Original subtitles

Το Magico.info σε πρώτη πανελλαδική προβολή παρουσιάζει:

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΤΑΧΑΝ

Για οποιαδήποτε επικοινωνία απευθυνθείτε στη διεύθυνση: zachs75subs@gmail.com

Δεκαεννέα ημέρες μακριά από την Γιοκοχάμα,

ουσιαστικά παρασυρόμασταν προς την Σαϊπάν με έξι κόμβους ανά ώρα.

Η νηοπομπή αποτελείται από πέντε παλιά φορτηγά πλοία.

Οι κινητήρες μας ήταν σε κακή κατάσταση.

Μεταφέραμε επειγόντως απαραίτητες προμήθειες για τα φυλάκια του νησιού.

Ήμασταν ψαράδες,

περήφανοι που στρατολογηθήκαμε και είχαμε δύο στρατιώτες πάνω σε κάθε σκάφος.

Δε χρειαζόμαστε παραπάνω, νομίζαμε. Δεν ήμασταν προετοιμασμένοι για την ήττα.

Τι είναι αυτό;

Το προπορευόμενο σκάφος, το Χέσκι Μαρού, είχε καπετάνιο έναν γερόλυκο,

που δεν ήξερε τίποτα γι' αυτή την υδάτινη αρένα.

Οι χάρτες του έδειχναν περίπου 2.000 νησιά,

σαν πεταμένα ψίχουλα σε τεράστια επιφάνεια.

Περνούσαμε τώρα το Αρχιπέλαγος της Μαριάννας.

Κάποτε ανήκε στην Ισπανία,

μετά στη Γερμανία και τέλος στην Ιαπωνία και σκοπεύαμε να το κρατήσουμε.

Αυτός ο τροπικός κόσμος ήταν μια γεωλο- γική φάρσα από κοράλλια και ηφαίστεια.

Μερικά νησιά κράτησαν, άλλα εξαφανίστηκαν.

Ορισμένα κατοικήθηκαν, άλλα όχι.

Ποιος θα ήθελε να ζήσει εκεί ούτως ή άλλως;

Αυτό το γιγαντιαίο σώμα νερού κι όλα όσα ήταν μέσα του ήταν δικά μας.

Η πίστη μας στη νίκη ήταν ακλόνητη.

Είχαμε σταματήσει να κοιτάμε τους σκοπέλους που μας οδηγούσαν.

Δε μας κινούσαν κανένα ενδιαφέρον, θέλαμε απλά να γυρίσουμε σπίτι.

Τώρα βλέπαμε το Ανάταχαν,

ένα βράχο με ζούγκλα που στέκεται ψηλά από τα κοιμισμένα νερά.

Άρα, καταγράφηκε δεόντως στο ημερολόγιο, στις 6:00 το πρωί, 12 Ιουνίου 1944,

το τέταρτο έτος ενός πολέμου στο οποίο είχαμε αφιερώσει τη ζωή μας σαν παιδιά,

παίζοντας ένα παιχνίδι χωρίς όραμα ή προοπτική.

Τέσσερα κουδουνίσματα και ο μάγειρας και λαντζέρης εμφανίστηκε αμέσως με ασαμέσι,

πρωινό για τον Καπετάνιο.

Το καπέλο ενός Αμερικανού ναύτη ήταν υπενθύμιση ηττημένου εχθρικού πλοίου.

Στην αρχή, θεωρήσαμε ότι ήταν ένα από τα δικά μας αεροπλάνα.

Ο άγονος χάρτης του κόσμου δεν κάνει καμία νύξη για το πού ξεκινά η κακοτυχία.

Πήγαμε κάτω γρήγορα. Λίγοι επέζησαν.

Η τάφρος των Μαριαννών πάνω από την οποία κολυμπήσαμε στην ξηρά,

έχει βάθος κοντά στα 11 χλμ.

Το φλογερό κέντρο της γης είχε ρίξει το βράχο του Ανάταχαν...

πολύ μακριά από τα βάθη του ωκεανού.

Πώς φτάσαμε στην ξηρά, κανείς δεν το θυμάται.

Είχαμε σκάσει σαν σκουπίδια σε μια καυτή ακτή, παρατημένα να σαπίσουν.

Η αλλαγή από άνθρωπο με αξιοπρέπεια σε αβοήθητο σκουλήκι,

παίρνει μόνο ένα δευτερόλεπτο.

Μία ελεήμων νάρκωση μας γλίτωσε από τους πολλούς πόνους.

Ένας από τους άνδρες, όχι μόνο έσωσε την ζωή του,

αλλά πέτυχε την ηρωική πράξη να φέρει ένα υποπολυβόλο στην ξηρά.

Ένας Ανθυπασπιστής με πολλά χρόνια υπηρε- σίας ήταν ο μόνος που ήξερε τι να γίνει.

Η υπεράσπιση αυτού του νησιού για λίγους μήνες δεν ήταν δύσκολο έργο, σκέφτηκε.

Ήξερε τον εχθρό...

και ήξερε ότι το αυτοκρατορικό ναυτικό δε θα μας άφηνε παρατημένους πολύ καιρό.

Ναι, πέσαμε στο βαθύτερο μέρος του Ειρηνικού Ωκεανού, βαθύ και αγέλαστο.

Και ήμασταν εδώ για επτά μακριά έτη.

Και δεν ξέραμε ότι ο εχθρός δεν ήταν στα αεροπλάνα πάνω από τα κεφάλια μας,

ούτε ήταν η έλλειψη φαγητού, η έλλειψη νερού και φαρμάκων,

ούτε τα δηλητηριώδη φυτά που μας τσιμπούσαν.

