Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Coś ty odjebał?
- Musimy uciekać. - O Boże.
- Cholera. - Wyjaśnię ci to. Uciekajmy.
Daj mi pistolet.
- Słuchasz mnie? - Daj mi ten pieprzony pistolet!
Proszę. A teraz mnie posłuchaj!
To nie byli policjanci!
Spójrz na napisy!
Podrobione! Spójrz na tablice!
Patrz.
Co z ciebie za glina, jeśli nie rozpoznajesz radiowozu?
Spójrz na broń.
Spójrz na broń. To rewolwer. Nie używacie takich.
To przebierańcy! Jebani Scurante!
Musimy uciekać. Nie jest tu bezpiecznie.
- Kurwa. - Hej! Jedziemy!
To ten myśliwy.
- Ten od Chinotto. - Widzisz?
- Miałem rację. - Ktoś dał im cynk.
Wiedzą, dokąd jedziemy!
- Tylko Morano o tym wiedział. - On nigdy by mnie nie zdradził.
To Reja. Pewnie go podsłuchuje.
Wsiadaj!
NEAPOL 24 GODZINY WCZEŚNIEJ
Scurante, wezwałam cię, bo mamy problem do rozwiązania.
Cocìss uciekł. Dlatego zgodziłeś się ze mną spotkać, prawda?
Ktoś w policji ci pomaga
i miał ci go wydać. Zgadza się?
Ale najwidoczniej ta osoba zawiodła, więc...
Co teraz?
Co teraz? Rozpętamy piekło, byle go znaleźć.
Nie. Wojna nigdy nie jest mądrym rozwiązaniem.
Wiesz o tym dużo lepiej niż ja.
Wyczyściłam dla ciebie kamienice.
Rynek jest teraz twój.
Zabiłaś moją córkę. W dupie mam rynek!
Spójrz na niego. To jeden z moich ludzi.
Nie żyje, bo próbował pomóc Cocìssowi.
Teraz wszyscy wiedzą, że odpowiadają przede mną,
bo inaczej skończą w piachu.
Antonio.
Znajdę Cocìssa dla ciebie.
Organizuję spotkanie w Lido Murena z moimi zastępcami z całego kraju.
Przyjdź. Zawrzemy pokój.
Czy to nie są bardziej zastępcy Saro?
Knujesz coś za plecami swojego szefa?
Saro od dawna się już nie angażuje.
Nie dałby rady bez ponoszenia konsekwencji.
Ja się teraz wszystkim zajmuję. Dogadasz się ze mną.
Ale chcę Cocìssa żywego.
Chcę go zabić gołymi rękami.
Niech tak będzie.
Dzień dobry, pani komisarz.
- Zidentyfikowaliście ich? - Nie, ale to nie policjanci.
Kolega w laboratorium potwierdził,
że kule pochodzą z broni służbowej.
To za mało, żeby obciążyć Valerę.
Jesteśmy bardzo blisko miejsca jej kryjówki.
- Mamy też zdjęcia. - Widziałeś je?
Tak. Niedaleko jest kamera.
Nagrała szybko jadącego pickupa.
Dwoje pasażerów. Widać tylko kierowczynię.
Czy dobrze się znasz z tym kolegą z laboratorium?
Obiecał, że powiadomi mnie, kiedy tylko znajdą samochód.
Mają numery tablic.
Mogę spojrzeć?
Czy telefon Morano jest wciąż śledzony?
Tak. Mogę go namierzyć.
To za mało. Muszę posłuchać ich rozmów.
Załatw podsłuch.
Nie wydaje mi się, żeby to przeszło.
Znajdź kogoś, kto nie jest upierdliwy.
Sędzia w Trani ma u mnie dług.
Skontaktuję cię z nim.
- Uzyskanie nakazu trochę zajmie. - Złóż wniosek.
W międzyczasie będę miała oko na Morano.
Dobrze. Tak zrobię.
Tak?
To ja!
Otwórz!
Pani komisarz.
