Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Daniele.
Chodź. Przyjechali.
- Mamo, chcę na dół. - Nie, Daniele.
- Czekają na nas. - Nie!
- Pospiesz się! - Nie!
- Idziemy! - Mamy kierowcę!
- Jesteśmy bogaci! - Czekaj, Daniele!
A więc to jest śmierć.
Właśnie tak.
Twoje życie po śmierci nie mogłoby wyglądać lepiej.
Nie.
Nie. Ja nie umarłam.
Jesteś pewna?
Bo on wygląda na idealnego Boga dla ciebie.
On nie jest Bogiem.
Nie może być.
- Do kogo ona mówi? - Rosa?
Rosa? Rosa!
To ja.
Nie martw się. To weterynarz moich psów.
To weterynarz. No to w porządku.
Wstań.
Powoli.
Kula ją tylko musnęła. Miała szczęście.
- Dlaczego? - Cocìss.
Masz.
- Podawaj jej to co sześć godzin. - Dobrze.
A to dla ciebie.
A teraz spadajcie. Wszyscy was szukają.
Zrobił się burdel i nie mogę...
Uciekamy!
Jedź!
Ostrzegałem was. Jeden krok za daleko i macie przechlapane.
Morano?
Morano! Co ty tu robisz?
Włączyłem twój telefon, gdy umarłaś.
Dzwonił i dzwonił, więc odebrałem.
A potem wyrzuciłem telefon.
To policyjna furgonetka. Skąd ją masz?
Pogadamy, jak mi powiesz, gdzie mam jechać.
- To miasto jest jak pole minowe! - Spokojnie. Nikt nas nie szuka.
Jedź prosto. W końcu dojedziemy.
- Pomóż mi. - Spokojnie.
Nie nadwyrężaj się, bo szwy puszczą.
Kolejny raz uratowałem ci tyłek, co?
Gdyby nie ja,
Reja i koledzy Serafino rozwaliliby nas na tym klifie.
Co z telefonem twojej mamy?
- Nie wszystko na raz, panienko. - Daj mi go!
Jak ty, kurwa, z nią wytrzymujesz?
Telefon twojej mamy nie lubi pływać.
Sprawdziłem go. Obwody są skorodowane. Do niczego się nie nadaje.
Do dupy.
Ale mamy pecha.
Dojechaliśmy.
Dzięki.
Przebierzcie się. To wasze rozmiary.
- W porządku? - Tak.
- Hej, tatuś wrócił. - Co się stało?
- Nie odebrałaś mojej wiadomości. - Nie.
Wczoraj po naszej rozmowie Reja zostawiła mnie na ulicy.
Cocìss powiedział mi, że pojechała za wami na klif.
- Jasne. - Mój telefon był na podsłuchu.
- To była pułapka. - Twój telefon był na podsłuchu?
- Czyli wciąż nie jesteśmy bezpieczni? - Jesteśmy.
Mam anioła stróża. Ma na imię Peppe.
Stary kolega. Pożyczył mi ten wóz.
I telefon, z którego próbowałem dodzwonić się do ciebie.
Aż w końcu Cocìss odebrał.
- Nawet jeśli Reja... - Dziękuję, Carlo.
- Bardzo ci dziękuję. - Nie ma sprawy.
Zjadły wszystko w pół dnia!
- Co za koleś. - Chodźcie. Dam wam jeść.
Kurwa! Nie zadzwoniłam do D'Intrò.
Masz telefon, z którego mogę skorzystać?
Czekaj.
Na pewno nie da się odzyskać tych zdjęć?
Może da się jakoś przywrócić pliki?
Niestety. Przykro mi.
Mam te.
Są bezpieczne.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Panie prokuratorze, mówi Valera.
Miała pani dzwonić codziennie. Co się stało?
- Postrzelili mnie. - Postrzelili?
- Nic pani nie jest? - Nie.
- Wszyscy jesteśmy cali. - Mastronero jest z panią?
Tak.
Nie doceniałem pani heroizmu.
Musi pani się wycofać. Neapol płonie.
Mamy dowody, o które pan prosił.