Πώς να ξέρουμε ότι είχαμε φέρει τον εχθρό μέσα στο σώμα μας,

ένας εχθρός που θα επιτιθόταν χωρίς προειδοποίηση;

Ένας από τους άντρες μας είχε εντοπίσει ένα έρημο χωριό.

Αυτό ήταν καλά νέα μετά από πολλές εβδομάδες δυσκολίας.

Κι έτσι μπήκαμε στον δαιδαλώδη, στοιχειω- μένο λαβύρινθο της άγνωστης ζούγκλας,

έναν όμορφο μα φαύλο κόσμο από τον οποίο πολλοί από εμάς δεν επέστρεψαν ποτέ.

Τι σόι Γιαπωνέζοι ήταν αυτοί;

Τον λένε Κουσακάμπε.

Είπε ότι ζούσε μόνος στο νησί.

Οι άλλοι είχαν φύγει όταν ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ήταν επιστάτης σε φυτεία που εξήγαγε ψίχα καρύδας.

Αλλά η ζούγκλα την είχε κατασπαράξει.

Ένας εχθρικός άνδρας.

Εχθρικός προς εμάς και εχθρικός στον εαυτό του.

Φανταστείτε να ζείτε σε τέτοιο νησί κατ' επιλογή,

χιλιάδες μίλια μακριά από το πουθενά.

Έτσι γνωρίσαμε την Κέικο.

Αρχικά,

ήταν απλά ένας ακόμα συνάνθρωπος σ' αυτή την πινέζα του χάρτη.

Μετά έγινε θηλυκό για εμάς.

Και στο τέλος, γυναίκα.

Η μόνη γυναίκα στη γη.

Τα μάτια μας έχουν γίνει άδεια και απομακρυσμένα.

Χάσαμε την αίσθηση του χρόνου. Οι βροχές είχαν αρχίσει. Έμοιαζαν ατελείωτες.

Φτιάξαμε βάρκες, παιχνίδια βάρκες να μας πάνε σπίτι στις φτερούγες της λαχτάρας.

Αυτό το μοναχικό νησί ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας.

Πέφταμε για ύπνο το βράδυ και ονειρευόμασταν το σπίτι.

Κάθε πρωί ήμασταν πίσω στο Ανάταχαν.

Σαν σπάνιο πουλί της υγρής ζούγκλας, ρίχναμε μια κλεφτή ματιά στην Κέικο.

Μερικοί από εμάς, νωρίτερα από τους άλλους,

λαχταρούσαμε για κάτι παραπάνω από το σκέτο ψωμί και την παρακολουθούσαμε.

Και μετά κοιτιόμασταν μεταξύ μας.

Η βροχή σταμάτησε. Τίποτα δε διαρκεί για πάντα.

Αν και τα κύματα του ωκεανού κράτησαν πολύ.

Το πρώτο πράγμα που κάναμε όταν επέστρεψαν οι ζεστές ακτίνες του ήλιου,

ήταν να χτίσουμε έναν Σιντοϊστικό ναό για να επιταχύνουμε τις προσευχές μας.

Οι περισσότεροι από εμάς πίστευαν στον Σιντοϊσμό.

Υπήρχαν δύο Χριστιανοί, τέσσερις Βουδιστές.

Άλλοι πίστευαν μόνο στην Ιαπωνία.

Βγάλαμε αλάτι από τη θάλασσα, κυνηγούσαμε σαύρες και νυχτερίδες,

βρήκαμε άγριες πατάτες, ζούσαμε με τροφή που τα γουρούνια δεν έτρωγαν.

Αλλά το καλύτερα απ' όλα, βρήκαμε τρόπο ν' ανάβουμε φωτιά.

Είχαμε βυθιστεί στο επίπεδο του προϊστορικού ανθρώπου.

Αλλά η πρόοδός μας δεν ήταν αργή.

Επιτύχαμε εντός εβδομάδων ότι ο άνθρωπος των σπηλαίων έκανε αιώνες να ολοκληρώσει.

Κι έτσι αντιμετωπίσαμε τη νέα μας ζωή,

κάπου ανάμεσα Ιαπωνίας και Νέας Γουινέας σε μια ερημική λωρίδα,

1.500 μίλια από τις Φιλιππίνες,

περίπου 16 μοίρες πάνω από τον ισημερινό, συμφιλιωμένοι με την αναμονή.

Ο πρώτος τυφώνας μάς χτύπησε με μια αδικαιολόγητη μανία.

Τι κάναμε για να δρέψουμε όλα αυτά;

Γιατί ο άνθρωπος και η φύση συνωμοτούν για να μας καταστήσουν αβοήθητους;

Τα βράχια που ήταν τόσο τρομερά όταν φτάναμε στην ξηρά,

ήταν βότσαλα τώρα μπρος τη γιγαντιαία θάλασσα.

Ξεσπούσε επί τρεις μέρες.

Τα στοιχεία της φύσης είναι σκληρά.

Για τους ανέμους και τη θάλασσα,

ο άνθρωπος και τα προβλήματά του είναι ένα τίποτα.

Ο τυφώνας μας τσάκισε. Ο ωκεανός ήθελε να μας σβήσει.

Αυτή βραχονησίδα που ήταν αγκυροβολημένη σταθερά στον πάτο της βαθιάς θάλασσας,

έδειχνε να γέρνει χαλαρά και να εντάσσεται στην καταιγίδα.

Ένα χρόνο στο Ανάταχαν.

Αυτό ήταν το σπίτι μας τώρα,

τρία μίλια μήκος, ένα μίλι πλάτος, το μεγαλύτερο μέρος του αδιαπέραστο.

Φυλούσαμε σκοπιές εναλλάξ για να εντο- πίσουμε το ναυτικό μας, δεν ήρθε ποτέ.

Όσον αφορά τον επερχόμενο εχθρό, ούτε αυτός ήρθε ποτέ.

