Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Arabic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Chinese (Simplified)
Chinese (Traditional)
Corsican
Croatian
Czech
Danish
Dutch
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Greek
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hebrew
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Korean
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Polish
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Russian
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Sinhalese
Slovak
Slovenian
Somali
Spanish
Spanish (Latin American)
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkish
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
SIERPIEŃ 1943 ROKU
Ktoś pana śledził?
Proszę się opanować.
Przepraszam.
Robię to pierwszy raz.
Mam przekazać, że pańskie działania mają duże poparcie
wśród oficerów Kriegsmarine.
Trzeba wyplenić tę nazistowską plagę.
Chcemy ratować Niemcy, tak jak pan.
Tego właśnie chcę.
Ratować Niemcy.
Przed takimi zdradzieckimi śmieciami.
ZWYCIĘŻYMY U BOKU FÜHRERA LOJALNOŚĆ TO NASZA CHLUBA
ZAKŁAD KRAWIECKI
Pan na drugą przymiarkę.
Proszę za mną.
- Mam ogon. - Radzę się więc streszczać.
"Orzeł wylądował. Nawiązać kontakt według planu".
Przepraszam.
PREMIERA FILMU HOFFMANA
Co to znaczy? Proszę wyjść, ale już.
Raz, dwa. Raz, dwa.
Raz, dwa.
Jeszcze trochę.
Dalej, obracajcie.
Wtykamy jajko.
Stop.
Ostrożnie.
Ruszać się.
Wstawaj, moja kolej.
- To twoja? - Tak.
- Możesz przeczytać. - Znam je wszystkie.
Tak? Która twoja ulubiona?
Odczep się.
No co? Od kiedy razem pływamy?
Ja ją wezmę.
Lubię Winnetou.
Chodź.
Też ją czytałem.
- Patrz, jak leziesz, głąbie. - Jeb się.
Fatalna ta nowa załoga.
Spóźniliście się.
- 20 sekund. - Palant.
Zajęliśmy pierwszą pozycję.
Powiadomcie luk, żeby przygotował jajka.
Robimy dostawę i bierzemy nogi za pas.
Ostrożnie. Dobrze. Ruszać się.
Nie wyciągniemy jej, jeśli utknie w wyrzutni.
Gotowi?
Co?
Rozstawiamy tylko miny.
Żeby zaburzyć brytyjskie łańcuchy dostaw.
Jak pan sądzi. Ale to żadna walka.
Nie żeby było się z kim bić, odkąd nas zawrócili.
- Wyrzutnia zalana. - Odpalamy.
Spocznij.
Wszystko gra, Müller?
Powiedzcie mi.
Okręt się zmienił.
Po co tu tylu nowych ludzi?
By polepszyć morale. Wiecie to.
Jak usłyszeli w Kiel?
Ktoś się wygadał. Ktoś na pokładzie.
Może zaraz wziąć się za nas.
Gdy dowiem się, kto wsypał Harriego...
Powiecie mnie i załatwimy sprawę jak należy.
- Jaką mamy pozycję, sterniku? - Jesteśmy tutaj.
Ładują właśnie ostatnie.
Dobrze. Wynurzymy się i poprosimy o nowe rozkazy.
Ile mamy paliwa?
Pięć i pół tony. Wezwaliśmy dojną krowę.
Na te współrzędne.
Mamy jeszcze parę dni.
Radziłem iść z tym zębem do dentysty.
Zbliża się śruba.
Skąd? Kierunek?
Trzy-trzy-sześć.
Pewnie niszczyciel.
Cholera. Zanurzenie, 50 metrów.
Dziób w dół o 15 stopni.
Cisza poza lukiem.
Zanurzamy się! Wyciągajcie je!
Poszaleli tam!
Zdurnieli na tym mostku.
Wyciągać minę!
Jazda.
Już!
Słyszycie? Cholera, coś się zacięło.
Co to?
Przycięliśmy drut od miny.
Nie jest uzbrojona.
Ale ją ciągniemy.