Mam telefon mamy Mastronero.
Są na nim zdjęcia z domu Incantalupo.
Telefon jego matki.
Czy zdjęcia doprowadzą nas do jego domu?
Po tym, jak wpadliśmy do morza, nie jesteśmy w stanie wyświetlić zdjęć.
Ale mam telefon. To już dowód, prawda?
Telefon jest bezużyteczny!
Mastronero mówi prawdę.
Telefon był tam, gdzie mówił. Ryzykował życiem, by go zdobyć.
Chciał pan, żeby Mastronero dał dowód, że wie, gdzie jest Incantalupo.
Jeśli ten telefon to za mało...
to sama znajdę Incantalupo.
Proszę się poddać i zakończmy to.
Proszę o jeszcze jedną szansę. Tylko trzy dni.
Daję pani 24 godziny.
To może 48? Mówiłam, że zostałam postrzelona.
48 i ani godziny dłużej.
Dziękuję.
- I co? - Dał nam jeszcze 48 godzin.
Cocìss.
Musimy znaleźć Incantalupo.
Ktoś pomógł mu uciec.
- Ta dziewczyna była z nim. - Wiem. Widziałam ją.
Rosa Valera.
Ale musiał być ktoś jeszcze.
Ktoś musi im pomagać.
Tym lepiej.
Im więcej ludzi, tym łatwiej ich znaleźć.
Proszę. Wykwintna kuchnia.
Świetnie.
Zobacz, co mam.
- Żyrafa? Jest moja. - Nie, moja.
Tylko jej mi brakuje do kolekcji!
W każdym razie...
Jak znajdziemy Incantalupo? Nie damy rady wyświetlić tych zdjęć.
Liczyłam na to, że wiesz, gdzie jest ten dom, skoro w nim byłeś.
Miałem sześć lat.
Cocìss.
Gdyby to był ktoś inny, dawno bym sobie odpuściła.
Ale ty pamiętasz wszystko.
Numery telefonów, trasy...
Masz niesamowitą pamięć. Wykorzystaj ją.
Dalej. Skup się.
- Wykorzystajmy ją. - Dalej!
Miałeś sześć lat?
Co pamiętasz? Co lubiłeś, gdy miałeś sześć lat?
- Słodycze. - Złe pytanie.
Kiedy tam byłeś...
Jak tam było? To było mieszkanie? Mały dom?
- Duży dom? - To był duży dom.
- Duży dom. - Z pięknym dziedzińcem.
Ładnie urządzony. Jak u bogatych ludzi.
I miał duże, kolorowe okna.
Duże okna? To była willa?
- Tak. - Dobrze.
Co pierwszego zauważyłeś na miejscu?
Najpierw zauważyłem...
Bramę. Dom miał bramę z orłem na górze.
Całkiem brzydkim i strasznym.
- Świetnie. - Coś więcej? Jakieś szczegóły?
Szczegóły, szczegóły...
- Poczekaj... - Jakaś ulica? Cokolwiek.
- Gówno pamiętam. - Spokojnie.
Cofnijmy się o krok.
Podróż.
Gdy byłam mała i jeździłam na wakacje,
niektóre podróże były krótkie i kończyły się natychmiast.
Za to te długie nie miały końca.
- Co pamiętasz? - Podróż była długa.
Pociągiem.
- Do północnych Włoch. - Świetnie.
Pamiętam, że na miejscu była piękna wieża.
Niebieska na szczycie. A nie, przepraszam.
- Zielona. - Dobrze.
I most ze złotymi elementami.
- Most. Czyli rzeka. - Tak. Była piękna.
I góry. Widziałem góry.
- Góry? - Tak.
Góry, rzeki, mosty. W jednym miejscu?
Tak. W tym samym miejscu.
Ludzie dziwnie mówili.
Trochę po włosku, trochę w innym języku...
Heintz, weintz... Coś takiego.
- Po niemiecku? - Być może.
- To ten most? - Pokaż.
Tak! To ten!
Złote elementy i wieża. To ten.
- Merano. Trydent-Górna Adyga. - To tam, Rosa.
