Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Każdy nada się na tego Fidelia. Byle był wiarygodny.
Powierzyłem ci proste zadanie.
Znajdę Fidelia.
- Co się dzieje? - To nie miała być misja bojowa.
Coś jeszcze?
Robimy dostawę i dla nas wojna się kończy.
- Co pan tu robi? - Niedługo wypływamy.
Pomóżcie Rahnowi i nie wzywajcie dowództwa.
Z nami koniec.
- Gdzie jest?! - We Włoszech.
Byłem na ciekawym kazaniu, prowadzonym przez wizytującego prałata.
Na temat miłosierdzia.
Mąż odegrał małą rolę w pojednaniu Hoffmannów.
Chyba coś przed nami ukrywa.
O co właściwie pytali?
RAPORT Z MISJI U-949
O co by mogli?
Śmiało, panie bohaterze.
Płynąć z jednym silnikiem? Nie ma mowy!
Ruszył!
Już działa!
Mostek jest wasz.
Kapitanie!
Alarm!
Cholera, zacięło się!
Niech to szlag!
Nie wyczyszczono go!
Nadlatuje znowu!
Jazda, trzeba go zdjąć!
Kurs na frachtowiec! Na sterburtę!
Oba silniki cała naprzód!
Na sterburtę, cała naprzód!
AWARYJNA PRĘDKOŚĆ
Dawaj!
Berndt, cała naprzód!
Nie da rady! Liczę, że nie wysiądą!
- Buchner, ukryjemy się w dymie! - Tak jest!
- Kurs dwa-siedem-cztery. - Jazda!
Już!
Kurs dwa-siedem-cztery.
Zawrócił. Leci prosto na nas!
Ładuję.
- Dobra. - Dalej, ruszać się!
Gunther, na trzecią!
- Co? - Obróćcie się na trzecią!
- Trzecia! - Szybko!
Już!
Zabrać go do środka i związać.
Jazda.
Ruszaj dupsko. Idź!
Nic nie rozumiem. Tej białej flagi, całej misji...
Misja nie ma związku z wojną.
Ale rozkaz wydało dowództwo?
- Szykować się do zanurzenia. - Do zanurzenia!
Szeregowy Cliff Mackenzie, numer zero kreska...
- Konwencja tego zabrania. - Konwencja?
- Genewska. - Mieliśmy białą flagę.
Strzelałeś do ocalałych w wodzie. Teraz zasłaniasz się konwencją?
Gadaj, co chcę wiedzieć, bo cię rozwalę i wystrzelę jak torpedę.
Ej, pozwolicie mu na to?
Wybacz, koleś, zrywałem się z anglika.
- Szukam kogoś. - Kogo?
Admirała George'a Kentona.
Przykro mi bardzo, ale niezupełnie się lubimy.
Gdzie jest?
Uczestniczy w inwazji?
To nie jakaś tajemnica. Od Palermo po Salerno.
Kiedy zaczną atak?
- Nie powiem ci. - Kiedy?
Dziś w nocy. Najpóźniej jutro.
Konkretów nie znam. Zawrócili nas z urlopów.
Nakarmcie go i napoicie.
Zabranie jeńca wiąże się z powrotem do bazy.
- Jestem drugim oficerem... - Ubzduraliście to sobie!
A to nie jeniec.
Tylko zakładnik.
Na pewno już ruszyli, skoro lądują rankiem.
Muszę znaleźć Kentona na czas.
Powinni być gdzieś tutaj.
Płyniemy prosto na nich.
Dzień dobry. Jak spałaś?
Za dobrze. Spóźnię się.
Nie chciałem cię budzić. Też wychodzę.
Zaczekaj, Albrechcie. Myślałam trochę.
Nie chcę pracować ze Wspólnotą Kobiet. Nie mam zamiaru.
A co z Herthą?
No właśnie. A gdybym ją zabrała i przywiozła do domu?
Żeby z nami zamieszkała?
Rozumiem...