Śruba na wprost. Zbliża się.
Wykryli nas.
Drut ma 170 metrów.
- Aktualna prędkość? - 7,5 węzła.
Użyjmy miny jako przynęty.
PÓŁNOCNY OCEAN ATLANTYCKI
Improwizacja to podstawa.
Tak jest.
Meldujcie.
Chcemy odciąć drut.
- Zaraz się uda. - Nie, czekajcie!
- Drut zaraz się zerwie. - Dobrze.
- Na mój znak: zwrot na sterburtę. - Zwrot na sterburtę.
- Jedenaście sekund. - 11 sekund.
- Już! - Już!
- Wyrzutnia zamknięta. - Szykować trzecią i czwartą.
Szykować trójkę i czwórkę.
Wyrzutnie gotowe.
Bomby. Prostopadle, od sterburty.
Chyba złapali przynętę.
Połowa naprzód.
Połowa naprzód.
Za mną.
- Wejść na peryskopową. - Bierzmy ich.
Niszczyciel na trzy-zero-zero. Odległość: 800.
Potwierdzam 800.
Prędkość: 12.
Potwierdzam 12.
Podaję kąt.
Czekam na kąt.
Czterdzieści.
Potwierdzam.
Trzecia i czwarta.
Ognia.
Trójka i czwórka, ognia!
Dziesięć sekund.
- Dostali. - Tak!
- Świetna robota. - Dzięki.
Dobra robota. Dziękuję.
- Spisaliście się. - Zbyt skromnie, Buchner.
Dalej, należy się wiwat! Brawa dla Farciarza Franza!
Farciarz Franz!
Farciarz Franz!
Farciarz Franz!
Dzięki, dzięki.
Dobrze, wracamy do pracy!
Albrecht.
Klaus. Nie w mundurze?
- Jesteś oficerem czy nie? - Mam urlop.
Wracam w przyszłym tygodniu. Może będziemy się częściej widzieć.
Tak... może.
Hannie.
- Dobrze się jechało? - Bardzo.
Klaus.
Siostro.
Dziękuję.
Tato.
Panie kapitanie, można zrobić zdjęcie?
Rzecz jasna.
Też chodź.
Jak się czuje bohater Niemiec?
Spytajcie lepiej mojej siostry.
To ona dogląda ocalałych z bombardowania w Kiel. Zwłaszcza sierot.
To bohaterka.
Dziękuję.
Dziękuję.
Mogą nas podsłuchiwać?
Nie będę ryzykował.
I co? Nawiązałeś kontakt z admirałem Kentonem?
Tak. Jest gotów rozmawiać.
Jak chciałbyś to zrobić?
Przez Clementiego ze szwajcarskiej ambasady.
- Słyszałeś coś? - Tak.
Okazuje się, że pewien obóz w Kriegsmarine
byłby gotów poprzeć zmianę władzy.
Jak duży?
Tego nie wiem, ale obraca się wokół jednego człowieka.
- Kogo? - Nazywa się "Fidelio".
Według mojego kontaktu, Wehrmacht również planuje
targnąć się na Hitlera.
Żeby go obalić?
Zabić?
Na naradzie w Wilczym Szańcu.
Bombą.
Kiedy?
W ciągu trzech tygodni.
Tym bardziej trzeba wezwać Kentona.
To nie zależy od nas.
Sam rozumiesz.
Zamach na Hitlera skończy się tylko na dwa sposoby.
Jeśli zawiedzie, urządzi czystkę i będzie walczył do upadłego.
A jeśli się uda, Himmer, Goebbels i Bóg wie,
kto jeszcze, zaczną się bić o zgliszcza Niemiec.
Kraj się rozszarpie, a Rosjanie go dobiją.
Do wieczora możemy mieć zgodę Kentona.
Zapewnimy sobie tym wsparcie innych służb.
I nieupokarzającą kapitulację?
Jeśli się uda, będzie po nazistach.
Tylko strach trzyma ich przy władzy.
Nie lekceważ potęgi strachu, synu.
