای ترکزبان من، صبحتون بخیر.
سلام.
حالتون چطوره؟
همگی، سلام عرض کنید.
به آکادمی ما خوش اومدین.
ممنون.
خداحافظ.
الو؟
الو؟
کسی اونجاست؟
الو؟
الو؟
ببخشید که دیر شد.
ترافیک خیلی سنگین بود، نتونستم زودتر راه بیفتم.
بیا تو این زمان باقیمونده با هم حرف بزنیم.
امروز اوضاعت چطوره، کلارک؟
قیافهم چطوری به نظر میاد؟
خبر خاصی نیست.
یه خرده خسته به نظر میرسی.
قیافهم افتضاح شده، مگه نه؟
بذار یه سوال ازت بپرسم، هیچ اشتباهی هم در کار نیست.
خودت که خوب میدونی.
الان مستی؟
چرا اینجوری حرف میزنی؟
مگه چجوری حرف میزنم؟
از جمعه تا حالا یه قطره هم لب نزدم.
واسه همینه قیافهم این شکلی شده دیگه.
یه چیزی هست که میخوام ازت بپرسم.
بفرما.
تا حالا شده کسی رو به اجبار بستری کنی؟
آره، چند باری پیش اومده.
وقتی سالها تو این کار باشی، طبیعیه.
اگه لازم باشه، حتماً انجامش میدم.
معیارهای لازمش چیه؟
وقتی تشخیص داده بشه که طرف ممکنه به خودش یا بقیه آسیب بزنه.
یا اینکه دچار یه اختلال یا مشکل جدی باشه.
فهمیدم.
فهمیدم.
توی مغازه یه چیزی پیدا کردم.
که اینطور.
چی پیدا کردی؟
یه جا رو.
من...
یه جایی پیدا کردم.
یه جا؟
انگار...
درست مثل داخل یه مغازهست.
فقط...
فکر کنم همینطوری ادامه داره.
یه دیواره که انگار اونطرفش هم مغازهها همینطوری ادامه پیدا کردن.
درست مثل کپی.
فکر کنم واسه اینکه ورودی رو مخفی کنن از آینه یا یه چیزی تو این مایهها استفاده کردن.
ببخشید، ولی اصلاً نمیفهمم منظورت چیه.
پس یعنی یه اتاق اونجا هست که اصلاً ازش خبر نداشتی؟
نه، بحث این نیست.
وقتی میری تو، اولش فکر میکنی با یه ساختمون اداری معمولی طرفی.
مثل یه ساختمون اداری خیلی غولپیکر.
ولی هرچی بیشتر میری جلو، میفهمی یه جای کار بدجوری میلنگه.
انگار که...
مثل این میمونه که بخوای واسه کسی که تا حالا سگ ندیده، یه سگو توصیف کنی و بگی نقاشیش کنه.
ممکنه یه چیزاییش درست از آب دربیاد، ولی اینکه بتونی همهچیز رو دقیق بکشی محاله.
میدونی که چی میگن، شیطان تو جزئیاته.
شاید از دور شبیه سگ به نظر برسه، ولی از نزدیک که ببینی میفهمی یه چیز دیگهست.
چرا اینجوری نگام میکنی؟
فقط دارم سعی میکنم سر در بیارم.
آره.
واسه یه روانپزشک، اصلاً بلد نیستی حستو تو چهرهت مخفی کنی.
حرفات خیلی چرت و پرته، ولی به نظر نمیرسه خطری داشته باشی.
کسی تو اون دفتر هست؟
تا اونجایی که دیدم، کسی نیست.
ولی صدای پا میشنوم، تازه وقتی حواسم نیست وسایل جابهجا میشن.
شاید عجیب به نظر بیاد، ولی اون تو به شدت بزرگه.
اندازهی متروی نیویورک درندشته.
شاید صدها نفر اونجا باشن.
فقط موضوع اینه که هنوز ندیدیمشون.
میفهمی؟
درست مثل اینه که...
انگار این هزارتو تا بینهایت ادامه داره.
بعضی وقتا میترسم که دیگه نتونم برگردم.
فکر میکنی چرا هیچکس دیگهای پیداش نکرده؟
نمیدونم.
