Original subtitles

200 miljoen jaar geleden,

zag onze planeet er heel anders uit

dan dat het vandaag doet.

Het was volledig bedekt door zee,

die een enkel supercontinent omringde welke we Pangea noemen.

En toen begon Pangea uit een te breken.

Het leven was op drift geraakt

op stukjes land.

En deze fragmenten werden uiteindelijk onze zeven continenten.

We zullen zien hoe het leven zich ontwikkelde op elk continent,

die aanleiding geven tot de buitengewone en prachtige diversiteit

die we vandaag zien.

We wagen ons door de bevroren wildernis van Antarctica,

waar het leven tegen de verwachting in bloeit.

En tot de rijkdommen van Zuid-Amerika,

vol van het onverwachte.

Uit de wildernis van Afrika.

Naar de uitgestrekte noordelijke gebieden Amerika

en de brandende hitte van Australië.

We zullen de afgelegen gebieden van Azië onderzoeken,

thuisbasis van zelden geziene wezens.

En Europa, een wereld getransformeerd door de mensheid.

En we zullen ontdekken hoe dit het meest kritieke moment kan zijn

voor het leven op aarde

sinds de continenten werden gevormd.

We veranderen de wereld zo snel

dat de dieren in het wild nu voor de grootste uitdagingen staan tot nu toe.

Het is nog nooit zo een belangrijke tijd geweest

om de kostbare diversiteit van het leven te onthullen

op onze zeven continenten.

Dit is Seven Worlds, One Planet.

Van alle continenten,

werd deze voor het eerst slechts 200 jaar geleden waargenomen door mensen.

En nu pas beginnen we het te begrijpen

wat nodig is om hier te overleven.

Het is de meest vijandige van allemaal.

98% van het vasteland van Antarctica,

een gebied anderhalf keer de grootte van de Verenigde Staten,

is bedekt met ijs

waarop vrijwel niets kan leven.

Het leven is dus afhankelijk van de oceaan eromheen.

Maar zelfs de oceaan bevriest.

Slechts één zoogdierkan, zo ver naar het zuiden, overleven.

De Weddellzeehond.

Ze moet het luchtgat open houden

door het ijs terug te krabben met haar tanden.

Hier op het zee-ijs,

zijn al deze zeehonden verre van de roofdieren van de open oceaan.

Dus is dit voor haar de veiligste plek om te bevallen.

De warmte van de baarmoeder verlaten en op ijs landen

is de grootste temperatuurdaling waar welk dier dan ooit, mee wordt geconfronteerd.

Maar haar pup kan de eerste tien dagen van zijn leven niet zwemmen.

Het zit hier vast

op het ijs.

Ze beschermt haar pup tegen de wind.

Hoewel het voorjaar is, kan de temperatuur dalen

tot min 40 graden Celsius,

en sneeuwstormen kunnen dagenlang aanhouden.

Drie dagen later, en de storm woedt nog steeds.

Ze staat nu voor een van de moeilijkste beslissingen.

Blijft ze bij haar pup?

Of zoekt ze beschutting in het water?

Nu, de beste kans voor haar pup om te overleven

is dat de storm snel voorbij trekt.

Sommige pups hebben het niet gehaald.

Een antwoord.

Als deze pup zich nu bij zijn moeder voegt in het water,

zal het veilig zijn

voor elke toekomstige storm.

Het is min twee graden Celsius,

maar in water zijn is warmer

dan op het ijs liggen

in de snijdende wind.

De kansen om hier te overleven zijn nu extreem goed.

Slechts enkele winterharde dieren kunnen het hele jaar door leven zo ver naar het zuiden als dit.

Verder van de Pool

aan de rand van het continent,

liggen eilanden die vrij zijn van zeeijs.

Hier zijn er andere uitdagingen.

St Andrews Bay op Zuid Georgië

zit vol met een half miljoen koningspinguïns.

In het voorjaar blijven de kuikens dagen lang achter,

terwijl hun ouders weg zijn

om voedsel voor hen verzamelen.

Er is een eenvoudige regeling.

De kuikens moeten precies blijven waar hun ouders hen heeft achterlieten

om zeker te zijn dat je weer wordt gevonden.

Maar deze meid heeft besloot om rond te kijken.

Er moet nog veel worden onderzocht.

Maar het moet niet te ver afdwalen

van zijn ontmoetingsplaats.

Deze ouder is teruggekeerd

met voedsel in zijn krop.

Maar zijn kuiken is niet waar hij het heeft verlaten.