Τίποτα δεν ερχόταν, εκτός από τα κύματα.

Οι παλίρροιες σηκώνονταν και οι άμπωτες έπεφταν.

Πήγαμε τώρα ένα ακόμη βήμα παραπάνω από τον προϊστορικό άνθρωπο.

Βρήκαμε άδεια μπουκάλια μπύρας και είχαμε τρόπο να τα γεμίζουμε με κρασί καρύδας.

Αν το πίναμε γρήγορα πριν ξιδιάσει,

ξεχνάγαμε πού βρισκόμαστε και ποιοι είμαστε.

Τσακωνόμασταν, φυσικά.

Αλλά από πότε θεραπεύτηκε ο αλκοολισμός με τους τσακωμούς;

"Για ποιον χτενίζεις τα μαλλιά σου;"

"- Για σένα, φυσικά. - Τα χτενίζεις γι' αυτόν;"

Ο Τακαχάσι ήταν ο πρώτος που έσπασε τον πάγο στην κοινότητα.

Προσκόμισε μια προσφορά ειρήνης,

κι άλλα κοχύλια για τη γυναίκα, λες και τα χρειαζόταν.

Εκείνη την περίοδο εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι ήταν αντρόγυνο...

και δεν είχαμε γίνει άγριοι ακόμα.

Η διαφορά ανάμεσα σ' ένα παιδί και σ' έναν ενήλικα,

είναι ο τρόπος που ο εγκέφαλος ελέγχει τα συναισθήματα.

Ο Κουσακάμπε επιτέθηκε σε όλους όσους παρατηρούσαν την Κέικο,

που ήταν εύκολο να τους διαπιστώσει.

Το δυσκολότερο να καταλάβει ήταν γιατί ήταν τόσο ανταγωνιστικός προς εμάς...

ή τον εαυτό του.

Ο ηγέτης μας, ο αρχηγός του νησιού, δηλαδή, αφεντικό για λίγο,

δεν είχε πρόβλημα να επιβάλει την εξουσία του.

Μερικοί άνδρες μεθάνε με κρασί, κάποιοι μεθούν με εξουσία.

Ως τώρα, όλα αυτά που μας συνέβαιναν στο Ανάταχαν ήταν πολύ μικρά.

Η ζωή μας τότε ήταν μια σειρά από ασημαντότητες.

Πώς να ξέραμε τι ήταν σημαντικό και τι δεν ήταν η ασημαντότητα;

Ήταν όμορφη γυναίκα.

Γιαπωνέζα, εκπαιδευμένη να υπακούει.

Όταν ήταν νέα, ακολουθούσε τον πατέρα της.

Ποτέ δε φανταζόταν να περπατήσει στο πλευρό του.

Όταν παντρεύτηκε, περπατούσε πίσω από τον σύζυγο.

Η υπακοή στον σύζυγο θεωρείται η κύρια αρετή της Γιαπωνέζας.

Η πανσέληνος της φθινοπωρινής ισημερίας είναι ο καιρός για τη γιορτή Όχιγκαν,

σ' αυτήν που αποδίδουμε τιμές στους προγόνους μας.

Στη συνέχεια, οι σκέψεις μας πήγαν απ' αυτούς, στις οικογένειές μας.

Η λέξη Χίγκαν σημαίνει η απέναντι όχθη.

Έχει παρθεί από τον βουδιστικό θρύλο...

ότι υπάρχει ποταμός που σηματοδοτεί τη γραμμή του γήινου κόσμου με τον μετά.

Αυτός ο ποταμός είναι γεμάτος ψευδαίσθηση, πάθος, πόνο και θλίψη.

Μόνο όταν περάσεις τον ποταμό,

αφού πάλεψες με τα ρεύματα του πειρασμού για να φτάσεις στην μακρινή όχθη,

έρχεται η φώτιση.

Αυτή ήταν η στιγμή που σκεφτήκαμε τις οικογένειές μας εκεί μακριά.

Αυτή ήταν η στιγμή που σκεφτήκαμε τις οικογένειές μας, όλοι μας.

Το ίδιο και ο Κουσακάμπε.

Είχε φέρει μαζί του, όταν ήρθε, γυναίκα και παιδί.

Κατά το ξέσπασμα του πολέμου, τέσσερα χρόνια πριν,

τους επέτρεψαν να πάνε στην Σαϊπάν για ασφάλεια.

Και η Κέικο είχε σύζυγο που πήγε με το ίδιο σκάφος.

Κι αυτή δεν είχε νέα του από τότε.

Όλα αυτά τα μάθαμε αργότερα.

Θέλουμε να είμαστε ξένοιαστοι στις σχέσεις μας με τους άλλους,

υπάρχει όμως ο χρόνος που μετράει.

Απομονωμένοι σ' έναν άδειο κόσμο,

ήταν φυσικό αυτοί οι δύο να έχουν σχηματίσει ένα δεσμό.

Για ένα διάστημα είχαν ξεχάσει τα πάντα, εκτός από τους εαυτούς τους.

Κέικο;

Κέικο;

Κέικο;

Κέικο;

"Σκέφτεσαι το σπίτι σου;"

"Ναι, αλλά όχι όταν σε βλέπω."

Ήταν προετοιμασμένη ν' ακούσει ακριβώς αυτό.

Το μακρύ ταξίδι ξεκινάει με το πρώτο βήμα.

Το δικό της θα ήταν πολύ μακρύ ταξίδι.

Αυτό ήταν το Ανάταχαν.

Εξακολουθούσαμε να σημειώνουμε τους μήνες,

αν και είχαμε ξεχάσει ποια μέρα είχαμε.

Λίγο αργότερα κανείς δεν ενδιαφερόταν τι χρονιά είχαμε.

Η Ιαπωνία μάς είχε ξεχάσει.