Założyłabym własny, lepszy ośrodek.
Omówmy to, gdy wrócę, dobrze?
Szmata.
Tak.
Przy telefonie.
A co mnie obchodzi bijatyka pijaków w Kreuzbergu?
I ten Lange wymienił mnie z nazwiska?
ŚWINIA
Już jadę.
Witaj.
Przepraszam.
Gdzie ta, która zwykle tu śpi?
Nie wiem, nie zastałam jej dziś rano.
- Pani Schorlau. - Pani Lessing.
- Jest pani zakłopotana. - Nocowała tu dziewczynka, Hertha.
- I co z nią? - Nie ma jej.
Tak, odebrał ją dziś krewny.
Jej wuj, przyjechał wczoraj do Berlina.
- Gdzie mieszka? - W Monachium.
Wyjechali porannym pociągiem. Pewnie już dojeżdżają.
Szczęśliwe zakończenie dla takiego dziecka.
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Panowie.
Wiemy, że wojna wkracza w krytyczny etap,
a innowacje będą kluczowe do zwycięstwa.
Zaprosiliśmy was, abyście zapoznali się z najnowszymi odkryciami
technologów Kriegsmarine. Proszę, podporucznik Ehrenberg.
Po...
poproszono mnie o przybliżenie panom jednego z naszych ostatnich projektów.
Proszę.
Napędzane elektrycznie mini-okręty,
które towarzyszyłyby małym zgrupowaniom Kriegsmarine.
Teczki, proszę.
Pierwszy slajd.
Jak panowie widzą, ukończyliśmy już pierwszy projekt.
Tu znajduje się kabina sternika...
- Kapitanie, pańska żona. - Żona?
Czeka w holu.
...o zasięgu około ośmiu mil morskich.
Hannie.
Dziękuję.
Hannie, co się stało?
- Chodzi o Herthę. - Tak?
- Nie było jej dziś w ośrodku. - Jak to?
Po prostu jej nie ma.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
- Zabrał ją ponoć wujek z Monachium. - Zatem?
Pamiętasz, jak mówiła, że nie ma wujostwa.
- Jędza mnie okłamała. - Kto?
Schorlau. Coś się nie zgadza.
Zbadam tę sprawę, ale odpowiednimi kanałami.
Teraz nie mogę...
Mowa o dziecku, które mieliśmy przygarnąć.
- Jest coś ważniejszego? - Hannie, proszę.
Nie będę siedziała bezczynnie.
Możecie odejść. Jeśli ucieknie, sam go zastrzelę.
Spocznij, Lange.
Dzięki, że pan przyszedł. Byłem tego pewny.
Bo?
Hummel tak mówił.
Hummel?
Spędziłem z nim dwa turnusy, zanim go przeniesiono.
Jego okręt zatopiono przy Azorach.
Taka szkoda.
Pamięta pan radiotelegrafistę Hummela?
Ponoć dobrzy ludzie zawsze mogą na pana liczyć.
W zeszłym roku w La Rochelle myślał, że już po nim.
I miałbym pomóc tylko przez wzgląd na tę znajomość?
Mówił, że jest pan bystry i ma dojścia poza wojskiem.
Ja też dużo słyszę. Mógłbym się odwdzięczyć.
Jak na przykład?
Mam luki w pamięci, ale... Jestem kompletnym monogamistą.
Wróciłem do domu po roku nieobecności i nakryłem żonę na innym.
No i?
No i poszedłem do baru utopić smutki.
Przyznam, że przesadziłem.
Jeden facet mnie sprowokował. Był jak czerwona płachta, rozumie pan.
Nieważne. Wychodziłem z kibla.
Zrzygałem się i przy drzwiach usłyszałem dwóch facetów.
Gadali miedzy sobą, po kryjomu.
O czym?
Nie wiem na pewno, ale brzmiało, jakby jeden nakłaniał do czegoś drugiego.
- Miała to być sprawa życia i śmierci. - I co?
