All language subtitles for Rosa elettrica.S01E06

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic Download
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian Download
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish Download
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese Download
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American) Download
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

Wchodzimy!

Szybko!

Szybko!

Szybko!

Czysto!

Czysto!

Prokuratorze, nikogo nie ma.

Ktoś musiał dać jej cynk.

Chyba wiem kto.

Daleko jeszcze?

Kiedy dojedziemy?

Dojechaliśmy?

Zaczekaj tu. Nie ruszaj się.

Co, kurwa?

Hej! Wypuśćcie mnie!

Wypuśćcie mnie!

Gdzie on jest? Umówiliśmy się, że z nim porozmawiam!

Cholera!

Do dupy.

Valera!

Valera!

Valera, jesteś tu?

Valera!

- Valera! - Słyszysz mnie?

Tu jestem!

- Valera. - Tutaj!

Wszystko w porządku?

Tak.

Dziękuję.

A co z Incantalupo?

Przeszukać dom. Z tyłu też.

Jasne.

Gdzie Mastronero?

Mastronero uciekł.

Incantalupo nie było w willi.

Myśli pani, że to zbieg okoliczności?

Czy nadal pani twierdzi, że można mu ufać?

Przykro mi.

Przykro pani?

Oczywiście. To jest najważniejsze.

Wcale nie wysłanie tuzina agentów

w siedmiogodzinną trasę z Neapolu, by złapać bossa, który zniknął.

Wcale nie zaprzepaszczenie 30 lat śledztwa. Nie...

Najważniejsze jest to, jak pani się czuje.

Jak mogłem na to pozwolić?

Jak mogłem zaufać komuś, kto mając 30 lat nie wiedział,

co zrobić ze swoim życiem?

Chronicznie niepewnej siebie kobiecie, która myśli,

że mundur to tylko kostium.

Agentce, która trzykrotnie oblała test pościgowy.

- Skąd pan wie? - Reja mi powiedziała.

Powinienem był jej posłuchać, kiedy miałem okazję.

Dopilnuję, aby panią zawiesili.

I postawili przed sądem.

Taka była umowa, prawda?

Miała mnie pani przekonać, że zasługuje pani na moje zaufanie.

Nie zasłużyła pani.

- Piantareo? - Nikogo tu nie ma.

Wracajmy do willi.

Zadzwoń do Ferrary. Niech ją zgarną.

O Boże.

Robisz herbatę?

Mam już dość! Ile jeszcze mam czekać?

Myślisz, że wystarczy, że zadzwonisz i wszyscy będą wokół ciebie skakać?

Do tego się przyzwyczaiłem.

Zwłaszcza gdy ratuję komuś dupę.

Telefon Leonarda.

Franz, proszę.

Weź go.

Dzięki.

Usiądź.

To nie herbata. To ziołowy napar, który lubię.

Wiesz, czemu mam tutaj jego zapas?

Bo zawsze jestem gotowy do ucieczki.

Od lat próbują mnie złapać,

ale zawsze ktoś daje mi cynk.

Tym razem też tak miało być.

Daniele, naprawdę myślisz,

że wierzę w te bzdury o ratowaniu mi dupy?

To ty przyprowadziłeś do mnie tę policjantkę.

D'Intrò wiedział, gdzie jesteś.

Tylko udawałem, że współpracuję.

- Żeby cię uratować. - Nie. Współpracowałeś,

by ratować siebie. Wiem, co zrobiłeś.

Zrobiłem, co musiałem.

Scurante stawał się zbyt potężny w Neapolu.

- Dlatego do niego strzelałem. - Niestety go nie zabiłeś.

Przynajmniej próbowałem.

Tylko ja...

próbowałem go powstrzymać.

Mówisz, że nie musiałem pomagać ci uciec.

A prawda jest taka, że D'Intrò prawie do ciebie dotarł.

I kto do ciebie zadzwonił? Co?

Nikt.

Ja do ciebie zadzwoniłem. Wiesz dlaczego?

