Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
Przekażę, że zdobył pan informacje.
- Admirał Kenton będzie czekał. - Na mnie?
- Po co tyle papierosów? - Nie.
Wie jeszcze ktoś. Hoffmann.
Osaczają mnie. Nawet siostra mnie podejrzewa.
- Rękopis ojca. Jeśli nie wrócę... - Musisz.
Umieściłem przy Hoffmannie mojego człowieka.
Wyjeżdża dziś po występie w radiu.
- Aresztuj go wtedy. - Tak jest.
Lepiej, żeby nie uciekł.
Nie spytałeś, jak poszło mi z panią Schorlau.
List od Kocha się sprawdził?
Wyraźnie ma chody u Wernera.
Meldują się porucznik Buchner oraz marynarz Cremer.
Skąd mam wiedzieć, czy to wy?
Jako przeszkolony oficer przejmuję dowództwo nad okrętem.
Do torpedowni z nim.
To mój okręt i kropka.
Gdzie Hoffmann?
Prędzej!
Jedź!
Gdzie Hoffmann?
Czy muszę pytać?
Wóz miał nas zmylić. Porzucono go przy drodze.
To dowód, że Hoffmann coś ukrywa i inni mu pomagają.
Fidelio musiał go wywieźć.
A dokąd?
Niewiele wskóramy, nie wiedząc, gdzie teraz jest.
Powierzyłem ci proste zadanie.
Powiadomcie odpowiednie organy, że współpraca komandora podporucznika z SS
dobiegła końca za obopólną zgodą.
Zrobię to natychmiast.
Nie może pan. Zapewniano nas...
Tak jak ty zapewniałeś, że złapiesz Fidelia?
Jeśli wrócę do sztabu w Kiel, w najlepszym przypadku mnie wyklną.
- W najgorszym... - Widzę też inne wyjście.
Weteran powraca do służby na rzecz Führera...
nie zważając na obecną wysoką śmiertelność.
Pomyśl, ilu młodych natchniesz do zaciągnięcia się.
Znajdę Fidelia.
Masz czas do przyjścia nowych rozkazów.
Późno już. A jutro niedziela.
Wcześnie wstaję.
Cieszę się, że zjawił się prałat w niedzielę. Co nam prałat powie?
Odejście Mussoliniego, Brytyjczycy na południu Włoch
i nadchodząca wielkimi krokami inwazja Amerykanów.
Kościół jest w skomplikowanej sytuacji.
Włochy i dawne zakonne szlaki nie są już bezpieczne.
Co więc prałata sprowadza?
Biskup kazał przekazać, iż będzie wspierał niemieckich Chrześcijan.
Tylko jak?
Jak prałat widzi, zgromadziłem podczas pobytu na Wschodzie niemałe zbiory.
Włochy są niedostępne, ale Kościół ma wiele innych klasztorów i szlaków.
Opracowuję właśnie alternatywną drogę, którą, za aprobatą Kościoła,
można by przewozić towary, zaopatrzenie, a także ludzi.
Którędy?
- Przez Portugalię. - W porządku.
W związku z odwrotem musimy być gotowi na najgorsze.
Trzeba to wywieźć przed Bożym Narodzeniem.
Wybitne malowidło.
Zawieście go tam.
Zjawią się jutro moi bliscy koledzy ze wschodniego zgrupowania.
Może ich natchnie.
Zaproszono mnie na poranną mszę do parafii Św. Hedwiga.
Mój wóz czeka.
Ma pan olśniewającą rezydencję.
Dziękuję. Nie kosztowała zbyt dużo.
Koch.
Jadłem wczoraj z Reichsführerem Himmlerem.
Słyszał plotki o jakimś nowym spisku.
W Kriegsmarine.
- Raczej nie Dönitz? - Skąd.
To kto?
Znamy kryptonim: Fidelio.
Führer jest ponoć niespokojny.
Odwołuje spotkania i konferencje.
Nie podejmując kluczowych i strategicznych decyzji.
Wszystkich podejrzewa.
Znajdźcie tego Fidelia, zanim spojrzy na nas.
Robię, co mogę.
Każdy nada się na tego Fidelia. Byle był wiarygodny.
Pośpieszcie się.
Raz, raz.
Zapasy, papierosy i amunicja zostają ze mną i moimi ludźmi, Breitner.