Co pani tu robi?
Ubieraj się. Musimy odebrać informatora.
- Ale to nie moja zmiana. - Właśnie. Inni są zajęci.
Dokąd jedziemy?
Jeszcze nie powiedzieli, ale musimy być gotowi.
Muszę zawieźć syna na trening o 16.00.
Chwileczkę.
Ten nielegalny cud architektury nazywa się Lido Murena.
Według naszych źródeł
zostało tam dziś zaproszone szefostwo klanu Incantalupo.
Luigi Nerola.
Ivo Amidei, 'O Scarpone.
Gianni Luzzi i co najważniejsze...
Nunzia Serafino.
Radna Nunzia Serafino?
Naszym zdaniem to polityczna wtyczka Incantalupo.
Złapiemy ją na gorącym uczynku.
Powodzenia.
Po wschodniej stronie Lido Murena stoi fabryka.
Wejdziemy od lewej i poczekamy na wsparcie. Za mną.
Proszę.
Nie wiemy nic nowego o Mastronero i Valerze.
Ale niedaleko Ferrary zastawiono zasadzkę.
Znaleziono dwóch martwych zabójców przebranych za policjantów.
Biorąc pod uwagę lokalizację, mogli mieć z tym związek.
Sprawą zajmuje się lokalna jednostka. Mam drążyć głębiej?
- Nie. Ja się tym zajmę. Dziękuję. - Rozumiem.
- Mam skręcić? - Nie. Jedź prosto.
Spojrzałbyś przynajmniej na drogę.
Nie martw się. Rozpoznam zjazd z zamkniętymi oczami.
Nie mówiłeś, że twoja babcia mieszka w Neapolu?
Nazywam ją babcią, ale to nie jest moja babcia.
Mieszka na osiedlu na przedmieściach.
Zjedź tutaj. Zobaczę, co u moich psów.
- Co? - U psów. Ukryłem je w magazynie.
Powierzyłem je Lollo.
Ale teraz nikt ich nie karmi.
- Chcę zobaczyć, jak sobie radzą. - Dobrze.
Może odwiedzimy jeszcze świętego Januarego
i skoczymy na kawkę w mieście?
Zrobimy sobie wycieczkę?
- Ale z ciebie nudziara. - Nudziara?
O matko...
Co to znaczy, że to nie jest twoja babcia?
Dokąd jedziemy?
Do domu Carmeli. To sąsiadka.
Zawsze się mną opiekowała pod nieobecność mamy.
Praktycznie cały czas byłem z nią.
Dlaczego? Czym się zajmowała twoja mama?
Miała słabość do cracku.
Kiedy ostatnio widziałeś się z Carmelą?
Może już wyrzuciła twoje rzeczy.
To niemożliwe. Ona nic nie wyrzuca.
Skręć tutaj. Jesteśmy prawie na miejscu.
Wygląda w porządku jak na tymczasowe miejsce.
- Nie odbierzesz? - Najpierw potwierdzę miejsce.
Spokojnie, odbierz. Ja to zrobię.
Halo?
Casadei. Co jest?
Sąsiad.
Pani komisarz, mogę na słowo?
Tak. To normalne. To pies. Psy szczekają.
Rozumiem.
Dzwonił kolega z laboratorium.
Są w Quarto pod Neapolem.
Widziano tam pickupa,
który znajdował się na miejscu strzelaniny.
- Co powiedział sędzia? - Dostaliśmy zgodę.
Ale uzyskanie nakazu zajmie jeszcze kilka godzin.
- Nie możemy czekać. - Daj mu chleb.
Spróbuj zagwizdać. Może przestanie.
Cierpliwości.
Dzwonili do nas. Musimy odebrać informatora.
- Gdzie? - W Neapolu.
Zatrzymaj się tutaj.
Jesteśmy. Chodź.
- Gotowa? - Tak.
Idź.
Witam w moim domu.
Idź tam. Wyjdziesz na podwórze.
Tam jest dom Carmeli.