Zjawiłem się jak najszybciej.
Słyszałeś już?
Po co nam łącznik z marynarką, który nic o niej nie wie?
Jeśli uknuto spisek...
- Na pewno. - Zatem go ujawnię.
Hoffmann?
Plotki nie bez kozery nasiliły się od jego powrotu.
Siostra jest gotowa na niego donieść.
Skoro tak ją oczarowałeś, niech jedzie z tobą do Berlina.
Berlina?
Wniosłem o przeniesienie cię.
Wejdźmy.
Wiemy, jak porównujecie swój spisek.
Do koła, w którym każdy jest jedną szprychą
i zna tożsamość tylko tych dwóch, z którymi sąsiaduje.
Oficer, z którym miałeś się spotkać, już nie żyje.
Twoim drugim kontaktem jest oficer marynarki, Kuntz.
Również martwy. Zginął pięć dni temu w nalocie.
Jednak wszystkie szprychy w kole spotykają się w jednym punkcie.
Przy osi.
Twój, jak mniemam.
Wierzysz w obietnicę nieba, tak jak ja.
Ktoś wierny chce iść do stwórcy z czystym sercem. Zrobi wszystko,
by jego ostatni uczynek był dobrym uczynkiem.
W twoim przypadku oznacza to dopilnowanie, bym nie poznał tożsamości
tego wewnątrz koła.
Nie znam go. Powiedziałbym wam.
Ponieważ myślisz, że umrzesz.
Jeśli nie podasz mi nazwiska, utrzymam cię przy życiu.
I zostaniesz na tym krześle całą wieczność.
Co więc wybierasz?
Niebo? Czy piekło?
Udzielę ci ostatniej spowiedzi.
Nie wiem, kim on jest.
Znam tylko kryptonim.
Fidelio.
I gdzie go znajdę?
W Berlinie.
Na Tirpitzufer?
Proszę, więcej nie wiem. Czy tyle wystarczy?
Tak, wystarczy.
Znamy więc kryptonim.
Fidelio.
Jeśli siostra istotnie stanowi klucz, zatrzymaj ją w Berlinie.
Tak jest.
Potrafisz urabiać prowincjonalne umysły. Na pewno coś wymyślisz.
A jeśli nie, może bardziej przydasz się nam pod Północnym Atlantykiem.
Hilde Brenner też została wolontariuszką.
- Pozdrawia cię z mężem. - Dzięki.
- Nudzę cię? - Nie.
Ale nie musisz...
Jasno wyraziłaś, co czujesz, a ja z daleka lepiej to rozumiem.
Możemy dalej dbać o pozory, ale bądźmy szczerzy wobec siebie.
Myślałam...
- Co? - Nic, tylko...
Spodziewałam się innej reakcji, to wszystko.
Praca w Berlinie jest bardzo zajmująca.
Nie powinienem cię tu trzymać, skoro nie mam dla ciebie czasu.
Poza tym...
Berlin to istne gniazdo żmij.
Miło czasem dla odmiany posłuchać o przaśnościach z Kiel.
Przaśnościach?
Tak.
Dobrze, że sobie radzisz.
Johanna Lili.
- Czy mnie wzrok nie myli? - Wujku.
Tylko ty używasz mojego drugiego imienia.
Przywilej ojca chrzestnego. Usiądź.
Zjadłem i już miałem wychodzić, a tu nagle widzę ciebie. Gdzie ojciec?
Odpoczywa.
Klaus.
Niby pracuje na Tirpitzufer, ale nigdy go tam nie widuję.
Usiądź z nami.
Chciałbym, jednak muszę pędzić na bardzo ważne spotkanie.
- Podobnie, chyba, jak twój mąż. - Tak.
Jaki wspaniały widok. Cała rodzina w komplecie.
Trzeba to uczcić na premierze.
Odwieziesz siostrę pod mój adres?
- Pewnie. - Na razie, Hannie.
- Ładnie. - Tak.
Długo nie zostanę.