Het is moeilijk om te blijven zitten

als er zoveel is om mee te spelen.

Zeeolifanten zijn hier ook.

Heel mysterieus.

Het vinden in de menigte van kuikens

zal niet gemakkelijk gaan.

Ze moeten elkaar herkennen door hun geroep.

Maar om deze zo te horen in een lawaaierige kolonie,

dan moeten je binnen 15 meter zijn van elkaar.

Herenigd.

St Andrews Beach is er één van de drukste ter wereld,

dus om hier een territorium te bezitten, is een constante strijd.

Deze zeeolifant houdt vast

de paringsrechten voor 60 vrouwen.

Twee maanden lang bewaakt hij dit stuk strand.

Onmogelijk om te eten,

verliest hij tien kilo per dag,

en hij is uitgeput.

Maar andere stieren liggen op de loer,

wachtend op hun kans.

Blubber, 15 centimeter dik,

is bescherming tegen de kou,

maar niet tegen de impact

van een tegenstander van vier ton.

Hij houdt stand

en dwingt de indringer

terug naar zee.

Het leven op Antarctica is hard inderdaad.

Maar al deze wezens komen hier

omdat de Zuidelijke Oceaan

is een van de rijkste op aarde.

Toen, 30 miljoen jaar geleden,

het continent weg brak

uit Zuid-Amerika en naar het zuiden afdreef,

begonnen stromingen eromheen te wervelen.

Ze zijn nu de sterkste

van alle stromingen op de planeet.

Ze woelen voedingsstoffen op uit de diepten,

en maken het een van de rijkste voedingsgronden

van alle oceanen van de wereld.

En enkele van de wezens

die hier komen om te feesten

doe dit op de meest verfijnde manier.

Bultrugwalvissen.

Het is zomer, en ze zijn hier naar toe gekomen

voor een banket.

Het koude water bevat

grote scholen krill.

Naar schatting zijn er 400 triljoen van hen

en dat hun gecombineerde gewicht groter is dan die

van welk ander diersoort op de planeet.

Om ze te verzamelen, blazen de bultruggen gordijnen van bellen,

waar de krill niet overheen gaat.

De walvissen stijgen dan, spiraalvormig naar binnen, om de zwerm te concentreren.

De zomer op Antarctica is een tijd van overvloed,

wanneer de meeste bultruggen hun reserves aanvullen om die in te kunnen zetten

als ze die nodig hebben voor het hele jaar.

Maar de natuur in deze wateren staat voor een onzekere toekomst.

De Zuidelijke Oceaan warmt op.

90% van 's werelds ijs ligt in Antarctica

en, in sommige delen, snelheid waarmee het smelt

verdubbelt elk decennium.

De zeespiegel stijgt.

Maar er is een meer directere bedreiging.

De opwarming van de koudste regio op De aarde heeft een diepgaand effect

op wereldwijde weerpatronen.

En deze verandering in het klimaat wordt hier al gevoeld.

Dit grijze albatros kuiken is vier weken oud.

Tot nu toe is het beschut gebleven voor de stormen door zijn ouders,

die om de beurt voedsel voor het verzamelen op zee.

Het is het enige kuiken dat zij zullen hebben in twee jaar.

Het delicate aanraken van snavels versterkt hun band.

Maar deze tedere momenten kunnen niet voor altijd duren.

Naarmate een kuiken groeit, groeit ook de eetlust.

Dus de ene ouder moet vertrekken om eten te vinden voordat de ander terugkeert.

Afscheid nemen is een grote stap en ze nemen er de tijd voor.

Voor het eerst in het leven is dit kuiken alleen.

Antarctica is het winderigste continent,

en in de afgelopen jaren, heeft klimaatverandering stormen gebracht

die frequenter en zelfs krachtiger zijn.

De wind bereikt nu regelmatig 70 km/u.

Maar de albatros-kuikens moeten proberen om op hun nest blijven.

De storm overleven is één ding ...

..maar nu, van het nest af in deze vriezende kou,

heeft dit kuiken nog maar een paar uur te leven.

De wrede omstandigheden hebben hun tol gekost.

Sommige kuikens zijn al bezweken aan blootstelling.

De band is zo sterk, dat het moeilijk kan zijn voor een vader om los te laten.

De albatrossenpopulatie is hier meer dan gehalveerd

in de afgelopen 15 jaar.

Deze albatros wordt bedreigd met uitsterven.

Ze kunnen de veranderingen die hun wereld beïnvloed

gewoon niet bijhouden.

Meer ouders keren terug naar de kolonie.

