Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
- Gdzie byłeś? - Daj klucz do pokoju.
- Robert. - Należę do koła Fidelia.
Ktoś musi cię uściskać.
Tutaj nie możemy.
Tu jest. Pójdę.
Co z Hoffmannem?
Czy się z kimś kontaktował?
Nie widziałem.
Mamy też panią Lessing.
Tata się gniewał?
Widziałaś to, czy ktoś ci tak powiedział?
Miło, że dotrzymał pan terminu.
To wielkie nieporozumienie! Dzwońcie do mojej żony!
Wie wszystko o swoim mężu. Plan się sprawdza.
Czy dotarł do pana mój prezent?
W zamian wręczam pani datek na rzecz projektu.
Klaus? Co tu robisz? Przeszukać go.
Jeśli to samo zaopatrzenie, przesuwają wszystkie siły.
Wynurzamy się.
- Parowiec. - Samoloty na drugiej!
Alarm!
Halo!
Oficerze!
Bosmanie!
Plattner!
Tutaj! Tu!
Gdzie jesteście?
- Tutaj! - Wołajcie!
Tutaj!
Płynę! Wołajcie!
Tutaj!
- Wołajcie! - Tutaj!
Tutaj!
Pauli jest ranny.
Trzymajcie się.
- Gdzie oberwał? - W nogę.
Wciągnijmy go na to. Jazda!
- Nie dam rady. - Dacie! Musimy!
Obracamy.
Dajcie swój pasek, Cremer. Pasek!
Gazu!
Naciągnijcie mocno.
I mówcie do niego.
Trzymajcie się, Pauli. Nie pękajcie.
Dokąd to?
Szukać ocalałych.
Nie może pan!
Dowódca odpowiada za załogę. Muszę!
Słyszałeś, Pauli, trzymaj się. Inaczej nakopię ci do dupy.
Pamiętasz zatopiony angielski niszczyciel?
Tak.
Erika...
Tak.
Na wrzosowisku kwitnie kwiatuszek
Oficerze!
Bosmanie!
Jest tu kto?!
Halo!
Ktokolwiek!
Pauli!
Na wrzosowisku kwitnie kwiatuszek
Który zwie się Erika
Pauli!
Halo.
- Już po nim, Cremer. - Śpiewamy!
Tak mi przykro.
Śpiewamy!
No dawaj!
Pauli, dawaj!
Klausi?
Idę.
Klaus.
Już kończę.
Co robiłeś?
Jedziesz werbować kolejnych uczniów.
Co tak wcześnie? Nie jedziemy dopiero na 11.00?
- Po co tyle papierosów? - Nie.
Okrętowy przesąd.
W porządku.
Co się dzieje?
Twój kolega minister Goebbels chce, bym wystąpił w radiu.
W audycji propagandowej.
- Coś jeszcze? - Wiozę pana na odprawę.
Nagranie jest jutro wieczorem.
A dziś rano - pokaz Gassnera dla prasy. To scenarzysta i reżyser.
Odbędzie się teraz.
Oczywiście.
Te figurki to mój wielki powód do dumy.
Przypominają mi, jak ważną pełnimy misję.
Rzecz jasna.
Czuję, że źle zaczęłyśmy znajomość.
Bardzo ucieszyła mnie więc wiadomość od podpułkownika Kocha.
Dobrze mieć wpływowych znajomych.
Podpułkownik Koch zapewnia, że można na panią liczyć.
Ma pani własne dzieci?
Niestety, nie.
Nic pani nie zajmie.
Oprowadzę panią i zapoznam ją z naszym systemem.
Może się już pani ubiegać o adopcję. To jedno z przyjemniejszych zadań.
Wszystkie są z Berlina?
I okolic. Tutaj naloty są lżejsze.
Pogorszą się.
Führer wkrótce odwróci los wojny.
Czy słabsze i wygłodzone mają szczególną opiekę?
Rzecz jasna.
Przepraszam, to Bauerowie.
- Oddawaj! - Nie!
Hej, wy dwaj, przestańcie.
Gdy pani wyjdzie, znów zaczną.
- Nikt was nie pilnuje? - Wszystko im jedno.
Hertha, zgadza się?
Znalazłaś koleżankę, tę Gretchen?
Może trafiła do nowego domu.
Tylko mali mogą na to liczyć.