Ο ορίζοντας παρέμεινε άδειος και απομακρυσμένος.

Αλλά ο κύκλος γύρω από την Κέικο αυξήθηκε.

Ήταν νέα.

Το σώμα της δε θυμόταν τα χτυπήματα που είχε δεχτεί.

Έφυγαν μάλιστα κι απ' το μυαλό της.

Γινόταν πιο όμορφη μέρα με τη μέρα.

Έγινε η βασίλισσα των μελισσών κι εμείς οι κηφήνες, σαν σμήνος.

"Τι κάνει ο άντρας σου;"

"Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ψάχνει για άλλη γυναίκα."

"Πώς σου φαίνεται να γίνεις η νύφη μου απόψε;"

"Δε χρειάζομαι δύο άντρες."

Το κρασί καρύδας είχε γίνει μόνιμο στο διατροφολόγιό μας.

Με την έλευση του κρασιού, η πειθαρχία εξαφανίστηκε.

Μερικοί από εμάς αρχίσαμε να διαφωνούμε έντονα στο να πηγαίνουμε σκοποί...

μέρα και νύχτα, εναντίον ενός εχθρού που δεν εμφανιζόταν ποτέ.

Ποιος ήταν αυτός ο άνδρας τέλος πάντων,

που ποτέ δεν μας άφηνε να ξεχάσουμε τι σημαίνει να είσαι Ιάπωνας στρατιώτης;

Όλα τα "σήκω και απέδωσε χαιρετισμό" έγιναν ολοένα και πιο πολύ άσκοπα.

Χρειάστηκαν χρόνια για να αναρριχηθεί στη θέση του.

Χρειάστηκαν δευτερόλεπτα για να την χάσει.

Τυφώνες και ανθρώπινα όντα χτυπούν χωρίς να προειδοποιήσουν.

Εκπέμπουν λίγα σήματα και μόνο οι ικανοί,

οι πολύ ικανοί μπορούν να τα διαβάσουν.

Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info

Η απώλεια κυριαρχίας σε υφιστάμενο στρατιώτη δεν είναι ευχάριστη εμπειρία.

Να χάσεις το σεβασμό των συντρόφων δεν είναι ευχάριστο για κανέναν, πουθενά.

Ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας δαπανάται στο να κερδίσουμε την εκτίμηση των άλλων.

Για να αποκτήσουμε αυτοεκτίμηση όμως, συνήθως δαπανάμε λίγο χρόνο.

Είχαμε αποτάξει το ζυγό της πειθαρχίας.

Ήμασταν ελεύθεροι, απαλλαγμένοι από κάθε περιορισμό,

πράγμα που σημαίνει ότι πλέον ήμασταν σκλάβοι του σώματός μας.

Ένα παραδοσιακό τραγούδι από την Οκινάβα, το Τσάνταρα Μπούσι,

είχε εξαπλωθεί σαν ζιζάνιο στους στρατιώτες στη διάρκεια του πολέμου.

"Εσύ κι εγώ, σαν αυγό. Εγώ το ασπράδι, εσύ ο κρόκος. Σε αγκαλιάζω."

Η μέρα ξεκίνησε με μια διαμάχη για τα λόγια ενός τραγουδιού.

Πώς θα τελείωνε η μέρα, κανείς δεν ήξερε εκείνη την στιγμή.

"Ψάχνεις να βρεις τον μπελά σου."

"Και στον βρήκαμε."

"Κέικο, Κέικο, βγες, βγες. Αυτά είναι τα σωστά λόγια. "

Ο Σέμπα ήταν 19 ετών, με τα γένια ενήλικα και το μυαλό ακρίδας.

Ήταν ο επόμενος στην σειρά για χάρη της Κέικο.

Δεν πρόσεχε και πολύ στο τι κάναμε.

Δεν υπάρχει φάρμακο κατά της βλακείας και ήταν επιδημία ανάμεσά μας.

Τότε ήρθε το απροσδόκητο.

"Προς άπασες τις ιαπωνικές δυνάμεις."

"Πριν από τρεις μήνες, στις 15 Αυγούστου,"

"η Ιαπωνία αποδέχθηκε την άνευ όρων παράδοση."

"Ο Ιάπωνας αυτοκράτορας αυτοπροσώπως ζητά να παραδώσετε τα όπλα."

"Ο πόλεμος τελείωσε."

"Ένα αμερικανικό πλοίο θα σας μεταφέρει σπίτια σας."

"Οι εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί."

"Όλοι οι Ιάπωνες άνδρες και αξιωματικοί, παραδοθείτε."

"Παραδοθείτε αμέσως."

Το απίστευτο είχε συμβεί.

Δε γινόταν να είναι αλήθεια.

Μόλις είχε αρχίσει ο πόλεμος!

Είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε για χίλια χρόνια.

Είχαμε καταλάβει την Ασία, σχεδόν ολόκληρο τον Ειρηνικό.

Πώς έγινε και χάσαμε έτσι ξαφνικά;

Ήταν κόλπο του εχθρού.

Δεν ξεγελούν κανέναν.

Πήγαμε να του ζητήσουμε να ηγηθεί και πάλι.

Υπάρχουν εκείνοι που ηγούνται και εκείνοι που θέλουν να τους ηγούνται.

Δεν υπάρχει απαραίτητα καποιος άλλος δεσμός μεταξύ τους.

"Το ιερό έδαφος της Ιαπωνίας δεν μπορεί να κατακτηθεί."

"Εφόσον έχουμε μία ρανίδα αίματος στις φλέβες μας, δε θα παραδοθούμε."

"Καλύτερα να πεθαίνουμε, παρά να παραδοθούμε."

Αλλά πολύ μακριά, στην Ιαπωνία,

η χώρα μας είχε αντιμετωπίσει την πραγματικότητα της ήττας.