- Ten? - Powiedz jej... Spójrz na mnie.
Pudło z rzeczami Daniele.
Upewnij się, że powiesz Daniele, a nie Cocìssa,
bo się wkurzy.
I jeszcze jedno. Jeśli zacznie coś podejrzewać,
powiedz jej, że do bułeczek pasują skwarki, a nie szynka.
Jakie kwarki?
Skwarki, nie kwarki. Nieważne.
Powiedz jej. Zrozumie.
Idź do góry.
- Dobrze. - Hej.
- Co? - Nie wychylaj się.
- Jasne. - Dobra?
Piłka!
Kurwa, kurwa...
To nie jest dobry moment.
Potrzebuję czegoś.
Płacę podwójnie.
Dobra. Chodź.
Kurwa, człowiek Scurante.
Kurwa.
Przestań!
Nie ruszaj się!
Nie ruszaj się!
Kochana babcia!
- Nie ruszaj się! - Cocìss!
Takie ścierwo jak ty nie ma prawa wymawiać mojego imienia.
- Gdzie jest Carmela? - Spokojnie! Nic nie zrobiłem!
Nie krzycz, bo cię zabiję! Gdzie jest Carmela?
- Kto to jest Carmela? - Nie wiesz?
Chodź tu, gnoju.
- Kim on jest? - Jakieś ścierwo od Scurante.
Kobieta, która tu mieszka. Gdzie ona jest?
Nie wiem! Przyjechaliśmy tu wczoraj. Nikogo tu nie było.
- Nie wiesz? - Nie.
Zamknij mordę.
Daj mi broń!
Po co?
A co? Mamy go tu zostawić?
Jak komuś powie, że nas widział, będzie po nas!
Cocìss, wystarczy już trupów.
Zwiążmy go.
Gdzie są rzeczy Carmeli?
Nie wiem.
- Masz. - Nie wiem.
Nie ruszaj się.
- Zamknij się! - Cicho! Jest tylko zwichnięta.
Zabili Carmelę, a ty martwisz się swoją ręką.
- Dobra. Idziemy. - Nie ruszaj się stąd.
- Idziemy. - Gdzie? To teraz teren Scurante.
Wróćmy tą samą drogą.
Zostaw go. Chodź.
Masz szczęście, że nie mogę cię zastrzelić, bo wszyscy by słyszeli.
Chodź już, Cocìss!
Dalej.
Hej.
Cocìss.
Co robisz? Nie możemy tu zostać.
Cocìss.
Proszę. Musimy iść.
- Cocìss, proszę! - A po co?
Co mi zależy? Zabili ją, bo szukali mnie.
Ona nie była niczemu winna. Nienawidziła narkotyków.
Chciała mnie od tego chronić.
Moja matka umarła. Co miałem robić?
Nie mogłem zostać w tej dziurze.
Nie chciała ode mnie pieniędzy, które zarobiłem.
To dlaczego ją zabili?
Żeby mnie skrzywdzić. I udało im się!
Ale nikt nie wie, że miała twoje rzeczy.
- Czyli może... - Ich nie wyrzucili?
Tobie zależy tylko na dorwaniu Incantalupo, by zaimponować D'Intrò!
- Nieprawda. - Nie?
Nie. Na tobie też mi zależy.
Posłuchaj. Mówiłam, że może jej nie skrzywdzili.
Może ją przenieśli.
- Tak. Pod ziemię. - Cocìss, błagam cię!
Chcesz się poddać, nie wiedząc, czy żyje, czy nie?
Ktoś musi nam powiedzieć, co tu się dzieje.
Nie masz przyjaciół w Neapolu, którzy mogą ci pomóc?
- Nie. - Pomyśl.
Nie.
Wroga?
Jaki mamy dziś dzień?
Tutaj.
Kto to?
Pomocy!
Cicho! Zamknij drzwi!
- Cicho! - Spokojnie, Cocìss!
Pani profesor!
- Jesteśmy! - Chodź!