Miał wątpliwości. Chciał się spotkać z hersztem, zanim zgodził się kogoś zabić.
Kogo?
Nie padły nazwiska.
Co ja zrobię z taką informacją, chłopaku?
Chcesz się wydostać i tyle.
Wyznaczyli czas i miejsce.
Figaro.
Fidelio.
Byłem pewny, że słyszałem „Figaro”.
Gdzie i kiedy?
Treptower Park. Północny brzeg jeziora, dziś wieczorem.
Kto będzie nimi pływał?
Będą pochodzili z innej puli, niż reszta. Muszą być niżsi od kandydatów na U-Booty,
a w obliczu braku rekrutów, z którym się borykamy,
będziemy musieli polegać na najmłodszych marynarzach.
Czy w zasadzie to nie sterowana torpeda?
Jak tłumaczył naczelny inżynier, okręt ma nakierować torpedę
i zbliżyć się do celu, a następnie odpalić ładunek.
I torpeda musi być uzbrojona?
- Zgadza się. - A jeśli się zaklinuje?
Kamikaze.
Właśnie. Zakładając, że wszystko pójdzie zgodnie z planem,
jakie szansie miałby marynarz?
Około dziesięciu procent.
Projekt oraz wszelkie możliwe uwagi
zostaną przedstawione Führerowi podczas kolejnego walnego zebrania sztabu.
Kiedykolwiek się odbędzie.
Zaprezentuję mu także ten, jak się panowie zgodzą, imponujący model...
Ktoś wprosił się do archiwum.
Nie, na pewno Söderbaum.
Widziałem ją w filmie. Jest chętna.
Ale bym ją dymał.
Złamałaby cię jak patyk. Nadęta baba z północy.
Potrzebna wam dobra szwabka.
Szwabki to najlepsze dupy w całej Rzeszy.
Tylko z gębami jak dupy.
Coś powiedział?
Że wyglądają jak świnie, które posuwają ich ojcowie.
Ano. Nasze świnie też fajnie się grzmoci!
Pogadajmy na osobności.
- Co jest? - Mówili wam coś o tej misji?
Zastanówmy się, co zrobić. Czy ktoś z załogi nam pomoże?
W czym?
Jeśli przekonamy dość wielu, zdołamy przejąć dowództwo nad okrętem. Rozumiecie?
- Czy to żart? - Nie.
- Trzeba uciec. - Uciec? Dokąd?
Dokądś z dala od tego okrętu, żeby móc donieść na załogę.
Chce pan na nich donieść?
Błagałem ich, żeby pana zabrali.
Marynarzu Cremer, jesteście pod moim dowództwem...
Otwórz pan oczy! Już pan nie dowodzi!
Jedna rzecz łączy tutaj nas wszystkich.
Widzieliśmy, jak nasi kamraci giną i idą na dno.
A tamci nie zamierzają czekać, aż podzielą ich los.
Dla nas wojna się skończyła.
U-686 PAŹDZIERNIK - GRUDZIEŃ
Hans Lange.
Czego pan tu szuka?
Tylko starsi oficerowie mają dostęp do akt personalnych.
Jestem świadom, że traktuje pan ten gmach jak własny plac zabaw,
jednak nie ma pan pozwolenia tu być.
Oj, Gluck. Dobrze wiesz, jakie mam uprawnienia.
Ma pan dostać nowe rozkazy.
Nie byłoby to w interesie nas obu.
A już na pewno nie pani Lessing.
Czy mam powiadomić Reichsführera, że złożę zażalenie?
Tak myślałem. Stary, dobry Gluck. Całkiem jak w La Rochelle, nieprawdaż?
A, i...
przyjrzałem się sobotniemu wykazowi samochodów.
Dwie karty zniknęły. A to ci...
Są chwile, gdy szukamy igły w stogu siana...
nie wiedząc, jak igła wygląda.
Cóż.
To nie taka chwila.
Oto i flota inwazyjna.
Nawet jeśli wywiesimy flagę... nie wiem, czy zdążę z nim pomówić.