Dobra książka?
Czytam ją 20 raz. Mają tu tylko ją.
Dzieci, do szeregów.
Kto chciałby zamieszkać w ładnym domu z państwem Bauerami?
Mają służbę, ogród, a nawet psa.
- Ja. - Ja!
Drodzy państwo, proszę wybrać szczęśliwca.
Z chęcią.
A ty kto?
Jego.
Helmut, dziś ty masz szczęście.
Pójdziemy dalej, pani Lessing?
Musimy omówić pani obowiązki.
Pa.
Przepraszam. Dziękuję.
- Spóźnił się pan. - Odprawa w Ministerstwie Propagandy.
Nie uwierzyłby pan, co musiałem zrobić, by je zdobyć.
To mnie nie dotyczy.
Być może jest jeszcze czas.
Mówił pan o tygodniu.
Mija szósty dzień, a grzebałem jeszcze ojca.
Szczerze współczuję, jednak amerykańska inwazja na Włochy
nie opóźni się przez wzgląd na pańską żałobę.
A gdy ta już się rozpocznie,
admirał Kenton nie zdoła zapewnić wam godnej kapitulacji.
Jest jeszcze czas, by do niego przemówić.
Jeśli mnie z tym nakryją, trafię pod gazowy prysznic
do jednego z waszych letnich obozów.
Przekażę, że zdobył pan informacje.
Admirał Kenton będzie na pana czekał.
Na mnie?
Jak mam to zrobić?
To już pańskie zmartwienie.
Chwileczkę. Zadzwonię do pani DeWitt.
- Porucznik Ehrenberg. - To ja, Klaus.
Pomóż mi dostać się do Włoch.
Pani Gruber.
Długo kazał mi pan czekać.
Szczerze nad tym ubolewam.
Jesteśmy aktualnie wybitnie zapracowani.
Ale pani mąż...
Gdzie jest?
- Kapitanie... - Podpułkowniku Koch.
Przepraszam, słabo znam stopnie.
Wydawałoby się, że w Lizbonie dobrze poznała pani naszych ludzi.
Czy oficerem bezpieczeństwa nie był tam Reinhard Weiss?
Weiss?
Kojarzę kogoś o tym nazwisku.
Poniósł zagadkową śmierć.
Co to ma wspólnego z Gustavem?
Z żalem nie mogę omawiać trwającego śledztwa.
Jakiego znów śledztwa?
Mąż cieszy się nieszkalowaną opinią.
Rzecz jasna. Dlatego panią do niego wpuszczę.
Wbrew opiniom pewnych kręgów, nie jesteśmy zwykłymi potworami.
Obawiam się, iż wygląda nieco kiepsko.
Nie spodobał się współwięźniowi z celi. Prostemu drabowi.
Ten oczywiście został ukarany.
Gustav?
Bettina.
Proszę cię, wyciągnij mnie stąd.
Ale jak?
Nic nie wiem. Co takiego zrobiłeś?
Zupełnie nic. Wiesz, że jestem niewinny.
A... co ci zarzucają?
To jakieś straszne nieporozumienie.
Tak, straszne nieporozumienie.
Myślę, że chodzi o Lizbonę.
O co?
Przecież nic się tam nie stało.
Wie tylko jeden człowiek.
Zaproszenie na premierę. To była wiadomość.
Hoffmann.
Pozwól, że wszystkim się zajmę.
Jak zawsze.
Koniec wizyty. Mam, czego chciałem.
Trzeba go zostawić.
I wejść na tratwę.
Morze Śródziemne nie jest wielkie. Mają sporą szansę nas znaleźć.
Ale ciągle możecie się wyziębić.
Nie żyje.
Zostawcie go.
Powiedzcie coś. Przyjaźniliście się.
Byłeś szczurem, Pauli.
Jak my.
Ale na łajbie pełnej drani takich jak Erdmann, byłeś jednym z lepszych.
Pieprzyć naziolskiego szpicla. Niech gnije w piekle.
Żegnaj, Winnetou.
To nie on, Berndt.
Tylko jego szczątki.
Pauli żyje w naszych sercach.
Wejdźcie na tratwę i wypocznijcie.
Witamy ponownie, kapitanie.
Wyleczył pan przeziębienie?
Na tyle...
Na tyle, by wrócić do pracy. Ma pani coś dla mnie?