ورودیش زیرزمینه و احتمالاً کل ساختارش هم زیر زمین باشه.
توی نقشهی شهر هم ثبت نشده.
ورودی مخفیه و کسی هم قرار نیست دنبالش بگرده.
نه که باورت نکنم، ولی خودت گفتی از جمعه تا حالا لب به چیزی نزدی.
نکنه...
کلارک.
اگه واقعیت داشته باشه...
باید یه مشت بزنم تو صورتت.
با مدرک برمیگردم، اون وقت باید از ته دل ازم معذرتخواهی کنی.
کت!
شوخی میکنی، نه؟
کت، الان میآم.
آهای.
تو کوین کلارکی؟
وایسا، صبر کن.
کت؟
الان میام.
کت!
آره، دارم میام.
این دیگه چیه؟
اوه، شرمنده.
فردا شماها چیکارهاید؟
داری چی میگی؟
پولشو میدم.
دو ساعته.
واسه اضافهکاری هم حسابی بهت میرسم.
پولِ چی آخه؟
دارم تحقیق میکنم.
دوربینت رو که همراهت داری، نه؟
بازم بهم قرضش بده.
مگه نه؟
آره.
داره ضبط میکنه.
خب، یه سری آشغالواشغال اینجا هست.
یه تابلوی ایست و یه طناب.
طناب واسه چیه؟
جزو وسایله.
معرکهست.
میخوای ما رو ببندی؟
نه.
میخوایم خودمون رو ببندیم.
مریضی چیزی هستی؟
هنوز نگفتی واسه چی اینجایی.
فکر کنم بهت گفتم.
واسه تحقیقاته.
اینا جزو تجهیزاته و واسه تحقیق ازشون استفاده میکنم.
چیز پیچیدهای نیست، مگه نه؟
چه جور تحقیقیه؟
درست و حسابی توضیح بده.
باید از این در رد بشی.
کدوم در؟
همون دره دیگه.
واسه اینکه بتونیم برگردیم، اونطرف رو هم با چسب علامت زدم.
بابی؟
چیه؟
ببین، شاید فکر کنی مخم عیب کرده، ولی دنبالم بیا.
فهمیدی؟
میخوام قبلِ سپیدهدم برگردم.
ببین، درست مثل ساعت ۹، فقط...
اوه، لعنتی.
کلارک، آخه چطوری...؟
همین الآن دیدیش؟
اون چطوری...؟
من همینجام.
خودت رو رها کن.
الان، تو...
چی؟
چطوری...؟
بابی، نکن.
آخه این دیگه چیه؟
کلارک، کجایی؟
اون...
اونو دیدی؟
اون کجا غیبش زد؟
بابی، من دیدمش.
از اون در رد شد.
چیزی نیست، نگران نباش.
چی گفتی؟
نه، نمیخوام.
بهم بگو اینجا چه خبره.
ببین، آخه چته؟
فقط...
نه، بابی، وایسا.
داری چیکار میکنی؟
اصلاً اینجا چه خبره؟
لعنتی.
آخه چطور همچین چیزی ممکنه؟
بابی؟
بابی؟
کجایی؟
نه، نه، حالم خوبه.
اینو ببین.
یعنی...
بیا، دیدی طوری نیست؟
اینجا دیگه کدوم گوریه؟
دارم سعی میکنم همین رو بفهمم.
مالِ کی...
این مالِ کیه؟
بخشی از مغازهست؟
اگه صاحبی داشته باشه، هنوز باهاش روبرو نشدم.
فهمیدم.
تازه چند شبه اینجا رو پیدا کردم، واسه همین هنوز کامل از همهچی سر در نیاوردم.
بیا جلو.
بذار نشونت بدم.
یه چیز خیلی خفنتر هم دارم.
این دیگه چه کوفتیه؟
فکر نمیکنی اون عوضی میخواد ما رو زنده زنده بسوزونه؟
چی گفتی؟
نه بابا، من چیزی نزدم.
خودم میفهمم کی چت کرده یا نه.
تو الان قشنگ نعشهای.
ماریجوانا که حساب نیست.
خب، اِم، انگار که...
چیه، اینجا یه ساختمون اداری متروکهست یا چی؟
آره، یه جورایی.