Ο αυτοκράτορας είχε καλέσει τον στρατό στην πατρίδα κι εκατομμύρια επέστρεφαν,

μακριά από τον εφιάλτη της προσπάθειας να κατακτήσεις τον κόσμο.

Πατέρας και γιος, άντρας και γυναίκα.

Μητέρες, κόρες, φίλοι.

Όλοι εκείνοι που φοβόντουσαν ότι δε θα συναντήσουν ποτέ ξανά.

Οι άνδρες που μάταια είχαν πολεμήσει, επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Αν και υπήρχαν πολλοί που δεν επέστρεψαν.

Αλλά δεν ξέραμε τίποτα για το τι συνέβαινε στη νέα Ιαπωνία.

Ήμασταν ακόμα στο Ανάταχαν, απομονωμένοι από τον κόσμο,

υπερασπιζόμενοι αυτόν τον ηφαιστειακό βράχο.

Τον υπερασπιζόμασταν από ποιον εχθρό;

Ο μόνος πραγματικός εχθρός που είχαμε οι πιο πολλοί από εμάς ήταν η μοναξιά.

Η ζούγκλα μας είχε ξεράσει ένα σπάνιο βραβείο.

Ένα εχθρικό αεροπλάνο είχε βρεθεί κατεστραμμένο, τα πτώματα πουθενά.

Ήταν μια αμφίβολη υπενθύμιση του πολιτισμού.

Πέσαμε γύρω απ' αυτό το ξαφνικό δώρο των ουρανών σαν γύπες.

Τι θα μπορούσαμε να βρούμε για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη;

Κάποια πράγματα θα χειροτέρευαν τη ζωή μας.

Ο Νίσιο βρήκε ένα περίστροφο 45 χιλ. και μερικές σφαίρες.

Και ο Γιαμανούμα χτύπησε τζάκποτ.

Η Κέικο βρήκε ένα αλεξίπτωτο,

που σήμαινε κομψότητα για μας αντί των ρούχων από φλοιό δέντρου,

ή και καθόλου ρούχα.

Ο Σέμπα, ο καρδιοκατακτητής, βρήκε ένα δαχτυλίδι.

Ο εύκολος δρόμος για την καρδιά μιας γυναίκας.

Αυτή η άψυχη μάζα σιδήρου ήταν το μόνο σημάδι ζωής από τον έξω κόσμο ως τώρα.

Ο Ναραγιάμα ήταν πολυταξιδεμένος ναυτικός.

Πριν ενταχθεί στο ναυτικό, υπήρξε εξαιρετικός μουσικός.

Του ήρθε ιδέα πώς να χρησιμοποιήσει ένα σκουριασμένο σύρμα.

Θα μετέτρεπε μια πολεμική μηχανή σε μουσικό όργανο.

Αυτός ήταν ο πρώτος πυροβολισμός που ακούστηκε στο νησί.

Δε θα ήταν ο τελευταίος.

Δύο παλιά πιστόλια, δύο νέοι κυρίαρχοι.

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

"Η Κέικο έφυγε. Έλειπε όλη τη νύχτα."

Αυτό ανέτρεπε σοβαρά τις καταστάσεις.

"Η Κέικο λείπει;" Ο Κουσακάμπε είχε τρελαθεί παραπάνω από το συνηθισμένο.

- Κέικο! - Κέικο!

Κέικο!

Κέικο;

Μακριά από τα προβλήματά μας, ο άχρηστος τώρα ηγέτης κρατούσε το όπλο ετοιμοπόλεμο.

Αυτό το όπλο δεν επρόκειτο ποτέ να πυροβολήσει.

Η διαδικασία αναζήτησης ξεκίνησε.

Κάτι πρέπει να έχει συμβεί στην Κέικο.

Ήταν νεκρή;

Ήμασταν πολύ ζαλισμένοι για να μετρήσουμε τους άντρες που έλειπαν.

- Κέικο! - Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

- Κέικο! - Κέικο!

Η Κέικο δεν ήταν νεκρή. Κάθε άλλο μάλιστα. Ήταν καθ' όλα ζωντανή.

Αυτή ήταν η αρχή ενός νέου μοτίβου στο Ανάταχαν.

Η Κέικο είχε γίνει πλέον το πρόβλημα.

Να κοιτάς τις λεπτομέρειες που ντροπιάζουν στη ζωή κάποιου άλλου είναι ασυγχώρητο,

αλλά δε μας νοιάζει αν αυτό γίνεται από τη δική μας συμπεριφορά.

Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει σε ανθρώπινο ον δεν είναι ξένο προς εμάς.

Έτσι, με τη χάρη του Κυρίου, θα πορευτώ.

Κέικο!

Ο Νίσιο και ο φίλος του γνώριζαν όλα αυτά που εμείς δεν ξέραμε.

Είχαν τώρα τα όπλα για να πάρουν θέσεις εξουσίας.

Η Κέικο;

Φυσικά δεν είχαν δει κανέναν.

Γιατί ν' αποκαλύψουν το μέρος που βρίσκεται;

Είχαν τα δικά τους σχέδια.

Ήμασταν σ' αυτό το νησί εδώ και πολύ καιρό.

Απ' όσο φανταζόμασταν, μπορεί να ήταν για πάντα.

Είναι εύκολο να βλέπουμε πίσω και να επισημάνουμε...

όλη αυτή την αναταραχή για την Κέικο ως γελοία.

Αυτό που κάναμε εκεί, ίσως να μην το κάναμε κάπου αλλού.

Οι απόψεις διαφέρουν γι' αυτό το θέμα.

Λέγεται ότι τα ανθρώπινα όντα αντιδρούν σύμφωνα με καθορισμένο πρότυπο,

είτε είναι σε πρωτόγονη, είτε σε πολιτισμένη κοινωνία.