Akta, o które pan prosił.
Zaczęły się codzienne obrady.
DOWÓDZTWO MARYNARKI WOJENNEJ ROBERT SCHULZ
Cremer. Też to widzicie?
Halo! Ej!
- Pomocy! - Tutaj!
- Pomocy, proszę! - Halo!
Tu jesteśmy!
Proszę!
Amerykanie?
Niemcy.
Halo!
Dziękujemy.
Co pan powiedział?
Nie znam włoskiego. To łacina.
Spędziliśmy 15 godzin w wodzie i na słońcu.
Woda. Musimy się napić.
W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.
Woda?
Woda.
Macie wodę.
Pijcie, pijcie.
Musimy się dostać do Spezii.
Spezia?
La Spezia? Genua?
Klecha chyba się zgrywa.
La Spezia?
Zostawimy was na brzegu i cześć.
Terra? Zabiorą nas na brzeg.
Atlantyk, Morze Barentsa, Śródziemne.
Na tych wodach wygrywamy.
Przedstawię teraz gościa specjalnego,
którego możecie kojarzyć z filmu. Roberta Ehrenberga.
I opowie nam, dlaczego U-Booty nie toną.
Widziałaś się z nim?
Tak.
I co?
I nic. Leży do późna ze swoją dziewczyną-gwiazdą.
Tak jak myślałem.
Zazdrościsz?
Musisz go naciskać. Widziałaś Kocha.
- Nie wolno go lekceważyć. - Tak, Führerze.
Nie spytałeś, jak poszło mi z panią Schorlau.
List od Kocha się sprawdził?
Wyraźnie ma chody u Wernera,
choć chyba niezupełnie za nim przepada.
Madame tym razem była grzeczna?
Jak ona prowadzi ten zakład. Dzieci biegają samopas.
Biją się, kłócą. Brak im zabawek i książek.
Czyli zamierzasz obalić królową Schorlau?
Hannie?
Jeśli siła wyporności A jest większa od siły G,
jednostka się unosi.
Gdy siła wyporności jest mniejsza od masy, jednostka tonie.
Otwarcie zbiorników całkowicie pozbawia U-Boota wyporności.
Powietrze ucieka,
a do zbiorników dostaje się woda.
Tak. I dzięki takim inżynierom wygramy tę wojnę.
Führer was potrzebuje. Kto chce służyć na U-Boocie?
- Lepszy z ciebie aktor, niż ze mnie. - Mam więcej wprawy.
Wybacz, że cię męczyłem, ale szofer nie spuszcza mnie z oka.
Nie miałem innego pomysłu. Co mówił kontakt?
W Neapolu stoi zdezelowany U-Boot. Popłyń nim do Kentona.
Osaczają mnie. Nawet siostra mnie podejrzewa.
Kojarzysz go?
Może to człowiek Fidelia.
Ma pan ogień?
Do pana.
Ściśle tajne.
Nie przywykłem do wystąpień.
Jak mi poszło? Byłem zbyt szczegółowy?
To moja zapalniczka.
Oczywiście, dziękuję.
Jedźmy, muszę załatwić kilka rzeczy przed występem.
Dziękujemy za pogadankę.
To zaszczyt z panem pracować.
Zabijmy skurwieli i wywalmy ich za burtę.
Uwaga!
Ma pistolet!
Prosto na plażę! Jazda!
- Tilda mówiła, kiedy to przyszło? - Nie.
NAGANA ZA SZABROWNICTWO ZARZUT NAPAŚCI
NAKŁANIANIE DO, UMOŻLIWIENIE I UDZIAŁ W GWAŁCIE
SPRAWA W TOKU
Co to takiego?
Nic istotnego. Teczka dziecka z sierocińca.
Wybaczcie, że tak bez zapowiedzi.
Żaden kłopot, wejdź.
Nie będę wam przeszkadzał.
- Nie wyjechałbym bez pożegnania. - Dokąd?
Na morze.
Dostałem nowy okręt.
- Jaką masz misję? - Tajną.
- Gdzie? - To też tajne.
Ujmę to tak: przegoniliśmy tam kiedyś w swojej łódce
dwóch bogatych chłopaków w ich sportowym jachcie.
Nie byli zachwyceni, że przegrali z dwójką Niemców.