Powiedz, żeby poczekały. Żadnych fałszywych ruchów.
- Jesteśmy! - Już idę! Chwileczkę!
Scurante przejął osiedle.
Gdzie są ludzie, którzy tam mieszkali?
Moja babcia tam mieszkała!
- Co jej zrobili? - Pani Serafino dała nam te budynki.
Zlikwidowała mieszkania komunalne i przekazała mu je.
Aby zawrzeć rozejm.
- Dokąd przenieśli mieszkańców? - Kim ona jest?
Odpowiedz!
Nie wiem. Gdzieś indziej.
Nie wiem gdzie.
Po tym wszystkim, gdy zniknąłem tylko na chwilę,
oddała wam całą dzielnicę?
Po tym, co zrobiłeś, i tak nie masz co wracać.
To nie ja! Jak mam cię przekonać, że to 'O Rosso?
Cocìss, musimy iść.
Nigdy nie zerwałbym naszego paktu.
Ja będę królem, a ty moją królową.
- Proszę, Cocìss. - Pamiętasz?
- Nie dotknąłem twojej kuzynki. - Cocìss.
Spójrz na mnie, Miriam.
Przysięgam. Nie zabiłem twojej kuzynki.
Jak to „twojej kuzynki”?
To siostrzenica Antonio Scurante?
- Zerwałaś nasz pakt, prawda? - Nie wierzę.
Nie wierzę! Boże!
Nie wiedziałam. Wujek podsłuchiwał mój telefon.
Czekali, kiedy do mnie zadzwonisz.
- Jak mogłem nie zadzwonić? - Kiedy do niej dzwoniłeś?
- Kiedy? - Jak mogłem nie zadzwonić?
Nie rozumiesz, że cię kocham? Jesteś dla mnie wszystkim!
A spierdalaj!
Pani profesor! W końcu otworzyła.
Dzień dobry.
- Cieszę się, że cię nie zabili. - Nikt nie da rady mnie zabić.
Cocìss, ruchy!
Wrócę po ciebie.
- Pasuje ci ten nowy wygląd. - Wiem.
Carmela żyje. To dobrze, nie?
Nie rozumiesz, że Scurante chcą cię zabić?
A ty co? Dzwonisz do pieprzonej siostrzenicy ich bossa?
A potem do niej idziesz! Teraz wszyscy wiedzą, że tu jesteś.
Miriam nic nie powie wujkowi! Rozmawialiśmy o tym. Nie widziałaś?
Pytałaś mnie, czy ktoś wie, gdzie jest Carmela.
No i co, wiedziała? Nie!
Ale z ciebie dziecko.
Kierują tobą instynkty i nie myślisz o konsekwencjach
dla tej głupiej kobiety, która wciąż ciebie słucha.
Przez ciebie zwątpiłam w Morano, ale to przez ciebie nas znaleźli!
Tylko Morano może nam pomóc.
Wiemy coś o tym informatorze?
Mężczyzna czy kobieta?
- Bandzior z ulicy czy Camorra? - Camorra.
Jak nazywa się Carmela?
- Zocchi. A co? - Cicho.
Proszę, Morano. Chociaż ty.
Odbierz. Długo dzwoni, pewnie coś pilnego.
Nie. To mój sąsiad.
Chodzi o psa.
Dalej!
- Nie odbiera? - A ty co odpierdalasz?
Nie martw się. Pożyczyłem od Miriam.
- Wskakuj! - Przesuń się! Ja prowadzę!
Na litość boską.
Dokąd mnie zabierasz?
PILNIE POTRZEBUJĘ ADRESU CARMELI ZOCCHI W NEAPOLU
Robimy postój czy jedziemy od razu?
Od razu.
Tatuś za wami tęsknił. Lolo się wami dobrze opiekował?
Jesteś kochany.
Tęskniłem za wami. Co jest?
Ridge, Brooke, to jest Rosa. Zostawcie ją. Jest nieśmiała.
Przepraszam. Brooke jest bardzo ekstrawertyczna.