ولی انگار یه مشت کارگر ساختمونی که الاسدی زده بودن ساختنش.
ببین، حتی استخرم داره.
استخر داره؟
آره.
خب، یه جورایی همینطوریه.
بیا دنبالم.
لعنتی.
آخه چه خبره اینجا؟
آه، نمیدونم والا.
پارسال کلش همین بساط بود.
تازه، دارم واسه امتحانا درس میخونم.
تا اینجای کار، تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که...
اون، خب...
اون...
یعنی یه خبرایی هست.
سریع برمیگردم.
فهمیدم.
خیلهخب، فهمیدم.
حله، داری ضبط میکنی؟
آره.
نمیفهمم اصلاً چرا بابی باید بره.
خب چون دوربین دست اونه دیگه.
دوربین که جزئی از وجودش نیست، هست؟
آره خب، ولی انگار به کارت دانشجوییم چسبیده.
اگه اتفاقی افتاد، سریع کات بده.
میکشمش بالا، حله؟
هیچ مشکلی پیش نمیاد.
خوبم.
ردیفه، طوری نیست.
من حالم خوبه.
ببین، نیازی نیست این کار رو بکنی.
نه، خوبم.
فقط میخوام بدونم اون پایین چه خبره.
اصلاً کنجکاو نیستی؟
خیلی مسخرهست!
تا هر جا که راه داره برو.
ببین، حتی بدون طناب هم میشه پیاده رفت پایین.
خیالت راحت، طوری نمیشه.
حتی اونقدرا هم شیبش تند نیست.
باشه.
باشه، فقط یه چیزی.
اگه برنگشتم، به مادرم بگو که خیلی دوستش دارم.
باشه.
فهمیدم.
یواش میرم.
اوه، واقعاً تنده ها.
حالت خوبه؟
آره.
مواظب باش نندازیش.
هر چی لازم داشتی بهم بگو.
اوه.
حواستو جمع کن!
چی شده؟...
شماها اونجا دارین چیکار میکنین؟
ببخشید.
معذرت میخوام.
گیر کرده بود به پایه تخت.
حالت خوبه؟
آره.
آره، ردیفم.
لعنت بهش، این دیگه چه وضعیه.
همونطوری بذارم زمین.
حله.
بزن بریم.
خیله خب.
رفتم تو.
چیزی میبینی؟
آره، فقط یه مشت...
یه کوه لباس چرکو و یه سری آشغالواشغاله.
منظورت چیه؟
لباسه؟
آره، اون پایین بدجوری به گند کشیده شده.
چیز دیگهای هم هست؟
آه، یه لحظه صبر کن.
فهمیدم.
اوه لعنتی.
بابی؟
چیه؟
فقط میخواستم مطمئن شم سالمی.
آره، خوبم.
باشه.
آره.
آره.
باشه.
بابی؟
اوه لعنتی.
حس خوبی به اینجا ندارم.
هی، یه خورده دیگه طناب بده.
نمیشه، راه نداره.
شرمنده هر دوتاتونم.
بکشم بالا.
منو بکش بالا.
بکش بالا!
بکشم بالا.
محکمتر بکش.
محکم بکش!
خواهش میکنم، بکشم بالا!
یکی اون پایینه.
آروم باش.
نفس بکش.
چیزی نیست.
خوبی.
نگران نباش، چیزیم نیست.
پسر، اصلاً حالم خوش نیست.
باید نجاتش بدیم.
آخه داری چه غلطی میکنی؟
این دیگه چه صیغهایه؟!
لعنتی!
ولم نکن.
خواهش میکنم ولم نکن.
نذار برم، التماست میکنم.
نذار برم.
از ماشین بیا بیرون.
بیا بیرون از ماشین.
بابی!
بابی!
بابی!
بابی!
بابی!
بسه دیگه!
بابی!
بابی!
بابی!
بابی!
آه!
بابای.
آه!
الو؟
الو!
جلو نیا!
بکش عقب!
یا خدا!
خواهش میکنم، بذار بیام تو!
کمکم کن.
اوه لعنتی...
کجایی؟
باید پیاده شم، کلارک.
باید برم.
برگرد و پیدام کن.