Ίσως να είναι κι έτσι.

Το να κοιτάς πίσω σε κάτι, δεν είναι το ίδιο με το να το ζεις.

Η σχέση μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας βασίζεται σε συναισθήματα,

τα οποία συχνά δεν είναι κατανοητά από τους άλλους,

που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αναζητούν κάτι αντίστοιχο.

Είναι εύκολο να δούμε τι κάνουν λάθος οι άλλοι.

Δεν κουβαλάμε κανέναν καθρέφτη για αντανάκλαση των δικών μας ενεργειών.

Ήταν σαφώς η νικητής αυτή τη φορά. Ένας δεσμός είχε δημιουργηθεί.

Όταν μια γυναίκα απειλεί να φύγει,

αυτό έχει σημαντική επίδραση στη συμπεριφορά ενός άνδρα,

ακόμα κι όταν δεν είναι η μοναδική γυναίκα στη γη.

Ο ηγέτης άδραξε την ευκαιρία να μας κάνει κήρυγμα για τη συμπεριφορά μας.

"Αποστολή μας να υπερασπιστούμε το Ανάταχαν,"

"όχι να πίνουμε και να κυνηγάμε θηλυκά."

"Κάποια μέρα ο εχθρός θα εμφανιστεί."

Αλλά ο εχθρός ήταν στο Ανάταχαν.

Η μεγαλοφυΐα του ανθρώπου να καταστρέφει τον εαυτό του είναι σαφής.

Η μέρα άρχισε μ' ένα άκακο ποιηματάκι, προοίμιο της βίας.

Η Κέικο ήθελε να διδαχθεί πώς να παίζει το σάμισεν.

"Τι θα πει ο άντρας σου;"

Αλλά ήξερε πώς να τον χειριστεί τώρα.

Άλλο ένα τέτοια ξέσπασμα εκ μέρους του και θα τον παρατούσε και πάλι.

Είχαμε όλοι δεθεί με την Κέικο, κάποιοι παραπάνω και κάποιοι λιγότερο.

Ήταν το κέντρο του σύμπαντος μας.

Δεν είχαμε κανέναν άλλον να μας συμπαρα- σταθεί, κανέναν άλλον να μας φροντίζει.

Δεν είναι καλό για τον άνθρωπο να είναι μόνος.

Ο Κουρόντα ήταν ο παλαιότερος ναύτης μεταξύ μας...

και επιβεβαίωσε τις υποψίες μας για τη σχέση των Κέικο και Κουσακάμπε,

λες κι οι νομικίστικες λεπτομέρειες είχαν πλέον σημασία στην κοινωνία του Ανάταχαν.

Ήταν αυτός που παρατήρησε τη φωτογραφία και μας το είπε αργότερα.

Δεν υπήρχε κανένας νόμος στο νησί μας, ούτε αστυνομία.

Υπήρχαν μόνο δύο πιστόλια.

Όχι πολύ καιρό πριν,

αυτοί οι δύο ήταν μέλη του αυτοκρατορικού ναυτικού, πειθαρχημένοι κι ευγενικοί.

Αλλά το ναυτικό είχε ξεχαστεί και είχαμε ξεχάσει αυτό που ήταν κάποτε.

Αλλά ήταν και πάλι ανθρώπινα όντα...

και η ταξινόμηση αυτή αρκεί για να δικαιολογήσει μια σειρά συμπεριφορών.

Σίγουρα ο Κουσακάμπε είχε υποσχεθεί να μη χτυπήσει την Κέικο.

Μα με τη σειρά του, της θύμισε ότι υποσχε- θηκε να μην τον κοροϊδεύει στους άλλους.

Οι δύο ένοπλοι πρότειναν να διευθετήσουν τις διαφορές τους,

κάπου όπου θα ήταν υπό επισταμένη παρατήρηση.

Είχαν μια ιδέα.

Η Κέικο μπορούσε να μαγειρέψει για τέσσερις τόσο εύκολα όσο και για δύο.

Ο Κουσακάμπε θα μπορούσε να φέρει τροφή εάν ήθελε να είναι προστατευόμενος.

Η Κέικο δε διαφώνησε ιδιαίτερα.

Δεν είχε και πολλή σημασία αν διαφωνούσε.

Τώρα αυτοί δεν ήταν πλέον μικροσκοπικοί.

Το μαχαίρι και η σφαίρα είχαν γίνει ο νόμος.

Έτσι, η βασίλισσα-μέλισσα έμεινε στο σπίτι για τους τρεις κηφήνες.

Σε όλα τα γεγονότα που άρχισαν από τούδε και στο εξής, δεν ήμασταν παρόντες.

Δε βρισκόμασταν μέσα στην καλύβα.

Δε γίνεται να διασταυρωθεί η ιστορία της βίας που τότε ξετυλίχθηκε γρήγορα.

Ακόμη κι αν ήμασταν εκεί, όλες οι εκδοχές μας θα διέφεραν.

Ένας που προσπάθησε να ελέγξει τι συνέβη,

στο λόφο των ανόητων, όπως αποκαλούσαμε αυτή τη γωνιά της ζούγκλας,

ήταν ο παλιός μας φίλος Σέμπα.

Λίγο αργότερα το σώμα του βρέθηκε στην αιώρα,

όπου μόλις μια εβδομάδα πριν είχε απολαύσει την παρέα της Κέικο.

Μπορούμε μόνο να μαντέψουμε πώς βρέθηκε στην αιώρα.

Μπορούμε μόνο να υποθέσουμε πώς βρέθηκε δεύτερο πτώμα στο λόφο.

Δύο σφαίρες, θαμμένες βαθιά στην πλάτη του Νίσιο, μας βοήθησαν να μαντέψουμε σωστά.