Bo twoich przyjaciół przejęła Nunzia Serafino.

To, co się stało w Lido Murenie, jest tego dowodem.

Co to jest Lido Murena?

Nunzia zorganizowała tam spotkanie.

Zaprosiła wszystkich bossów. Wiedziałeś o tym?

Nie. Wiesz dlaczego?

Bo zrobiła to za twoimi plecami.

Ale ja im przeszkodziłem!

Tak samo jak z tym nalotem.

Dlatego mnie potrzebujesz.

Tylko ja mówię ci prawdę.

Tato.

Valera, przyjechali po ciebie.

Dobrze.

W porządku, Rosa?

- Tak. - Chodźmy.

Otwórz.

Przejechałam 870 km, żeby cię ratować.

Mogłabyś przynajmniej mi podziękować.

- Kto przydzielił mi Mastronero? - D'Intrò.

Zmusił mnie, bym ci go przydzieliła.

Chcesz przeczytać raport, w którym wyrażam sprzeciw?

Bo jesteś zbyt emocjonalna, wrażliwa,

- niepewna siebie... - Dobra, rozumiem.

- Czemu pani teraz przyjechała? - Bo chronię swoich agentów.

I dlatego, że dobrze się spisałaś.

Najwyraźniej źle cię oceniłam.

Mogła mi to pani powiedzieć, zanim skoczyłam z klifu.

Zostawmy na chwilę obwinianie innych.

Chodźmy, zanim D'Intrò dowie się, że wydałam cię innemu agentowi.

Mam też dla ciebie ubrania na zmianę.

Przekonałam Saro. Ma go i chce ci go wydać.

- Poczekaj kilka dni. - Nunzia!

Mam dość tego gówna! Sam znajdę tę Rosę.

- To Antonio Scurante? - Tak.

Chce Mastronero.

Incantalupo go ma. Chce go oddać.

- To daleko. Na pewno? - Gdzie to, kurwa, jest?

Pamiętasz Commiato?

To człowiek z Camorry, który miał kasyno w Trentino.

Wyruszyliśmy więc.

Potem D'Intrò zadzwonił do Ferrary, żeby cię odebrali.

A Esposito zadzwonił do mnie.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Chodźmy. Zajmijmy się Incantalupo i Mastronero.

Jeśli D'Intrò znajdzie ich wcześniej, zgarnie całą chwałę.

A mnie obwinią o ich ucieczkę.

Nas obie, bo zabrałam cię bez pozwolenia.

Wiesz, jak ich znaleźć?

Możemy namierzyć telefon?

Tak. Właściwie tylko tym się zajmuję.

Należy do Leonarda de Marii.

Jednego z synów Incantalupo.

Cocìss ukradł...

Mastronero ukradł jego telefon. Powinien go mieć przy sobie.

Dajcie mi dwie minuty.

- Zjesz coś? - Nie, dziękuję.

- Zimno ci? - Nie.

- Kurtkę? - Próbowałam z panią rozmawiać.

Nie słuchała mnie pani.

Nie. Nie wierzyłam ci, ale cię słuchałam.

Sprawdziłam tę sprawę z przebitą oponą.

To była zasadzka. Miałaś rację.

Potem próbowałam ci tylko pomóc.

- Mierzyła pani do mnie z broni. - By cię powstrzymać.

By upewnić się, że nikt cię nie zabije.

- Nie grałam w otwarte karty. - To na pewno.

Podejrzewałam, że D'Intrò jest w to zamieszany.

Nikomu nie ufałam.

Nawet Morano.

D'Intrò chciał spisać mnie i Cocìssa na straty.

Ale Morano można było zaufać.

Muszę do niego zadzwonić. Pewnie się martwi.

- Zostawiłam torbę w aucie. - Musisz coś wiedzieć.

- Co się stało... - Mamy to.

Znalazłem.

Sygnał z telefonu Leonarda De Marii pochodził stąd.

Nieopodal schroniska górskiego. To niedaleko.