Brooke?
Nie kumasz?
- Nie. - To postaci z Mody na Sukces.
- Carmela wybrała im imiona. - Ty tak zawsze?
Nazywasz psy po słynnych postaciach z filmów? Oryginalne.
Nie wszyscy zasługują na to, żeby wybierać im imiona.
Jeśli będziesz grzeczna, może tobie też kiedyś pozwolę.
Chyba że wymyślisz kolejne gówniane imię.
Nie mam na to ochoty. Dzięki.
Wyświadczyłaś mi dużą przysługę, przywożąc mnie tutaj.
To dlaczego teraz jesteś taka wredna?
Przyjechaliśmy tu, bo Morano nie odbiera.
I mam nadzieję, że ukryłeś psy lepiej niż siebie.
O Boże! Ale nudziara!
Nie chcesz się pogodzić? Wolisz być obrażona?
Dobrze.
Musicie tutaj zostać i siedzieć cicho.
Dobrze, że jesteście. Co się dzieje?
Hermiona.
Gdybym miała psa, nazwałabym go Hermiona.
Po mamie?
Myślisz, że moja mama mogłaby mieć na imię Hermiona?
To postać z Harry'ego Pottera.
Ach, Harry Potter. Słyszałem. Nie oglądałem.
To jak ma na imię twoja mama?
Anna.
- Też nie żyje, prawda? - Nie. Nic jej nie jest.
- Nie? - Tak myślę.
Siedzi gdzieś w Indiach i praktykuje jogę.
Zostawiła nas, gdy byłam dzieckiem.
Oboje nie mieliśmy lekko z rodzicami.
Ciekawe, dlaczego zostałaś gliną. Ja przynajmniej zostałem w biznesie.
Czyli powinnam być DJ-em jak mój ojciec?
Nie. Ale mogłabyś być piromanką.
W końcu się uśmiechnęłaś! Udało mi się.
Widzisz, Brooke? Rosa w końcu się uśmiechnęła.
Z drugiej strony jest inne wejście.
Mogę zadzwonić do kolegi, Peppe. Pamięta go pani? Pracuje tutaj.
- Zatrzymaj się. - Tutaj?
Tak. Pójdę po papiery.
Poczekaj na mnie tutaj. Pozdrowię Peppe od ciebie.
CARMELA ZOCCHI URODZONA W 1952 ROKU (72 LATA) ZAMIESZKAŁA W SCAURI
Morano! W końcu!
Jest 21-letnia Carmela Zocchi w Materdei.
To nie ona.
Jest jeszcze jedna. 72 lata.
Otrzymała nakaz eksmisji.
Przeniesiono ją do willi Miramare.
- 72 lata? - To ona. Ona ma 72 lata.
To ona. Gdzie jest willa Miramare?
W Scauri. Godzina jazdy. Blisko.
Willa Miramare, mieszkanie 108.
Mieszkanie 108. Dzięki, Carlo.
- Dzięki. - Powiesz mi, co się dzieje?
Pożegnaj się z psami.
- Znalazł ją? - Tak. Idź.
W tym mieszkaniu są dowody dla D'Intrò.
Jeśli coś mi się stanie, powiedz D'Intrò, dobrze?
Ani mi się waż! Ty z nim porozmawiasz!
Zbierz te pieprzone dowody i wracaj żywa.
Teraz przynajmniej wiesz.
Następnym razem odbieraj szybciej.
Przepraszam. Reja była ze mną w samochodzie.
- Jestem w Neapolu. - W Neapolu?
Tak. To może być zbieg okoliczności.
Mówiła, że mamy przetransportować informatora.
Jestem zesrany ze strachu.
Poszła do jednostki operacyjnej. Czekam na zewnątrz.
Nie ufaj jej, Carlo. Uważaj na siebie.
Ona jest bezwzględna.
Ty też na siebie uważaj. Proszę.
Dobrze. Dzięki.
Cocìss? Hej, idziemy!
Rozłączyła się.