Σε ορισμένα μέρη της Ασίας, υπάρχει ένας θεός άμεσης τιμωρίας,

που λειτουργεί για να μας απαλλάξει από μεγάλες καθυστερήσεις στη δίκαιη τιμωρία.

Αποφάσισε να γίνει η θεότητα του Ανάταχαν;

Όπως και να 'χει, ο θάνατος ψαρεύει σ' αυτή τη ζούγκλα,

και στο γάντζο του, σαν δόλωμα, τοποθέτησε την Κέικο.

Έτσι θάψαμε τα δύο θύματα της κακότυχης αποστολής μας με σιντοϊστική τελετή.

Ένα μικρό κομμάτι μας κατέβηκε μαζί τους στο νωπό έδαφος.

Λυπούμαστε τους νεκρούς.

Ακόμη και το έντομο μιας ίντσας έχει μισή ίντσα ψυχής.

Ο χρόνος είχε σταματήσει γι' αυτούς τους δύο,

αλλά οι θλιβερές μας υπάρξεις προχώρησαν.

Ήμασταν τώρα στο Ανάταχαν επί πέντε χρόνια.

Πέντε χρόνια μπορεί να είναι σύντομα. Για εμάς, ήταν ατελείωτα.

Οι ημέρες μπορεί να είναι τόσο θανατηφόρες όσο και οι σφαίρες.

Αυτό που μας κρατούσε ζωντανούς ήταν η σκέψη της πατρίδας μας.

Κάπου στα βόρεια ήταν ένα άλλο νησί,

ένα νησί που αγαπούσαμε και λαχταρούσαμε και δε γινόταν ποτέ να το ξεχάσουμε,

για όσο καιρό είχαμε αναπνοή στο σώμα μας.

Γιορτάσαμε τη νέα χρονιά σαν καλοί Ιάπωνες στρατιώτες.

Υποβάλαμε τον σεβασμό μας προς την κατεύθυνση του αυτοκρατορικού παλατιού...

και τραγουδήσαμε τον εθνικό μας ύμνο.

Η ταινία που παρακολουθείτε είναι μία προσφορά του Magico.info

Ευχηθήκαμε μεταξύ μας ευτυχισμένο το νέο έτος, "Ομέντετου Γκοζαϊμάσου".

Και σαν να μην συνέβαινε τίποτα,

ευχαριστήσαμε τους άλλους για τη φιλία του περασμένου έτους κι ευχηθήκαμε, ευγενικά,

ότι φέτος θα ήταν τόσο ευχάριστα όσο και πέρσι.

Στα επακόλουθα, κανένας άλλος δεν ήταν παρών.

Μπορούμε μόνο να αναπαραστήσουμε τα γεγονότα, τα οποία εμείς δεν είδαμε.

Ο βασιλιάς και η βασίλισσα είχαν φύγει από τη γιορτή μας.

Αυτό το γνωρίζαμε.

Αλλά δεν είδαμε ποτέ ξανά τον βασιλιά.

Είχε σταμπαριστεί για θάνατο, ανεξίτηλα, εδώ και πολύ καιρό.

Το μόνο πράγμα που δεν ξέραμε ήταν ποιος θα είναι ο εκτελεστής.

Τώρα ο Κουσακάμπε απέκτησε το βασιλικό δικαίωμα.

Το Ανάταχαν είχε νέο κυρίαρχο,

ένα νέο βασιλιά για μικρό χρονικό διά- στημα, για πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

Τον ακολούθησε υπάκουα.

Αλλά όλο αυτό ήταν παρωδία της υπακοής.

Η υπακοή μπρος την κάννη ενός όπλου δεν αποτελεί καθόλου υπακοή.

Βάλαμε τον Γιαμανούμα να αναπαυτεί με τους άλλους.

Πέθανε νέος.

Δεν είχε καμία πιθανότητα να μάθει πως να ζει σωστά.

Κάποια μέρα θα φέρουμε την στάχτη του πίσω στην πατρίδα...

και θα πούμε ψέματα στους δικούς του ότι πέθανε σαν καλός στρατιώτης, με τιμή.

Η βασίλισσα είχε επιστρέψει στην κυψέλη,

αλλά επικρατούσε ελάχιστη ευτυχία.

Θα έπρεπε να παρακολουθήσουν την κηδεία.

Δεν μπορούμε να κερδίσουμε τους νεκρούς.

Όταν τα ανθρώπινα όντα θέλουν να τσακωθούν, γρήγορα βρίσκουν αφορμή.

"Η λιτανεία τελείωσε."

"Δεν υπάρχει φαγητό στην καλύβα τώρα."

"Γιατί δεν βγαίνεις να φέρεις;"

Δεν υπήρχε ούτε αγάπη στην καλύβα.

Ο επόμενος στη σειρά ήταν ο πρώην μάγειρας του Χέσκι Μαρού, ο Γιοσίρι.

Λαχταρούσε την Κέικο.

Ο στόχος των φιλοδοξιών του δεν ήταν πολύ υψηλός.

Οδηγούμαστε από δυνάμεις για τις οποίες δεν γνωρίζουμε τίποτα.

Ο βασιλιάς είναι νεκρός. Ποια το αντίτιμο για το νέο βασιλιά;

Πόσο καιρό θα διαρκέσει ο τυραννικός οίκος του Γιοσίρι;

Θα ασκούσε την εξουσία του στο Ανάταχαν για λιγότερο από 24 ώρες.

Η Κέικο ήταν δική του, όπως όλο το κρασί καρύδας που θα μπορούσε να πιει.

Αμύθητα πλούτη.

Αλλά η βασίλισσα δε θα γινόταν δική του.

Δεν είχε πάρει μέρος στη δολοφονία του προηγούμενου συζύγου της.