Wyruszamy dokładnie za dwie godziny. Pójdziemy pieszo.

Szlak prowadzi do Austrii.

Wszystko, czego potrzebujemy, mamy w plecakach.

Muszę się ukryć na jakiś czas.

Nie byliście karani. Zastąpicie mnie.

Na wszelki wypadek dostaniecie nowe nazwiska.

Cesare Guerrieri.

Cesare Guerrieri niegdyś znany jako Tommaso De Maria.

Będziesz moim nowym głosem.

I nową twarzą.

Dzięki, tato.

Ty nie idziesz z nami.

Samochód zabierze cię do Genui. Stamtąd wyruszysz do Wenezueli.

Oczywiście.

- Ale plecaki są trzy. - Trzeci jest dla Franza.

Niewolnik zajmie moje miejsce?

Nie ma czegoś takiego jak „twoje miejsce”.

Każdy ma takie miejsce, na jakie zasługuje.

Narkoman nie zasługuje na prowadzenie rodzinnego interesu.

Nie biorę od pół roku!

To jakim cudem ukradł ci telefon?

Wysyłasz mnie na jakieś zadupie, bo ukradł mi telefon?

Nie podnoś na mnie głosu.

Wysyłam cię do Caracas,

bo całe życie udowadniałeś,

że jesteś nieodpowiedzialny i niebezpieczny.

I tak jestem zbyt szczodry.

- Posłuchaj. - Dość! Znieś plecaki.

Riccardo, chodź. Musimy się przygotować.

Posłuchaj.

Wyruszamy stąd.

Ty gnoju!

Skurwysynu!

Co się dzieje?

Przez ciebie ojciec wysyła mnie na jakieś zadupie!

A tak dobrze mi szło.

Byłem czysty. Nawet poszedłem na jebany odwyk!

A potem pojawiłeś się ty i zjebałeś wszystko tą koką!

Czemu jestem związany?

Bo przyjeżdża Antonio Scurante. Rozerwie cię na strzępy.

Ja mam przejebane, ale ty masz jeszcze gorzej.

Dokąd cię wysyła?

- Do Caracas. - Caracas?

Po co? Twój ojciec od lat nie współpracuje z Wenezuelą.

Co się tam z tobą stanie?

- Co ty możesz wiedzieć? Kto cię zna? - Ty mnie znasz.

Poznaliśmy się w dzieciństwie. Nie pamiętasz?

Ja też jestem jednym z błędów twojego ojca.

Tylko mnie porzucił trochę wcześniej.

Powiem ci coś z doświadczenia.

Jeśli cię porzuca, to koniec.

Możesz zrobić tylko jedno.

Uwolnić mnie.

Jasne.

Leonardo.

Jesteśmy naznaczeni.

Możemy sobie myśleć, coś się zmieni.

Ale to bzdura.

Znaleźli twojego ojca.

Musi się ukryć. Już nie będzie w stanie nic zrobić.

To nasza chwila.

Inaczej obaj zginiemy.

Prokuratorze.

W sejfie jest ukryty schowek.

Co to?

- Współrzędne geograficzne. - Pokaż.

- Sprawdź to. - Tak jest.

Prowadzą do ulicy Aniello Falcone.

- Czterysta... - Siedemdziesiąt sześć. Neapol.

Tak?

Prokuratorze, inspektor Carli do pana.

- Z Ferrary. Ma odebrać Valerę. - Przekaż mu ją.

Tyle że Valerę odebrał już inny inspektor. Esposito Lorenzo.

Zadzwonić do Reji?

Ja zadzwonię.

Nie rozumiem. Co jest pod tym adresem?

Dom D'Intro.

Nikogo tu nie ma.

Telefon Leonarda?

Brak danych. Zgubiliśmy ślad w tym miejscu.

Albo jest wyłączony, albo poszli w górę.

To my też pójdziemy.

- Nie. - Rozdzielmy się.

Jest nas siedmioro. Nie możemy szukać na ślepo.