Możesz mieć wysoko postawionych kumpli, Rahn, ale wiem, kim jesteście.
Nieistotne.
Przyjechał jeden wóz. Weźcie prowiant i papierosy.
Ale oddajcie amunicję. Ja tu jestem starszy rangą.
Połowę zanieście do lazaretu, połowę na okręt.
- Dawaj! - Ejże, co robicie?
Miejcie trochę godności.
To dla ciebie.
I dla ciebie.
Już was nie ma.
A ty daj im spokój.
Dobrze, Sal.
Kapitan Klaus Hoffmann.
Porucznik Breitner, dowódca bazy zaopatrzeniowej w Neapolu.
Jeszcze przez 40 minut.
Nie przywiózł pan ciężarówek?
Mamy jedną na cały obóz. Prosiłem o dziesięć!
Ciekawe, czy to ich sprawka.
Nie jesteśmy sojusznikami?
Zjawił się miesiąc temu, a teraz trzęsie dokami.
Przestali nam pomagać. Już się nas nie boją.
Szukam U-330 i starszego mata Rahna.
Gdzie go znajdę?
Tam, w lazarecie.
Radzę uważać z tym draniem.
Starszy mat Rahn?
Czekaliśmy tutaj na Bohatera Hoffmanna?
- Przywożą nam gazety. - Wystarczy "kapitanie".
Kim są ranni?
To pańska załoga.
A raczej była załoga.
Grypa żołądkowa, czerwonka... Tak czy siak, zabójcze.
Leci z obu stron. Padła już szóstka.
Wszyscy chorują?
- Niemal. - A pan?
Mam stalowe kiszki.
Zasługa trzech lat w Moabicie.
Potrzebna mi dziesiątka.
- Będzie trudno. - I dziś wypływamy.
- Niemożliwe. - Nie ma rzeczy niemożliwych.
Jest piątka: dwóch marynarzy, sonarowy, nawigator i ja.
No i mechanik, który ma pełne ręce roboty.
Żaden napęd nie działa jak należy.
A naczelny mechanik, wachtowi i silnikowy?
Niemożliwe, jak mówiłem. Ale jestem zaradny.
W luku torpedowym siedzi jakiś podporucznik, rzekomy dowódca.
Nie ufam tym z Mürwiku, zwłaszcza przy takiej misji.
Ale może pan zerknąć.
A operator działka?
- Nie ma czym strzelać. - Jest nam potrzebny.
- Co się dzieje? - To ja pytam pana.
Mówili, że to nie będzie misja bojowa.
Coś jeszcze?
Że robimy dostawę i dla nas wojna się kończy. Dalej nie wnikałem.
Dostawę do serca wrogiego terytorium.
Musimy móc się bronić.
Breitner, weźmiemy trochę amunicji. Do działka 8,8 i do 20-ki.
- Kto tak mówi? - Bohater Hoffmann.
Wyobraź sobie, że jest najstarszy rangą.
Zechce pan zobaczyć okręt?
Proszę.
Śmiało, panie bohaterze.
Kapitanie.
Röhrle, do usług.
Torpedowy, ale zna się też na pompach.
Marynarz Carsten, sonar.
Może też strzelać z 20-ki.
Bischof, nawigator i sternik.
A podporucznik i mechanik?
Na dole.
Tędy, proszę.
Okręt naprawdę kończy służbę.
Marynarz Kluska.
Skąd takie przezwisko?
Spotykałem się z Włoszką i mówili, że...
Że przepadała za jego kluską.
Mówiła, że jest jak wypchane cannelloni, a nie cienki makaron.
Co obsługujecie?
Radiostację.
Tu na niewiele się przyda.
Może też czuwać przy sterze.
A nasi goście?
To nie do przyjęcia!
Wyluzuj, mały. Przyjechał dowódca. Tłumaczcie się jemu.
Wy?
- Co pan tu robi? - Gdzie wasz okręt?
Zatopiony. Ocaleliśmy tylko my.
- Przykro mi. - Mechanik się przyda.
Ale ten - ześwirował.
Nie słyszał mnie pan? Wróg szykuje atak. Trzeba ostrzec...
Wiemy o ataku, ale jeszcze nie możemy.
Jednak coś zrobimy.