Iets klopt er niet.

Het nest hoort niet leeg te zijn.

Het kuiken zit precies onder zijn ouder,

maar omdat het niet op het nest is, herkent de ouder het niet.

En helpt het niet.

Vreemd, misschien, maar de albatros herkennen hun kuikens niet,

niet door zicht, geluid of geur.

Ze identificeren ze door ze op het nest te vinden.

Dus, deze gewelddadige stormen hebben een probleem gecreëerd

waarvoor de albatros niet is uitgerust om op te lossen.

Als het wil overleven, zal het kuiken terug op het nest moeten komen

op zichzelf.

Het kuiken heeft het gehaald.

De band is hersteld meteen

en zijn ouder, nogmaals, biedt de warmte die het kuiken

zo hard nodig.

Het is veilig ... voor nu.

Nergens in Antarctica is overleven gemakkelijk.

Ezelspinguïns reizen elke dag tot wel 80 kilometer

om voedsel te vinden.

En ze keren nu terug naar hun kuikens.

Het is de snelste pinguïn in de zee

en kan wel 35km/u zwemmen.

Maar andere dieren kunnen veel sneller zwemmen.

Orka.

Deze pinguïn moet vertrouwen op zijn behendigheid.

Met vier orka's achte zich aan, had de pinguïn weinig kans.

De meeste Gentoo-ouders komen terug naar de kolonie.

Vandaag is het een goede jacht geweest krill.

Misschien te goed.

De kuikens groeien en het lijkt erop dat de Mohawk-stijl

terug in de mode is.

Het is maar een fase.

Hij zal er uit groeien.

Hij zal snel deze resterende donsveren verliezen en klaar zijn

om uit de kolonie te vertrekken, om voor zichzelf voedsel te verzamelen.

Maar dit wordt vanwege klimaatverandering moeilijker.

Gletsjers in de regio kalven nu sneller af

dan dat ze sinds begin van de metingen hebben gedaan

En dit breekbare ijs vult nu de baaien.

Het is herfst.

De kuikens hebben hun donsveren verloren en hebben honger.

Ze moeten naar de zee voor de eerste keer.

Maar nu is er een risico om verpletterd te worden tussen blokken ijs.

Ze moeten ver weg komen ijsbergen ...

..en zo de open oceaan te bereiken die daarachter ligt.

En dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Een luipaardzeehond ...

... hun grootste vijand.

Het is een reus van drie meter lang.

Deze ijzige omstandigheden zijn in zijn voordeel om te jagen.

De pinguïns kunnen niet lopen noch zwemmen.

Ze weten niet waar de zeehond zal toeslaan.

Dit zijn makkelijke keuzes.

Voor sommigen is het tijd om zich terug te trekken.

Maar nu, is het weer terug bij af.

Er is geen alternatief dan alleen om de aanval opnieuw uit te voeren.

Het zeehond lijkt wel met deze pinguïn te spelen.

Maar veiligheid is in zicht.

De ijsschots bevindt zich in de buurt van de open oceaan.

Maar deze pinguïn is uitgeput.

Misschien is het al die moeite niet waard.

De winter komt eraan.

Antarctica ondergaat nu een grote transformatie.

Elke dag vriest er 40.000 vierkante kilometer meer van de zee.

Tegen het einde van de winter, is het continent in omvang verdubbeld.

Dit is veruit de grootste woestijn in de wereld.

Maar het bevroren oppervlak van de zee verbergt een groot geheim.

Het kan vijandig zijn boven het ijs, maar eronder

zijn de omstandigheden zo stabiel dat het leven over millennia

tijd heeft gehad om te diversifiëren.

Wezens hier worden groot.

Roofzuchtige Snoerwormen zijn drie meter lang.

Deze drama's worden alleen wanneer versneld zichtbaar.

We beginnen pas net de details van het leven

van zulke vreemde wezens te ontdekken.

Naaktslakken zijn hermafrodieten.

Elk individu bezit zowel mannelijke als vrouwelijke voortplantingsorganen.

Dus, om te paren, moet één naaktslak

gewoon nog een naaktslak vinden.

En het maakt niet uit wie.

Maar toch is dit een uitdaging als hun kleine ogen nauwelijks kunnen zien.

Sommigen hebben geluk.

Ze bevruchten elkaar en beide zullen jong produceren.

Wanneer het moeilijk is om een ​​partner te vinden, loont het om zich geen zorgen te maken

over je geslacht.