Ale mieliśmy znaleźć ich pierwsi.

Nie nalegaj.

Czyli on spije całą śmietankę, a my wróćmy z pustymi rękami.

- Nawet nie próbując! - Nie mogę stracić kolejnych ludzi!

Jak to kolejnych?

Morano.

Co się z nim stało?

Serwisant telefonów z Neapolu powiadomił o nim Serrafino.

Złapali go.

Przykro mi to mówić.

Co to znaczy? Może wciąż żyje.

Znaleźliśmy jego ciało.

Nie pozwolę, by ktoś jeszcze zginął.

Sprawiedliwości stanie się zadość, ale jeszcze nie teraz.

Rosa!

Pani komisarz, złe wieści.

Carli napisał. Mieli odebrać Valerę.

Panie prokuratorze.

Jakim prawem odebrała pani Valerę?

Moja agentka była w niebezpieczeństwie,

a pan miał inne sprawy na głowie.

No tak. Na przykład schwytanie zbiegłego bossa.

Pani też próbuje to zrobić, prawda?

Wiem, jakim samochodem się poruszacie.

Ma nadajnik GPS. Jest pani tego świadoma, prawda?

Teraz na moim ekranie wygląda jak kropka.

Proszę przestać.

Niech zajmie się tym ktoś, kto wie, jak to się robi.

Proszę powiedzieć, jak to się robi?

Grożąc, spiskując...

Czy współpracując z Camorrą?

Osiągając cele.

Gdy cel zostaje osiągnięty, środki są bez znaczenia.

Z drugiej strony, wy tkwicie w tym samym miejscu od 20 minut.

Nie macie pojęcia, dokąd iść, prawda?

Spierdalaj.

Dupek się obudził. Zobacz, co u niego.

Masz telefon satelitarny?

- Hej. - Tak.

Dobra. Wychodzimy.

Hej! Szybko.

JEST ICH TRZECH. WYPACZ!

JEST ICH TRZECH. WYPACZ!

Rosa!

Co robisz?

Mastronero wysłał mi współrzędne. Wprowadzam je w nawigację.

„Jest ich trzech”. A dlaczego „wypacz”?

- Chciał napisać „wybacz”. - Zaczekaj, Rosa.

D'Intrò nas znalazł.

Jedzie tu i kazał nam się nie ruszać.

D’Intrò? Serio?

- Ma cały sprzęt. - My też.

Jest nas siedmioro i mamy sprzęt.

Mieliście złapać Incantalupo bez D’Intrò.

Nie zatrzymam się.

Jeśli nie ruszymy teraz, Cocìss umrze, a Incantalupo ucieknie.

Proszę pani.

Śmierć Morano nie mogła pójść na marne.

Jedźmy.

Dobrze, jedźmy.

- Telefon. - Tak.

WITAMY W RAJU

Przyjechał Scurante.

Jak minęła podróż?

Pogoda zawsze jest tu taka gówniana?

Powinieneś przyjechać zimą.

Przez ciebie prawie nadeszła zima.

Czemu tyle ci zajęło wydanie mi Cocìssa?

Chodź.

Cholera.

Wolałeś rozmawiać z Nunzią, prawda?

Zły wybór. To ja podejmuję decyzje.

W zasadzie już podjąłem.

Dziś Cocìss umrze.

Saro, wybacz, ale to sprawa twojej rodziny.

Mnie obchodzi tylko Cocìss.

A nadal go nie widziałem.

Riccardo, proszę przygotuj panom ziołowy napar.

Ja pójdę po Cocìssa.

Masz mnie za idiotę?

Nie ruszać się! Policja!

Na ziemię!

Już! Ręce do góry!

Policja! Nie ruszać się!

Nie ruszać się!

Kurwa.

Dalej nie idę.

Tam jest Austria. Idź.

Co ty pierdolisz?

To było głupie.

Nie byłem karany.

Jeśli przyjedzie policja, nie aresztują mnie.