- Na pewno? - Sto procent.
Co wiesz o Merano?
Wspaniałe miejsce na ferie zimowe.
- Od kiedy jeździsz na ferie? - Nie jeżdżę.
Byłem tam z żoną i dziećmi,
kiedy próbowaliśmy ratować małżeństwo.
Piękna, bezsensowna wycieczka.
- Jeździsz na nartach? - Próbowałem. To była porażka.
No i super. Co robimy?
Sprawdzimy, czy wciąż tam mieszka.
Sprawdzimy? Jak to?
W Merano.
Jedziemy do Merano. Czy mam powiedzieć po niemiecku?
- Chodź. - Rosa, to głupota.
Nie martw się, Morano.
Jesteśmy przygotowani. Mamy plan i telefony. Będziemy dzwonić.
Ale nie ma sensu, żebym tu zostawał.
To Saro Incantalupo. Ukrywa się od 30 lat.
Co będzie, kiedy się dowie, że go znaleźliście?
O ile w ogóle go znajdziecie.
- Dzięki. - Potrzebujesz wsparcia.
Będziemy uważać.
Reja będzie mnie szukać. I najpierw przyjdzie do ciebie.
Właśnie! Lepiej, żebym też zniknął. Pojadę do Merano.
- Pomogę wam. - Nie.
Musisz zrobić zupełnie odwrotnie. Nie wychylaj się.
Carlo, proszę.
Ryzykowałeś już wystarczająco dużo. Masz dwoje dzieci.
Dwoje dzieci, a teraz też psa.
Chodź tu.
Rosa? Pospiesz się. Zająłem miejsca z tyłu.
Jadę.
To wielki zaszczyt. Dziękuję.
Jutro będę w Neapolu. Do zobaczenia.
Dzień dobry. Potrzebuję kilku podpisów.
Zatwierdzili moją nominację.
Jestem nową szefową wydziału śledczego w Neapolu.
Gratuluję, pani komisarz.
- Wspaniale. - Dziękuję.
Wkrótce otrzymasz pismo o przeniesieniu.
- Jedziesz ze mną, prawda? - Oczywiście.
Dziękuję, pani komisarz.
- Morano przyjechał? - Nie. Nie ma go tutaj.
Gdzie jest?
Nie wiem.
- Może moglibyśmy... - Nie.
Pozwolenie wygasło.
Racja.
Dziękuję.
Proszę.
Wybrany numer jest nieosiągalny.
Mówi Antonella Reja. Chcę porozmawiać z Carlo Morano.
Wiem, że już nie mieszkają państwo razem.
Ale jego telefon jest poza zasięgiem i pomyślałam...
W Neapolu?
Tak, wiem, ale myślałam, że wrócił. A jednak wciąż tam jest.
Dobrze.
Poczekam, aż oddzwoni. Dziękuję.
Jak go rozpoznam?
Hej.
Incantalupo.
- Skąd będę wiedziała, że to on? - Widziałaś jego portret pamięciowy.
Jest całkiem trafny.
Ale bardzo ogólny i mało realistyczny.
Potrzebuję szczegółów.
Ma pieprzyk na twarzy, tak?
I to taki ogromny. W tym miejscu.
Coś jeszcze?
Pamiętam, że jest bardzo wysoki.
I ma złowrogie spojrzenie.
Paraliżujące.
Spokojnie. To budzik.
Ustawiłem, bo inaczej byś zapomniała.
Proszę.
Dzięki.
Rozwiązałem też twój drugi problem. Nie bierzesz już tego drugiego lekarstwa.
Ty go rozwiązałeś?
Raczej antybiotyk go rozwiązał.
Gdyby nie ja, nie dostałabyś antybiotyku.
Jak ustawiłeś alarm?
- Jak to? - Wiem, że nie umiesz czytać.
No i co? To znaczy, że jestem głupi?
A powiedziałam, że jesteś? Myślę, że masz dysleksję.
- Możesz mnie nie obrażać? - Nie ma się czego wstydzić.
- Wielu sławnych ludzi miało dysleksję. - Na przykład?