Trzeba podpłynąć.
Jakiś pomysł?
Najpewniej płynie na końcu konwoju, bo będzie dowodził kilka mil od brzegu.
Miejmy nadzieję, że mają większe zmartwienia, niż jeden obity U-Boot.
Szukaliby nas?
Sonar i tak nie zadziała, bo są za głośni.
Zostaniemy pod wodą, podkradniemy się do nich...
I podpłyniemy do okrętu od tyłu.
To nasz plan.
Kurs na środek konwoju. Płyniemy cicho i przy samym dnie.
Jak najwolniej.
- Zejść na 110 metrów. - 110 metrów.
Zabiję zakładnika!
Kluska! Bischoff, opatrzcie go.
Mówcie prawdę, bo go zabiję.
Odważy się?
Nie podejrzewałbym go.
Kim jest dla pana Kenton?
To amerykański admirał. Przyjaźnił się z moim ojcem przed wojną.
Teraz jest wrogiem.
Musicie coś zrozumieć. Wojna jest już przegrana.
Z Kentonem zakończymy ją wcześniej, dla dobra Rzeszy.
Co ma dostać w zamian?
Wywiad.
Szczegóły strategii, zaopatrzenia, produkcji i najnowszych technologii.
Wszystko.
To nie do przyjęcia.
Zatopimy okręt, gdy ukończymy zadanie.
Wezmą nas do niewoli i wojna się skończy.
- Uzgodniłem to z Rahnem. - Ale nie ze mną.
Chcę w tej chwili wrócić na terytorium Rzeszy!
- Tak nie będzie. - Zabiję go!
Dobrze.
Droga wolna.
Nic nie zmienicie.
Nie chcę tak kończyć.
Spotkałem kogoś po powrocie do Kiel.
Znacie go.
Roberta Ehrenberga.
Mówił, ile robiliście z początku błędów, ale wkrótce się nauczyliście.
Opowiadał mi, jak przechytrzyliście angielskiego dowódcę.
Jak zmieniliście grupę obdartusów w prawdziwą załogę.
Jak dbaliście o każdego marynarza i zdobyliście ich zaufanie.
I wiecie, co jeszcze?
Że daliście mu nadzieję.
Ale dalsza wojna przekreśli wszelką.
A teraz...
oddajcie nóż.
Zatopili mi okręt.
Przeze mnie.
Rozumiem, wierzcie mi.
Wszyscy zginęli.
Nie mogą nas słyszeć.
Co?
Nie mogą nas słyszeć!
Racja.
Nie usłyszeliby tu nawet dętej orkiestry.
Kto najwięcej jadaczką kłapie?
Pan premier Jego Brytyjskiej Mości
Kto flotę zsyła swą Na morza dno?
Pan premier Jego Brytyjskiej Mości
Spieszno mu do blokady było
I jak się, chłopcze, to skończyło?
Niemiecki U-Boot atakuje
On, chłopcze, nie pudłuje
Niemiecki U-Boot atakuje
On, chłopcze, nie pudłuje
BYLI PODOPIECZNI
Gretchen...
IMIĘ I NAZWISKO: GRETCHEN MEIER
Specjalny program? Lebensborn?
Wyjdę szybko.
SCHOWEK
Czekam przy wozie.
To wszystko dobre młode żeńskie okazy?
Znam już gust Wernera.
A Lebensborn to najlepsze, co można zrobić z tymi smarkulami.
Jak z tą, która prawie mnie pogryzła?
Herthą? Ją bardzo chętnie pożegnam.
Nic.
- Ostatni obchód. - Dobrze.
Stać!
Stać, mówię!
Odwróć się.
Na kolana!
Pan Fidelio, jak mniemam.
- Pani Gruber. - Dobry wieczór.
Jak pani wie, dalsze toczenie wojny, że tak powiem...
jest coraz trudniejsze.
Ja i mąż jesteśmy pewni zwycięstwa Rzeszy.