- Dobrze. Dziękuję, Esposito. - Co teraz?
- Zadzwonić po wsparcie? - Nie.
Wiem, po kogo dzwonić w razie potrzeby.
W międzyczasie spakuj się.
Jeśli to naprawimy, ty też dostaniesz tutaj nowe biuro.
- Papiery? - Anulowali transfer.
- Czyli wracamy? - Ty wracasz. Niedaleko jest dworzec.
Ja zostanę, żeby zobaczyć moje nowe biuro.
Morano, wracaj do domu.
Tak.
- Na pewno nie możemy...? - Nie możemy zabrać psów.
Mają dużo jedzenia i wody.
Wyłączę, żeby nikt nas nie zlokalizował.
Użytkownik poza zasięgiem. Zostaw wiadomość po sygnale.
Rosa, to ja. Reja idzie po ciebie. Jestem tego pewien.
Natychmiast uciekaj z Neapolu. Nie jedź do Miramare. Uciekaj!
Zdobędziemy telefon twojej mamy,
oddamy do D'Intrò i pojedziesz po swoje psy.
- Naprawdę? - Tak.
A jeśli coś pójdzie nie tak?
Nie pójdzie.
Dobrze.
Boże! Mogłeś wziąć samochód zamiast tego traktora.
Nie było wyboru. Przynajmniej działa.
Tylko łyżkę.
Nie rób tego dla siebie. Zrób to dla swojej córki.
Kochanie, nie jadłaś od wielu dni. Czy Caterina tego by chciała?
Antò, Cocìss jest w Neapolu.
Był dzisiaj w kamienicy. Szukał Carmeli.
- Ja pójdę. Ty poczekasz. - Nie, ja pójdę. Ty poczekasz.
Skoro widzieli cię w kamienicy,
- to tutaj nie możesz się pojawić. - To co innego.
- Tu są ci sami ludzie. - Myślałem, że zabili Carmelę.
Chcę ją zobaczyć. To moja babcia.
- To nie jest twoja babcia. - Ale tak jakby. Idę. Pa.
Czekaj.
- Co? - Nie możemy tak po prostu wejść.
To co robimy?
- Ostrożnie. - Dawaj!
Tutaj.
Zapukaj.
- Tak? - Bardzo dobrze. Nie otwieraj obcym.
Daniele!
Mój Daniele! Chodź.
- To naprawdę ty! - To ja.
Nie wierzę. Kochany.
Jak się czujesz? Wszystko dobrze?
- Martwiłam się o ciebie. - Dlaczego?
Wszystko dobrze. Wiedzą, że nic nie zrobiłem.
Nie przedstawisz mnie swojej koleżance?
To jest... Giuditta.
Miło mi.
Aleś ty ładna!
- Odżywiasz się? - Tak.
A właśnie. Upiekłam bułeczki.
Siadajcie.
Ze skwarkami!
Jesteś niesamowita. Dam ci buziaka.
Nie mamy dużo czasu. Chcieliśmy się tylko przywitać.
Potrzebuję tego pudła z rzeczami z dzieciństwa.
- Nie zgubiłaś? - A skąd!
Tylko nie pamiętam, gdzie jest. Wszystko jest jeszcze w kartonach.
- W porządku. - Jeszcze ich nie pootwierałam.
Nie szkodzi. Poszukam. Gdzie są te pudła?
W drugim pokoju. Chodźcie.
Przy okazji mam też fajne podwójne łóżko.
Jeśli chcecie zostać na dłużej...
Może innym razem. Dziękujemy.
Tutaj są wszystkie.
Widzisz? Mówiłem ci, że Carmela niczego nie wyrzuca.
Carmela, może moja koleżanka spróbuje twoich bułeczek.
Przyniosę.
Nie ma czasu na jedzenie. Pospieszmy się.
Będziemy się spieszyć, jedząc.
Nie rozumiesz, że Reja jest w Neapolu?
Raczej z wiadomego powodu.