- Zechcecie nam pomóc? - Tak jest.
Potrzebny mi wachtowy.
- Dobrze. - W porządku.
Pakujcie się, niedługo wypływamy. Pomóżcie Rahnowi
i nie wzywajcie dowództwa, bo narazicie misję. Zrozumiano?
Macie, proszę uruchomić silniki.
- Jestem tylko marynarzem. - To właśnie awansowałeś.
Uruchom ten, który jeszcze chodzi. Jazda.
Tak jest.
A ty chodź na mostek.
Gdzie znajdziemy strzelca?
Gdy ostatnio patrzyłem, był w areszcie. Raczej nie wyszedł.
Jak go wyciągniemy?
Cóż.
WOŁOWINA
Co to?
Najlepsza wołowina.
Nie gadam po niemiecku.
Najlepsza wołowina.
A po angielsku?
Powiedzmy.
Po nowojorsku.
Byłem w Nowym Jorku.
Słuchaj.
Nasz kolega ma kłopoty. Pomoglibyście nam?
Oszalałeś?
- Co tu robisz? - Wsiadaj, porozmawiajmy.
O co chodzi?
Chyba dobrze wiesz. O twojego brata.
Wiedziałaś?
Umawialiśmy się, do cholery.
Informacje w zamian za ochronę.
Mówiłam, że nic mi nie mówi.
Może myliłeś się co do niego, tak jak ja co do ciebie.
Co to znaczy?
Wiem, kim jesteś.
I co zrobiliście.
W Lorient, Cuxhaven i La Rochelle.
Niech zgadnę: Gluck.
Ojciec chrzestny nakłamał ci na mój temat.
- To informacje, które tak cenisz. - Hannie.
Nie sądzisz, że...
Mówiłeś, że Klaus pokłócił się z ojcem.
- Tak. - Klaus temu przeczy. Wierzę jemu.
Z nami koniec.
- Dokąd pojechał? - Nie powiedział.
Mów, bo wygadam się twojemu mężowi.
Usłyszy ze szczegółami o wszystkim, co mi robiłaś i co kazałaś robić sobie.
- Ty draniu. - Gdzie on jest?
Gdzie?!
- Gdzie on jest?! - We Włoszech.
We Włoszech.
Dostał nowy okręt.
Nie daliby mu go, gdyby był taki, jak mówisz.
Wiem, kim jest.
On i wy wszyscy!
Jedziemy.
Pani Gruber.
- Wzywał mnie pan. - Tak.
Proszę siadać.
Nie czekała pani długo? Byłem na ciekawym kazaniu,
prowadzonym przez wizytującego prałata. Na temat miłosierdzia.
Czyżby natchnęło pana do szybszego zwolnienia mojego męża?
Z chęcią odparłbym, że tak.
Jednak chyba coś przed nami ukrywa.
Ach, tak?
Nie wyobrażam sobie, co mógłby.
Wie pani, że SS jest niezwykle sprawne w pozyskiwaniu informacji.
Przestaną go dręczyć?
Mam nadzieję.
Ale, rzecz jasna, nie mogę ręczyć za jego współwięźniów.
Pani mąż służył ojczyźnie
i wolałbym, żeby uniknął losu prostego przestępcy.
Pomogłaby mi pani?
Proszę go przekonać.
Naprawdę nie mam pojęcia, jak...
RAPORT Z MISJI U-949 W PORTUGALII
Odegrał małą rolę w pojednaniu Hoffmannów.
Nie o tym mowa.
A o zaginionym złocie.
Co jest grane?
Kiedy mnie stąd wypuszczą?
Staram się, jak mogę.
To za mało. Nie wytrzymam tutaj.
Gdybyś wiedziała, jak nas tu traktują. Jesteśmy jak zwierzęta.
Twoje sińce się goją.
Znów cię pobili?
Dobrze.
Co jeśli mnie odeślą?
- Do któregoś obozu? - Nie myśl o tym.
Skarbie.
O co właściwie pytali?
O Lizbonę?
Lizbonę?
Nie.
O co by mogli?
Pewnie o nic.
Ale jeżeli spytają, trzymaj się naszej wersji.
- A jeśli mnie skrzywdzą? - Nie pozwolę im.
Obiecuję.
Słowik.
Hoffmann.