ببین، نمیدونم، کجایی؟
خواهش میکنم، لعنتی، بذار بیام تو...
با اینکه دیوار هست، چطور میتونی منو ببینی؟
من اونطرف شیشهام.
چرا منو نمیبینی؟
شیشه؟
آخه داری چی میگی؟
داری از چی حرف میزنی؟
ببین، اون طرف چیزی نمیبینی؟
دستگیرهای، دری، دریچهای، چیزی اونجا نیست؟
نه، نه، هیچی نیست.
باشه، فهمیدم، یه کاریش میکنم، خب؟
منتظر بمون، همونجا بمون، باشه؟
یه لحظه وایسا...
صبر کن، یه فکری به حالش میکنم!
یه فکری به حالش میکنم!
کجایی، کجایی، کجایی؟
مری!
مری...
داشتی با خودت چه فکری میکردی؟
من هیچوقت نگفتم که اجازه داری بری بیرون.
فایده نداره.
همهجا پُر شده ازشون.
سلام، دکتر لری کلاین هستم.
در حال حاضر نمیتونم پاسخگو باشم. لطفاً پیغام بذارید تا باهاتون تماس بگیرم.
لری...
پنجره رو باز کردم.
دیگه برنمیگردم.
لاری...
طبق اون گواهی ثبت زمینهای حاصلخیز، انگار این نور یه...
الو؟
الو؟
کلارک؟
کلارک، صدامو میشنوی؟
کلارک؟
لری...
عجب ضربهی بیسابقهای بود.
اون صدا چی بود؟
آروم باش.
منم.
منو میشناسی.
متاسفم.
این کارو برای تو نمیکنم.
توی مسیر زندگی، یه ذهنِ تربیتنشده مدام یه سری چرخهها، عادتها و رفتارهای تکراری رو دور خودش جمع میکنه.
همینها باعث میشن که درجا بزنی، همون مشکلات همیشگی رو دوباره بسازی،
و بارها و بارها دستت رو به سمت همون راهحلهای تکراری دراز کنی.
با این حال، این همون مسیر عصبیایه که ذهن توش کمترین مقاومت رو حس میکنه.
همون مداری که خودم ساختمش، همونی که از بچگی ازم محافظت میکرد.
یاد گرفتم قبل اینکه بقیه بتونن بهم آسیب بزنن، خودم ازشون دوری کنم.
و حالا، حتی الان که بزرگ شدم، هنوز تو همون نقطه اول درجا میزنم.
تک و تنها.
این دیگه چیه؟
عجب وضع افتضاحیه.
مگه نه؟
بذار کمکت کنم.
قبل از اینکه یه کاری کنی که دیگه راه برگشتی نداشته باشه.
جواب سوالم رو بده.
اوه، عجب اوضاع افتضاحیه.
ولی خب از یه لحاظی، قشنگه.
مگه نه؟
اینا دیگه کیان؟
این مکان داره اینا رو میسازه.
نه، در واقع بهتره بگیم که داره اونها رو «به یاد» میاره.
هر بار که خاطرهها تکرار میشن، ذرهذره از شکل اصلیشون فاصله میگیرن.
یه جایی یه مرد با پیرهن راهراه هست که بین زمین و آسمون معلقه.
اون تو یادها مونده.
اما با یه شکل و شمایلِ یه کم غلط.
یه جای دیگه هم یه مرد روی ویلچر و یه چراغ هست.
فکر میکنم هر چیزی که اینجاست، همینطوری به وجود اومده.
مکانها، اتاقها و حتی ساختمونا، همهشون دارن خودشون رو اشتباه به یاد میارن.
کلارک، بیا با هم صحبت کنیم.
از یه جهت، اونا حتی از نسخهی اصلیشون هم پیشرفتهترن.
چون اونا اصلاً هیچ حسی ندارن.
میتونی تصور کنی چقدر راحته؟
نه فکری، نه دردی، نه منیتی و نه ترسی.
فقط هستی، همین.
مثل یه تیکه وسیله خونه.
اینو ببین.
بهترین بخشش اینه که...
میشه خوردش.
این دستیار منه.
سعی کردم کمکش کنم، ولی اون فقط...
کلارک، اگه منو باز کنی، میتونیم مفصل با هم حرف بزنیم.