Zeeanemonen kunnen op planten lijken, maar eigenlijk zijn het dieren

en voeden zich door eetbare deeltjes te vangen die binnen handbereik drijven

van hun tentakels.

Maar geworteld zijn in de zeebodem maakt ze kwetsbaar voor roofdieren.

Een oceaankwal, ongeveer een meter doorsnee, op zoek naar voedsel.

De kwal voelt prooi.

Maar het zijn de zeeanemonen die de vangst hebben gemaakt

en ze hebben een monster gepakt.

Een zeldzaam feest voor deze stationaire roofdieren.

Ze verslinden hun vangst in een periode van de komende vier dagen.

Het leven hier onder het ijs is millennia ongewijzigd gebleven.

Maar in de afgelopen 200 jaar heeft veel van de natuur in Antarctica

te maken gehad met nieuwe roofdieren ...

..mensen.

We hebben nieuwe jachttechnieken bedacht en gebruikten ze zo genadeloos

dat we bijna grote walvissen hebben uitgeroeid.

Deze walvisstations zijn aan Zuid-Georgië stonden centraal

van deze industrie.

Meer dan anderhalf miljoen walvissen werden geslacht

in Antarctische wateren.

De blubber werd van hun enorme lichamen gestript

en gekookt in vaten om margarine en zeep te maken.

En het grootste dier ooit geregistreerd,

een blauwe walvis van 33 meter, misschien wel meer dan 100 jaar oud,

werd binnen twee uur op deze helling afgeslacht.

Deze roekeloze slachtpartij betekende een nieuw dieptepunt in onze relatie

met de natuurlijke wereld.

Noordkapers (Southern Right whales) werden het hardst getroffen.

Ze waren zo vertrouwd en nieuwsgierig

dat ze recht naar de walvisvaardersboten zwommen.

En de walvisvaarders noemden ze Right whales

omdat ze de juiste walvissen hadden om te jagen.

Moeders met kalveren waren het eerste doelwit.

Om te bevallen, kwamen wijfjes naar de dezelfde beschutte baaien

en zouden hun kalveren nooit alleen aan de oppervlakte laten.

In slechts decennia is een populatie van 35.000

zo teruggebracht dat slechts 35 van de vrouwtjes overleefden.

Maar de tijden zijn veranderd.

Een verbod op commerciële walvisjacht, geïntroduceerd in 1986,

heeft dit gestopt behalve door Japan, Noorwegen en IJsland.

Onze relatie met deze opmerkelijke wezens

heeft een enorme verschuiving ondergaan.

Wetenschappers leren nu veel van de omgang met deze walvissen.

Maar we weten nog steeds niet hoe lang zij leven.

Er wordt gedacht dat sommige individuen vandaag levend

er al waren er ten tijde van de massaslachtingen.

Toch blijven deze 60-tons walvissen zachtaardig

en nieuwsgierig rond mensen.

Door de commercieële jacht te stoppen,

is de populatie walvissen nu gegroeid tot meer dan 2.000.

Het herstel van het leven in de wateren rond Antarctica kunnen een betekenis hebben

dat veel verder reikt dan het bereik van het continent

en invloed zal hebben op ons allemaal.

Net voor de kust van Elephant Eiland,

hebben we recentelijk iets gezien wat ..

het grootste voedingsspektakel op Aarde kan zijn.

Aan de horizon, hebben meer dan 150 walvissen zich verzameld

om te genieten van krill.

Dit is de grootste bijeenkomst van grote walvissen hebben ooit gefilmd.

Dit zijn meestal Gewone vinvissen, tot 26 meter lang.

Bultrug walvissen vallen hierbij in het niet.

Duizenden dieren van overal uit de Antarctische wateren

komen hierheen.

Deze zeeën beginnen opnieuw te leven.

En wetenschappers hebben dat ontdekt de Zuidelijke oceaan,

en het leven erin, meer dan twee keer zoveel

koolstof uit de atmosfeer trekt dan het Amazone regenwoud.

Door Antarctica te beschermen, beschermen we niet alleen het leven hier ...

.. maar helpen we het natuurlijk evenwicht te herstellen

van de hele planeet.

St Andrews Bay biedt een van de meest spectaculaire bezienswaardigheden

in heel Antarctica.

Maar om daar te komen, zal het team

de ruwste zeeën ter wereld moeten oversteken, en zenuwen beginnen al te tonen.

De wind trekt al aan!

Het duurt tien dagen op zee om deze afgelegen locatie te bereiken.

En het duurt niet lang voordat ze groen beginnen te zien

Er komen nu grote golven aan.