Według Albrechta lada chwila przyjdzie tam inwazja.
Może dlatego płynę.
Będę się narażał. Dlatego przyszedłem.
- Kiedy ruszasz? - Dziś w nocy.
Udzielę ostatniego wywiadu i koniec z Bohaterem Hoffmannem.
- Jestem smutna. - I chyba zdziwiona.
Najpierw tata, a teraz...
Gniewałam się na ciebie. Nadal się gniewam.
Liczyłam, że będziemy mieli więcej czasu.
Podzielałem tę nadzieję. Wybacz, jeśli cię zagniewałem.
Może tak będzie lepiej. Tutaj byś się w coś wplątał.
A to, co mówiłeś o mojej pracy na rzecz dzieci...
Chyba wcale nie jestem tak dobra, jak uważasz.
Robimy, co możemy i ile możemy. Ale bądź ostrożna.
Ci ludzie cię zniewolą.
Sprawią, że zaczniesz myśleć jak oni i się do nich upodobnisz.
- Uważaj więc. - A co będzie z tobą?
Czy nie musisz być jeszcze ostrożniejszy, jeśli słusznie cię podejrzewają?
- O co? - O zdradę.
Gwiżdżę na ludzi. Ważne, co myślisz ty.
Za kogo ty mnie uważasz.
Klaus, twój kierowca. Spóźnisz się do radia.
Coś przywiozłem.
Rękopis ojca.
Może ty go zredagujesz.
- Jeśli nie wrócę. - Musisz.
Oby.
Jednak chwilę to potrwa.
Chodź, braciszku.
Nie chcę znów cię stracić.
Obiecaj mi, że nie dasz się zmienić.
Jesteś z nas najlepsza.
A ty uważaj na siebie. I wróć do domu.
Tak jest.
Trzymaj się.
Wejść.
Schulz.
Podpułkowniku.
Znasz pannę DeWitt.
Oczywiście, z ekranu. Ale nie miałem osobistej przyjemności.
I niech tak zostanie.
Umieściłem przy Hoffmannie mojego człowieka.
Wybitnie napociłeś się z panią Lessing, ale nic nie wyciągnąłeś.
Proszę powiedzieć Schulzowi, co pani ustaliła.
Wyjeżdża dziś po występie w radiu.
- Dokąd? - Będzie w Grossdeutscher Rundfunk.
Nadaje tymczasowo z budynku przy Zossen.
Zaczekaj do końca audycji i go aresztuj.
Tak jest. Wezmę dziesięciu ludzi i nie ucieknie.
Dostaniesz sześciu. I oby ci nie uciekł.
Jesteśmy: przystań U-Bootów.
- Dzięki. - Proszę. Oby was zabrali.
Dziękujemy.
Fale wyrzuciły więcej gówna.
Dowództwo flotylli?
Szefie!
- Co jest? - To on?
A kto pyta?
Porucznik Franz Buchner, dowódca U-949. Gdzie dowództwo flotylli?
Dowództwo? W prawo za tą górą.
- Wielkie dzięki. - Proszę bardzo.
- Co mu nie pasuje? - Jest pizdą.
Meldują się porucznik Buchner i marynarz Cremer.
Melduję o zatopieniu U-949
i ruchach aliantów w kierunku Sycylii.
W związku z tymi ruchami mam zamknąć posterunek.
- Wycofujemy się? - Wehrmacht się nie wycofuje.
To "taktyczne przegrupowanie sił".
Kazano spalić każdy dokument i zawieźć cały sprzęt i zapasy do Toulon.
- Muszę złożyć raport. - Zaczeka do Toulon.
Możemy jechać z wami?
Wykluczone.
Skąd mam wiedzieć, czy to wy?
Dowiódłby tego mój raport.
Radia są wyłączone. Rozkaz z góry.
Muszę donieść o utracie okrętu.
- Co z tym na zewnątrz? - Zakończył służbę.
Miał płynąć do Toulon, ale Rahn i jego ludzie ani myślą.
A dowództwo? Nie wydało im rozkazu?
Dowództwo się starało.
Połowa jego załogi zdycha w lazarecie na sraczkę.
Jak dla mnie - zasłużenie.
Bokiem mi to wszystko wyłazi.
Dowództwa, Rahna, Neapolu, tych dokerów i makaroniarzy.