Czemu mam z tobą uciekać?

Pomyśl, jak miło będzie, gdy twój ojciec skończy w więzieniu

i dowie się, jaki jesteś szczęśliwy na wolności.

Pomyśl o tym.

Co teraz, kurwa?

Właśnie to.

On ci to zrobił?

Dokąd poszedł?

- Gdzie on, kurwa, poszedł? - Tam.

Nie masz jaj.

Mam jaja, tato.

Cocìss!

Saro Incantalupo nie żyje.

Podobnie jak jego syn, Daniele Mastronero.

Znany też jako Cocìss.

Wciąż go nie znaleziono.

Tama była otwarta.

Ciało może być w dolinie albo nawet w morzu.

Będziemy szukać dalej.

Nawet jeśli szanse na jego znalezienie są niewielkie.

To koniec ery Incantalupo

i początek nowego śledztwa.

Zabijając Antonio Scurante, pozbawiliśmy jego klan głowy.

Jednak nie osiągnąłbym tego sam.

Chciałbym publicznie podziękować

agentce Valerze z jednostki w Ferrarze.

I nowej kierowniczce wydziału śledczego w Neapolu.

Antonelli Reja.

To pani wykryła powiązania Nunzii Serafino z tą sprawą.

Ona jednak wciąż znajduje się na wolności.

Wie pani, gdzie może być?

Ją też znajdziemy.

Będziemy współpracować. Jak do tej pory.

Jeszcze jakieś pytania?

Panie prokuratorze, jak wygląda sytuacja w Neapolu,

po tym, jak oba klany zostały pokonane?

Jak mówiłem, to początek nowego śledztwa. Ale...

Zawarł układ z połową Camorry i to on zbiera pochwały.

Mimo że my odwaliliśmy całą robotę i on o tym wie.

Niestety tego nie powiedział.

Ale my o tym wiemy. Wiemy, że to dzięki tobie.

- To za mało? - Nie o to chodzi.

Nawet nie wspomniał o Morano.

Bez niego by nas tu nie było.

To nie twoja wina. Morano sam podejmował decyzje.

Od lat nie widziałam go tak zdeterminowanego.

Był pieprzonym gliną.

Był pieprzonym gliną.

Ostrzegał mnie, żebym nie przywiązywała się do Mastronero,

bo to źle by się skończyło.

I tak się stało.

Straciłam ich obu.

Masz taką samą minę jak wtedy,

gdy pierwszy raz zobaczyłam cię u twojego ojca.

To dziwne.

„Wiem, źle wyszło.

A podobno, gdy kończy się 30 lat, to bum!

Nagle wiesz, co robić.

Gówno prawda. Teraz to rozumiem.

Nawet gdy już dorośniesz, wciąż nie wiesz, co robić.

Można winić tych, którzy byli tu przed nami,

za dawanie gównianego wzoru do naśladowania.

Ale to tylko wymówka.

Jeśli twoje wzory są do bani, wybierz lepsze.

To jest najtrudniejsze.

Codziennie masz wokół siebie ludzi, którzy dużo cię uczą,

choć nawet tego nie dostrzegasz.

Szukasz swojej drogi w pojedynkę, popełniasz błędy, gubisz się.

Pokusa jest zawsze ta sama.

Poddać się.

Ale tym razem nie chciałem się poddać.

Bez względu na wszystko.

I dlatego zrobiłem wiele głupich rzeczy”.

Mogłeś po prostu powiedzieć.

Bałem się, że mnie sparaliżuje.

Luca, co mam ci powiedzieć?

Jesteś z dziewczyną ze sklepu. W porządku.

To twoja decyzja. Nie jesteśmy razem.

Mówiłaś sto razy. Rozumiem.

Próbowałem wyjaśnić, że to, co mówiłaś...

że musimy dorosnąć,

a ja mówiłem: „Co za nuda, Rosa”...

Raczej: „Jesteś upierdliwa, Rosa”.

Tak.