Taka sława na pewno ma ważne sprawy.
Daj spokój. To wszystko bzdury.
Piszą, że "przyjaźnisz się" z główną aktorką.
To też bzdura?
Widziałaś ją? Za wysokie progi, nie uważasz?
Co planujesz po tej premierze?
Będę twarzą nowej kampanii rekrutacyjnej.
- Tak? - Będę odwiedzał elitarne szkoły.
Natchniesz nowe pokolenie?
Cóż, powiedzmy.
Nie wierzysz w to?
Skąd ta myśl?
Nie wiem. W takiej chwili to naturalne mieć wątpliwości.
Czy naprawdę warto tyle cierpieć i poświęcać?
Mamy obowiązek walczyć o przyszłość Rzeszy.
Tak jak ty dbać o te dzieci.
Dobrze, muszę iść.
Ale...
chciałbym ci tyle powiedzieć.
Dowiem się o tym z filmu.
Do zobaczenia na premierze.
Dönitz słusznie zarządził tymczasowe wycofanie sił z Atlantyku.
Dopilnujmy, żebyśmy wrócili silniejsi.
Nowe modele Typu Dziewięć mogą przechylić szalę zwycięstwa.
Możliwe, jednak ile to potrwa?
I co robić do tego czasu?
Wciąż wysyłamy stare jednostki na Morze Śródziemne. To istne cmentarzysko.
Ponoć ta w Neapolu jest taka stara...
U-330.
...że trzymają ją na części zamienne.
Brytyjczycy są na południu Włoch, a inwazja Amerykanów
to już nie hipoteza, a kwestia czasu.
Cóż, nie zazdroszczę temu, który będzie musiał
donieść o tym Führerowi w Wilczym Szańcu.
Aliantom oczywiście pisana jest porażka,
ale Morze Śródziemne to w oczach Führera wciąż istotny rejon.
W odróżnieniu od naszych załóg. Wiecie, jak je nazywają? "Pułapką na myszy".
Ta nowa taktyka, opierająca się na działkach przeciwlotniczych...
Nie podlega dyskusji. Wielki admirał...
Nie myśli już jak marynarz, tylko brunatna koszula.
Dosyć.
Milczcie.
Dość podważania decyzji wielkiego admirała Dönitza.
Mamy stanowić przykład, panowie.
Technicy ze sztabu wprowadzają właśnie nowe innowacje.
Jestem pewny, że wszystko zmienią.
Nowe rozkazy.
Czas i współrzędne spotkania z krową.
Weźmiemy dość paliwa, by dopłynąć do bazy we Francji.
Kolejne straty w sektorze C-D.
U-686...
U-810, U-910.
- Wszystkie zatopione? - Tak.
Pewnie z powietrza.
Faktycznie mamy szczęście.
Nie stosujemy tych nowych taktyk.
Wątpi w nie pan?
Nie śmiałby. Wie, że wtedy krytykowałby jego.
Trzeba się liczyć ze słowami. Załoga już sądzi, że mamy szpicla.
Szpicla?
Według plotek. Tak tłumaczą rozbicie załogi.
A jeśli mają rację?
To oby Müller go nie znalazł.
- Kantujesz. - Nie.
- Pewnie, że tak. - Wcale nie.
Pójdę.
Co ci nie pasuje?
Nie powinno cię być na pokładzie!
Co się dzieje?
Kern kantuje i nie chce zapłacić.
Nawet nie gra. Za kogo ty się masz?
- Kogoś lepszego niż ty. - Palant!
Dosyć.
Wy idziecie na wachtę.
Müller - obierać ziemniaki.
Unikajcie się.
Zróbcie coś dla mnie.
Ten Kern jest jakiś lewy.
Chodzi na paluszkach i ciągle notuje coś w notesie.
A zatem telegram dotarł, pani Lessing.
Istotnie, panie Schulz.
O której mieli tu być?
Trzy godziny temu.
- Jeden na mostek. - Gdzie są?
Poruczniku.
Słyszałeś?