یه کاری میکنم حالت حسابی جا بیاد.
اگه بازت کنم چی؟
بعدش میخوای چیکار کنی؟
لابد میخوای دنبال راه خروج بگردی و مثل مرغ سرکنده اینور اونور بدوی.
آخرش هم دوباره سر از همینجایی درمیاری که الان هستی.
درست مثل همون حرفاییه که همیشه در مورد «مسیر» میزنی.
کلارک، من فقط میخوام کمکت کنم.
بگو چی لازم داری.
هر کاری بگی انجام میدم.
آره.
آره، دمت گرم.
باشه.
میخوام بگی که من هیچ تقصیری نداشتم.
اینکه در موردم اشتباه میکردی.
در موردت اشتباه میکردم.
آره، همینطوره.
دربارهت اشتباه میکردم.
اینطوری نیست.
اینقدر عجله نکن.
خیلهخب.
اول بذار فضا رو برات ترسیم کنم.
بیا شروع کنیم...
آره، همون شبی که از خونهی خودم انداختنم بیرون.
آره.
دیروقت بود.
تاریکتر بود.
نور بده بهم.
قبلاً باهاش اینو تمرین کرده بودم.
اصلاً هیچ فایدهای نداره.
باشه.
خودم ردیفش میکنم.
بالاخره اینجا خونهی منه دیگه.
آره.
دمت گرم.
بهتر شد.
بهتر شد.
اما...
هنوزم...
یه جای کار میلنگه.
خواهش میکنم.
بس کن.
نکن.
آه.
ببخشید.
منو ببخش...
زدم لیوان رو شکوندم...
بیدارت کردم.
میدونم دوست داری زود بخوابی.
اصلاً زمان از دستم در رفت.
داشتم موجودی رو چک میکردم.
اما...
توی راه یه آبجویی زدم بر بدن.
کلارک.
باربارا!
داشتم آمار انبار رو درمیآوردم.
بعدش هم چند تا آبجو زدم بر بدن.
اگه لازم داشته باشی.
هر چقدر دلم خواست خوردم.
چون اینجا خونهی منه.
پولش رو من دارم میدم.
پول همهچی رو من دارم میدم.
حتی شهریه مدرسهات رو.
حتی وقتایی که مدرسه نمیری.
حتی هزینه همین سقفی که بالای سرته.
بچه میخوای، مگه نه؟
واسه این کار پول لازمه.
یه نفر بالاخره باید کار کنه.
بهت گفتم اون تن لشت رو تکون بدی و بری سر کار.
حالا چون نتونستی معمار بشی که...
من یه معمارم!
چون هیچکی پیدا نشد اون باسن گندهش رو تکون بده و بیاد کمک، حالا مجبورم این آتوآشغالهای لعنتی رو بفروشم.
من زنِ تو نیستم.
عوضی!
آشغال!
حتی تا حالا ندیدمش.
مرتیکه عوضی!
برو به درک!
الان چی گفتی؟
میخوای بدونی دلیل واقعی اینکه زنت ازت جدا شد چی بود؟
به خاطر مشروب نبود.
نه واسه اینه که نصفشبی تلوتلوخوران برمیگردی.
نه به خاطر اینه که زود از کوره در میری.
واسه اینه که همش داری ناله میکنی.
همهچی رو میندازی تقصیر بقیه، مگه نه؟
وقتی هم که زیادی مینوشی چی؟
تقصیر کاره.
اگه از کارت متنفری چی؟
تقصیر دنیاست.
اگه از خونه بندازنت بیرون چی؟
تقصیر زنمه.
میخوای بهم حمله کنی و دست و پامو ببندی؟
همش تقصیر مغزه.
بیشعور، اون مغز لعنتی خودِ خودِ تویی!
منظورت اینه که تقصیر منه؟
آره، همینطوره!
اما اینا همش زیر سر مدارای مغزمه، مگه نه؟
مگه غیر از اینه؟
چطوری میتونم جلوشو بگیرم؟
راستشو بخوای، اصلاً روحمم خبر نداره.
نمیتونم کمکت کنم، کلارک.
هر چقدر هم که تلاش کنم.
تقصیر من نیست.