Na przykład Churchill.
- I Spielberg, chyba. - Co to za jedni?
- Einstein? - Einstein? Ten geniusz?
- On też? - Tak.
Czyli ja też jestem geniuszem.
Prawdę mówiąc rzadko chodziłem do szkoły.
Ale potrafię liczyć.
I rozumiem niektóre słowa.
Pamiętam ich znaczenie. Na przykład to.
Rzym.
- Tak. - Widzisz?
Daj mi długopis.
Proszę.
- R-O. Jak w „Roma”. - Dobra.
- S-A. - Rosa.
Daj spróbować.
Czyli...
R... jak Rosa.
Trochę wredna dziewczynka...
Raczej bardzo wredna.
Tak.
- Rosa. - Bardzo ładnie.
Widzisz?
A moje imię? Jak się pisze?
- Cocìss? - Tak.
- Co? - Co to?
- Cocìss. - A ten flak, to co?
Posłuchaj, jak brzmi moje imię.
Silny dźwięk. Cocìss.
- Na wkurwie. - Dobra. Rozumiem.
- Lepiej? - Tak. To ja.
Wkurzony i energiczny.
Kocìss. Co to za litera?
K.
Ładnie. Kocìss przez „K”.
Brzmi dobrze.
Daj mi spróbować.
Podaj mi jakieś inne słowa.
- Na „K”? - Tak.
- Koala. - Koala?
- Tak. - Koale też są wkurzone?
- Kałasznikow. - Lepiej.
Kałasz...
A Kangal? Też na „K”.
- Co to? - Żartujesz?
- Rasa psa. - Skąd miałam wiedzieć?
To co ty wymyśliłaś za plan, skoro nic nie wiesz o psach?
Mówiłem ci, że psy to największa pasja mojego ojca.
Macie coś wspólnego.
Powiedziała rockowa glina.
W każdym razie kocham swoje psy.
Ale mój ojciec nie jest już zdolny do miłości.
Zaczniemy od podstaw.
Tata ma tylko i wyłącznie rottweilery.
- Zapamiętaj. - Dobrze.
Peppino, przyjacielu, dziękuję ci. Mam u ciebie dług.
- Pomogłem? - Pomogłeś? Uratowałeś mi życie!
To też ci mogę oddać.
Posłuchaj. Mam pytanie.
Myślisz, że można wyrzucić taki zalany telefon?
Teraz już nie da się odzyskać danych. Wszystko jest szyfrowane.
Tak myślałem.
A dlaczego „teraz”?
Dziesięć lat temu przełożyłbyś kartę do innego telefonu i odzyskał dane.
Dziesięć lat temu?
- Kiedy potrzebujesz furgonetki? - Jutro przed obiadem.
Będę o 11.00. Obiecuję.
- Carlo! - Obiecuję. O 11.00 na miejscu!
Tylko się nie spóźnij!
Co powiesz, kiedy wejdziesz do willi Saro?
Jak to było...
Zgubiłam mojego krótkonogiego Jack Russell terriera.
- Oszalałaś? - Długonogiego.
Morano załatwił ci fajne spodnie.
- Co to za gówno? - O Boże.
Ładne, co?
Porozmawiajmy o ważniejszych rzeczach.
- Pies Saro to... - Rottweiler.
Już mówiłam. Wiem wszystko. Możemy teraz odpocząć?
Dobrze, odpocznij.
- Rosa? - Co?
- Muszę cię o coś zapytać. - Co?
Co z twoim chłopakiem?
- Wszystko sobie wyjaśniliście? - Jasne.
Między jedną strzelaniną a drugą.
- Poza tym to nie mój chłopak. - Daj spokój. Uprawialiście seks.
Będzie się martwił, że nie wracasz.
Luca to tylko przyjaciel.
Czasami uprawialiśmy seks i tyle.
- Jak to „i tyle”? - I tyle.
Jak idziesz z kimś do łóżka, to coś znaczy.
Wiesz, z iloma kobietami się kochałem?
Z jedną. Z Miriam.
Chciałem się z nią ożenić.