Krowę zaatakowano o 13:50.
Utracono kontakt. Pewnie zatonęła.
Ten Kern...
- Jakie rozkazy? - Utrzymać pozycję.
U-824 ma zjawić się o 20:00...
i użyczyć nam paliwa.
Czekamy na dalsze rozkazy.
To Kern.
To Kern.
U-824 to taki sam typ.
Ile paliwa oddadzą?
Jeśli w ogóle dopłyną.
Gdzie koja Kerna?
Która to Kerna?
Co robisz?
"Schmidt: niedokładny. Krauss: defetysta.
Karlsen: żartuje z Führera. Pauli Müller"...
To nie moje.
Nie?
To przez ciebie Harri opuścił pokład. Pieprzony kapusiu.
U-Boot na horyzoncie. Wszyscy na stanowiska!
Wszyscy na stanowiska!
Już po tobie.
Czyli go spytałaś?
Tak, rozmawialiśmy.
I co powiedział?
Nie wyznał wszystkich grzechów, jeśli na to liczysz.
Był ostrożny.
Jakby coś ukrywał?
Kiedy Klaus wpadnie - kiedy, nie jeśli -
nie chcę, żebyś ucierpiała ty ani twój ojciec.
Musimy dowieść, że pomogłaś dociec prawdy.
Mogę nie zdążyć zdobyć tego, czego chcesz.
Nie zostaję w Berlinie.
Nie?
Wydawało się, że ci tu dobrze.
Nawet piszą w gazetach.
Spodziewałam się, że Albrecht będzie naciskał, żebym została, ale nie.
Zresztą i tak bym odmówiła. Muszę się zajmować tatą.
Zasłaniasz się tym staruszkiem.
To dzięki niemu mogę zostać w Kiel. A my...
możemy się spotykać.
A gdybym ja musiał zostać w Berlinie?
A to z jakiej racji?
Zanurzenie!
Cholera.
Żadnych torped i mogą nam odlać trzy tony.
Wystarczy.
Na pewno? Do Francji jeszcze daleko.
Nie płyniemy do Francji.
- Nowe rozkazy. - Gibraltar.
Pułapka na myszy.
Dziękuję.
Przedstawię panu aktora, który pana gra.
Dobry wieczór.
- Państwo z powrotem w Berlinie? - Tak.
Zapewne woleliby państwo być w Lizbonie.
Najlepiej jest nam w Rzeszy.
Miłego wieczoru.
Wzajemnie.
Przepraszam, niechcący podsłuchałam.
- Byli państwo w Lizbonie? - Tak.
Przewodziłem tam do niedawna niemieckim poselstwem.
Czyli poznali państwo mojego brata, Klausa Hoffmanna.
Tak, mieliśmy przyjemność.
Pozwoli pani.
Gustav Gruber, do usług. Moja małżonka, Bettina.
- Dobry wieczór. - Johanna Lessing.
- Życzysz sobie coś do picia? - Tak, poproszę.
Przepraszam.
Klausiemu nie wolno nic powiedzieć o filmie.
Pani z pewnością wie, co się stało naprawdę.
Moja droga, to nie sprawy dla prostej żony dyplomaty.
Pani Gruber, jak miło znów panią widzieć.
Dobry wieczór.
Hannie, Gluck cię szuka. Chce się pochwalić chrześnicą.
Poszłabyś?
Było miło.
Co tu robicie? Mieliśmy trzymać się na dystans.
I strzec naszych sekretów.
Ale wydaje mi się, że pańska siostra nie wierzy w to, co usłyszała.
To nie pan przysłał nam bilety?
- Nie. - Cóż, ktoś to zrobił.
Umowa jest ważna. Nie sprawimy panu kłopotu, jeśli pan nie sprawi go nam.
Zgoda?
Miłego seansu.
Chyba nas sobie nie przedstawiono.
Komandor podporucznik Robert Schulz. Zatopiłem łącznie 65 tysięcy ton
i zaliczyłem najdłuższy turnus na Północnym Atlantyku.