Met deze omstandigheden die dagen duren, zal iedereen die kan, dienst nemen aan het roer.

En je krijgt het gesprek, dat als je hier in het water valt,

er niets isdat iemand kan doen - ze kunnen je niet redden.

Het is zo koud dat je binnen een paar minuten sterft.

Wauw!

Benedendeks, Rolf heeft zijn zeebenen nog niet gevonden.

Oh!

Voor mij is dit als straf of gevangene-schip of wat dan ook.

Ik bedoel, ik kan het niet helemaal begrijpen waarom mensen dit vrijwillig doen,

mensen dromen ervan om op een boot te zijn, om te zeilen of zo.

Moet je zien.

Ik bedoel, kijk eens hoeveel de boot beweegt.

Ik voel me alsof ik in een wasmachine zit.

Het eiland Zuid-Georgia komt eindelijk in zicht.

Het is een opluchting om op vasteland te staan.

Ja, de zeeziekte is al vergeten, om eerlijk te zijn!

Maar het is allemaal vergeten.

Het is gewoon niet van deze wereld.

Het is zo geweldig dat deze plaatsen nog steeds bestaan.

Ze zullen de komende drie weken doorbrengen in St Andrews Bay.

Rolf is hier om de Koningpinguïns in deze enorme kolonie te filmen.

En Mark het intense paarseizoen van de Zeeolifanten .

Op zo'n druk strand, kunnen gevechten overal uitbreken.

Mannetjes zijn maximaal zes meter lang

en zitten vol testosteron.

De stieren letten weinig op de bemanning en zullen nergens voor stoppen.

O mijn God!

Dat ging van niets naar bijna plat gewalst

door vier grote mannen.

Uit de buurt van de chaos op het strand, heeft Rolf koningspinguïns voor hem,

en gelukkig lacht hij weer.

Ik zou ze echt de gentlemen pinguïns willen noemen

omdat ze erg beleefd zijn, ze zijn charmant,

ze hebben humor.

Er zijn zoveel grappige, mooie momenten.

Daardoor ben ik absoluut dol op deze pinguïns!

Maar naarmate de weken verstrijken, komt de realiteit

van leven tussen pinguïns naar voren

Elke ochtend denk ik "Wauw, wat stinkt het!"

Maar dan realiseer ik me, deze geuren uit mijn schoenen komen

en ik het zelf ben.

Oh!

Terug op het strand gebruikt het team een gestabiliseerde camera-installatie.

Ze kunnen nu sneller reageren op gevechten.

Tot nu toe hebben we in de shoot veel korte gevechten gezien,

maar geen enkel uitgebreid gevecht,

waar je één stier ziet vechten

tegen een andere stier.

Deze beelden zijn zeldzaam.

Het team moet bij de klaar.

Mark, Mark, Mark!

We moeten draaien.

Oh Hallo!

Dit zijn twee grote, gelijkwaardige op elkaar afgestemde jongens.

Ik weet 't.

Wauw, ik had nooit gedacht dat we er zo dichtbij zouden zijn. Ik weet het, en ik ook niet.

Dit is echt heftig, we moeten ook oppassen.

We zijn er.

Ik had nooit gedacht dat ik het van zo dichtbij zou zien

en in staat zijn om eromheen te bewegen, als dit soort

agressief ballet plaatsvind.

Oh!

En het maakt je behoorlijk gespannen.

De shoot gaat goed, maar de bemanning bemerkt verontrustende signalen.

Het is echt een warme dag vandaag.

30 jaar geleden, was de voorkant van de gletsjer

was helemaal op het strand.

Het heeft zich enorm teruggetrokken.

Ik weet echt niet wat klimaatverandering gaat betekenen

voor al het wild dat hier leeft.

Delen van Antarctica warmen vijf keer sneller op

dan de rest van de wereld.

Als deze trend doorzet, zal heteen bedreig vormen

voor het bestaan van deze polaire wezens.

Op de laatste dag van het filmen, kan het team niet anders

dan nadenken over de toekomst van de natuur hier.

Voor mij is het emotioneel omdat ik weet dat dit misschien

een unieke ervaring was.

Ik zal zeker grote herinneringen met mij meenemen en verdrietig zijn.

Het is echt een speciale plek, Weet je ..? Zo...

Ik weet het niet.

Ik hoop alleen dat we deze plekken kunnen behouden

En ze beschermen.

De volgende keer...

... het grootste continent op aarde.

Een wereld van uitersten ...

.. waar zelden geziene dieren rondlopen over land...

..Azië.