Powiadomiono mnie.
I nie wie pan nic o jego sekretnym wyjeździe do Neapolu?
Neapolu?
Skąd pan wie?
Dziś rano dowiedziałem się, że wyjechał, a teraz słyszę, dokąd.
Dlaczego nie spyta pan Dowództwa Floty Śródziemnomorskiej, gdzie jest?
Tak się składa, że biuro w Neapolu dzisiaj nie pracuje.
Wiadomość będzie na nich czekała w Toulon.
To może zająć kilka dni.
Z pewnością jest rozsądne wyjaśnienie.
Obaj wiemy, co to znaczy.
Mógł to zrobić tylko ktoś z najwyższymi uprawnieniami.
Ktoś znajomy?
Może mówi mi pan to, by zamaskować swoją winę.
Nie jestem takim makiawelistą.
Jest rozsądne wyjaśnienie tego wszystkiego: Hoffmanna ktoś chroni.
Niejaki Fidelio, zdrajca działający w sercu Kriegsmarine.
Powiem panu jedno. Kimkolwiek jest ten Fidelio,
zdemaskuję go, a cenę poniosą wszyscy jego bliscy.
Nie wątpię w to.
Teraz przepraszam.
Jestem bardzo zajęty, nawet w niedzielę.
- Samochody. - Słucham?
Chcę zobaczyć wykaz kursów nieoficjalnych pojazdów z wczorajszej nocy.
Dobrze, ale wszystkie są już przydzielone,
akta znajdują się w sejfie, a obsługa przyjdzie do pracy jutro.
Proszę przyjść wtedy.
Gwarantuję to panu.
KURSY
Co jest takie ważne, że nie dacie mi dojeść obiadu?
Muszę mieć dobry powód, by zostawić vongole mojej żony.
Przetrzymujecie niemieckiego marynarza. Moi koledzy chcą, by go zwolniono.
Blondasa?
Ten facet to zwierzę.
Posłał mojego człowieka do szpitala.
Dlaczego pomagasz tym kanaliom, Sal?
Nie każdy ma żonę, która gotuje mu vongole.
Nie mamy w dokach co jeść.
A te kanalie mogą nas nakarmić.
Chcę trochę dla siebie.
Za tego kolegę w szpitalu.
I opłatę... administracyjną.
Właśnie dlatego tu jesteśmy. Ile?
50 kilo?
Chce 100 kilogramów mięsa
i tysiąc papierosów.
- Nie słyszałem nic o papierosach. - Teraz słyszysz.
- Gunther Maas? - Kapitan?
Jakim cudem?
Długa historia. A wasza?
Długa droga do Neapolu, krótka do pudła.
Mają tu taki cytrynowy trunek. Po jednej butelce jest wesoło,
po dwóch smutno, a po czterech - traci się rozum. Nic nie pamiętam.
Mam u pana dług.
Nic z tych rzeczy.
To dziewiątka. Wypływamy dzisiaj?
Zapłata będzie czekać przy bramie.
To była przyjemność.
Obym dostał swoją działkę.
I słyszałem, jak mówiliście coś o papierosach.
Zadbam, żebyś dożył z żoną kolejnego tygodnia.
To twoja działka.
Duce miał co do was rację, skurwysyny.
Dzień dobry.
Witaj, Hertho.
Widziałam, że tu siedzisz. Czy mogę...?
- Jak się masz? - Niedziele zawsze są dziwne.
W twoim wieku nie wolno mi było żeglować w niedziele. Byłam zła.
Co panią dzisiaj sprowadza?
Mogłabym skłamać, że byłam w okolicy, ale chciałam ci wręczyć to.
Małe kobietki?
W domu, który mąż dostał od marynarki, jest biblioteczka. Wyobrażasz sobie?
Pomyślałam o tobie.
Biblioteczka...
Chcesz ją zobaczyć?
Pani Gruber.
Przepraszam.
Nie miałam pojęcia.
Oczywiście.
- To pewnie straszny szok. - Dowiedzieć się w ten sposób...
Plan przemycenia złota Rzeszy do Ameryki Południowej...
Mój Gustav?
Cicha woda brzegi rwie.
I ten szlak...
"Linia Lizbońska".
Tak go nazwał.