Ο δεσμός μεταξύ τους ήταν έντονος,

όσο άκαμπτο μπορεί να είναι αυτό που ενώνει αρσενικά και θηλυκά.

Την ήθελε ως βασίλισσα και ως δούλη. Καμία αυθάδεια.

Δε θα ανεχόταν να χυθεί καμιά κούπα στα πόδια του.

Θα γελούσε τόσο πολύ αν ήξερε ότι δε θα δει το φως της επόμενης ημέρας;

Όλοι μας θυμόμαστε εκείνο το βράδυ.

Το φεγγάρι ήταν χλωμό.

Τα δέντρα σιωπηλά. Ο αέρας ήταν γεμάτος ομίχλη.

Η θάλασσα ήταν βαθιά, τα βράχια μαύρα.

Η φύση αδιαφορούσε για το σκληρό πεπρωμένο του ανδρός.

Η ιστορία αυτού του δυστυχήματος είναι η ιστορία του καπέλου ενός Αμερικανού ναύτη.

Τα δύο πιστόλια ρίχτηκαν στον ωκεανό. Είχαν φύγει.

Δε θα υπήρχε άλλη αιματοχυσία.

Επιλέξαμε την Κέικο ειρηνικά.

Δηλαδή, ειρηνικά για εμάς.

Μα η Κέικο δε θα δεχόταν να είναι η επιλεγμένη, ειρηνικά ή όπως αλλιώς.

Είχε διαφύγει.

Ξεκινήσαμε κυνήγι για το βραβείο που αυτή τη φορά κερδήθηκε σε δίκαιο διαγωνισμό.

Ο εχθρός μάς βρήκε, ο τόσο απομακρυσμένος εχθρός.

Θα μας βομβαρδίσουν, σκεφτήκαμε.

Γι' αυτό είχαμε εκπαιδευτεί.

Ήταν απλό το θέμα.

"Προς τον ιαπωνικό στρατό στο Ανάταχαν."

Οι βόμβες που έπεσαν, έλεγαν ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει εδώ και 5 χρόνια.

Ένα σκάφος θα μας καλούσε και θα μας πήγαινε σπίτια μας.

Αυτό ήταν φυσικά, ένα ακόμα αδίστακτο κόλπο του εχθρού.

Τι νόμιζαν ότι είμαστε; Παιδιά;

Δεν ήταν τώρα η ώρα για ραβασάκια με τον εχθρό.

Πάμε να βρούμε την Κέικό μας.

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο! Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Κέικο!

Αυτή η μέθοδος πειθούς,

είχε πιάσει πάρα πολύ καλά στην παλιά Βαγδάτη και στην αρχαία Ρώμη...

και δε θα μπορούσε να αποτύχει στον πολιτισμό μας.

Δεν το είδαμε αυτό. Ποτέ δεν την είδαμε ξανά.

Εξαφανίστηκε σαν να μην υπήρχε ποτέ.

Καιρό πριν, την άκουσα να λέει ότι αν είχε φτερά, θα πετούσε σπίτι.

Η Κέικο είχε φύγει. Δεν αποτελούσε πλέον πρόβλημα.

Εξαφανίστηκε όμως και η ζωή.

Ύστερα, ένα χρόνο αργότερα, ένα πλοίο έφτασε...

και μια λευκή σημαία βρέθηκε στο νεκροταφείο της ζούγκλας μας.

Επιστολές. Επιστολές από την Ιαπωνία.

Κουρόντα!

Αυτή εδώ... ήταν από την Κέικο.

Την Κέικο;

Είχε ειδοποιήσει τις οικογένειές μας, τους είπε ότι ήμασταν ζωντανοί.

Ο Κουρόντα δεν είχε οικογένεια, γι' αυτό με μεγάλη χαρά τον ευχαρίστησε...

και είπε ότι ήλπιζε ότι η φυγή της να μην του έφερε κάποιο πρόβλημα.

Ήταν ντροπιαστικό, αλλά σίγουρα δεν ήταν κόλπο του εχθρού.

Υπήρχε και μια άλλη επιστολή, από τον Κυβερνήτη ενός νομού.

"Ο πόλεμος έχει τελειώσει πριν από έξι χρόνια."

"Οι οικογένειές σας περιμένουν."

"Μ' αυτή η σημαία που στέλνουμε παραδόθηκε ένα ιαπωνικό σύνταγμα."

"Χρησιμοποιήστε την."

"Σας θέλουμε στην πατρίδα."

"Μπορείτε να επιστρέψετε αν θέλετε."

"Εγώ ποτέ δε θα επιστρέψω σε μια ηττημένη Ιαπωνία."

Οι υπόλοιποι από εμάς... παραδοθήκαμε, με περίσσεια χαρά.

Είχαμε χάσει τη μάχη του Ανάταχαν.

Οι μέρες της δυσκολίας είχαν τελειώσει.

Πέσαμε σαν αετοί από το ιερό βουνό μας.

Χρειάστηκαν 10 ώρες για να διασχίσουμε ένα ταξίδι 19 ημερών και επτά μακρών ετών.

Ήμασταν πίσω στην Ιαπωνία.

Ήρωες, σε όλους εκτός από τους εαυτούς μας.

Όλα τα αδέρφια ήταν εκεί.

Οι φίλοι μας μάς περίμεναν.

Πατεράδες και μανάδες.

Οι γείτονές μας ήρθαν.

Είδαμε τις συζύγους μας.

Τα παιδιά μας, πλέον επτά χρόνια μεγαλύτερα.

Θα πρέπει να κερδίσουμε την αγάπη τους ξανά.

Ήμασταν στο σπίτι, επιτέλους.

Κι αν γνωρίζω έστω και λίγο την Κέικο,

κι αυτή πρέπει να ήταν εκεί.

Απόδοση & Επιμέλεια Υποτίτλων: Magico Tammy Team / zachs75