Rozsądnie jednak mieć plan awaryjny.
Plan wywiezienia złota, w który uwikłał się pani mąż...
Tak?
Sądzę, że dzięki mojemu zapleczu i kontaktom w Watykanie,
znacznie poszerzyłbym ten skromny projekt.
O kilka innych dóbr.
Przydałby mi się ktoś z dojściami w porcie docelowym.
W Brazylii?
Czy zadbano o te formalności?
Z tego, co się orientuję.
Gdyby jednak poszerzono szlak,
ktoś na miejscu musiałby czuwać nad całym przedsięwzięciem.
- Rezydent. - W rzeczy samej.
Przed wojną stacjonowałam z mężem w Brazylii.
Ta rola jest dla państwa stworzona.
To pan przysłał nam bilety na premierę.
I zaplanował zatrzymanie Gustava.
Dzięki jego zakusom, miałem szansę sprawdzić panią.
I, pani Gruber...
pokazała mi pani, że jest bardzo zdolną i zaradną kobietą.
Skoro więc gramy już w otwarte karty...
co byśmy przewozili?
Różne kosztowności, na wypadek gdyby Rzesza nie mogła ich ochronić.
I wyobrażam sobie, że gdy już wytyczmy szlak,
wozilibyśmy także pasażerów.
Wybranych pasażerów.
Ilu o tym wie?
Jak najmniej.
Pewnie więc ciekawi pana, kto jeszcze wiedział o linii lizbońskiej.
Weiss nie żyje.
A kapitan Hoffmann, niestety, nas opuścił.
- Jeszcze Forster. - Nim nie musimy się obawiać.
Czyli już tylko jeden: Klaus Hoffman.
Syn kapitana.
Przepraszam, służba wzywa.
Oczywiście.
Proszę dać pani wszystko, co tylko zechce.
Wszystko.
Zatrzymaliśmy Glucka.
Proszę.
Szampana.
Hannie?
Przy Salerno? Ile jednostek?
Dziękuję.
- Wejść. - Admirale.
- Wynurzył się przy nas U-Boot. - Co?
- Dlaczego nie ogłoszono alarmu? - Musi pan to zobaczyć.
- Dlaczego nie ogłoszono alarmu? - Musi pan to zobaczyć.
Wpuśćcie mnie na pokład, bo go zastrzelę!
Waszego pilota!
Chryste przenajświętszy.
Obersturmbannführer Koch.
Tylu führerów. Nic dziwnego, że przegrywamy.
Szkoda, że poznajemy się w takich okolicznościach.
Proszę mnie więc wypuścić i postawię panu kolejkę u Kempinskiego.
Chciałbym.
Jednak nie tak bardzo, jak zakończyć tę rozmowę szybko i bezboleśnie.
Zdradzi pan nazwiska wspólników,
szczegóły spisku i otwarcie przyzna się do zdrady.
Gdy dopełnimy formalności i oficjalnie pana skażemy,
zrobię, co w mojej mocy, by ochronić pana dobre imię.
Pańskie dokonania będą zanotowane dla potomności.
Potomności?
Wie pan, jak się ośmiesza?
Kolejny niespełniony führer.
Róbcie ze mną, co chcecie, jednak oszczędźcie mi tej gadaniny!
Chcieliście Fidelia - oto jestem. Ale nie zdradzę, jak się wabi mój pies.
Nie wie pan nawet, jak mi ulżyło, gdy to mówiłem.
- Już pan słyszał? - Są wszyscy?
Nie wszyscy.
- Jest jeszcze druga sprawa. - Jaka?
Zdemaskowano Fidelia.
- Na pewno? - Jest na Prinz-Albrecht-Strasse.
- Co mu zarzucają? - Zdradę.
Fidelio istnieje. To Gluck.
Świetna z ciebie tancerka, Gretchen.
A teraz... ups.
Obróć się dla wujka.
I w drugą stronę.
Hertha!
Jesteś cała? Chodź.
Napisy: Piotr Kacprzak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.