Jednak z tego, co mi mówił - i nie mam podstaw mu nie wierzyć -
to Weiss i Forster byli prowodyrami.
Mąż jest bardzo uległy.
Proszę łaskawie go potraktować.
Prałat przypomniał mi dopiero dziś rano o wadze miłosierdzia.
Wejść.
Wzywał mnie pan.
- Przepraszam za kłopot. - Żaden kłopot.
Omawiałem z modelarzem szczegóły przed jutrzejszą prezentacją.
A, tak. Pański ściśle tajny projekt.
W jakim celu zamówił pan dwa samochody?
Liczę na przemyślaną odpowiedź.
Nie pamiętam.
Proszę nie robić ze mnie głupka!
Posłużył się pan nimi, żeby wywieźć Hoffmanna, zgadza się?
Nie miałem innego wyjścia.
Zabrał go pan na lotnisko.
- Wie pan, dokąd leciał i po co? - Nie.
- Na czyj rozkaz? - Nie powiem panu.
Czy nie doceniam uroków piwnic przy Prinz-Albrecht-Strasse?
Wszyscy wokół mnie chcą tam umrzeć! Pan, Hoffmann...
Czy nie widzi, że umacnia tym plotki o spisku?
Że naraża w ten sposób siostrę i Lessinga, a teraz także i mnie?
Proszę mi wyjaśnić.
Dlaczego podejmują panowie takie szalone ryzyko?
La Rochelle.
Pamięta pan, gdy powiedziałem mu,
co stało się z Tennstedtem, Wranglem i innymi?
Oczywiście, pamiętam.
Chciałem zadośćuczynić temu, co stało się na U-612
i czemu tchórzliwie nie zapobiegłem.
Jednak pan mi nie pozwolił.
Gdy więc Hoffmann zwrócił się do mnie o pomoc,
nie miałem wyjścia.
Włączając się tym samym do zdradzieckiego spisku?
Bo wiem, że to słuszne.
Dlaczego?
Pokażę panu.
Nasza nowa tajna broń. Oto, kim się staliśmy.
- Albrechcie. - Heinrichu. Usiądź.
Dziękuję.
Należało cię powiadomić jak najszybciej.
Musisz wiedzieć, jak bardzo Klaus naraził ciebie i Hannie.
- Kolejny raz. - Tym razem także ciebie.
Przysięgałem strzec Hannie, gdy przyjmowała chrzest.
Schulz będzie stosował skrajnie bezwzględne metody.
Byłoby najlepiej, gdyby rozpoznano i aresztowano tego Fidelia.
Może w ten sposób ograniczymy straty.
A tu jest biblioteczka.
Wujku?
Najdroższy. Jak dobrze cię widzieć.
Też przyszłam z gościem.
Hertho, oto mój mąż.
- Witaj, Hertho. - Dzień dobry.
Albrecht Lessing.
Mój ojciec chrzestny, kapitan marynarki Heinrich Gluck.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zostaniesz na obiad? Będzie mi bardzo miło.
Tak, chętnie. Z rozkoszą.
Pamiętam dobrze dzień, w którym ukradłaś łódkę.
Nie ukradłam, pożyczyłam.
Dobrze, a zatem gdy pożyczyłaś łódkę - dziękuję -
i ścigałaś się z chłopakami na drugi brzeg.
Dziewczętom oczywiście nie było wolno.
To było coś niebywałego.
Dała im ruszyć wcześniej i przegoniła każdego po kolei.
- Wygrała pani? - Nie, zdyskwalifikowali mnie.
Tak.
Ale Klaus wszedł ze mną na podium
i wręczył mi puchar na oczach wszystkich.
Twój ojciec był oniemiały.
- Klaus to pani brat? - Dowódca U-Boota.
Gdzie teraz jest?
Obecnie - za granicą.
A ty, Hertho? Masz brata?
Nie, miałam tylko rodziców.
Żadnych kuzynów, ciotek ani wujków.
Mają państwo dzieci?
Bardzo się staraliśmy, ale... nie było nam to pisane.
Jednak cieszę się z tego, co mam.
Czyli lubisz książki?
Zmarły ojciec Hannie napisał słynną biografię.
Na pewno mamy tu naszą kopię.
Nawet on nazwał ją nudną.
W takim razie wybierzesz sobie, co zechcesz. Co ty na to?