Ale już nie chcę.
Nigdy nie chciałam nic więcej od Luki.
On też nie. Widziałeś, że ma już inną.
Ma gdzieś, czy wrócę, czy nie.
Ale to nieważne. Moje życie to i tak porażka.
Chcę skupić się na pracy.
A z drugiej strony...
ta praca jest trochę...
Hej.
Śpisz?
- Jesteśmy! - Co za podróż.
Gdzie zaczynamy?
Cocìss!
Cocìss? Chodź.
To jest ten most.
- Ten? - Tak.
Miałeś rację. To tutaj.
Teraz musimy znaleźć jego dom.
Zejdźmy do rzeki.
- Proszę. - Chodźmy.
- Dwie minuty. - Muszę się oszczędzać.
Tylko chwilę.
Chcesz pływać w lodowatej wodzie?
Boże!
Proszę tutaj poczekać.
Daniele, zostaw to, bo ci nogi z tyłka powyrywam.
Daniele! Nic nie dotykaj, słyszysz?
Mówiłaś, że mamy tutaj nie mówić po neapolitańsku.
Ucisz się i nie ruszaj.
Tylko tyle!
Rocky, chodź tutaj!
Chodź tu!
Rocky! Widzisz? Mnie lubi bardziej.
Nieprawda. Mnie.
- Nie. - Tak.
Nie. Widzisz?
Chodź.
A ten czego chce?
- Nie wiem. To jakiś idiota. - Chuj wam w dupę.
Riccardo? Leonardo? Do mnie.
Musicie się przygotować.
To powinna być ta luksusowa dzielnica.
Znajdźmy willę z orłem.
Zacznijmy z tej strony.
Kurwa.
A ta?
- Pokaż. - Patrz.
Tak jakby. Ale to nie ta.
- Na pewno? - Na pewno.
Przepraszam. Czy to jedyna willowa dzielnica?
Co powiedział?
Hej.
To może być ta.
- Tak. To ta. - Wcale nie.
- Wcześniej mówiłeś, że to nie jego dom. - Ach. Czyli nie.
No co? Minęło 12 lat!
Wkurzasz mnie! Jesteś rozkojarzony! Skup się.
Jak małe dziecko! Nie chcę cię karcić!
- Nie jestem twoją matką. - Wiem, że nie jesteś.
I co z tego? Może nie mam wyjątkowej pamięci.
Może w ogóle nie jestem wyjątkowy. Jestem po prostu idiotą.
Nie mów tak. Przepraszam. Jestem zmęczona i zdenerwowana.
Oboje jesteśmy.
Pieprzone orły!
Słucham?
Wiesz, że ze starszych telefonów można odzyskać dane,
przekładając kartę do innego telefonu?
Telefon matki Cocìssa jest z 2012 roku.
Wtedy dane nie były szyfrowane.
Zaniosłem telefon do znajomego.
Wciąż jesteś w Neapolu?
Oczywiście. Potrzebuję czasu, więc wynająłem sobie pokój.
Udało mu się odzyskać jedno zdjęcie.
Lepsze to niż nic, prawda?
Wyślę ci je MMS-em na twój telefon. Jak za starych czasów.
Dziękuję, Carlo. Jesteś genialny.
Nie ma za co.
- Co powiedział? - Odzyskał zdjęcie.
- Naprawdę? - Tak.
- Pokaż. - Za chwilę. Wysyła.
Jest.
Gówno widać.
Czekaj. Zobacz. Coś widać.
To most, prawda?
- Przepraszam? - Tak?
Gdzie jest ten most?
To kamienny most. W tę stronę, po lewej.
Dziękuję.
- Zobaczmy. - Chodźmy.
CHYBA COŚ MAMY
NIE WIEM, JAK CI DZIĘKOWAĆ
Morano.
- Komisarz Reja? - Peppe.
Dziękuję za telefon.
Nie ma sprawy. Pomyślałem, że chce pani wiedzieć, co robi Morano.
Pożyczyłem mu furgonetkę i telefon.
Obiecał oddać dzisiaj, ale się nie pojawił.
Mam się martwić?