Zaszczytem było służyć pańskiej rodzinie pod pana nieobecność.
Być może ojciec o mnie wspominał.
Być może.
Panie Hoffmann? Przepraszam. Clementi, Szwajcarska Agencja Prasowa.
Zechciałby pan udzielić mi wywiadu?
Chce pan też porozmawiać z ojcem?
Tak, chętnie.
Tato?
Pan wybaczy.
Ależ oczywiście.
Tato, to pan Clementi ze szwajcarskiej prasy.
- Miło mi. - Mnie też.
Na co Larsen: "Mojej żonie mów, co chcesz, ale to akurat nie ona".
Panowie, oto Schulz.
Współpracowałem z komandorem Gluckiem, gdy służył w La Rochelle.
Bliska współpraca z SS panu służy, jak widzę.
Może pan być spokojny, że wyrażam się o nim w Kiel w samych superlatywach.
A propos Kiel. Pani Lessing.
Jak miło widzieć panią w Berlinie.
Też się dziwię.
Do szwajcarskiej ambasady dotarła wiadomość od admirała Kentona.
Stawia warunki.
Jakie?
Dotyczące osiągów U-Bootów,
skali produkcji i przyjętej strategii.
Admirał mnie zna.
Mnie i wartość mojego słowa.
Nawet jeśli zdobędziemy te informacje, nie zdołamy ich wywieźć.
Papierosa?
Niech pan zatrzyma paczkę.
Planuję opuścić Rzeszę za tydzień od dziś.
Macie tyle czasu.
Zrobiłbyś to? Zdradziłbyś wrogowi nasze sekrety?
Nasz wróg jest wokół nas.
Chcemy stworzyć świat, w którym bylibyśmy po stronie Kentona.
Godna kapitulacja.
Pokój. Nie tego chciałeś?
Chciałem odzyskać syna.
I wróciłem.
Wciąż możemy zrobić, co mówiliśmy.
Dostarczę akta Clementiemu,
a ty musisz dać znać Fideliowi o Kentonie.
Tato, bez ciebie nie dam rady.
Muszę spalić dokumenty po powrocie do Kiel.
Za chwilę zaczniemy seans. Zapraszamy na miejsca.
Nie zostawiaj mnie.
Muszę wracać do Niemiec z danymi wykradzionymi od Amerykanów.
- Jedź ze mną. - Wpuszczą do Lizbony tylko jedno.
I też mam swoje zadanie.
Strzegę ojczyzny i aryjskiej czystości
przed rozpustnikami, chcącymi je zniszczyć.
Jako kobieta nie chcę, byś jechał.
Jako Niemka - wiem, że musisz.
Wyruszyłem do Portugalii, by wyjaśnić, iż Rzesza Niemiecka
nie jest wrogiem pokoju,
a ostatnią nadzieją na pokój.
Wybaczcie, wstaję. Mam już stary pęcherz.
Przepraszam.
Przepraszam.
Nie ogląda pan dalej? Sumienie daje się we znaki?
Bohater?
Odrażające, zważywszy, kim naprawdę jest.
Za kogo pan się ma?
Takie zero jak pan nie ma prawa szkalować Hoffmana.
Schulz... odmaszerować.
Nie przepędzi mnie pan.
Obaj dobrze to wiemy. Coś pan dla mnie zrobi.
Proszę zabrać rękę.
Każe pan córce zostać w Berlinie.
Z jakiej przyczyny?
Otóż była niewierna.
Jak pan śmie?!
Ma romans z innym mężczyzną.
Niech pan pomyśli, jaki byłby skandal.
Jak ludzie patrzyliby na pana albo na Hannie.
Dla pana: pani Lessing!
W łóżku mówię jej Hannie.
Powinieneś mi dziękować, sądząc po tym, czego ci oszczędziłem.
Dziękuję.
Gustav?
Wybacz, skarbie.
Klaus, widziałeś tatę?
Nie.
Co się dzieje?
Napisy: Piotr Kacprzak
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.