Nie wiem, jak można stąd prowadzić wojnę.
Porucznik Buchner. Proszę wpuścić mnie na pokład.
Ej!
Starszy macie Rahn, jak rozumiem, rozkazano wam płynąć do Toulon.
Jako przeszkolony oficer przejmuję dowództwo nad okrętem.
Tak jest.
A to pański oficer?
Nie przepadam za sarkazmem, Rahn. Cremer jest mechanikiem.
Mechanik, dobrze. Przyda się, co nie?
Muszę powiadomić dowództwo o ruchach wrogich sił.
- Schodzę na dół. - Dobrze, zapraszam.
Co to ma być?
Mój okręt, ot co.
Do torpedowni.
Co to ma znaczyć?!
Ciesz się, że masz kolegę!
Bo już byłbyś na dnie zatoki.
Cholera!
Dostał pan długą przepustkę?
Dość długą, by sprawdzić, jak wam idzie.
Lada chwila zjawi się wysłannik biskupa.
Wciąż ufasz Kościołowi.
Ufam biskupowi.
W porządku.
Wieści z Włoch są złe.
Badam inne drogi.
Tęsknię za wschodem. Tam wszystko jest dozwolone.
Porzuciwszy wszelkie umowy społeczne...
to aż straszne, jak wolny się czułem.
- Nie wyobrażam sobie tego. - Radzę spróbować.
- Przywieźcie do mnie tego wysłannika. - Tak jest.
- Dobry wieczór, kapitanie. - Dobry wieczór.
Jestem z Ministerstwa Propagandy. Czekaliśmy. Proszę za mną.
Chętnie.
Łatwiej było przenieść studio.
Pan Joyce to nasz główny oręż przeciwko Anglikom.
Nie chcieliśmy dawać im satysfakcji ze zdjęcia nas z anteny.
Muszę obszukać wszystkich gości i zabrać przedmioty zakłócające sygnał.
- Czy można? - Śmiało.
Potrzyma pani? Dziękuję.
Będę czekał po audycji. Proszę spytać, gdzie toaleta.
- W porządku. - Dziękuję.
Wchodzi pan po raporcie pana Joyce'a w sprawie Włoch.
Zgromadzamy swoje dywizje.
Włoskie plaże zabarwi na czerwono krew synów klasy robotniczej.
Synów pani Smith i pani Jones z Preston i z Pontypridd,
podczas gdy raczące się cygarami oraz szampanem brytyjskie elity
utuczą się rządowymi kontraktami, które w najlepsze sobie rozdają.
Mówi Radio Niemcy.
Jest dziś z nami wyjątkowy gość: Kapitan marynarki Klaus Hoffmann.
Dowódca U-Boota, który dotarł aż do Nowgo Jorku i z powrotem,
wynosząc w kieszeni sekrety 10-centymetrowego radaru.
Słuchamy, panie kapitanie. Jak wystrychnąłeś aliantów na dudka?
Doniesiono, że poległem.
Obstawcie drzwi i każcie go zatrzymać przy wyjściu.
Chcę go aresztować osobiście.
I właśnie dlatego, z takimi jak Klaus Hoffmann,
Niemcy wygrają tę wojnę. Dzięki za poświęcony czas.
A gdy już zwłoki waszych synów dopłyną do Brytanii...
- Znów dzięki za zaproszenie. - To my dziękujemy.
Odprowadzę pana do wozu.
Przepraszam, jest tu toaleta?
Oczywiście. Na dole, z prawej.
Zaraz wracam.
Już idzie.
Co to znaczy? Nie powiadomiono nas...
Z drogi.
Hoffmann, zdrajco. Idziesz z nami.
Gdzie Hoffmann?
- W toalecie. - Prędko!
- Gdzie? - Tam, z prawej.
Szlag.
Nie ruszaj się!
Ani drgnij! Ognia!
Za mną!
Hoffmann, stój!
Cholera!
Ruszać się!
Prędko!
Za nim.
Niech to szlag.
Prędzej, bo was zastrzelę!
Bogu dzięki.
Zastałem wiadomość od łącznika.
SS wie o planie.
Jedziemy na inne lotnisko.
Dzięki.
Za wszystko.
Wieźcie go do Zossen. Będzie tam czekał henschel.
Tak jest.
Napisy: Piotr Kacprzak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.