Wpakował się w duże tarapaty.
Jeszcze nie zaczęłam służby w Neapolu i nie wiem, kogo prosić o pomoc.
Pomóż mi zlokalizować jego telefon. Musimy go znaleźć.
Oczywiście. Dla Carlo wszystko. Tędy.
- Pamiętam, że tędy szedłem. - Tak?
Pamiętam rzekę, ścieżkę wzdłuż drzew...
Dobrze.
Jest!
- Most ze zdjęcia. - Tak.
Willa jest po prawej. Teraz pamiętam.
- Tam? - Tak. Na pewno. Chodźmy!
Gdzie oni są?
Kto?
Zabij mnie.
Nic ci nie powiem.
Skończyłam z nim.
- Tak? - Słuchaj uważnie.
Cocìss szuka ciebie z policjantką.
Wiem, że nie zawierasz układów ze Scurante i zawsze to szanowałam.
Ale potrzebujemy Scurante.
Nie ma innej opcji, Saro.
Cocìss musi umrzeć.
To tutaj.
Na pewno?
Tak.
Kim są Riccardo i Leonardo?
Synami, którzy zasługują na wspomnienie na bramie.
- Czyli znaleźliśmy go. - Tak.
Boisz się?
- Może nawet tu nie mieszkać. - Racja.
Co oznacza, że mamy przerąbane, nie?
Tak.
Wchodzę.
Idę z tobą.
Cocìss, mamy plan. Zostań tutaj i się schowaj.
To gówniany plan.
Jesteś sama, nieuzbrojona i ranna...
Jak mała dziewczynka.
Dziękuję za troskę, ale idę sama.
- W razie czego mamy telefony. - Czyli jesteśmy bezpieczni.
Cocìss, to ja miałam chronić ciebie.
Dalej. Idź.
- Tak? - Dzień dobry.
Przepraszam, ale zgubiłam psa i chciałam zapytać...
Lucio!
Lucio!
Przepraszam?
Jest tu kto?
To ja dzwoniłam. Szukam psa.
Przepraszam?
Jest tu kto?
Leo? Stój! Wracaj!
Szybko. Słyszałeś tatę. Nie możemy teraz wychodzić.
Słyszałeś? Leo!
- Chodź, Leo. - Nie dotykaj mnie.
Robię to, co chcę. Jak chcesz, to właź mu w dupę.
Jesteś pieprzonym dzieciakiem!
Lucio?
Jest tu kto?
Mogę wejść?
Dzień dobry.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Zgubiłam psa, Lucio. Zadzwoniłam domofonem i ktoś mnie wpuścił.
- Szukam go. - Tommaso De Maria. Miło mi.
Giuditta Virilli.
Giuditta...
- Napije się pani czegoś? - Nie, dziękuję. Bardzo mi miło.
Piękny dom.
- Należy do pana rodziny? - Tak.
- Podoba się pani? - Bardzo.
Dobrze, pani Giuditto.
Jakiej rasy jest Lucio?
Jack Russell.
Długonogi terrier. Może pan kojarzy.
Ile ma lat?
Jedenaście.
To trochę dziwne, bo...
gdyby to jeszcze był szczeniak...
ale gdy te psy dorastają, stają się bojaźliwe...
przywiązane do swoich nawyków... i dość przewidywalne.
Czyli zna je pan. Miał pan jakiegoś?
Nie.
Ja mam tylko rottweilery.
Proszę podejść.
Proszę się nie bać. Można pogłaskać.
Nie chcę przeszkadzać. Pójdę szukać Lucio.
Rottweilery mają złą reputację, ale zupełnie niezasłużenie.
Nie są agresywne.
To po prostu psy obronne.
Jeśli ktoś grozi ich panu...
to atakują.
Znaleźli Lucio.
Jadę po niego. Dziękuję i przepraszam...
za kłopot.
Co jest?
Jeszcze raz gin z tonikiem.
Na rachunek ojca.
- Gdzie jest toaleta? - Po lewej.
Mogę w czymś pomóc?
Już nie biorę.
Naprawdę?