Tak!
To chodź ze mną.
Imponująca dziewczynka.
Zgadzam się.
Mimo tego, co ją spotkało, wciąż jest silna duchem.
Tak. Ta wojna wystawiła nas wszystkich na próbę.
Jednak to młodych dotknęła najmocniej
i oni będą żyli z jej następstwami.
Myślisz, że wkrótce się skończy?
Klaus w to wierzy.
Powinnaś wiedzieć... że U-612, pierwszy okręt, którym dowodził...
Tak?
Gdy okręt wypłynął na morze, przysłano mu nowe rozkazy.
Dostał misję specjalną.
Na pokładzie wybuchł bunt.
Bunt?
Klaus stracił dowództwo nad załogą, a ta go porzuciła.
A Nowy Jork i Lizbona to tego następstwa.
I mojej decyzji o przekazaniu tych rozkazów.
To, co spotkało Klausa, to... tragedia.
Za którą ponoszę winę.
Gdybym wiedział, do czego doprowadzę...
Jak skrzywdzę rodzinę i ciebie...
Wujku.
Nic mi nie jest. Lekkie zapalenie oskrzeli.
Tamta teczka Schultza...
Musiałem ci powiedzieć.
Byłam taka głupia.
Hannie.
Znowu.
- Nie rusza! - Nie kop.
To co zrobić?
Jest spieprzony. Całkiem spieprzony!
W czym problem?
Nie ciągnie paliwa.
Zreperujemy jeden teraz, a drugi, gdy wypłyniemy.
Płynąć z jednym silnikiem? Nie ma mowy!
Kopanie nic nie da.
Ruszył!
Dobra, teraz działa.
Mówiłem, że był brudny.
Tak!
Teraz drugi.
Później. Pomóżcie z cumami.
Rahn, na mostek.
Trzeba mieć mięśnie, takie jak moje.
To nie mięśnie, tylko ser, gruba belo.
Dostanie w Ameryce szpecle?
Ty masz szpecla w gaciach.
Żadne cannelloni.
Jankeskie kobiety nie chcą szpecla.
Lubią wszystko, co duże. Jak ich wieżowce.
Cicho, szwabski knurze.
Ameryka?
W życiu tam nie dopłyniemy.
Nie słuchaj go. Struga kowboja, gdy zarzuca cumy.
Kurs jeden-osiem-zero.
Buchner, mostek jest wasz. Ustalcie wachty.
Muszą być dwuosobowe. Dacie radę.
Ruszamy!
- W jakim stanie są działka? - Zardzewiałe. Sypią się.
Ale dobrze naoliwione.
Świetnie.
Dzięki za wyciągnięcie z pudła.
Broniliście mnie jako jedyni.
Nie mieli prawa tego robić.
Wrangel podobno dostał, na co zasłużył.
A Strasser i Laudrup dotarli do Ameryki.
- Tęskniliście za wojną? - To nie jakaś wielka miłość.
Raczej szurnięta babka, z którą ciągle baluję.
Nic tylko whisky, tańce,
wyuzdany seks,
bójki i powybijane zęby.
Nie wyobrażam już sobie świata bez niej.
Istnieje.
Może już czas znaleźć nową dziewczynę.
Może.
Tak, znów działa!
- Słyszycie? - Drugi silnik.
Dzieciak się spisał.
Oby zaraz było po wszystkim.
Albrecht...
Popełniłam tyle błędów. Traktowałam cię bardzo niewłaściwie.
Hannie...
Chciałabym móc cofnąć czas.
Czas dopiero ruszył.
Kapitanie!
Niemiecki frachtowiec, trafiony w drodze do Toulon.
Czyli wrogie lotnictwo.
Oby już odleciało.
Szlag! Niestety nie!
Alarm!
Nie, stop! Rahn!
- Dajcie ręcznik! - Co?
Wzniesiemy białą flagę! Ręcznik!
Zdążymy się zanurzyć!
Oto biała flaga.
Do cholery.
Leci prosto na nas. Nie widzi nas?
Hej!
Dalej się zbliża.
Halo!
Ciągle na nas leci!
- Oślepł czy co? Padnij! - Zatopi nas.
- Nie, znowu! - Kryjcie się!
Napisy: Piotr Kacprzak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.