Poznałem tę dziewczynę ze sklepu.

I pomyślałem, że spróbuję, jak wszyscy inni.

Dom, praca...

Tylko że...

Jesteś jedyną osobą, która sprawia,

że dorastanie może być czymś pozytywnym.

Już jesteśmy dorośli.

W naszym wieku niektórzy są po ślubie i mają dzieci.

- Troje dzieci. - Troje.

- Ale ty chociaż masz psa. - Tak.

Niektórzy nigdy nie dorosną.

Nawet jeśli próbujesz ich ratować.

Tak czy inaczej, będziemy popełniać błędy.

Brzmi pesymistycznie w ustach kogoś, kto właśnie pokonał Camorrę.

Wręcz przeciwnie, jestem optymistką.

Nadal będziemy popełniać błędy, więc możemy przestać się bać.

Luca, co jest, kurwa? Mówię poważnie, a ty...

Przepraszam. Myślałem, że teraz mam spróbować.

- Mam na myśli strach ogólnie. - Wybacz.

- W życiu. - Źle zrozumiałem, przepraszam.

Przepraszam.

Halo?

Teraz?

- Na pewno nic pani nie zamówić? - Na pewno.

Znaleźliśmy ciało Mastronero.

- Przykro mi. - Chcę je zobaczyć.

To nie jest przyjemny widok.

Tama działała. Mamy tylko...

strzępy.

- Wyobrażam sobie, co pani czuje. - Proszę nie zaczynać.

Nie wie pan, co czuję.

Nie musiał pan tu przychodzić tylko po to, żeby mi to powiedzieć.

Nie przyszedłem tylko po to.

Chciałbym, żeby pani dla mnie pracowała.

Mastronero zburzył równowagę, którą budowałem latami.

Przez 30 lat walczyłem ze złem całą duszą.

Aż zrozumiałem, że go nie pokonam. To była utopia.

Lepiej skazać chłopaka na śmierć? Poświęcić agenta?

Łatwiej jest odwrócić wzrok, prawda?

Nie.

Złu trzeba spojrzeć w oczy.

I wybrać.

Najmniejsze zło ze wszystkich na świecie.

Jest pani zbyt bystra, by tego nie rozumieć.

Z całym szacunkiem, nie potrzebuję pochlebstw.

Proszę. Właśnie tego potrzebuję.

Jest pani młoda, ale silna.

Myśli pani, że złapaliśmy Incantalupo przypadkiem?

Wszystkie naloty, które w niego wymierzałem,

szykowane w najmniejszych szczegółach, zawsze zawodziły.

Jak pani myśli, dlaczego?

Bo ktoś zawsze dawał mu cynk.

Ale z panią było inaczej.

Nikt pani nie wykrył. Była pani krok do przodu.

Nieskorumpowana.

W pewnym sensie czysta.

Przypominała mi pani mnie samego, gdy zaczynałem.

Nigdy nie zrobię tego, co pan.

Kiedy przestał pan wierzyć w sprawiedliwość?

Wciąż w nią wierzę.

Głęboko.

Ale sprawiedliwość przejawia się na wiele sposobów.

A ta sprawa...

kiedy została już naprawdę zamknięta, upewnia mnie w tym jeszcze bardziej.

Spokojnie.

Proszę otworzyć, gdy będzie pani gotowa.

Proszę przyjrzeć się uważnie.

I potem rozważyć moją ofertę.

Śmierć Mastronero to tragedia, która ma pozytywne strony.

Jakie?

Dziękuję za propozycję, ale nie skorzystam.

PRAWA GÓRNA KOŃCZYNA

LEWA DOLNA KOŃCZYNA

LEWA GÓRNA KOŃCZYNA

- I jak? - Dobrze.

- Wciąż boli? - Jest lepiej.

Wciąż nie wiem, czemu mnie dźgnąłeś.

Mogłem udawać.

Nie umiesz udawać, Leonardo.

Pierdol się.

Tekst polski: Adam Osielski

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.