Nawet jeśli wie, że jesteśmy w Neapolu,
to skąd ma wiedzieć, że jesteśmy u Carmeli?
Za 50 kilometrów dojedziesz do willi Miramare.
Tą drogą ominiesz roboty drogowe.
Szacowany czas przyjazdu...
W końcu! Chodź. Późno już!
Jesteś głupia, czy po prostu podła?
- Co? - Miałaś mnie zaprowadzić do Cocìssa.
Dowiedziałem się, że jest w Neapolu, a ty nawet nie kiwnęłaś palcem.
Jaja sobie robisz?
- Nie robię. - Czyli jesteś głupia.
Antò, nie przesadzaj!
Przyprowadzę ci Cocìssa. Możemy jechać już do Lido Murena?
Wszyscy czekają.
Sam znajdę Cocìssa.
A ty jedź do pieprzonej Lido Murena i powiedz wszystkim,
że trwa wojna.
Mamy problem.
Jak to, kurwa, możliwe?
Panie prokuratorze, szukaliśmy wszędzie.
Nikogo tu nie ma.
Ktoś im powiedział.
Do następnego nalotu sam wyznaczam ludzi.
Wszystkich!
Myśli pan, że pani Serafino jest chroniona przez kogoś z policji?
A jak inaczej mogła nas wydymać?
Jesteś ładna.
Nie ma co płakać.
Koniec końców to dobre też dla ciebie.
Bo to była po prostu...
toksyczna relacja.
Cocìss szuka Carmeli.
Jedziemy do willi Miramare w Scauri.
Cocìss!
To był mój pies.
- Carmela! Cocìss! - Scurante! Znaleźli nas!
Wyjdźcie!
- Co się dzieje? - Szukają nas, Carmè.
- Co robimy? - Tędy!
Przejdźcie przez balkony do korytarza.
- Porozmawiam z tymi zbirami. - Ostrożnie.
- Idźcie! - Cocìss.
Nie traćcie czasu.
Carmela!
Cocìss! Nie chowaj się!
Cocìss.
Nie, nie! Cocìss!
Kurwa.
Wyjdź, Cocìss!
- Chodź, Carmela. - Szybko.
Gdzie oni, kurwa, są?
- Carmela, co się dzieje? - Idź z nim.
Zamknijcie się i nie wychodźcie!
Traktuj ją dobrze!
- Idziemy! - Szybko!
Cocìss!
Gdzie on spierdolił?
Idziemy!
Daj mi pistolet.
- Co kurwa? - Rosa!
To mój dom. Wiem, do kogo strzelać, a do kogo nie.
Tutaj ja chronię ciebie.
Chodź.
Nie zabijaj więcej.
Cocìss!
Tam! Idziemy!
- Gdzie pobiegli? - Tam!
Kurwa!
I gdzie teraz?
Może tam jest ścieżka do morza.
Chcesz płynąć? Daj spokój.
- Nie ruszać się! - Cholera.
Rzuć broń!
- Na ziemię! - Rzuć ją.
Nie ruszać się!
- Kiedy powiem „już”. - Co?
Kiedy powiem „już”.
Cocìss! Wystarczy już. Skończyła nam się cierpliwość!
Teraz!
Nie!
Kurwa!
Co pani tu robi?
Jeszcze pani nie przenieśli, prawda?
Co pani tu robi?
Zapewne sprowadza mnie tu to samo, co panią.
Powiedziałeś „teraz”.
Powiedziałeś „teraz”, a miałeś powiedzieć „już”.
W obliczu śmierci można się pomylić.
Ale udało nam się, nie?
Gówno nam się udało! Nie mamy telefonu.
Wiem, że masz mnie za debila,
ale w końcu zmienisz o mnie zdanie.
Proszę. Zobacz.
Znalazłem go, gdy wróciłem do środka. Był pod zdjęciem mamy.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Byłem zajęty niezabijaniem podczas strzelania.
Wystarczy.
Rosa!
Rosa!
Rosa!
Tekst polski: Adam Osielski
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.