To po co tu przyszedłeś?
Co jest? Pomyliłem się?
To za twojego ojca.
To on spieprzył ci dzień?
Czekaj.
Ile?
Siedemdziesiąt.
Może pięćdziesiąt?
Dobra. Masz.
Tylko grzecznie.
Znalazłaś go? Jest tam?
Tak, ale musimy spadać.
Co jest, Rosa?
- Co się dzieje, Ro'? - Musimy uciekać.
W międzyczasie znalazłem jego syna.
Mamy wszystko, co trzeba. Zdjęcia, adres, wszystko.
Porozmawiamy później.
Może ja mam wyjątkową pamięć,
za to ty jesteś wyjątkową nudziarą.
- Dokąd idziemy? - Ktoś nas śledzi.
Ten facet w okularach.
Chodź!
Chodź.
Na pewno stąd pochodził sygnał z telefonu Morano?
Tak.
Zadzwońmy do laboratorium.
Od jutra będzie pani nową szefową wydziału.
Nie powinno być z tym problemów.
Właśnie.
Wiesz, co jeszcze mogę zrobić?
Schwytać Nunzię Serafino i wszystkich umoczonych w to ludzi.
I dorwać gnoja, który im pomagał.
Zanim kolejny agent zginie.
Chodź.
Daj torbę.
Dobrze.
Nikogo tu nie ma.
Chyba jest opuszczony.
Ale z ciebie James Bond.
Facet na ciebie spojrzał i od razu spanikowałaś.
Czasami warto być taką sztywniarą.
Zbyt łatwo mnie wpuścili.
Wpuścili mnie, by mogli mnie śledzić.
Żeby mnie znaleźć i zabić.
Co za gówniany ojciec.
Dobra.
Muszę zadzwonić do D'Intrò.
Poczekaj. Przygotuję ci uroczą kryjówkę.
Dokąd idziesz?
- Słucham? - Panie prokuratorze, to ja.
- Tak? - Mam wszystko.
Zdjęcia, adresy, fałszywe nazwisko.
- To na pewno on? - Rozmawiałam z nim.
Rozmawiała pani z nim?
- Jaki jest? - Jaki jest?
Jak każdy inny facet.
Używa nazwiska Tommaso De Maria.
Tommaso De Maria.
Brzmi pani na rozczarowaną.
Brzmię dziwnie, bo prawdopodobnie nas śledzą.
Uciekliśmy, ale potrzebujemy pomocy.
Gdzie dokładnie jesteście?
- W Merano. - Gdzie w Merano?
Na opuszczonym kempingu kilka kilometrów za miastem.
Co to jest?
Proszę przesłać szczegóły i przyjedziemy.
- Słyszy mnie pani? - Tak. Wszystko napiszę.
I co teraz będzie?
To, co mówiłem na początku.
Zostanie pani przywrócona do pracy i nikt pani nie ruszy, nawet Reja,
która właśnie dostała awans.
Nie sądzę, by chciała iść z panią na noże.
A Mastronero?
W dalszym ciągu będzie mógł być informatorem.
- Ale nie w więzieniu, prawda? - To nie będzie możliwe.
Może chociaż areszt domowy.
Ci, których zabił na drodze, byli uzbrojeni.
Działał w samoobronie.
- Valera. - Co? Co, panie prokuratorze?
Dotarłam tak daleko, że mam prawo wiedzieć, co się dzieje.
Caterina Scurante nie była uzbrojona.
On nie zabił Cateriny Scurante.
Mamy nagrania z monitoringu.
Co?
Widać na nim, jak strzela do dziewczynki.
- Jest pan pewien? - Widać wyraźnie.
Gitara.
Od kiedy pan wie? Czemu mi pan nie powiedział?
Bo uciekaliście. I to całkiem oczywiste, prawda?
To boss Camorry. Oczekuje pani, że będzie uczciwy?
MERANO, ALEJA PIAVE
Proszę uważać.
Valera?
OPUSZCZONY KEMPING 2 KM NA POŁUDNIE OD MERANO
Valera, słyszy...
Zobacz, co znalazłem.