نمیتونم حتی یه نفرو نجات بدم.
شاید واقعاً دلم نمیخواد عوض بشم.
شایدم همینطور باشه.
اینجا حسابی بهم آرامش میده.
خیلی وقت بود این حس رو فراموش کرده بودم، انگار که...
پس اگه اینطوریه، منو آزاد کن.
متاسفم.
بابت چی؟
این مریه.
تراپیستمونه.
داشت دیگه میرفت.
نگران نباش.
اون میگه نیازی نیست تغییری بکنم.
چیزی نیست، نگران نباش.
فقط یه اتصالیِ ساده توی مدارای مغزه.
نه!
دانشگاه جاییه که ما توش آزادیم.
ما میتونیم هر جا که دلمون خواست بریم.
ما یه کشور آزادیم.
واسه هیچکس هیچ محدودیتی وجود نداره.
ما آزادیم.
و معتقدیم که آزادی از هر چیزی مهمتره.
ما آزادیم.
من تروریست نیستم.
- خوبی؟ - حالت خوبه؟
اونو ببین؟
چی شده؟ باید قرنطینهش کنیم؟
شروع آنالیز. علائم حیاتی نرماله. معاینه بیشتری لازم نیست.
سلام از طرف بچههای زمین.
سلام، اسم من فیله.
شما مری هستید، درسته؟
آره.
میخواستم چندتا سوال ازتون بپرسم.
باید بفهمم قضیه از چه قراره، اجازه هست؟
اول بگو ببینم چطوری وارد اینجا شدی؟
از دیوار زیرزمینِ یه مبلفروشی رد شدم.
پس آدرس همینجاست، درسته؟
آره، خودشه.
پس داشتی خرید میکردی؟
دنبال یه نفر میگشتم.
دنبال این مَرده میگشتی؟
خودِ همین آدمه.
من الان کجام؟
بذار مطمئن بشم، این همون مردیه که دنبالش میگشتی؟
خواهش میکنم، التماست میکنم.
ببخشید، اسمتون چی بود؟
فیلم.
خواهش میکنم فیل، من کجام؟
من... یعنی من...
ببخشید، راستش شرکتِ من...
ما دستگاههای امآرآی میساختیم... یعنی دقیقتر بگم، قدیما میساختیم.
دیگه نمیسازیم.
این قضایا مالِ قبل از اینه که اونجا رو پیدا کنیم. - تو هم تا حالا اونجا رفتی؟
آره، هست. الان دیگه کارم همینه.
هر روز میرم اون تو و سعی میکنم هر چقدر که میشه ازش سر دربیارم.
تا جایی که بشه دارم از اون منطقه نقشهبرداری میکنم، اما هر چی جلوتر میرم بیشتر مطمئن میشم. توی عصر ما،
مری، شاید حتی توی کل تاریخ هم،
چیزی به این مهمی وجود نداشته باشه. ولی خب، درکش برام سخته.
اصلاً نمیشه با کلمات توصیفش کرد.
مثل این میمونه که بخوای واسه کسی که تا حالا سگ ندیده، یه سگو توصیف کنی و بعد ازش بخوای نقاشیش کنه.
الان بهم میگی توضیحش بدم و خودتم داری ضبط میکنی. بعدش چی؟ میخوای چیکار کنی؟
مری.
قراره آزادم کنی؟
همهمون دنبال یه چیز هستیم.
همینطوره.
فقط میخوایم حقیقت رو بدونیم، حتی اگه خیلی ناچیز باشه.
چه بلایی سرم میاد، فیل؟
این چیزی نیست که من بتونم دربارش تصمیم بگیرم.
واسه همین اگه بتونیم مثل دو تا آدم معمولی قشنگ با هم گپ بزنیم،
حتماً میتونیم یه کم به این اوضاع سر و سامون بدیم.
حالا که هر دوتامون پامون به اونجا باز شده، بیا هر چی میدونیم رو با هم رد و بدل کنیم.
همه جا داره درهای عجیبی باز میشه.
اصلاً معلوم نیست واسه چی باز میشن یا به کجا راه دارن.
فقط این اتفاق داره ادامه پیدا میکنه و ما هم اصلاً قصد نداریم جلوش رو بگیریم.
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.