Co powiedział sędzia? Przyjedzie?
Powiedział, że pozostaniesz informatorem.
W więzieniu.
Spójrz, co dla ciebie przygotowałem.
Jak na wakacjach. Jest gitara, ale...
dziwnie brzmi.
Chyba zepsuta.
Nienastrojona.
Serio? To ją napraw.
Dalej, Rosa.
Jesteś dobra w naprawianiu rzeczy.
- Wszystkiego nie da się naprawić. - Nie zanudzaj znowu.
Po tym wszystkim, co zrobiłem, nawet nie pokażesz mi, jak grasz?
- Dalej, zagraj. - Proszę cię, Cocìss.
Dalej, Rosa. Proszę.
Zrób to dla mnie.
Dawaj.
Masz.
Usiądź.
Serce
wypchane po brzegi
Praca powoli
Zabija
Rany nie chcą goić się
Jesteś
zmęczony, nieszczęśliwy
Obalmy cały ten rząd
On nie reprezentuje nas
Wybieram
Ciche życie, objęcia
Tlenku węgla, bez alarmów
Niespodzianek, bez alarmów
Niespodzianek
Bez alarmów, niespodzianek
Bez alarmów, niespodzianek
Ciszej
Proszę, ciszej
Nie chcę iść do więzienia.
Od początku wiedziałem, że skończę w pace.
Ale wtedy nic nie rozumiałem.
Kiedy mnie aresztowali, pomyślałem, że to lepsze niż śmierć.
I że może znajdę jakiś sposób...
Chciałem zabić wszystkich.
Każdego dupka, kończąc na ojcu, ale wiesz co?
Teraz mam to w dupie.
Teraz jestem mądrzejszy.
Nie chcę iść do więzienia.
Rosa?
Chcę jeździć autobusami.
Chcę czytać i pisać.
Chcę słuchać, jak rockowa glina śpiewa.
Chcę jechać na kemping.
Chcesz wrócić do swojego starego życia?
Nie mam na to wpływu.
Nieprawda. Masz.
To nie jest zwykłe zadanie.
Musiałaś mieć powód, by mi pomagać.
Dobrze nam idzie uciekanie. Zróbmy to.
To bez znaczenia, czy wrócisz, czy nie. Sama tak powiedziałaś.
Jesteśmy tacy sami.
Nie jesteśmy tacy sami.
Ja cię nigdy nie okłamałam. Ty mnie okłamałeś.
Zabiłeś tę dziewczynkę, Daniele.
- To nieprawda. - Ile razy cię pytałam?
- Mówiłem, że to nie ja. - Masz mnie za głupią?
Wiem, że to zrobiłeś.
Spójrz na mnie i powiedz, że to nie ty.
Spójrz na mnie, Cocìss! Powiedz, że to nie ty!
To nie była moja wina!
To była wina 'O Rosso. Chciałem zabić Antonio Scurante!
Żeby Nunzia mnie posłuchała!
Nie możemy dzielić terytorium między nimi!
'O Rosso był na czatach. Kazał mi strzelać.
Dlaczego, skoro dziecko było obok?
Mam to gdzieś! Będziesz tłumaczył się w sądzie.
A kto mnie posłucha, Rosa?
Kto mnie posłucha? Zabiłem dziecko!
Ja.
Ja bym cię słuchała! Ja bym cię chroniła!
Myślałam, że mi ufasz.
A jesteś tylko kłamcą. Ignoranckim...
- Cicho! - Bandytą z Camorry jak twój ojciec!
Zamknij się! Nie waż się wspominać o moim ojcu!
Nie jestem jak mój ojciec! Rozumiesz?
Dobrze.
- Nie, proszę! - Nie ruszaj się.
- Cocìss! - Nie ruszaj się.
Nie, Cocìss.
Nie ruszaj się!
Proszę!
Cocìss! Proszę!
Puść mnie!
Proszę.
Wyjdziemy stąd.
Wyjdziemy stąd razem.
Przysięgam. Wyjdziemy razem.
Nie!
Proszę!
Nie!
Proszę.
Nie!
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.